Теңкеу машинасына арналған үстелдер тарихы

Кіріспе

Жазу машинасының үстелі (кейде жазу машинасының столы немесе теру столы деп те аталады) – жазушының қолына ыңғайлы биіктікте жазу машиналарын орналастыруға арналған үстел түрі. Бұл ретте, жазушының аяқтарына да ыңғайлы болу үшін орындық биіктігі жеткілікті түрде төмен болуы керек. Мұндай биіктік әдетте, дәстүрлі үстелден бірнеше сантиметр төмен болады. Арнайы жазу машинасының үстелі немесе столы болмаған жағдайда, кәсіби немесе студент-жазушылар жастықтардың немесе қалың телефон анықтамалықтарының үстіне отырып жұмыс істеуге мәжбүр болар еді, осылайша қолы теруге қолайлы жағдайда болар еді. 19 ғасырдың соңғы тоқсаны мен 20 ғасырдың басындағы алғашқы жазу машиналарының пайда болуы, түрлі жазу машинасы үстелдерін ойлап табуға және өндіруге ықпал етті. Алғашқы жазу машинасы үстелдерінің барлығы берік болды, себебі жазу машиналарының қозғалмалы бөліктерінің дұрыс орналасуын сақтау үшін ауыр болуы қажет еді, сондай-ақ, карета жылжығанда үстел үстінде жылжып кетпеуі керек еді. Жаңа және портативті модельдер жеңіл болғанымен, портативті машинада күні бойы теру ауыр кеңсе моделімен салыстырғанда баяу және ыңғайсыз болды. Бастапқыда жазу машиналары өте қымбат құрал болды, сондықтан оларды шаң-тозаң мен зақымдардан қорғауға тырысты. Олар сондай-ақ, олармен таныс емес адамдарға көрінгенде ұятты немесе жағымсыз болып көрінетін, сондықтан оларды көзден тасалау эстетикалық себептермен де маңызды болды. Сондықтан, алғашқы жазу машинасы үстелдерінің көптеген түрлерінде жазу машиналарын жасыруға немесе үстелдің ішіне тығып қоюға арналған әртүрлі механизмдер болды, кейде оларды бұру арқылы. Сонымен қатар, "теруші" мамандығы "хатшыдан" немесе жалпы кеңсе қызметкерінен төмен мәртебелі саналды, сондықтан машинаны қажет болғанда ғана көзден тасалауға болатын болса, үстел тек теру үшін ғана емес, басқа да мақсаттарға қолданылатын болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін жазу машиналары бірте-бірте арзандап, қолжетімдірек болды. Жазу машинасы үстелі бірнеше стандартты түрге келді: орталық бөлігі төмендетілген тұрақты үстел, L пішіндес үстел (жазу машинасы алынғаннан кейін тұрақты немесе икемді төменгі деңгеймен), және төмендету немесе жасыру механизмдерін қамтитын үлгілер. Танымал балама – "теру столы", жазу машинасына арналған төменгі стол (осылайша оны басқа үстелге жақын жылжытуға болады), жұқа аяқтары мен тежегіштері бар дөңгелектерге орнатылған. Мұндай столдар көбінесе жеке қолданылғанда терушінің көшірмесін қоюға арналған бүгілетін бүйірлік бөліктерімен жабдықталған, сонымен қатар оларды үстелдің қасына қоюға да мүмкіндік берді.

A typewriter desk (also sometimes called a typewriter table or typing table) is a desk form meant to hold a typewriter at the proper height for the typist's hands while still allowing a seat height that is low enough to be comfortable for the typist's feet. This height is usually a few inches lower than the height of the traditional desk. Without a proper typing desk or table, professional or student typists would sit on cushions or thick telephone books, so that their hands would be in the proper position to type comfortably. The first generations of typewriters, in the last quarter of the 19th century and the first decades of the 20th, spurred the invention and production of a variety of typewriter desks. All of the early typewriter desks were sturdy since typewriters needed to be heavy in order to maintain the alignment of the moving parts and not skid over the desk when the carriage was moved. Although newer and portable models became lighter, all day typing on a portable machine was slower and uncomfortable compared to typing on a heavier office model. Originally, typewriters were very costly machines which one tried to protect from dust or accidents. They were also very ungainly or even ugly to those unfamiliar with them, and getting them out of sight was useful for aesthetic reasons. Therefore, early typewriter desks often had some method for hiding the typewriter or getting it out of the way within the desk, sometimes by swiveling or turning it. Also, a "typist" was of lower status than was a "secretary" or general office worker, so if the machine could be moved out of view except when needed, the desk was no longer just for typing. After World War I typewriters gradually became less costly and more common; the typewriter desk was more or less standardized into a few forms: the regular desk with a depressed center section, an L shaped desk with a permanent or hinged (after removing the typewriter) lower level for the typewriter at the side, and versions incorporating lowering or hiding mechanisms. A popular alternative was the "typing table", a low table just large enough for the typewriter (so that it could be rolled up to another desk) on thin legs with casters, equipped with brakes so that it would not roll away. Frequently such tables had hinged side leaves to hold the typist's copy when used stand alone, but also allowing them to also be used next to a desk.