Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1991 жылғы Кеңес Одағы – АҚШ арасындағы қаруды бақылау шарты, 1991 жылы қол қойылған шарт.
1991 Soviet Union–United States arms control treaty
the treaty signed in 1991
START I (Стратегиялық қаруды азайту шарты) – АҚШ және Кеңес Одағы арасындағы стратегиялық шабуылдық қаруды азайту және шектеу туралы екіжақты шарт. Шарт 1991 жылдың 31 шілдесінде қол қойылып, 1994 жылдың 5 желтоқсанында күшіне енді. Шартқа қол қойған елдер 6000-нан аспайтын ядролық оқ-дәрілерді және барлығы 1600 континентаралық баллистикалық зымыранды (КБЗ) және бомбалаушы ұшақтарды орналастыруға тыйым салды. START тарихтағы ең ірі және күрделі қаруды бақылау шарты болды, ал 2001 жылдың соңында оның толық іске асырылуы осы кезде барлық стратегиялық ядролық қарудың шамамен 80% -ын жоюға әкелді. АҚШ президенті Рональд Рейган ұсынған бұл шарт START II келіссөздері басталғаннан кейін START I деп аталды. Шарттың мерзімі 2009 жылдың 5 желтоқсанында аяқталды. 2010 жылдың 8 сәуірінде АҚШ президенті Барак Обама және Ресей президенті Дмитрий Медведев Прагада жаңа START шартына қол қойды. АҚШ Сенаты мен Ресей Федерациялық Ассамблеясы ратификациялағаннан кейін, шарт 2011 жылдың 5 ақпанында күшіне енді, американдық және кеңестік немесе ресейлік стратегиялық ядролық қаруды 2026 жылдың ақпанына дейін одан әрі қысқартуды ұзартты.
START I (Strategic Arms Reduction Treaty) was a bilateral treaty between the United States and the Soviet Union on the reduction and the limitation of strategic offensive arms. The treaty was signed on 31 July 1991 and entered into force on 5 December 1994. The treaty barred its signatories from deploying more than 6,000 nuclear warheads and a total of 1,600 intercontinental ballistic missiles (ICBMs) and bombers. START negotiated the largest and most complex arms control treaty in history, and its final implementation in late 2001 resulted in the removal of about 80% of all strategic nuclear weapons then in existence. Proposed by US President Ronald Reagan, it was renamed START I after negotiations began on START II. The treaty expired on 5 December 2009. On 8 April 2010, the replacement New START Treaty was signed in Prague by US President Barack Obama and Russian President Dmitry Medvedev. Following its ratification by the US Senate and the Federal Assembly of Russia, the treaty went into force on 5 February 2011, extending deep reductions of American and Soviet or Russian strategic nuclear weapons through February 2026.
Ұсыныс
СНВ-ны алғаш рет АҚШ президенті Рональд Рейган 1982 жылғы 9 мамырда өз оқу орны – Эврика колледжінде сөйлеген сөзінде жариялады және 1982 жылғы 29 маусымда Женевада ұсынды. Ол стратегиялық күштерді екі кезеңде күрт қысқартуды ұсынды, бұл SALT III деп аталды. Бірінші кезеңде кез келген типтегі зымырандағы оқ-дәрілердің жалпы санын 5000-ға дейін төмендету, ал құрлық аралық баллистикалық зымырандарда (МБР) қосымша 2500 лимит қойылды. Бұдан өзге, жалпы 850 МБР-ге рұқсат етілді, оның ішінде SS-18 сияқты 110 «ауыр зымыранға» және зымырандардың жалпы «атқыш салмағына» қосымша шектеулер қойылды. Екінші кезеңде ауыр бомбалаушылар мен олардың оқ-дәрілері, сондай-ақ басқа стратегиялық жүйелерге де ұқсас шектеулер енгізілді. Сол кезде АҚШ стратегиялық бомбалаушылар бойынша басымдыққа ие болды. Ескірген B-52 күшінің стратегиялық қауіп төндіруі мүмкін болды, бірақ 1980 жылдардың басында кеңестік әуе қорғанысының күшін арттыруына байланысты 1982 жылдан бастап AGM-86 зымырандық зымырандарымен ғана жабдықталды. АҚШ жаңа B-1B Lancer жартылай көзге көрінбейтін бомбалаушысын енгізуді бастады және құпия түрде Advanced Technology Bomber (ATB) жобасын әзірледі, ол ақырында B-2 Spirit көзге көрінбейтін бомбалаушысын жасауға әкелді. Керісінше, кеңестік күштер АҚШ үшін аса қауіпті болған жоқ, өйткені олардың міндеті Атлант мұхитындағы АҚШ конвойлеріне және Еуразия құрлығындағы нысандарға шабуыл жасау болды. Кеңес Одағында 1200 орта және ауыр бомбалаушы болғанымен, олардың тек 150-і (Туполев Ту-95 және Мясищев М-4) Солтүстік Америкаға жете алды (соңғысы тек ұшу кезінде жанармай толықтыру арқылы). Сондай-ақ, олар АҚШ әуе кеңістігіне енуде қиындықтарға тап болды, ол кішкентай және нашар қорғалған. АҚШ бомбалаушыларының санына қарағанда, кеңестік бомбалаушылардың саны аз болғандықтан, АҚШ күштері кеңестік әуе кеңістігіне енуге міндеттелді, ол әлдеқайда үлкен және жақсы қорғалған. Бұл 1984 жылы өзгерді, жаңа Tu-95MS және Tu-160 бомбалаушылары пайда болды және алғашқы кеңестік AS-15 зымырандарымен жабдықталды. Кезең-кезеңмен енгізілуді шектеу арқылы АҚШ-қа белгілі бір уақытқа стратегиялық артықшылықты қалдыру ұсынылды. Time журналының айтуынша, «Рейганның лимиттері бойынша АҚШ өзінің стратегиялық күштерін Кеңес Одағына қарағанда әлдеқайда аз түзетуі керек еді. Бұл ұсыныстың ерекшелігі, кеңестерді оны әділетсіз және бір жақты деп айыптауға итермелейді. Әрине, қару-жарақ бақылауын жақтаған кейбір американдықтар, АҚШ-ты қарусыздануды саботаж ету үшін, АҚШ-тың қайта қарулану ісіне кірісуі үшін, кейбір күдіктілердің құпия күн тәртібінің бөлігі болып табылатын, сырттай тең көрінетін, әдейі келіссөзге жатпайтын ұсынысты Кремльге жасады деп айыптайды». Бірақ Time журналы атап көрсетті, «Кеңес Одағының құрылымы күшті МБР-і оларға АҚШ-қа қарағанда «атқыш салмағы» бойынша шамамен 3:1 артықшылық берді – екінші ұлтқа «өлім мен қиратудың» мегатонналарын «тастаудың» жиынтық күші».
The START proposal was first announced by US President Ronald Reagan in a commencement address at his alma mater, Eureka College, on 9 May 1982, and presented by Reagan in Geneva on 29 June 1982. He proposed a dramatic reduction in strategic forces in two phases, which he referred to as SALT III. The first phase would reduce overall warhead counts on any missile type to 5,000, with an additional limit of 2,500 on ICBMs. Additionally, a total of 850 ICBMs would be allowed, with a limit of 110 "heavy throw" missiles like the SS 18 and additional limitations on the total "throw weight" of the missiles. The second phase introduced similar limits on heavy bombers and their warheads, as well as other strategic systems. The US then had a commanding lead in strategic bombers. The aging B 52 force was a credible strategic threat but was equipped with only AGM 86 cruise missiles beginning in 1982 because of Soviet air defense improvements in the early 1980s. The US had begun to introduce the new B 1B Lancer quasi stealth bomber as well and was secretly developing the Advanced Technology Bomber (ATB) project, which would eventually result in the B 2 Spirit stealth bomber. The Soviet force was of little threat to the US, on the other hand, as it was tasked almost entirely with attacking US convoys in the Atlantic and land targets on the Eurasian landmass. Although the Soviets had 1,200 medium and heavy bombers, only 150 of them (Tupolev Tu 95s and Myasishchev M 4s) could reach North America (the latter only by in flight refueling). They also faced difficulty penetrating US airspace, which was smaller and less defended. Having too few bombers available compared to US bomber numbers was evened out by the US forces being required to penetrate the Soviet airspace, which is much larger and more defended. That changed in 1984, when new Tu 95MS and Tu 160 bombers appeared and were equipped with the first Soviet AS 15 cruise missiles. By limiting the phasing in, it was proposed that the US would be left with a strategic advantage for a time. As Time magazine put it, "Under Reagan's ceilings, the US would have to make considerably less of an adjustment in its strategic forces than would the Soviet Union. That feature of the proposal will almost certainly prompt the Soviets to charge that it is unfair and one sided. No doubt some American arms control advocates will agree, accusing the Administration of making the Kremlin an offer it cannot possibly accept—a deceptively equal looking, deliberately nonnegotiable proposal that is part of what some suspect is the hardliners' secret agenda of sabotaging disarmament so that the US can get on with the business of rearmament." However, Time pointed out, "The Soviets' monstrous ICBMs have given them a nearly 3 to 1 advantage over the US in 'throw weight'—the cumulative power to 'throw' megatons of death and destruction at the other nation."
Шығындар
Үш институт START I-ді іске асыруға АҚШ үкіметінің жұмсауы тиіс болжамды шығындарды зерттеді: Конгресс Бюджет Кеңесі (CBO), АҚШ Сенатының Сыртқы қатынастар комитеті (SFRC) және Қорғаныс талдау институты (IDA). CBO бағалауынша, толық іске асыру құны $410-нан $1,830 миллионға дейінгі біржолғы шығындардан және $100-дан $390 миллионға дейінгі жылдық шығындардан тұрады. SFRC біржолғы шығындарды $200 миллионнан $1,000 миллионға дейін, ал келісімнің 15 жылындағы инспекциялық шығындарды $1,250 миллионнан $2,050 миллионға дейін бағалады. Ал IDA тек тексеру шығындарын бағалап, олардың шамамен $760 миллионға жететінін мәлімдеді. Келісімді іске асыру шығындарына қоса, АҚШ бұрынғы кеңестік республикаларға Қауіпсіздікті қамтамасыз ету бағдарламасы (Нанн-Лугар бағдарламасы) арқылы көмектесті, бұл бұрынғы Кеңес Одағында START I бағдарламасын іске асыру шығындарына $591 миллион қосты, бұл АҚШ үшін бағдарламаның құнын шамамен екі есеге арттырды. Келісім күшке енгеннен кейін бұрынғы Кеңес Одағының ядролық қару қоры 12,000-нан 3,500-ға дейін азайды. АҚШ өзінің ядролық күштерін күтіп ұстау және жаңарту туралы алаңдамай, ақша үнемдеді. CBO-ның бағалауынша, бұл келісімнің алғашқы бес жылында $46 миллиардты және 2010 жылға дейін шамамен $130 миллиардты үнемдеуге мүмкіндік берді, бұл келісімді іске асыру құнынан жиырма есеге жуық қаражатты құрайды. Дегенмен, 1980 жылдары қарқынды ядролық қарулану жарысы болды. Ол 1991 жылы екі тараптың да 10,000 стратегиялық оқ-дәріге ие болуымен ядролық теңдікті сақтаумен аяқталды.
Three institutes ran studies in regards to the estimated costs that the US government would have to pay to implement START I: the Congressional Budget Office (CBO), the US Senate Foreign Relations Committee (SFRC), and the Institute for Defense Analyses (IDA). The CBO estimates assumed that the full implementation cost would consist of a one time cost of $410 to 1,830 million and that the continuing annual costs would be $100 to 390 million. The SFRC had estimates of $200 to 1,000 million for one time costs and that total inspection costs over the 15 years of the treaty would be $1,250 to 2,050 million. Finally, the IDA estimated only the verification costs, which it claimed to be around $760 million. In addition to the costs of implementing the treaty, the US also aided the former Soviet republics with the Cooperative Threat Reduction Program (Nunn Lugar Program), which added $591 million to the costs of implementing the START I program in the former Soviet Union, which would almost double the cost of the program for the US. After the treaty's implementation, the former Soviet Union's stock of nuclear weapons fell from 12,000 to 3,500. The US would also save money since it would not have to be concerned with the upkeep and innovations of its nuclear forces. The CBO estimated that would amount to a total saving of $46 billion in the first five years of the treaty and around $130 billion until 2010, which would pay for the cost of the implementation of the treaty about twenty times over. However, a dramatic nuclear arms race proceeded in the 1980s. It ended in 1991 with nuclear parity preservation with 10,000 strategic warheads on both sides.
Тексеру құралдары
Қару-жарақты бақылау шартындағы тексеру жүйелері тараптарды олардың іс-әрекеттері мен шарттамаларын бұзулары үшін жауапкершілікке тартуға мүмкіндік беретін көптеген құралдарды қамтиды. Бұған қоса, баллистикалық зымырандардың ұшу сынақтарынан алынған телеметриялық мәліметтерге қол жеткізу талап етілді, оның ішінде деректер таспаларын алмасу және екі тараптан да шифрлау мен қаптауға тыйым салу міндетті болды.
The verification regimes in arms control treaties contain many tools to hold parties accountable for their actions and violations of their treaty agreements. In addition, access to telemetry from ballistic missile flight tests was required, including exchanges of tapes and a ban on encryption and encapsulation from both parties.
Қол қою
Келісімге қол қоюға әкелген келіссөздер 1982 жылдың мамырында басталды. 1983 жылдың қарашасында Кеңес Одағы Еуропаға орташа қашықтықтағы зымырандарды орналастырған АҚШ-пен байланысты үзіп тастады. 1985 жылдың қаңтар айында АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джордж Шульц пен КСРО Сыртқы істер министрі Андрей Громыко стратегиялық қару-жарақ, орташа қашықтықтағы зымырандар және зымыранға қарсы қорғаныс мәселелерін қамтитын үш бөлімді жоспарды келісті. Бұл мәселе Рональд Рейган мен Михаил Горбачевтің Рейкьявик саммитінде көп назарға ие болды және нәтижесінде 1987 жылдың желтоқсанында Орташа қашықтықтағы ядролық күштер туралы шартқа қол қойылды.
Negotiations that led to the signing of the treaty began in May 1982. In November 1983, the Soviet Union "discontinued" communication with the US, which had deployed intermediate range missiles in Europe. In January 1985, US Secretary of State George Shultz and Soviet Foreign Minister Andrey Gromyko negotiated a three part plan, including strategic weapons, intermediate missiles, and missile defense. It received a lot of attention at the Reykjavik Summit between Ronald Reagan and Mikhail Gorbachev and ultimately led to the signing of the Intermediate Range Nuclear Forces Treaty in December 1987.
Іске асыру
375 B-52 ұшағы Аризона штатындағы Дэвис-Монтан әуе базасындағы Ғарыш және авиациялық техниканы күтіп-жөндеу орталығына жеткізілді. Бомбалаушылардан барлық қолданылатын бөліктері алынып, 13 000 фунт салмақталған болат пышақпен бес бөлікке бөлінді. Гильотина әрбір ұшақты төрт рет кесіп, қанаттарын айырды және фюзеляжды үш бөлікке бөлді. Бөлінген B-52 ұшақтары үш ай бойы сол жерде қалды, осылайша ресейлік спутниктер бомбалаушылардың жойылғанын растады, содан кейін олар металл терісіне сатылды. Кеңес Одағының құлауынан кейін, шартты міндеттемелер он екі кеңес мұрагер мемлекетіне жүктелді. Олардың ішінде Түркіменстан мен Өзбекстан ядролық байланысты бір-бір нысанын жойды, ал орнындағы тексерулер тоқтатылды. Беларусь, Қазақстан, Ресей Федерациясы және Украинада тексерулер жалғасты.
There were 375 B 52s flown to the Aerospace Maintenance and Regeneration Center at Davis Monthan Air Force Base, in Arizona. The bombers were stripped of all usable parts and chopped into five pieces by a 13,000 pound steel blade dropped from a crane. The guillotine sliced four times on each plane, which severed the wings and left the fuselage in three pieces. The dissected B 52s remained in place for three months so that Russian satellites could confirm that the bombers had been destroyed, and they were then sold for scrap. After the collapse of the Soviet Union, treaty obligations were passed to twelve Soviet successor states. Of those, Turkmenistan and Uzbekistan each eliminated its one nuclear related sites, and on site inspections were discontinued. Inspections continued in Belarus, Kazakhstan, the Russian Federation, and Ukraine.
Тиімділік
Беларусь, Қазақстан және Украина ядролық қаруларының барлығын жоюға немесе Ресейге беруге шешім қабылдады. АҚШ және Ресей әрқайсысы қару жеткізу құралдарының қуатын 1600-ға дейін, ал ядролық оқ-дәрілерді 6000-нан аспайтын деңгейге дейін төмендетті. АҚШ Мемлекеттік департаментінің 2010 жылғы 28 шілдеде жарияланған "Қорал-жарақты бақылау, таратпау және қарусыздандыру саласындағы келісімдер мен міндеттемелерге қатысу және оларды сақтау" атты есебінде Ресейдің 2009 жылғы 5 желтоқсанда мерзімі өткен кезде келісімді толық орындамағаны айтылды. Есепте Ресейдің бұзушылықтары нақты көрсетілмеген. 1994 жылы Ресейдің СНВ-I шартын бұзғанына қатысты бір оқиға болды. Қаруды бақылау және қарусыздандыру агенттігінің директоры Джон Холум Конгрестегі куәлігінде Ресейдің SS-19 құрлық аралық баллистикалық зымыранын тиісті тараптарға хабарламай ғарышқа ұшыру құралына айналдырғанын мәлімдеді. Ресей бұл әрекетін, ғарышқа ұшыру құралына қайта жабдықталған зымырандарға қатысты СНВ-I шартының есеп беру талаптарын орындауға міндетті емес деп түсіндірді. SS-19-дан басқа, Ресей ғарышқа ұшыру құралдарын құрастыру үшін SS-25 зымырандарын да пайдаланғаны хабарланды. АҚШ үшін мәселе сол еді, Ресейдің бұзушылықтарына байланысты құрлық аралық баллистикалық зымырандарының нақты саны мен орналасқан жері туралы деректер болмады. Бұл дау 1995 жылы шешілді. АҚШ президенті Барак Обама қолдаған келісімді жаңарту және кеңейту туралы ұсыныстар бар. АҚШ және Канада институтының директоры Сергей Рогов: "Обама ядролық қару-жарақтарды күрт қысқартуды қолдайды, менің ойымша, Ресей мен АҚШ 2009 жылдың жазында немесе күзінде СНВ-I келісімінің орнына жаңа келісімге қол қоюы мүмкін", - деді. Ол жаңа келісімге тек Вашингтон Орталық Еуропаға зымыранға қарсы қорғаныс жүйесінің элементтерін орналастыру жоспарларынан бас тартса ғана қол қойылатынын айтты. Ол "қарусыздану саласында жаңа қадамдар жасауға" дайын екенін білдірді, бірақ Польшада он зымыранды ұстап алуға арналған ракеталар мен Чехиядағы радарды орналастыру туралы АҚШ-тың "Ресейді зымырандық қорғаныс жүйесімен қоршауға" тырысуына наразылық білдірді. 2009 жылдың 17 наурызында Медведев Ресейдің "ірі ауқымды" қайта қарулану және ядролық арсеналын жаңартуды бастайтынын мәлімдеді. Ол НАТО-ның Ресей шекараларына жақын кеңейіп жатыр деп айыптап, 2011 жылы армияның, теңіз күштерінің және ядролық әлеуеттің күшеюімен қарулануды бастауға бұйрық берді. Сонымен қатар, Ресейдің стратегиялық зымыран күштерінің басшысы Николай Соловцов жаңа буын RS-24 зымырандарын СНВ-I шартының мерзімі 5 желтоқсанда аяқталғаннан кейін орналастыра бастайтынын хабарлады. Ресей жаңа келісімге қол жеткізуді үміттенеді. АҚШ мен Ресей арасындағы қарым-қатынастың соңғы екі жылда жақсарғанына қарамастан, шиеленіс күшейді. 2009 жылдың 4 мамырында АҚШ және Ресей СНВ келісімін қайтадан талқылай бастады және жаңа келісімге қол қойғанда ядролық оқ-дәрілер мен оларды жеткізу құралдарын санау мәселесін қарастырды. Екі ел арасындағы даулы мәселелерді ескермей, екі тарап та орналастырылған оқ-дәрілердің санын әрқайсысы 1000-1500-ге дейін төмендетуге келісті. АҚШ Ресейдің ұсынысын, зымыранға қарсы жүйені Шығыс Еуропа орнына Әзірбайжанда орналастыруға дайын екенін айтты. Джордж Буш әкімшілігі Шығыс Еуропадағы қорғаныс жүйесінің Иранға қарсы мақсатта екенін мәлімдеді, бірақ Ресей оны өзіне қарсы қолданудан қорқыды. Екі тараптың да қазір келісімге келуге дайындығы болашақта қару-жарақтарды азайтудың жаңа кезеңіне әкелуі мүмкін. 2009 жылдың 6 шілдесінде Мәскеуде Обама мен Медведев СНВ-I келісімін ұзарту жөніндегі "бірлескен түсіністікке" қол қойды. Бұл келісім екі тараптың да орналастырылған оқ-дәрілердің санын 500-ден 1100 жеткізу құралымен 1500-ден 1675-ке дейін азайтуды көздеді. Жаңа келісімге 2009 жылдың желтоқсанында СНВ-I шартының мерзімі аяқталғанға дейін қол қойылуы тиіс еді, ал азайту шаралары жеті жыл ішінде жүзеге асырылуы керек еді. Көп айлық келіссөздерден кейін Обама мен Медведев 2010 жылдың 8 сәуірінде Чехияның Прага қаласында стратегиялық шабуылдық қаруды одан әрі азайту және шектеу туралы шартқа қол қойды.
Belarus, Kazakhstan, and Ukraine have disposed of all their nuclear weapons or transferred them to Russia. The US and Russia have reduced the capacity of delivery vehicles to 1,600 each, with no more than 6,000 warheads. A report by the US State Department, "Adherence to and Compliance With Arms Control, Nonproliferation and Disarmament Agreements and Commitments," was released on 28 July 2010 and stated that Russia was not in full compliance with the treaty when it expired on 5 December 2009. The report did not specifically identify Russia's compliance issues. One incident concerning Russia violating the START I Treaty occurred in 1994. It was announced by Arms Control and Disarmament Agency Director John Holum in a congressional testimony that Russia had converted its SS 19 ICBM into a space launch vehicle without notifying the appropriate parties. Russia justified the incident by claiming it did not have to follow all of START's reporting policies regarding missiles that had been recreated into space launch vehicles. In addition to the SS 19, Russia reportedly used SS 25 missiles to assemble space launch vehicles. The issue that the US had was that it did not have accurate numbers and locations of Russian ICBMs with those violations. The dispute was resolved in 1995. There are proposals to renew and expand the treaty, supported by US President Barack Obama. Sergei Rogov, director of the Institute of the U. S. and Canada, said: "Obama supports sharp reductions in nuclear arsenals, and I believe that Russia and the U. S. may sign in the summer or fall of 2009 a new treaty that would replace START 1." He added that a new deal would happen only if Washington abandoned plans to place elements of a missile shield in Central Europe. He expressed willingness "to make new steps in the sphere of disarmament" but said that he was waiting for the US to abandon attempts to "surround Russia with a missile defense ring" in reference to the placement of ten interceptor missiles in Poland and accompanying radar in the Czech Republic. On 17 March 2009, Medvedev signaled that Russia would begin "large scale" rearmament and renewal of Russia's nuclear arsenal. He accused NATO of expanding near Russian borders and ordered the rearmament to commence in 2011 with an increased army, naval, and nuclear capabilities. Also, the head of Russia's strategic missile forces, Nikolai Solovtsov, told news agencies that Russia would start deploying its next generation RS 24 missiles after the 5 December expiry of the START I. Russia hopes to form a new treaty. The increased tensions came despite the warming of relations between the US and Russia in the two years since Obama had taken office. On 4 May 2009, the US and Russia began renegotiating START and counting nuclear warheads and their delivery vehicles in making a new agreement. While setting aside problematic issues between the two countries, both sides agreed to make further cuts in the number of warheads deployed to around 1,000 to 1,500 each. The US said that it is open to a Russian proposal to use radar in Azerbaijan rather than Eastern Europe for the proposed missile system. The George W. Bush administration insisted that the Eastern Europe defense system was intended as a deterrent for Iran, but Russia feared that it could be used against itself. The flexibility by both sides to make compromises now will lead to a new phase of arms reduction in the future. A "Joint understanding for a follow on agreement to START 1" was signed by Obama and Medvedev in Moscow on 6 July 2009 to reduce the number of deployed warheads on each side to 1,500–1,675 on 500–1,100 delivery systems. A new treaty was to be signed before START 1 expired in December 2009, with reductions to be achieved within seven years. After many months of negotiations, Obama and Medvedev signed the successor treaty, Measures to Further Reduction and Limitation of Strategic Offensive Arms, in Prague, Czech Republic, on 8 April 2010.