Джон Морли – британдық либерал саяхатшы, жазушы, газетші. Ирландия бас хатшысы, Үндістан мемлекеттік хатшысы қызметтерін атқарған. Гладстонның біографиялық еңбегімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық либерал саяхаткері
British Liberal statesman
Джон Морли, 1-ші Блэкберн виконты Морли (24 желтоқсан 1838 – 23 қыркүйек 1923), британдық либерал саяхаткері, жазушы және газет редакторы болған. Алғаш Солтүстік Англияда журналист болып жұмыс істеп, кейін 1880 жылдан 1883 жылға дейін жаңа либералды бағыттағы «Палл Молл Газетінің» редакторы болды. 1883 жылы Либералдық партиядан Парламент мүшесі (депутат) болып сайланды. 1886 жылы және 1892-1895 жылдар аралығында Ирландияның бас хатшысы, 1905-1910 жылдар аралығында және 1911 жылы Үндістанның мемлекеттік хатшысы, ал 1910-1914 жылдар аралығында Кеңес Лорд-президенті қызметтерін атқарды. Морли белгілі саяси комментатор және өзінің құрмет тұтқан Уильям Эварт Гладстонның өмірбаянын жазған тұлға. Морли еңбектерімен және «19 ғасырдың соңғы ұлы либералдары» деген беделімен танымал. Ол империализм мен Екінші Бур соғысына қарсы болды. Ирландияның дербестігін қолдады. Оның Ұлыбританияның Ресеймен одақтасы ретінде Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына қарсылығы 1914 жылдың тамызында үкіметтен кетуіне себеп болды.
John Morley, 1st Viscount Morley of Blackburn, (24 December 1838 – 23 September 1923), was a British Liberal statesman, writer and newspaper editor. Initially a journalist in the North of England and then editor of the newly Liberal leaning Pall Mall Gazette from 1880 to 1883, he was elected a Member of Parliament (MP) for the Liberal Party in 1883. He was Chief Secretary for Ireland in 1886 and between 1892 and 1895; Secretary of State for India between 1905 and 1910 and again in 1911; and Lord President of the Council between 1910 and 1914. Morley was a distinguished political commentator, and biographer of his hero, William Ewart Gladstone. Morley is best known for his writings and for his "reputation as the last of the great nineteenth century Liberals". He opposed imperialism and the Second Boer War. He supported Home Rule for Ireland. His opposition to British entry into the First World War as an ally of Russia led him to leave the government in August 1914.
Өмірбаян және білім
Морли Ланкаширдің Блэкберн қаласында хирург Джонатан Морли мен Присцилла Мэридің (құрметті есімі Донкин) ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Челтенхем колледжінде білім алды. Оксфордта оқып жүргенде ол дін мәселесінде әкесімен дауласып, құрметті дипломсыз университетті ерте тастауға мәжбүр болды; әкесі оның дін қызметкері болуын қалаған. Ол осы жарысқа тікелей сілтеме жасай отырып, 1874 жылы "Компромисс туралы" еңбегін жазды.
Morley was born in Blackburn, Lancashire, the son of Jonathan Morley, a surgeon, and of Priscilla Mary (née Donkin). He attended Cheltenham College. While at Oxford, he quarrelled with his father over religion, and had to leave the university early without an honours degree; his father had wanted him to become a clergyman. He wrote, in obvious allusion to this rift, On Compromise (1874).
Журналистика
Морли 1873 жылы Линкольн Иннісінде адвокаттыққа қабылданды, бірақ журналистикада мансап қууға шешім қабылдады. Кейін ол заңнан бас тартуын "ұзақ жылдар бойы өкініштің жемісі" деп сипаттады. 1880 жылдан 1883 жылға дейін, В. Т. Стид оның көмекші редакторы болды, содан кейін ол саясатқа қадам басты.
Morley was called to the bar by Lincoln's Inn in 1873, before deciding to pursue a career in journalism. He later described his decision to abandon the law "my long enduring regret". from 1880 to 1883, with W. T. Stead as his assistant editor before going into politics.
Саяси мансап
Морли алғаш рет 1869 жылы Блэкберндегі қосымша сайлауда Парламентке үміткер болды, бұл сайлау нәтижелерін жоюға әкелген сайлау петициясынан кейін өткен сирек кездесетін екі рет сайлау болды. Ол Блэкбернде жеңіліске ұшырады, сондай-ақ 1880 жылғы жалпы сайлауда Вестминстер қаласы үшін күрескенде орын жеңе алмады. Морли 1883 жылғы ақпанда өткен қосымша сайлауда Ньюкасл-апон-Тайн округінен Либерал партиясының Парламент депутаты (MP) болып сайланды.
Morley first stood for Parliament at the 1869 Blackburn by election, a rare double by election held after an election petition led to the results of the 1868 general election in Blackburn being voided. He was unsuccessful in Blackburn, and also failed to win a seat when he contested the City of Westminster at the 1880 general election. Morley was then elected as Liberal Member of Parliament (MP) for Newcastle upon Tyne at a by election in February 1883.
Морли мен Ньюкасл
Морли – Глэдстонның көрнекті либералдық жақтасы болды. Ньюкасл қаласында оның сайлау округінің қауымдастығының төрағасы – Роберт Спенс Уотсон, Ұлттық либералдық федерацияның жетекшісі және 1890 жылдан 1902 жылға дейін оның төрағасы қызметін атқарды. Дегенмен, Ньюкасл екі өкіл сайланатын округ болды, ал Морлидің парламенттегі әріптесі Джозеф Коуэн – «Ньюкасл Daily Chronicle» газетіне иелік еткен, Либералдық партиямен үнемі қақтығыста болатын радикал болды. Коуэн Морлиді солшылдардан сынға алып, оның орнынан бас тарғаннан кейін жұмысшы кандидаттарды қолдады және жергілікті тори кандидат Чарльз Хамондқа көмектесті. Морли Уотсонның ұйымдық құрылымымен Коуэннің қарсылығына тойтарыс берді, бірақ [1895 жылғы Ұлыбританияның жалпы сайлауында] [1895 жылғы жалпы сайлауда] осы тактика Морлидің жеңіліске ұшырауына және Ньюкаслдың торилерге өтуіне себеп болды.
Morley was a prominent Gladstonian Liberal. In Newcastle, his constituency association chairman was the effective Robert Spence Watson, a leader of the National Liberal Federation and its chairman from 1890 to 1902. Newcastle, however, was a dual member constituency and Morley's parliamentary colleague, Joseph Cowen, was a radical in perpetual conflict with the Liberal Party, who owned the Newcastle Daily Chronicle. Cowen attacked Morley from the left, and sponsored working men candidates on his retirement from the seat, showing favour to the local Tory candidate, Charles Hamond. Morley, with Watson's machine, withstood the Cowen challenge until the [1895 United Kingdom general election|1895 general election]], when the tactics caused the ejection of Morley and the loss of Newcastle to the Tories.
Ирландияның бас хатшысы, 1886, 189295
1886 жылы ақпанда ол Тайлық кеңеске ант беріп, Ирландияның бас хатшысы болып тағайындалды, бірақ сол жылдың шілдесінде Гладстон үкіметі Ирландияға дербестік беру мәселесінде құлап, Лорд Солсбери премьер-министр болғанда қызметтен алынды. 1886 жылғы жалпы сайлауда Гладстон партиясының ауыр жеңілісінен кейін Морли өмірін саясат пен жазу арасында бөліп, 1892 жылғы жалпы сайлауда Гладстон билікке оралғанда Ирландияның бас хатшысы лауазымына қайта келді. Ол бұл уақыт аралығында парламентте белсенді рөл атқарды, бірақ Ирландияның бас хатшысы қызметі аса сәтті болмады. Ирландия ақсүйектері оған барынша қиындық туғызды, ал Дублин қамалындағы билікке келген үй билеушісінің жолы түрлі қауіп-қатерге толы болды. Лорд Розбери басшылығымен және одан кейін Либералдық партияны шарпыған ішкі дауларда Морли сэр Уильям Харкорт жағына шығып, 1898 жылдың желтоқсанында Либералдық партия басшылығынан кету туралы хатын алды және іс жүзінде оған қол қойды. Ол 1895 жылғы жалпы сайлауда мандатын жоғалтты, бірақ көп ұзамай Шотландияда басқа округ тапты, ол 1896 жылғы ақпанда Монтроз округінен өткен қосымша сайлауда сайланды.
In February 1886, he was sworn to the Privy Council and made Chief Secretary for Ireland, only to be turned out when Gladstone's government fell over Home Rule in July of the same year and Lord Salisbury became prime minister. After the severe defeat of the Gladstonian party at the 1886 general election, Morley divided his life between politics and letters until Gladstone's return to power at the 1892 general election, when he resumed as Chief Secretary for Ireland. He had during the interval taken a leading part in parliament, but his tenure of the chief secretaryship of Ireland was hardly a success. The Irish gentry made things as difficult for him as possible, and the path of an avowed Home Ruler installed in office at Dublin Castle was beset with pitfalls. In the internecine disputes that agitated the Liberal party during Lord Rosebery's administration and afterwards, Morley sided with Sir William Harcourt and was the recipient and practically co signatory of his letter resigning the Liberal leadership in December 1898. He lost his seat in the 1895 general election but soon found another in Scotland, when he was elected at a by election in February 1896 for the Montrose Burghs.
Сегіз сағаттық жұмыс күніне қарсылық
1889 жылдан бастап Морли Ньюкаслдағы еңбек көшбасшыларының қысымына қарсы тұрып, заңмен бекітілген ең көп сегіз сағаттық жұмыс күнін қолдаудан бас тартты. Морли бұған қарсы болды, себебі бұл табиғи экономикалық процестерге араласуға әкелер еді. Бұл "Британ өнеркәсібінің нәзік және күрделі механизміне парламент актісін күшпен тығып салу" сияқты болар еді. Мысалы, кеншілерге арналған сегіз сағаттық жұмыс күні туралы заң жобасы, жергілікті және табиғи жағдайлары әртүрлі болатын салаға бірыңғай ереже енгізер еді. Морли кәсіподақ өкілдеріне жұмыс уақытын шектеудің жалғыз дұрыс жолы – олардың өздерінің ерікті шаралары екенін айтты. Саясаткерлер арасында сирек кездесетін, сегіз сағаттық жұмыс күніне қарсы шығуы оған еңбек көшбасшыларының наразылығын тудырды. 1891 жылдың қыркүйегінде өткен екі ірі митингіде Джон Бернс, Кир Харди және Роберт Блэчфорд сияқты еңбек көшбасшылары Морлиге қарсы шаралар қабылдауға шақырды. 1892 жылғы сайлауда Морлиге қарсы еңбекші кандидат тікелей ұсынылмады, бірақ Сегіз сағаттық лига және Социал-демократиялық федерация Юнионист кандидатты қолдады. Морли өзінің мандатын сақтап қалды, бірақ Юнионист кандидаттан кейін екінші орын алды. Морли үкіметке тағайындалғанда және қосымша сайлау қажет болғанда, Харди және басқа социалистер жұмысшыларға Юнионист кандидатқа дауыс беруді ұсынды (ол кеншілер үшін сегіз сағаттық жұмыс күнін қолдады), бірақ Ньюкаслдағы ирландтық дауыс Морлиге жиналды және ол мандатын сәтті сақтап қалды. 1892 жылдың наурыз айында Парламентте сегіз сағаттық жұмыс күні туралы заң жобасы бойынша өткен дауыс беруден кейін Морли былай деп жазды: "Мен күткен нәрсе орын алды. Еңбек партиясы – яғни еңбекшілердің атынан сөйлейтіндердің ең батыл, принципсіз және ойсыз тобы – Либералдық партияны басып алды. Жағдай одан да нашар – Либералдық партия, біздің қатардағылардың арасында, ешқандай түсіндірме немесе қорғаусыз толыққанды бас иді". 1885 жылы Морли мемлекеттік араласудың барлығына қарсы шыққан либералдарға қарсы сөйледі және былай деп мәлімдеді: "Бостандық пен мүлікті қорғау лигасы Либералдық қағидаларды шын мәнінде түсінетін жалғыз адамдар екенін, Лорд Брамвелл мен Уэмисс графы Либералдық партияның жалғыз Абдиелдері екенін мойындауға мен дайын емеспін". Содан кейін сол жылы Морли өзінің саяси ұстанымын былайша анықтады: "Мен темпераментім бойынша сақтықпен келетін вигпін, тәрбием бойынша либералмын, ал байқау мен тәжірибем бойынша толыққанды радикалмын". 1890 жылдардың ортасына қарай Морли әлеуметтік және экономикалық мәселелерде мемлекеттік араласуға қатысты догматик оппозицияны қабылдады. Ол әлеуметтік реформалардың партиялық мәселеге айналмауына үміттене берді және сайлаушыларды "жұмыс пен жалақының негізін жасанды түрде бұзатын кез келген мемлекеттік әрекетке сақ болыңыз" деп ескертті. Саясаткерлер "ешбір мемлекет қайраткерінің, үкіметтің немесе қоғамның бақылауынан тыс үлкен экономикалық толқындар мен ағындар" салдарынан "тұрақты жұмыс пен жақсы жалақыны қамтамасыз ете алмайды". Морли империализмді және интервенциялық сыртқы саясатты мемлекеттің билігін арттыру деп қарады. Боер соғысы (1899–1902) салдарынан мемлекеттік шығындардың өсуі оны алаңдатты, себебі бұл мемлекеттің кіріс жинақтау қабілеті елдің әлеуметтік және экономикалық құрылымында үлкен өзгерістер жасау үшін пайдаланылуы мүмкін еді. Франсис Хирст 1899 жылдың қазан айында Морли туралы былай деп жазды: "Ол ұлттық шығындар туралы үлкен алаңдаушылықта. Ол қиын кезеңдер келгенде, біз қысқартуды емес, "мүлікке қасақана шабуыл жасау және әділ саудаға оралу" деп қорқады". Империализм және оны қаржыландыру үшін қажетті шығындардың өсуі табыс салығын қайта құруға әкеледі, ал бұл өз кезегінде кейбір адамдарға басқаларға қарағанда ауыр салық салуға әкеледі, бұл "қоғамдық теңдіктің қағидаларына" қайшы келеді. Морли енді Гладстонның 1853 жылғы бюджетіне өкініш білдірді (онда табыс салығы "аяғына" қойылды), себебі ол қазынашылық канцлеріне "қажет болғанда оңай және сенімді түрде алуға болатын резерв берді". Гладстон "тек құралдар ғана емес, сонымен қатар шығындарды бақылауды өмірінің басты мақсаты еткен саясатқа тікелей түрткіс берді". 1902 жылдың 8 тамызында ол Букингем сарайында король Эдуард VII-ден орден алды. 1902 жылдың шілдесінде Эндрю Карнеги оған марқұм Лорд Актонның құнды кітапханасын сыйға тартты, оны 20 қазанда ол Кембридж университетіне тапсырды.
From 1889 onwards, Morley resisted the pressure from labour leaders in Newcastle to support a maximum working day of eight hours enforced by law. Morley objected to this because it would interfere in natural economic processes. It would be "thrusting an Act of Parliament like a ramrod into all the delicate and complex machinery of British industry". For example, an Eight Hours Bill for miners would impose on an industry with great diversity in local and natural conditions a universal regulation. Morley told trade unionists that the only right way to limit working hours was through voluntary action from them. His outspokenness against any eight hours bill, rare among politicians, brought him the hostility of labour leaders. In September 1891, two mass meetings saw labour leaders such as John Burns, Keir Hardie and Robert Blatchford all calling for action against Morley. In the election of 1892, Morley did not face a labour candidate but the Eight Hours League and the Social Democratic Federation supported the Unionist candidate. Morley kept his seat but came second to the Unionist candidate. When Morley was appointed to the government and the necessary by election ensued, Hardie and other socialists advised working men to vote for the Unionist candidate (who supported an Eight Hours Bill for miners), but the Irish vote in Newcastle rallied to Morley and he comfortably kept his seat. After a vote on an Eight Hours Bill in the Commons in March 1892, Morley wrote: "That has taken place which I apprehended. The Labour party—that is, the most headstrong and unscrupulous and shallow of those who speak for labour—has captured the Liberal party. Even worse—the Liberal party, on our bench at any rate, has surrendered sans phrase, without a word of explanation or vindication". In 1885, Morley spoke out against those Liberals who believed that all state intervention was wrong and proclaimed: "I am not prepared to allow that the Liberty and the Property Defence League are the only people with a real grasp of Liberal principles, that Lord Bramwell and the Earl of Wemyss are the only Abdiels of the Liberal Party". Later that year Morley defined his politics: "I am a cautious Whig by temperament, I am a Liberal by training, and I am a thorough Radical by observation and experience". By the mid 1890s, Morley adopted a doctrinaire opposition to state intervention in social and economic matters. He repeatedly expressed his hope that social reform would not become a party issue and warned voters to "Beware of any State action which artificially disturbs the basis of work and wages". Politicians could not "insure steady work and good wages" because of "great economic tides and currents flowing which were beyond the control of any statesman, Government, or community". Morley viewed imperialism and an interventionist foreign policy as increasing the power of the state. The increase in state expenditure due to the Boer War (1899–1902) disturbed him because it might lead to the state's revenue raising power being used to implement great changes in the social and economic structure of the country. Francis Hirst recorded in October 1899 about Morley: "He is depressed about national expenditure. He fears, when bad times come, that we shall have not retrenchment, but 'nefarious attacks on property and reversions to Fair Trade'." Imperialism and the increasing expenditure needed to fund it would lead to a reconstruction of the income tax and in turn would lead to taxing some people more heavily than others, something which was against the "maxims of public equity". Morley now regretted Gladstone's budget of 1853 (where the income tax was set "on its legs") because it gave the Chancellor of the Exchequer "a reservoir out of which he could draw with ease and certainty whatever was asked for". Gladstone had "furnished not only the means, but a direct incentive to that policy of expenditure which it was the great object of his life to check". and received the order from King Edward VII at Buckingham Palace on 8 August 1902. In July 1902, he was presented by Andrew Carnegie with the late Lord Acton's valuable library, which, on 20 October, he in turn gave to the University of Cambridge.
Үндістанның мемлекеттік хатшысы
1905 жылдың соңында сэр Генри Кэмпбелл Баннерман кабинетін құрғанда Морли Үндістанның мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды. Бірақ ол Қаржы министрі болуды артық көрген. Осы лауазымда ол 1907 жылғы мамыр айында және одан кейін Үндістандағы наразылықтың алаңдатарлық белгілері пайда болғанда, қатаң шаралар қолданудағы бекемдігімен көзге түсті. Радикалдық партияның кейбір белсенді мүшелері британдық үкіметпен қарым-қатынаста демократиялық принциптерден тайып кеткені үшін оған қарсы шықты, бірақ оның әрекеті саясаткерлік шеберлікті және сабырлылықты біріктіргені ретінде жалпы мойындалды. Революциялық насихатқа қатысты қарсылық білдіргенімен, ол екі белгілі үндістандықты Үндістан кеңесіне тағайындап, әкімшілік басқаруды орталықтандыру жөніндегі шаралар қабылдап, халыққа деген ықыласын көрсетті. 1908 жылы сэр Генри Кэмпбелл Баннерман отставкаға кетіп, Х.Х. Асквит премьер-министр болғанда Морли жаңа кабинеттегі қызметін сақтап қалды; алайда, оны Парламент палатасындағы орыннан босату қажет деп шешілді, ол Жоғарғы палатаға ауыстырылып, Ланкастер графтығының палатинында Блэкберн виконты Морли титулымен граф атанды. Ол гербтен бас тартқан алғашқы жұрт болды, бірақ Линкольн қонақүйінің қабырғасындағы панель оған қателікпен герб тағайындалған. 1909 жылы либерал канцлер Дэвид Ллойд Джордж қарулану мен әлеуметтік реформаны қаржыландыру үшін бюджетінде ("Халық бюджеті") салықтарды арттырды. Морли бюджеттің артында "Тарифтік реформаның күлкісі жатыр" деді, себебі халық "еркін сауда жағдайында осыдан жақсы нәтижеге қол жеткізе алмаса, басқа нәрсеге көшуі мүмкін" деп ойлауы мүмкін. Морли "елдің шығындарын" "біздің тұрақты проблемаларымыздың ең ауыр проблемасы" деп бағалады. Бұл заңның мақсаты – жалпы үнді халқын діни топтарға бөліп, үнді ұлтшылдығының өсуіне қарсы тұру болды. Нәтижесінде ел діни негізде бөлініп кетті.
When Sir Henry Campbell Bannerman formed his cabinet at the end of 1905, Morley was made Secretary of State for India. He would have preferred to have been Chancellor of the Exchequer. In this position, he was conspicuous in May 1907 and afterwards for his firmness in sanctioning extreme measures for dealing with the outbreak in India of alarming symptoms of sedition. Though he was strongly opposed by some of the more extreme members of the Radical party, on the grounds of belying his democratic principles in dealing with the British Raj, his action was generally recognised as combining statesmanship with patience. While firmly opposing revolutionary propaganda, he showed his popular sympathies by appointing two distinguished native Indians to the Council of India and taking steps for a decentralisation of the administrative government. When Sir Henry Campbell Bannerman resigned in 1908 and H. H. Asquith became prime minister, Morley retained his post in the new cabinet; but it was thought advisable to relieve him of the burden imposed by a seat in the House of Commons, and he was transferred to the Upper House, being created a peer with the title of Viscount Morley of Blackburn, in the County palatine of Lancaster. He was the first peer to turn down a coat of arms, although a wall panel at Lincoln's Inn incorrectly ascribes one to him. In 1909 the Liberal Chancellor David Lloyd George increased taxes in his budget (the "People's Budget") to pay for increased armaments and social reform. Morley said that behind the budget "hangs the spectre of Tariff Reform" because the public "may say that, if this is the best that can be done under Free Trade, they'll try something else". Morley viewed "the Expenditure of the country" as "the most formidable of our standing problems". The Act was introduced to introduce communal representation in Indian politics, with the aim of countering the growing nationalism by dividing the common Indian population along communal lines. This ultimately resulted in the partition of the country along religious lines.
Кеңес Төрағасы
Лордтар палатасының мүшесі ретінде Блэкберннің лорды Морли 1911 жылғы Парламент актісінің қабылдануына көмектесті, ол лордтардың заң жобаларын ветолеу құқығын жойды. 1910 жылдан бастап Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Морли Кеңес төрағасы қызметін атқарды. Ұлыбританияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы алдында, 1914 жылдың 2 тамызында Либералдық кабинет француз жағалауын неміс императорлық флотынан қорғау ниетін білдірді. Осы міндеттемеге қарсы шығып, Морли Джон Бернспен бірге отставкаға шықты. Басқа либералдардан өзгеше, ол Германияның Бельгияны басып алуынан қорқып үрейленбеді. Дегенмен, ол Ресейге өте жаулы болды және Ресеймен бірге Германияға қарсы соғысқа қатыса алмайтынын сезінді.
As a member of the House of Lords, Lord Morley of Blackburn helped assure the passage of the Parliament Act 1911, which eliminated the Lords' power to veto bills. From 1910 until the outbreak of World War I, Morley was Lord President of the Council. In the lead up to Great Britain's entry into World War I, on 2 August 1914 the Liberal cabinet declared its intention to defend the French coast against the German Imperial Navy. In opposition to this commitment, Morley resigned along with John Burns. Unlike other Liberals, he was not alarmed by Germany's invasion of Belgium. However, he was especially hostile to Russia and felt he could not be a part of a war alongside Russia against Germany.
Мұра
XIX ғасырдың ортасындағы философиялық радикал, Кобден принциптеріне қарсы кейінгі мүмкіндікшіл реакцияға (барлық түрлерінде) күдікпен қараған ол, британдық саясатта әдетте өзіне қарсы болатын көпшіліктің құрметін өзінің принциптеріндегі табандылықпен, мінезінің күшімен және сенімдерінің шындығымен сақтап қалды. Оның мұрасы таза моральдық болды; 1870 жылдың мамырында Роза Мэри Айлинг ханымға үйленгенімен, осы одақтан ұрпақтар тумады. Айлинг Морлимен танысқанда күйеуі бар еді, және жұбайлар оның бірінші күйеуі бірнеше жылдан кейін қайтыс болғанға дейін үйленуді күтті (Джон Стюарт Миллмен тағы бір ұқсастық). Ол ешқашан жоғары қоғамға қабылданбады, және оның көптеген әріптестері, соның ішінде Асквит, оны ешқашан кездестірген жоқ. Морлидің үш бауыры болды: Эдвард Сворд Морли (1828–1901), Уильям Уильхаус Морли (1840 – шамамен 1870) және Грейс Ханна Морли (1842–1925). Тарихшы Стэнли Вольперт 1967 жылғы кітабында былай деп жазды: "Егер оның некесіне байланысты әлеуметтік жағынан кешірілмейтін жағдайлар болмағанда, Морли Британияның сыртқы істер министрі, тіпті премьер-министр болуы мүмкін еді деп болжауға болады". 50 жылдан астам тыныш, усақ-түйексіз жеке өмірден кейін, Блэкберн виконты Морли 1923 жылдың 23 қыркүйегінде өзінің үйінде, Флауэрмид, Уимблдон паркі, Оңтүстік Лондон, сексен төрт жасында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды, виконттық атағы жойылды. Голдерс Грин крематорийінде кремациядан кейін оның күлі Путни Вейл зиратына жерленді. 1944 жылы жазған австриялық классикалық либералдық теоретик Фридрих Хайек Морлидің беделі туралы былай деді:
A philosophical Radical of a somewhat mid 19th century type, and highly suspicious of the later opportunistic reaction (in all its forms) against Cobdenite principles, he yet retained the respect of the majority whom it was his usual fate to find against him in British politics by the indomitable consistency of his principles and by sheer force of character and honesty of conviction and utterance. His legacy was a purely moral one; although in May 1870 he married Mrs. Rose Mary Ayling, the union produced no heirs. Mrs. Ayling was already married when she met John Morley and the couple waited to marry until her first husband died several years later (another similarity to John Stuart Mill). She was never received into polite society, and many of his colleagues, including Asquith, never met her. Morley had three siblings, Edward Sword Morley (1828–1901), William Wheelhouse Morley (1840 – c. 1870), and Grace Hannah Morley (1842–1925). According to historian Stanley Wolpert in his 1967 book: "It is hardly exaggeration to speculate that, but for the socially unpardonable circumstances surrounding his marriage, Morley might well have become Britain's foreign secretary, possibly even prime minister". After more than 50 years of a quietly secluded personal life, Viscount Morley of Blackburn died of heart failure at his home, Flowermead, Wimbledon Park, south London, on 23 September 1923, aged eighty four, when the viscountcy became extinct. After cremation at Golders Green Crematorium, his ashes were buried at Putney Vale Cemetery. The Austrian classical liberal theorist Friedrich Hayek, writing in 1944, wrote this about Morley's reputation:
"Саяси немесе әлеуметтік мәселелер бойынша ағылшын жазушысы әлемге неғұрлым типикалық көрінсе, бүгін ол өз елінде соғұрлым ұмытылып барады деуде артық айтқандық емес. Лорд Морли немесе Генри Сиджвик, Лорд Актон немесе А. В. Диси сияқты адамдар, олар сол кезде бүкіл әлемде либералды Англияның саяси даналығының көрнекті мысалдары ретінде құрметтелді, қазіргі ұрпақ үшін көне викториялықтар болып табылады."
It is scarcely an exaggeration to say that the more typically English a writer on political or social problems then appeared to the world, the more he is to day forgotten in his own country. Men like Lord Morley or Henry Sidgwick, Lord Acton or A. V. Dicey, who were then admired in the world at large as outstanding examples of the political wisdom of liberal England, are to the present generation largely obsolete Victorians.
Жарияланымдар
Эдмунд Берк: Тарихи зерттеу (Лондон: Макмиллан, 1867). "Сыншыл әртүрлі жазбалар" (1871. Екінші том; 1877). Вольтер (1871). Руссо (1873). Ұлттық білім беру үшін күрес (Лондон: Чапман және Холл, 1873). Компромисс туралы (1874; Чапман және Холл, 2-ші басылым, қайта қарастырылған, 1877). Дидро және энциклопедия авторлары (Лондон: Чапман және Холл, 1878). Берк (Лондон: Макмиллан, 1879) (Англиялық әдебиетшілер сериясы). Ричард Кобденнің өмірі (1881). Афоризмдер: Эдинбург философиялық институты алдында сөйленген сөз, 11 қараша 1887 жыл (Лондон: Макмиллан, 1887). Викибағана: Толық мәтін. Уолпол (Лондон: Макмиллан, 1889) (Он екі ағылшын мемлекет қайраткерлері сериясы). Әдебиеттану зерттемелері (Лондон: Макмиллан, 1891). Оливер Кромвелл (Нью-Йорк: The Century Co., 1900). Уильям Эварт Гладстонның өмірі (Лондон: Макмиллан және Компания, 1903. 3 том). Саясат және тарих бойынша жазбалар (Лондон: Макмиллан және Компания, 1913–14). Естеліктер (Нью-Йорк: Макмиллан Компаниясы, 1917. 2 том.). 1-том • 2-том.
Edmund Burke: A Historical Study (London: Macmillan, 1867). Critical Miscellanies (1871. Second volume; 1877). Voltaire (1871). Rousseau (1873). The Struggle for National Education (London: Chapman & Hall, 1873). On Compromise (1874; Chapman & Hall, 2nd edition, revised, 1877). Diderot and the Encyclopaedists (London: Chapman & Hall, 1878). Burke (London: Macmillan, 1879) (English Men of Letters series). The Life of Richard Cobden (1881). Aphorisms: An Address Delivered before the Edinburgh Philosophical Institution, November 11, 1887 (London: Macmillan, 1887). Wikisource: Full text. Walpole (London: Macmillan, 1889) (Twelve English Statesmen series). Studies in Literature (London: Macmillan, 1891). Oliver Cromwell (New York: The Century Co., 1900). The Life of William Ewart Gladstone (London: Macmillan & Co., 1903. 3 vols.). Notes on Politics and History (London: Macmillan & Co., 1913 14). Recollections (New York: The Macmillan Company, 1917. 2 vols.). Vol. 1•Vol. 2