Манхэттен қала жоспарының тарихы

Кіріспе

Манхэттеннің көшелер жоспары

1811 жылғы Комиссарлар жоспары – Хьюстон көшесінен жоғары және 155-ші көшеден төмен орналасқан Манхэттен көшелерінің бастапқы жоспары. Ол Манхэттеннің қалаға қарай кеңейгендегі көшелер мен участалардың тікбұрышты торлы жүйесін қалыптастырды және осы күнгі күнге дейін сақталды. Бұл жоспар «Нью-Йорк қаласының дамуындағы ең маңызды құжат» деп аталды, ал жоспар «республикалықтардың бақылау мен тепе-теңдікке деген ұмтылысын [және] табиғатқа деген сенімсіздігін» қамтиды деп сипатталды. Гранд-парад (23-ші және 33-ші көшелер арасында), Мэдисон-сквер паркінің алдағысы, сондай-ақ Блумингдейл, Гамильтон, Манхэттен және Гарлем аталған төрт алаң, оптомдық сауда орталығы және су қоймасы сияқты қоғамдық кеңістіктер үшін торлы жүйеде бірнеше үзілістер болды. Манхэттендегі Бесінші авенюден Сегізінші авенюге және 59-шы көшеден 110-шы көшеге дейін созылған үлкен қалалық жасыл аймақ – Орталық парк жоспарға енген жоқ, себебі ол 1850 жылдарға дейін жоспарланбаған. Нөмірлеу Манхэттен және Бронкс арқылы да кеңейтілді.

Желілік алаңның тарихы

Қаланың торлы құрылымы жаңалық емес, ол "жер бетіндегі ең кең таралған қала құрылымы" және оны "Италия мен Грекияда, Мексикада, Орталық Америкада, Месопотамияда, Қытайда [және] Жапонияда" кездестіруге болады. Ол Ежелгі Мысырдың Ескі және Жаңа патшалықтарында, Инд өзені аңғарындағы Хараппа және Мохенджо-Даро қалаларында болған. Көптеген тарихшылар оны тапқан деп санайды. Гректің Милет қаласы парсылар жойғаннан кейін торлы жоспар бойынша қайта салынды, Гипподамды көбінесе "еуропалық қала құрылысын қалыптастырушы" деп атайды, ол агораны орталыққа алған қала үшін тікбұрышты тор жүйесін жергілікті түрде жасаған, бірақ бұл идеяны өзі ойлап таппаған, басқа жерден естіген болуы мүмкін. Гипподам бұл жүйені Пирей, Родос және Грекияның басқа қалаларына да таратты. Ежелгі римдіктер де оны бекітілген әскери лагерьлерде, яки кастраларда пайдаланған, олардың көптегені қалаларға айналды; Помпея римдік қала құрылысының торлы жүйедегі ең жақсы сақталған мысалы. Франция, Англия және Уэльсте кастралар бастидтерге, орталықтандырылған монархияның басқаруындағы ауылдық қауымдастықтарға айналды. Бұл үлгі Еуропа құрлығында да қолданылды, мысалы, 1248 жылы Тевтон ордені құрған Германиядағы Нью-Бранденбург қаласында, сондай-ақ 14 ғасырда Флоренция Республикасында жоспарланып салынған көптеген қалаларда. Ренессанс кезінде торлы идея кеңінен тарады, бірақ кейбір қалаларда, мысалы, 1666 жылғы Ұлы өрттен кейінгі Лондонда, қалыптаса алмады. АҚШ-та қазіргі таңда торлы құрылым басым. Испания билігінде болған аймақтарда 1753 жылғы Индия заңдары жаңадан салынатын елді мекендерде торлы құрылымды пайдалануды міндеттеді, оның нәтижелерін Флоридадағы Сент-Огюстин, Нью-Мексикодағы Санта-Фе және Альбукерке, Калифорниядағы Сан-Диего, Сан-Франциско және Лос-Анджелесте көруге болады. Француздар Луизианадағы Нью-Орлеан қаласының ядросын да торлы құрылыммен салды, бұл Испанияның Индия заңының ықпалында болды, ол Жаңа әлемде көшіруге болатын көптеген практикалық үлгілерді ұсынды. Кейбір ағылшын отаршылдық қалаларында, мысалы Бостонда, көшелер табиғи ландшафтқа және жай-күйге сәйкес келсе, Саванна, Джорджия, Балтимор және Филадельфия сияқты басқалары бастапқыда торлы жоспар бойынша салынған. Филадельфияны 1682 жылы құрған Уильям Пенн қаланың тікбұрышты жоспарын нақтылады, бірақ оның 400 фут (122 м) блоктары тым үлкен болып шықты, нәтижесінде аралық көшелер құрылды, ал Джеймс Оглеторптың Саваннасы, кішкентай блоктарымен, ірі ауқымды дамуға кедеріл келтірді және қаланың экономикалық әсерін шектеді. Аляскадағы Анкоридж, Пенсильваниядағы Эри, Флоридадағы Майами және Калифорниядағы Сакраменто сияқты қалалар американдықтардың торлы құрылымды ұнататынын көрсетеді. Торлы құрылымдардың мөлшері әртүрлі болды. Карсон-Ситиде, Невадада, ең кішкентайы болуы мүмкін, 180 фут (55 м) шаршы және 60 фут (18 м) көшелер, ал Солт-Лейк-Ситиде, Ютада, әлдеқайда үлкен, 600 фут (183 м) шаршы блоктар және 120 фут (37 м) көшелер бар. Ең танымал өлшем - 91 метрлік шаршы блок және кең көшелер. Мұндай өлшемдегі торлы құрылым Анкориджде, Солтүстік Дакотадағы Бисмаркте, Монтанадағы Миссулада, Алабамадағы Мобильде, Аризонадағы Финиксте және Оклахомадағы Талсада кездеседі. 1800 жылға дейін Нью-Йорк қалалық кеңесі көшелерге билігін жүзеге асыра бастағанға дейін, оларды таза ұстау және жаңа көшелерді алдын ала мақұлдау қажеттілігі туралы ережелерді қабылдады. Сондай-ақ, олар көшелерді күтіп ұстауға жұмсалатын шығынды төлеу үшін жер иелерінен салық жинауды бастады. 1903 жылдан бастап Кеңес қоғамдыққа пайдасы жоқ көшелерді бұзуды бастады және, ең бастысы, көшелер салуға жауапкершілікті өз мойнына алды, бұрын осы жұмысты жеке меншік иелері жасаған.

The gridiron layout of a town or city is not new, it is "the most pervasive city design on earth" and can be found in "Italy and Greece, in Mexico, Central America, Mesopotamia, China [and] Japan." It existed in the Old and New Kingdoms of Ancient Egypt, in the Indus Valley cities of Harappa and Mohenjo daro – where many historians claim it was invented – from where it may have spread to Ancient Greece. The Greek city of Miletus was rebuilt after destruction by the Persians on a grid plan, with Hippodamusoften called "the father of European urban planning"as the local originator of the rectilinear grid system for the city centered on the agora, a concept he probably did not invent, but had heard about from elsewhere. Hippodamus went on to spread the grid to Piraeus, Rhodes, and other cities in Greece. was also utilized by the Ancient Romans for their fortified military encampments, or castra, many of which evolved into towns and cities; Pompeii is the best preserved example of Roman urban planning using the gridiron system. In France, England, and Wales, castra evolved into bastides, agricultural communities under a centralized monarchy. This example was followed on the European continent in cities such as New Brandenburg in Germany, which the Teutonic Knights founded in 1248, and in the many towns planned and built in the 14th century in the Florentine Republic. The gridiron idea spread with the Renaissance, although in many cities, for instance London following the Great Fire of 1666, it failed to take root. In the United States the gridiron now predominates. In areas that were under Spanish control, the 1753 Laws of the Indies specified the use of the gridiron in newly built communities, and the results can be seen in St. Augustine, Florida; Santa Fe and Albuquerque, New Mexico; and in San Diego, San Francisco, and Los Angeles in California. The French also built the nucleus of New Orleans, Louisiana on a grid, in part influenced by the Spanish Law of the Indies, which provided numerous practical models in the New World to copy from. Although some English colonial cities, such as Boston, had streets that adhered more to natural topography and happenstance, others, such as Savannah, Georgia, Baltimore, and Philadelphia had been built to the gridiron concept from the beginningin Philadelphia's case, William Penn specified the city's orthogonal pattern when he founded it in 1682, although its 400 feet (122 m) blocks turned out to be too large, encouraging the creation of intermediate streets, while James Oglethorpe's Savannah, with its significantly smaller blocks, was not conducive to large scale development, restricting the city's economic influence. Cities such as Anchorage, Alaska; Erie, Pennsylvania; Miami, Florida; and Sacramento, California, all show the American preference for the grid. There was significant variation in the size of the grids used. Carson City, Nevada, may have the smallest at 180 feet (55 m) square and 60 feet (18 m) streets, while Salt Lake City, Utah, is much larger at 600 feet (183 m) square blocks surrounded by 120 feet (37 m) streets. The most popular appears to be the 300 feet (91 m) square block with streets that are wide. This size grid can be found in Anchorage; Bismarck, North Dakota; Missoula, Montana; Mobile, Alabama; Phoenix, Arizona; and Tulsa, Oklahoma. happenstance and property ownership without any overarching order, until around 1800 when the Common Council of New York began to assert authority over the streetscape, promulgating regulations to keep them clear and to require new streets be approved in advance. They also began to lay assessments on property owners to pay for the cost of keeping the streets in repair. Beginning in 1803, the Council started to condemn streets which served no public purpose, and, importantly, took responsibility for building streets, which heretofore had been done by individual property owners.

Жеке меншік даму

Манхэттенді қандай да бір түрінде желіге түсіруге жасалған алғашқы әрекеттерді жеке кәсіпкерлер жасады. 1750 жылдардың басында Троица шіркеуі болашақта Колумбия университетіне айналатын жаңа Король колледжінің маңында шағын ауданды тіктөртбұрышты блоктармен жоспарлады. Бірақ, жоспар Хадсон өзенінде топырақ толтыруды талап еткендіктен, ол көп уақыттан кейін ғана іске асырылды, ал көшелер салынбады. Екінші рет 1760 жылдары ықпалды Де Ланси әулеті өздерінің кең иеліктерінің бір бөлігін бөлуге шешім қабылдады және "Де Ланси алаңы" төңірегінде көшелер желісін салды. Олар роялистер болғандықтан, олардың меншігі Америка революциясынан кейін тартылып алынды, бірақ көшелер сақталды, алайда орталық алаңнан Гранд-стрит атты жаңа көше салынды. Де Ланси желісінің солтүстік-оңтүстік бағыттағы көшелері Төменгі Шығыс жағының негізгі солтүстік-оңтүстік көшелеріне айналды: Крайсти, Форсайт, Элдридж, Аллен, Орчард және Ладлоу көшелері, ал бұл желі аймақтағы басқа да көшелерді жоспарлау үшін үлгі болып қызмет етті.

Гёрктің алғашқы зерттеуі

Онжылдықтар бойы қаланың жарғылары – Донган жарғысы (1686), Корнбери жарғысы (1708) және Монтгомери жарғысы (1731) провинция немесе штат қабылдаған нақты заңдармен қолдау талғанымен, 1741, 1751, 1754, 1764, 1774 және 1787 жылдары қалалық Кеңеске жаңа көшелер құруға толық құқық берді. Алайда, Кеңес мұны сирек істеді, себебі әртүрлі жер иелері өздерінің меншіктерін дамытып, жобалары арқылы көшелер салып, оларды Кеңес кейіннен мақұлдады. Кеңес олардың әрекеттеріне тәуелді болмай, дербес шешім қабылдамайтын.

Гёрктің екінші зерттеуі

Өкінішке орай, қалалық кеңес үшін ортақ жерлердегі учаскелердің кемшіліктері олардың сатылуына кедергі келтірді, ал оларды сатып алуға сұраныс болған жоқ. Дегенмен, сату тұрақты, бірақ ерекше қарқынмен жалғасты. 1794 жылға қарай, қалада халық саны артып, тұрғын аймақ үнемі солтүстікке қарай ортақ жерлерге қарай жылжыған кезде, кеңес тағы да тырысуға шешім қабылдады, бұл аймақты қайта зерттеу және картаға түсіру үшін Гёркті тағы да жалдады. Оған учаскелерді біркелкі және тіктөртбұрышты етуді, ортаңғы жолдың батысы мен шығысына жолдар салуды, сондай-ақ әрқайсысы 18 метрлік шығыс-батысқа қарай көшелер салуды тапсырды. Кейін комиссия мүшелері Гёрктің Шығыс және Батыс жолдарын Төртінші және Алтыншы даңғылдар ретінде пайдаланды. Гёрктің қиылысқан көшелері кейінгі жоспардың нөмірленген шығыс-батыс көшелеріне айналды. Гёрк ортақ жерлерді қамтитын 212 учаскені зерттеуге екі жыл жұмсады. Құралдар мен жер бедері кедергі келтіргендіктен, Гёрктің жұмысының дәлдігі толық болған жоқ. 1808 жылы қаланың көше комиссары Джон Ханн: «Мырза Гёрктің ортақ жерлерде жасаған зерттеулері қалың бұталар мен батпақтар арқылы, сондай-ақ өлшеудің дәлдігін қамтамасыз етуге жақын болмаған таулар мен төбелер арқылы жүргізілді» деп мәлімдеді. Көбінесе тік бұрышта қиылысуы тиіс көшелер мұқият қиылыспады. Дегенмен, Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы былай түсіндірді: «Комиссарлардың жоспары Гёрктің бұрынғы зерттеулеріне көп сүйенді және оның жоспарын ортақ жерлерден тыс бүкіл аралды қамтуға дейін кеңейтті». Тарихшы Жерар Копель: «Шындығында, үлкен тор – Гёрк жоспарының үлкейтілген нұсқасы ғана. Гёрк жоспары – қазіргі Манхэттеннің Розетта тасы» деп түйіндейді.

Мангин-Герк жоспары

1797 жылы Кеңес Манхэттен көшелерін картографиялау үшін Герк пен Джозеф Франсуа Мангинге тапсырма берді; Герк пен Мангин әрқайсысы Кеңеске жеке ұсыныстар ұсынған, бірақ кейін бірігіп жұмыс істеуге келісті. Жоба барысында Герк сары қызылшадан қайтыс болды, бірақ Мангин оны аяқтады және 1799 жылы көше атауларын түзету үшін Магин-Герк жоспарының нұсқасын Кеңеске ұсынды. Гравер Питер Маверик жасаған, сондай-ақ Комиссарлар жоспарының жарияланған картасын да оймалаған, соңғы гравюралық нұсқа 1803 жылы Кеңеске ұсынылды. Дегенмен, Мангин өзінің тапсырма шартынан асып кетті, карта қаланың қолданыстағы көшелерін көрсетумен қатар, Мангиннің сөзімен айтқанда, болашақ қаланың жоспары болды. Кеңес бұл жоспарды «қаланың жаңа картасы» ретінде төрт жыл бойы қабылдады, тіпті оны жазылым арқылы жариялады. Бірақ, Аарон Беррдің, қалалық көше комиссары Джозеф Браун-младший арқылы саяси махинациялар жасауы мүмкін, осы жоспардың беделін түсірді. Берр, Мангиннің ұстазы Александр Гамильтонның саяси қарсыласы, Нью-Йорк қалалық әкімшілігінің дизайны Беррдің үміткері Бенджамин Генри Латробқа емес, Мангин мен оның серігі Джон Маккомб-младшийға берілгеніне наразы болған болуы мүмкін. Бірақ қандай да бір себеппен, Кеңес жоспардан бас тарды және оны енді «қаланың жаңа картасы» деп санамады. Кеңес бұрын сатылған түптемелерді мүмкіндігінше қайта сатып алуға және кез келген қосымша түптемелерге қателіктер туралы ескерту қоюға бұйрық берді. Жоспарды толығымен жоюдан бас тартты, бірақ салдарынан назарсыздандыру да сондай нәтижеге әкелуі мүмкін: бастапқы 6 фут (2 метр) шаршы гравюралық карта жоғалып кетті, ал кішірек нұсқаларының оннан да аз ғана түптемесі сақталған, олардың ешқайсысы жақсы жағдайда емес. Дегенмен, Кеңес Мангиннің болашақ көшелердің жоспарын ресми түрде жоққа шығарғанына қарамастан, қала өскен сайын Магин-Герк жоспары жаңа көшелердің салыну орны үшін де-факто анықтамаға айналды. 1811 жылы Комиссарлар жоспары жарияланғанда, жұртшылыққа қате және болжамды деп ескертілген жоспардың аймағы Комиссия тарапынан толығымен қабылданып, олардың жоспары сол аймақта Мангиннің жоспарына дерлік толық сәйкес келді.

In 1797, the Council commissioned Goerck and Joseph François Mangin, another city surveyor, to survey Manhattan's streets; Goerck and Mangin had each submitted individual proposals to the Council, but then decided to team up. Goerck died of yellow fever during the course of the project, but Mangin completed it and delivered the draft of the Mangin–Goerck Plan to the Council in 1799 for correction of street names; the final engraved versionmade by engraver Peter Maverick, who would also go on to engrave the published map of the Commissioners' Planwould be presented to the Council in 1803. However, Mangin had gone well beyond the terms of his commission, and the map not only showed the existing streets of the city, as instructed, but was also, in Mangin's words, "the Plan of the City such as it is to be "</blockquote>

The Council apparently accepted the plan as "the new Map of the City" for four years, even publishing it by subscription, until political machinations perhaps engineered by Aaron Burr acting through the city's street commissioner, Joseph Browne Jr., brought it into disrepute. Burrthe political enemy of Mangin's mentor Alexander Hamiltonmay have been upset that the design of New York's City Hall had gone to Mangin and his partner John McComb Jr., and not to Burr's candidate, Benjamin Henry Latrobe, but for whatever reason, the plan was disavowed by the Council, and was no longer to be considered "the new Map of the City." The Council ordered that copies which had already been sold be bought back if possible, and that a label warning of inaccuracies be placed on any additional copies sold. They stopped short at totally destroying the plan, but, still, neglect may have had the same effect: the original 6 feet (2 m) square engraved map has disappeared, and of the smaller versions only less than a dozen are extant, none in good condition. Nevertheless, despite the Council's official disavowal of Mangin's layout of future streets, as the city grew the Mangin–Goerck Plan became the de facto reference for where new streets were built, and when the Commissioners' Plan was revealed in 1811, the area of the plan which the public had been warned was inaccurate and speculative had been accepted wholesale by the Commission, their plan being almost identical to Mangin's in that area.

Жаратылыс

Саясат Қоғамдық Кеңестің Мангиннің қаланың болашақ кеңейту жоспарын ресми түрде жоққа шығаруына себеп болған болуы мүмкін, бірақ бұл эпизод қаланың болашағының дамуындағы маңызды қадам болды. Кеңес картаның көшірмелеріне қойдырған "ескертпеде" қаланың картада көрсетілгендей кеңеюі "корпорацияның денсаулықты жақсарту, жүйелілікті орнату және қаланың ыңғайлылығына қызмет ету үшін ең оңтайлы деп санайтын болашақ шараларға бағынады" делінген. Осылайша Кеңес қаланың дамуын жоспарлауға белсенді түрде қатысуға дайын екенін көрсетті. 1806 жылы олар Фердинанд Хаслерді жұмысқа алды. Швейцарияның топографиялық зерттеулерімен аты шыққан швейцариялық математик және геодезист Хаслер 1805 жылы, Франция оның еліне басып кіргеннен кейін және ондағы жұмысын мүмкінсіз еткеннен кейін Филадельфияға көшіп келді. Нью-Йорктегі достары бар саудагер досының көмегімен 1806 жылдың көктемінде Қоғамдық Кеңес Хаслерге Манхэттен аралының дәл картасын жасауды тапсырды, ол болашақ дамуды жоспарлау үшін негіз ретінде пайдаланылуы мүмкін еді; бұл Хаслердің АҚШ-тағы тұңғыш маңызды келісімшарты болды. Ол жұмысты және шарттарды қабылдады: Хаслерге күніне 5 доллар (1806 жылғы 5,0 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), оның ассистенте 4 доллар (1806 жылғы 4,0 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), шығындарға 1 доллар (1806 жылғы 1,0 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), сонымен қатар геодезиялық бригаданы жалдауға жеткілікті бюджет қарастырылды. Ол 1806 жылғы геодезиялық маусымның кем дегенде бір бөлігіне шілдеде Филадельфиядан аттанбақ болды, бірақ ешқашан келмеді. Қазан айында ол өкінішін білдірді: ол және оның әйелі жолға шығуға ниеттенген күні ауырып қалған. Неліктен олар ертерек хабарламаған, неліктен Хаслер қазан айына дейін күтпеген және неліктен Қоғамдық Кеңес жоғалған геодезистің қайда екенін білуге тырыспағаны белгісіз. Қазан айының соңында 1806 жылғы геодезиялық маусым аяқталды. Хаслер жақын арада федералдық тағайындама алды – ол ақырында Жағалауды зерттеу басшысы болды (1836 жылы АҚШ Жағалау зерттеуі, ал 1978 жылы АҚШ Жағалау және геодезиялық зерттеуі болып өзгертілді), сондықтан Кеңес қайтадан бастапқы нүктеге оралды. 1807 жылы олар қайтадан әрекет етті. Ол кездегі оптимистер қала халқының, сол кезде шамамен 95 000 адамды құраған, 1860 жылға қарай 400 000 адамға жетеді деп күткен, бірақ шындығында Азамат соғысының басталғанға дейін 800 000 адамға жетті. Әртүрлі саяси топтардың, соның ішінде Мангин-Герк карталарының меншік желілеріне қайшы келетін меншік иелерінің қарсылығы мен қақтығысына және Кеңес қабылдаған кез келген жоспарды келесі Кеңес бұза алатындығына байланысты қала мемлекеттік заң шығарушы органнан көмек сұрады. Кеңес өз мақсатының "көшелерді қоғамдық ыңғайлылық пен пайданы ескере отырып, жүйелілік пен тәртіппен байланыстыру және әсіресе қаланың денсаулығын жақсарту" екенін мәлімдеді. Сол кезде канализация, тұрған су және күн сәулесінің жетіспеуімен байланысты "миазма" деп аталатын зиянды ауа көптеген аурулардың себебі деп саналды, ал қала ондаған жылдар бойы сары безгек эпидемияларын бастан өткерді. Бір айдан кейін заң шығарушы орган Комиссарларға "бұрынғыда салынған, бірақ Қоғамдық Кеңес қабылдамаған кез келген көшелерді немесе олардың бөліктерін жабуға немесе жабуға нұсқау беруге" қоса, "қоғамдық игілікке ең көп пайда келтіретіндей кеңдікте, ұзындықта және бағытта көшелерді, жолдарды және қоғамдық алаңдарды салуға ерекше өкілеттік берді". Комиссияның юрисдикциясы Хьюстон көшесінен солтүстікке қарай Манхэттеннің барлық бөлігін және Хадсон мен Ист өзендеріне төменгі су деңгейінен 600 футқа дейін кірді. Комиссияның жұмысының бастапқы нүктесі Хьюстон көшесіндегі "Солтүстік көшесі" болды, сол кезде "Арт көшесі" деп аталды, ол қазіргі Вашингтон скверінің солтүстігінде орналасқан, сондай-ақ "Гринвич Лейн", қазіргі Гринвич көшесі. Гринвич-Виллидж, сол кезде Нью-Йорк қаласынан тәуелсіз, және қазіргі Уэст-Виллидж Комиссияның қарауындағы аймаққа кірмеді. Комиссия шешімдерді қабылдау үшін мүшелерінің көпшілігінің қатысуын талап етті. Комиссия мүшелеріне жұмысы үшін күніне 4 доллар төлеуге рұқсат берілді (1807 жылғы 4,0 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), бірақ Моррис пен Раттерфурд, екеуі де бай адамдар, ақысын алмайтындықтарын мәлімдеді және күндіз жеке меншікке кіріп, өз міндеттерін орындауға құқылы болды; бұл мүлік иелері тарапынан наразылық тудырды, бірақ Комиссияның өкілеттігі айқын болды. Мысалы, Комиссия жоспарына кедері келтіретін көшелерді жабуға "ексклюзивті өкілеттікке" ие болды, ал осы жоспарды жер иелері, қала әкімі, Қоғамдық Кеңес және қаланың барлық азаматтары қабылдауға міндетті болды. Комиссияның сирек өткізілетін және көбінесе үш мүшенің барлығы қатыспайтын отырыстарындағы басты мәселе қаланың жаңа ауданының қандай жоспармен салынғаны болды: Филадельфия, Жаңа Орлеан, Саванна, Джорджия және Чарльстон, Оңтүстік Каролина сияқты қалаларда қолданылған тіктөртбұрышты тор, немесе Вашингтон, округ Колумбияны жоспарлауда Пьер Шарль Л’Энфан қолданған шеңберлер, доғалар немесе басқа да үлгілерді қолданатын күрделі жүйе.

Politics may have caused the Common Council to officially decertify Mangin's plan for the future expansion of the city, but the episode nonetheless was a step forward in the development of the city's future. In the "warning label" the Council caused to have placed on copies of Mangin's map was the statement that expansion of the city, such as shown on the map, was "subject to such future arrangements as the Corporation may deem best calculated to promote the health, introduce regularity, and conduce to the convenience of the City." Here the Council was showing its willingness to consider actively planning for how the city would develop. In 1806, they took a first step by hiring Ferdinand Hassler. Hassler, a Swiss mathematician and geodetic surveyor who was noted for his work on a topographic survey of Switzerland, had immigrated to Philadelphia in 1805, two years after the French invaded his country and made his work there impossible. Through the auspices of a merchant friend with friends in New York, in the spring of 1806, the Common Council commissioned Hassler to make an accurate map of Manhattan Island, which could be used as a basis for planning future development; it would be Hassler's first substantial contract in the U. S. He accepted the job, and the terms: $5 per day for Hassler (5.0 in 1806 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), $4 a day for his assistant (4.0 in 1806 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), and $1 per day for expenses (1.0 in 1806 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), plus a budget sufficient to hire a surveying crew. He was scheduled to depart from Philadelphia in July, in time for at least part of the 1806 surveying season, but never appeared. Finally, in October, he sent his regrets: both he and his wife had taken ill on the day they intended to leave. Why they did not send word earlier, why Hassler did not press on at some point before October, and why the Common Council never thought to inquire of the whereabouts of their missing surveyor is not known. In any case, by October, the surveying season for 1806 was over, or close to it. Hassler soon received a federal appointmenthe would eventually head the Survey of the Coast (which was renamed the United States Coast Survey in 1836 and the United States Coast and Geodetic Survey in 1878) so the Council was back at square one. So, in 1807, they acted again. Optimists at that time expected the city's population, then around 95,000 people, to expand to 400,000 by 1860, when, in fact, it reached 800,000 before the beginning of the Civil War. Faced with opposition and conflict from various political factions, including property owners whose private deeds conflicted with the property lines of the Mangin–Goerck, and the reality that any plan the Council came up with could be overturned by a subsequent Council, the city asked the state legislature for help. The Council said its goal was "laying out Streets in such a manner as to unite regularity and order with the public convenience and benefit and in particular to promote the health of the City." At the time, foul air, or "miasma," associated with sewage, standing water and low sunlight, was thought to be the cause of many diseases, and the city had lived through decades of epidemics of yellow fever. A month later, the legislature gave the Commissioners "exclusive power to lay out streets, roads, and public squares, of such width, extent, and direction, as to them shall seem most conducive to public good, and to shut up, or direct to be shut up, any streets or parts thereof which have been heretofore laid out [but] not accepted by the Common Council." The jurisdiction of the Commission was all of Manhattan north of Houston Street, and into the Hudson and East Rivers 600 feet beyond the low water mark. The baseline of the Commissioner's remit was set at Houston Street"North Street" at the time"Art Street", which was located approximately where Washington Square North is today, and "Greenwich Lane", now Greenwich Street. Greenwich Village, then independent of New York City, and the current West Village were not part of the area the Commission was to deal with. A majority of Commissioners was required to make decisions. The Commissioners were authorized to be paid $4 a day for their work (4.0 in 1807 is equivalent to about <calculated amount> in recent years)although Morris and Rutherfurd, both rich men, waived their feesand were empowered to enter onto private property in the daytime to undertake their duties; this was greeted with widespread hostility from property owners, but the Commission's authority was explicit. They held, for instance, the "exclusive power" to close streets that interfered with their plan, a plan which landowners as well as the mayor, the Common Council and all other citizens of the city had no choice but to accept. At the meetings of the Commission, which were infrequent and usually not attended by all three men, their primary concern was what kind of layout the new area of the city should have, a rectilinear grid such as was used in Philadelphia; New Orleans; Savannah, Georgia; and Charleston, South Carolina, or a more complex system utilizing circles, arcs or other patterns, such as the plan Pierre Charles L'Enfant had used in laying out Washington, D. C.

Көшелер мен даңғылдар

Комиссия мүшелері өз жоспарын 1811 жылғы наурыз айында 8 фут (2 м) карта түрінде жариялады, оны Ренделдің түпнұсқасынан Уильям Бриджес суреттеп, Питер Маверик өңдеді. Торда 12 негізгі 100 фут (30 м) ені бар солтүстік-оңтүстік даңғылдар және көптеген көлденең көшелер болды. Комиссия Пьер Л’Энфан Вашингтон қаласын жоспарлауда қолданған шеңберлер мен овалдарды пайдаланбауды жөн көрді, себебі қарапайым тіктөртбұрыштар салуға ең қолайлы, ыңғайлы және оңай болып, қаланың реттелген дамуына ең тиімді. Бродвей, бұрыннан бар жол, 1811 жылғы жоспарға енгізілмеді және кейін желіге қосылды. Шығыс-батысқа қарай созылған нөмірленген көшелердің ені 60 фут (18 м) болды, ал әрбір көше жұбы арасында шамамен 200 фут (61 м) қашықтық болды, нәтижесінде шамамен 2000 ұзын, тар блоктан тұратын желі пайда болды. Көшелер мен блоктардың жалпы ұзындығы шамамен 260 фут (79 м) құрады, ал бір мильге шамамен 20 блоктан келді. Он бес көлденең көше 100 фут (30 м) енімен белгіленді: 14-шы, 23-шы, 34-шы, 42-шы, 57-шы, 72-шы, 79-шы, 86-шы, 96-шы, 106-шы, 116-шы, 125-шы, 135-шы, 145-шы және 155-шы көшелер. Көлденең блоктардың ені әртүрлі болды. Бірінші және Екінші даңғылдар арасындағы қашықтық 650 фут (198 м), ал Екінші және Үшінші даңғылдар арасындағы блок 610 фут (186 м) болды. Үшінші және Алтыншы даңғылдар арасындағы блоктар 920 фут (280 м), ал Алтыншыдан Он екіншіге дейінгі даңғылдар арасындағы блоктар 800 фут (244 м) болды. Комиссия пирс жанындағы жер участаларының құны теңізге жақын жердегілерге қарағанда жоғары болады деп күтті, себебі теңіз жағалауы сол кездегі сауда мен өнеркәсіп орталығы болғандықтан, аралдың шеттерінде даңғылдарды жақындатудың барлығына тиімді болары еді. Әр түрлі болғанымен, барлық даңғылдардың ені атпен жүретін көптеген қоғамдық көлік құралдарын, мысалы, омнибустарды қабылдауға жеткілікті болды, олар 1820 жылдардың соңында Манхэттенде пайда болды, бірақ олардың алдын қозғаушылары 1662 жылдан бері Париж қаласында философ Блез Паскаль жүргізіп келген. Комиссия мүшелері Нью-Йорк қаласы үшін таңдаған желілік жоспардың ерекшелігі – көптеген басқа қалалар шаршы желіні пайдаланса да, олар оны қолданбады. Бұл, әлдебір жағынан, аралдың пішініне байланысты болуы мүмкін, ол шығыс-батысқа қарағанда солтүстік-оңтүстікке ұзын, Манхэттен блоктары ұзын тіктөртбұрыштар, шығыс-батыс өлшемдері әртүрлі болғанымен, Солт-Лейк-Ситидің үлкен желісінен үлкен, ал солтүстік-оңтүстік өлшемдері 200 фут (61 м) құрап, Карсон-Ситидің кішкентай желісінен 20 фут (6 м) ұзын болды. Тарихшы Жерард Копель «Желілік жүйе сол жерді тәртіпке келтірсе де, оны экстремалды орынға айналдырды» деп атап өтеді. Желіні жүзеге асырғанда, егер мүмкін болса, бұрыннан бар ғимараттар өз орнында қалдырылды, бірақ егер оларды алып тастау қажет болса, иелері қаладан өтемақы алды. Егер жоспар мүліктің қолжетімділігін жақсартса, қалаға иесінен жақсарту үшін бағалау алуға рұқсат берілді, бұл әдіс бұрын қала бұлақтар сияқты қоғамдық нысандарды салғаннан кейін қолданылған. Комиссияның жоспарында блоктардың ішіндегі жеке учаскелердің мөлшері нақты көрсетілмеген, бірақ блоктардың мөлшері мен тіктөртбұрышты пішіні блокқа сыю үшін бірдей өлшемдегі тіктөртбұрышты учаскелерге мүмкіндік берді. Стандартты учаскенің тереңдігі 30 метр, бұл блок тереңдігінің жартысы, ал ені орналасқан жеріне байланысты болды. Жер учаскелерінің шекараларын белгілеген топографиялық ерекшеліктердің көпшілігін жою арқылы жер тауарға айналдырылды, оны шамамен бірдей өлшемді бірліктерде оңай сатып алуға және сатуға болады, осылайша жылжымайтын мүлік нарығын ұтымды етеді. Зоналық жоспарлау талаптары да желіге әкелген тәртіпке үлес қосты: қала даңғылдардағы ғимараттардың үш қабаттан аспауын, ал көшелердегілер екі қабаттан аспауын талап етті. Бұл, әрине, уақыт өте келе өзгерді.

The Commissioners published their plan in March 1811 in the form of an 8 feet (2 m) mapredrawn by the otherwise little known William Bridges from Randel's original, and engraved by Peter Maverick The grid had 12 primary 100 feet (30 m) wide north–south avenues and numerous cross streets arranged in a regular right angled grid tilted 29 degrees east of true north to roughly replicate the angle of Manhattan island. The Commission chose not to use circles and ovals such as Pierre L'Enfant had used in his design of Washington D. C., convinced that simple rectangles were best, the most convenient and easiest to build on, and therefore the most conducive to the orderly development of the city. Broadway, an existing road, was not included in the 1811 plan, and was added to the grid later. The numbered streets running east–west are 60 feet (18 m) wide, with about 200 feet (61 m) between each pair of streets, resulting in a grid of approximately 2,000 long, narrow blocks. With each combined street and block adding up to about 260 feet (79 m), there are almost exactly 20 blocks per mile. Fifteen crosstown streets were designated as 100 feet (30 m) wide: 14th, 23rd, 34th, 42nd, 57th, 72nd, 79th, 86th, 96th, 106th, 116th, 125th, 135th, 145th and 155th Streets. The width of the crosstown blocks was irregular. The distance between First and Second Avenues was 650 feet (198 m), while the block between Second and Third Avenues was 610 feet (186 m). The blocks between Third and Sixth Avenues were 920 feet (280 m), while the blocks between the avenues from Sixth to Twelfth were 800 feet (244 m). The Commission expected that street frontage near the piers would be more valuable than the landlocked interior, the waterfront being the location of commerce and industry of the time, and so it would be to everyone's benefit to place avenues closer together at the island's edges. Although varied, the width of all the avenues were sufficient to accommodate large numbers of horse drawn mass transportation vehicles such as the omnibus, which would soon appear in Manhattan in the late 1820s, but the precursors to which had been operating in Paris as early as 1662, operated by philosopher Blaise Pascal. A curiosity about the grid plan the Commissioners chose for New York City is that while many other cities used a square grid, they did not. Perhaps influenced by the dimensions of the island, which is longer north–south than it is east–west, Manhattan's blocks are long rectangles, with the east–west dimension, while varied, larger than the big grid of Salt Lake City, while the north–south dimension, at 200 feet (61 m), just 20 feet (6 m) longer than the small grid of Carson City. Historian Gerard Koeppel remarks that "while the grid brought order to the place, it also made it a place of extremes." In implementing the grid, existing buildings were allowed to remain where they were if at all possible, but if removal was necessary the owners would receive compensation from the city, On the other hand, if the plan improved the accessibility of a property, the city was authorized to levy an assessment on the owner for the improvement, a method previously used by the city after building public amenities, such as wells. The Commissioners' Plan did not in any way specify what the size of individual lots within the blocks should be, although the size and rectangular nature of the blocks lent itself to rectangular lots of equal size to fit into the block. A standard lot was 100 feet (30 m) deep, which was half the depth of the block, and wide, depending on the location. By removing most of the topographical features which had once defined lot boundaries, the grid turned land into a commodity, which could be easily bought and sold in roughly equal sized units, thus rationalizing the real estate market. Zoning requirements also contributed to the order brought by the grid: the city required buildings on avenues to be no more than three stories, and those on the streets no more than two. This, of course, changed over time.

Қоғамдық орындар

Қала тұрғындарына арналған жайлылықтардың, соның ішінде саябақтар мен алаңдардың жоспарда салыстырмалы түрде аз болуы көзге түседі. Сол кездегілердің кейбіреуі Ұлы Парадты қаланың "орталық паркіне" айналуы мүмкін деп ойлады, бірақ уақыт өте келе оның аумағы біртіндеп қысқартылып, қазіргі Мэдисон-сквер паркі ғана қалды. Комиссия 53-ші мен 57-ші көшелер аралығындағы Сегізінші және Тоғызыншы даңғылдарда (Блумингдейл алаңы), 66-шы мен 68-шы көшелер аралығындағы Үшінші және Бесінші даңғылдарда (Гамильтон алаңы), 77-ші мен 81-ші көшелер аралығындағы Сегізінші және Тоғызыншы даңғылдарда (Манхэттен алаңы) және 117-ші мен 121-ші көшелер аралығындағы Алтыншы және Жетінші даңғылдарда (Гарлем алаңы) Grand Parade-ден әлдеқайда кішкентай алаңдарды орналастырды. 89-шы мен 94-ші көшелер аралығындағы Төртінші және Бесінші даңғылдарда су қоймасы үшін арналған Обсерватория алаңы орналасты, ал Шығыс ауылға айналған аймақта 7-ші мен 10-шы көшелер аралығында, Бірінші даңғылдан Шығыс өзеніне дейін көтерме сауда орталығы үшін кеңістік көзделді. Комиссия құрған қоғамдық кеңістіктердің ішінде 1958 жылдан бері тек Манхэттен алаңы сақталды, ол Теодор Рузвельт паркі деп аталады, ал оның бір бөлігі 1979 жылдан бері Маргарет Мид Грин деп аталады, ол Америка табиғи тарих мұражайының айналасында орналасқан. Парк 1874 жылдан бастап ресми түрде Орталық парктің бір бөлігіне айналды. Гранд-Парад 1815 жылға дейін біртіндеп қысқартылып, содан кейін толығымен алынып тасталды, бірақ Мэдисон-сквер паркі ретінде сақталды. Шығыс ауылдағы базар алдымен қысқартылып, содан кейін мүлдем жойылды, бірақ кейінірек оның бір бөлігі Томпкинс-сквер паркі үшін қайта пайдаланылды. Жоспардағы ішкі ашық кеңістіктердің жетіспеуінің себебі Комиссарлардың жұртшылықтың Манхэттен аралын қоршаған Гудзон және Шығыс өзендеріне, сондай-ақ Нью-Йорк портына әрқашан қол жеткізе алатынына сенгені болды. Олардың пікірінше, егер Нью-Йорк Париж немесе Лондон сияқты, салыстырмалы түрде шағын Сена және Темза өзендерінің бойында орналасқан болса, онда "таза ауа мен денсаулықты сақтау үшін" көбірек саябақтар қажет болар еді. Комиссарлар жолдардың, кемежайлардың, кемежайлардың, теміржол аулаларының, карьерлердің және коммерциялық объектілердің көбеюін ескермеді, бұл, негізінен, халықтың өзендерге қол жеткізуіне кедерес келтіретін еді. 20-ғасырдың соңына дейін, жағдайлардың жиынтығы өзен жағалауларын қайтадан қол жетімді ете бастаған кезде, кем дегенде жасыл жолақтың тар жолақтарында. Екі адам арасындағы қақтығыс үш жылдан кейін, 1814 жылы, Рендел Комиссарлар жоспарының картасының өзінің нұсқасын жарнамалай бастағанда шиеленісті күйге жетті, ол бұрын жарияланғаннан "дәлірек" екенін мәлімдеді. Ол Бриджестің атын атаған жоқ, өйткені ол картаға көшіргенде қателіктер енгенін ғана емес, сонымен қатар ол, Рендел, "[Орталық Кеңеспен] келісімшарт бойынша өлшемдерді аяқтады және ескерткіштерді орнатты, сондықтан ол осы құнды жұмыстың барлық материалдарына ие". Ол Гувернер Морристің хатын жариялады, ол Ренделдің картасын "өздерін қызықтырған кеңістіктің топографиясымен танысуды қалағандар үшін өте қажетті керемет жұмыс" деп сипаттады. Ол маған әлі пайда болған кез келген нәрседен де дәл көрінеді. Менің ойымша, бұл жобаға халықтың қолдауы керек". Бриджес Ренделдің "принципсіз", "мақтаншыл" және "адалдықтан мүлдем шетін" екенін мәлімдеп, жауап берді. Рендел, әрине, жауап беріп, Бриджес картасындағы көптеген, бірақ барлығы емес, қателіктерді тізімдеді, соның ішінде ұзындығы, ені дұрыс емес немесе дұрыс емес жерде орналасқан аралдарды, дұрыс емес және дұрыс емес тастар мен төбелерді, өзендер мен бекіністерді бір-біріне тым жақын, жоғалған және дұрыс емес ғимараттарды және жабық деп көрсетілген, бірақ ашық болған көшелерді. Бриджес, оның геодезист және адам ретінде абыройы дағы жоқ еді, жауап бермеді, мүмкін, оның әйелі сол кезде ауырып, Ренделдің екінші хатынан бірнеше ай өткен соң қайтыс болды. Қалай болғанда да, Бриджес көп ұзамай қайтыс болды, ал Рендел 1812 жылғы соғысқа байланысты ұлттық қауіпсіздік мәселелеріне байланысты сол кезде картасын жарияламады немесе оны ойып жаздырмады. Ол оны 1821 жылы жариялады.

Conspicuous by their relative absence from the plan were amenities for the city's population, including parks and plazas. At the time, some thought that the Grand Parade might become a "central park" for the city, but the grounds were gradually reduced over the course of time, until what was left was the current Madison Square Park. The Commission also placed squares significantly smaller than the Grand Parade at 53rd to 57th Street between Eighth to Ninth Avenues (Bloomingdale Square), 66th to 68th Street from Third to Fifth Avenue (Hamilton Square), 77th to 81st Streets between Eighth and Ninth Avenues (Manhattan Square), and 117th to 121st Street between Sixth and Seventh Avenues (Harlem Square). Observatory Place, intended for a reservoir, stood at 89th to 94th Streets between Fourth and Fifth Avenues, and there was a large space in what became the East Village, from 7th to 10th Streets and from First Avenue to the East River, intended as a wholesale market complex. Of the public spaces created by the Commission, only Manhattan Square has survivedsince 1958 called Theodore Roosevelt Park, with part of it called Margaret Mead Green since 1979as the grounds around the American Museum of Natural History. The park officially became a part of Central Park as of 1874. The Grand Parade was first reduced from to by 1815, and then demapped altogether, except for which survives as Madison Square Park. The market in the East Village was whittled down from to , then scrapped altogether, though a portion was later reclaimed for Tompkins Square Park. One of the reasons behind the lack of inland open spaces in the plan was the belief of the Commissioners that the public would always have access to the "large arms of the sea which embrace Manhattan Island", the Hudson and East Rivers, as well as New York Harbor. They considered that if New York was a city such as Paris or London, located along the relatively small Seine and Thames River, then more parkland "for the benefit of fresh air and consequent preservation of health" would have been necessary. The Commissioners did not consider the proliferation of roadways, docks, wharves, rail yards, quarries and commercial sites which would essentially block the public from access to the rivers until the late 20th century, when a combination of factors began to make the riversides once again accessible, at least in narrow strips of greenways. The conflict between the two men did not come to a head until three years later, in 1814, when Randel starting advertising his own version of the Commissioners' Plan map, which he said was "more correct" than the previously published onehe did not mention Bridges by namenot only because of the errors he claimed had crept into the map when Bridges copied it, but because he, Randel, "has since completed the measurements and fixed monuments by contract with the [Common Council], [therefore] he alone is possessed of all the materials for this valuable work." He published a letter from Gouverneur Morris, who called Randel's map "an excellent work indispensable to those who wish to make themselves acquainted with the Topography of that interesting space which is comprizes It appears to me more accurate than anything of the kind which has yet appeared. I consider it highly deserving of public patronage." Bridges shot back, commenting that Randel was "unprincipled", and "conceited", and lacking in "honorable conduct". Randel, of course, responded, listing many, but not all, of the errors in Bridges' map, including islands that were not the right length, width, or in the wrong place, rocks and hills misplaced and mis sized, rivers and forts too close to each other, missing and misplaced buildings, and streets shown as closed which were not. Bridges, whose reputation both as a surveyor and as a man was far from clean, did not reply, perhaps because his wife was sick at the time, and died several months after Randel's second letter. In any case, Bridges himself died shortly after that, and Randel did not publish his map or have it engraved at that time, due to national security concerns connected with the War of 1812. He eventually published it in 1821.

Торды орналастыру

Маргарита Холлоуэй, Рэнделдің өмірбаяны, оның Нью-Йорктегі жұмысын үш кезеңге бөледі. Біріншісі 1808 жылдан 1810 жылға дейін, нәтижесінде 1811 жылы Комиссарлар жоспары жарияланды. Соңғы кезең шамамен 1818-1821 жылдар аралығында болды, онда Рэндел мен оның бірінші әйелі Матильда жоғары сапалы картографтар, карта жасаушылар болды. 1811 жылы Рэнделге екінші кезеңге кіру уақыты келді, ол қажетті геодезиялық зерттеуді аяқтап, жерге торды түсірді. Бұл тапсырмалар – биіктіктермен суретті аяқтау, жоспардағы көшелердің нақты орналасқан жерін белгілеу – Рэнделге тағы алты жыл, шамамен 1817 жылға дейін уақыт алды, және бұл жұмыс бес адамнан тұратын комиссияның бақылауында болды, себебі Комиссия заңдық міндеттемелерін орындағаннан кейін таратылды. Бұл жұмысты орындау үшін Рэнделге геодезиялық құралдарға 1000 доллар (1811 жылы 1000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) бөлінді, бірақ ол сонымен қатар өзінің ақшасынан 2400 доллардан (1811 жылы 2400 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) және 3000 доллардан (1811 жылы 3000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) жеті геодезиялық құралды жасауға жұмсады. Бұл құралдардың артықшылығы – температура өзгергенде мөлшері өзгермейтіндігі, бұл жоғары дәлдікті қамтамасыз етті. Колониялық дәуірдегі геодезиялық құралдар сарапшысы, Рэнделдің жаңа құралдарын жақыннан қарастырғаннан кейін, оларды түсіндіретін нұсқаулық жоғалғандықтан, Рэнделдің «негізінен механикалық талант иесі» екенін айтты. Жерге торды түсіру үшін Рэндел және оның командасы шамамен 1600 белгі орнатты – көбінесе 1 метрлік, әр қиылысқа көше нөмірі жазылған шаршы мрамор ескерткіштер. Мрамор белгілерді орнатуға мүмкіндік болмаған жерлерде, олар оқпен тесіп, ұзын, шаршы пішіндес темір бұрандаларды орнатып, оларды балқытылған қорғасынмен бекітті. Барлығы 1549 мрамор белгі және 98 темір бұранда тордың жоспарын анықтау үшін орнатылды. Рэнделдің жұмысы барысында жер иелері жоспарланған көшелердің қайда болатынын жерде, картада емес, өз көздерімен көргенде, кейбіреулері жоспарға қарсы күресу үшін шаралар қолданды, уақытша өлшеу тіректерін жойып, тіпті мрамор белгілерді де қазып шығарды. Рэндел бұл тіректер мен белгілерді қайта орнатты, ал Орталық Кеңес бұл жұмыстың шығындарын өтеді, Рэнделге 4000 доллар (1816 жылы 4000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) бөлді, бірақ ол бұрын өлшегенін жаңа құралдарымен қайта өлшеу үшін сұраған 11 479,31 долларды (1816 жылы 11479,31 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) төлеуден бас тартты. Кеңес бұл Рэнделдің жұмысының дәлдік болуы керек екенін, сондықтан қосымша төлемдердің қажеті жоқ екенін түсіндірді. 1813 жылы үйленгеннен кейін Рэнделдің әйелі Матильда ол жалға алған Гарлем үйіне қосылды және карталарды дайындауға көмектесу арқылы оның жұмысына қатысты, бірақ геодезиялық сапарларға шықпады.

Marguerite Holloway, Randel's biographer, divides his work in New York into three periods. The first, from 1808 to 1810, resulted in the 1811 publication of the Commissioners' Plan. The final phase was from around 1818 to 1821, when Randel and his first wife Matilda became high quality cartographers, makers of maps. In 1811, it was time for Randel to enter stage two, during which he completed the necessary geodetic surveying and inscribed the grid into the land. These tasks, that of completing the survey with elevations, along with marking the actual positions of the notional streets of the plan, would take Randel another six years, until about 1817, supervised by a committee of five alderman, as the Commission had disbanded once it had discharged its legal responsibility. To do this work, Randel was given an allocation of $1,000 for surveying instruments (1000.0 in 1811 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), but he also spent his own moneybetween $2,400 (2400.0 in 1811 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) and $3,000 (3000.0 in 1811 is equivalent to about <calculated amount> in recent years)developing seven surveying instruments which, among other benefits, would not vary in size because of temperature changes, resulting in great precision. An expert in Colonial era surveying equipment has expressed the opinion, after closely examining images of Randel's new instrumentsthe pamphlet that explained them has been lostthat Randel was "Basically a mechanical genius." To inscribe the grid onto the land, Randel and his staff erected almost 1,600 markersprimarily 3 feet (1 m) long, square marble monuments inscribed with the number of the street, placed at each intersection. Where rocks prevented the use of the marble markers, they blasted a hole with gunpowder, inserted long iron bolts that were square, and embedded them with molten lead. In all, they positioned 1,549 marble markers and 98 iron bolts to define the pattern of the grid. As Randel's work proceeded, and landowners could see for themselves, on the ground and not on a map, where the planned streets would be, some of them took action to fight against the plan, not only destroying temporary measurement pegs, but also digging up the marble markers. Randel simply replaced the pegs and the markers, and the Common Council covered the cost of doing so, allocating Randel $4,000 (4000.0 in 1816 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), although they refused to pay him $11,479.31 (11479.31 in 1816 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) he asked for to cover the cost of re measuring with his new instruments what he had previously measured. The Council reasoned that it was Randel's job to be accurate, so additional fees were not justified. After 1813, when they were married, Randel's wife Matilda joined him the Harlem house he rented, participating in his work by helping with drawing of maps, but not by going out on the surveying trips.

Желілік желі мен жерді карталау

Жұмысының үшінші кезеңінде Рандел бұрын-соңды болмаған масштабта қаланың өте үлкен картасын жасауды ниеттенді. Бұл 1812 жылы Рандел мен Жалпы Кеңес арасындағы келісімнің бір бөлігі болған, бірақ Ранделден басқа ешкім оны ұмытып кеткен еді. Алты жыл өткен соң оны еске түсіргеніне кеңес аздап ренжіді, бірақ бәрібір келісімшартты орындап, Ранделге карта жасауға ресми тапсырыс берді. Бұл Манхэттеннің табиғи топографиясын жоспарланған тормен үйлестіретін, белгілі бір масштабта жасалған түрлі-түсті "Ферма карталары" арқылы іске асырылды. Жиналғанда, Ферма карталары шамамен 50 футтық (15 метрлік) қала картасын құрады. Рандел мен оның әйелі Матильда 1819 жылдан 1820 жылға дейін екі жыл жұмыс істеп, картаны аяқтады, олар жаңа үйлеріне, Нью-Джерси штатындағы Оранж қаласына көшіп келген болатын. Ол тапсырманы аяқтау үшін Жалпы Кеңестен мерзім ұзартуды сұрады және алды, тіпті соңғы карталарды 1820 жылдың қыркүйегінде, шамамен төрт ай кешіктіріп тапсырды. Ранделдің Ферма карталары олардың дәлдігі мен пайдалылығы үшін лайықты мақтауға ие. Ферма карталары сонымен қатар көптеген меншік иелерінің желінің келуіне неге алаңдағанын және олардың кейбіреулерінің неге Рандел мен оның командасының жұмысын аяқтауына кедергі келтіргенін анық көрсетеді. Карталарда көшелер мен даңғылдардың жолында тұрған үйлер, сондай-ақ жаңа желінің көшелері мен даңғылдарымен екіге, үшке бөлінетін немесе толығымен жойылатын учаскелер көрсетілген. Адамдар Комиссарлардың жоспарына қарсы күрескеніне немесе Рандел мен оның адамдарына итттерін жібергеніне ешқандай таңқаларлық емес. Ферма карталарынан басқа, Рандел қаланың атласын жасады, ресми картада көрсетілмеген көшелердің орналасқан жерлері мен биіктіктерін "таңғаларлық дәлдікпен" толықтырды.

Көшелерді "ашу" және "жұмыстыру"

Комиссия мүшелерінің картасында көрсетілген көшелердің бірін құру процесі екі сатыдан тұрды. Біріншіден, қала жерді иесіне өтемақы төлеп сатып алуы керек еді. Бұл "көшені ашу" деп аталды. Одан кейін көшені "жабдықтау" жұмыстары жүргізілді, ол реттеу, тегістеу және асфальттаудан тұрды. Бұл шығынның басым бөлігі мүлік иелеріне бағалау арқылы төленді. Процесс көше комиссары Қалалық Кеңеске белгілі бір көшені немесе көшенің бөлігін ашуды ұсынғаннан кейін басталды, ал Кеңес Нью-Йорк штатының Жоғарғы сотынан төмендегідей Бағалау және Есептеу комиссиясын тағайындауды сұрады. Жаңа жүйеде штаттың жоғарғы соты ашылатын көше үшін үш "бағалаушы және есептеуші" тағайындайтын еді – көбінесе жергілікті жер зерттеушілер немесе көше өтетін ауданды жақсы білетін басқа адамдар. Олар алынатын жердің құнын және жаңа көшенің жер иесі үшін қамтамасыз ететін пайданы бағалауға міндетті болды. Бағалау комиссиясы қалаға ашылу шығындарының үштен бір бөлігіне дейін төлей алатын еді (1869 жылы 50%-ға дейін көтерілді), ал қалған шығын пайда мен мүліктің құны арасындағы айырмашылықтан өтелді. Содан кейін Жоғарғы сот сандарды қарап, түзетулер сұрап немесе бекітетін еді. Нәтиже "міндетті және күшін жоймас" болып табылды. Аралдың, әсіресе батыс жағындағы тасты жағдайының салдарынан тегістеу жұмысы көбінесе қиын болды. 1843 жылы Исаакер Коззенс жерді "балшық, қиыршық тас және тас тастан тұратын берік цемент, оны қазу өте қиын" деп сипаттады. 42-ші көшеде қазу кезінде, осы балшықты цементтің әрбір қашауы үшін пикастарды қолдану қажет болды, бұл шамамен он төрт фут немесе одан да көп биіктіктегі "қалың қапшық" деп аталатын құрылымды құрады. Көшенің биіктігін анықтау Қалалық Кеңестің құзырында болды, өйткені әр көше үшін тағайындалған комиссия көше ашылғаннан кейін таратылды. Кеңес көше жоспарын жүзеге асыруда белсенділік танытты, тіпті Джон Джейкоб Астор олардың шешімдеріне наразылық білдіргенде мойынсұнуға мәжбүр болды. Жалпы, желіні 155-ші көшеге дейін толыққанды жүзеге асыруға шамамен 60 жыл уақыт кетті.

The process of creating one of the streets gridded on the Commissioners' map was two fold. First, the city had to acquire the land, compensating the owner for doing so. This was called "opening" the street. This was followed by "working" the street, which consisted of regulating, grading, and paving it. Most of the cost of this was passed on to property owners by way of assessments. The process began when the Street Commissioner recommended to the Common Council that a certain street, or part of a street, be opened, and the Council would ask the New York State Supreme Court to appoint a Commission of Estimate and Assessment, as described below. In the new system, the state supreme court would appoint three "commissioners of appraisal and estimate" for the street to be openedgenerally local surveyors or other people familiar with the area the street would pass throughto evaluate the cost of the land being taken, and the beneficial value of the new street to the landowner. The appraisal commission could assess the city with as much as a third of the cost of the openingraised to 50% in 1869and the remainder of the cost would come from the difference between the beneficial value and the value of the property. The supreme court would then review the figures and ask for revisions or approve them. The result was "binding and conclusive." The grading was often difficult because of the rocky nature of the island, especially on the West Side. In 1843, Isaacher Cozzens described the ground as "a tough cement of clay, gravel, and boulders, very hard to dig. In digging through 42nd Street, the pickaxes had to be used for every shovelful of this clayey cement which formed what is called, a hard pan, of about fourteen feet or more." The decision on what the elevation of the street would be fell to the Common Council, as the commission for each street was disbanded once the street had been opened. The Council was aggressive in administering the street plan, even causing John Jacob Astor to back down when he challenged their decisions. Overall, it took approximately 60 years for the grid to be implemented all the way to 155th Street.

Манхэттеннің топографиясы

Комиссиялардың жоспарын сынға алушылар жиі айыптайды, оны іске асыру үшін қажетті қазба және тегістеу негізінен Манхэттеннің топографиясын жойды. Алайда, соңғы зерттеулер аралдың жер бедері өзгергенін, бірақ қазіргі жер бедері сыншылардың пікірінше, бастапқысынан мүлдем өзгеше емес екенін көрсетті. Рубен Роуз Редвуд пен Ли Ли Рэндлдің биіктік деректерін қазіргі деректермен салыстырып, жалпы алғанда, батыс жағы тегістелген, ал шығыс жағы толтырылғанымен, жалпы орташа өзгеріс төмен болды. Роуз Редвуд түсіндірді: «Өзгерістердің басым бөлігі бірнеше метрден аспады, ал Манхэттеннің тарихи профильдері сол көшелердің қазіргі қималарына өте ұқсас». Тоғыту орташа есеппен 9 фут (3 м) өсуге, ал қазба орташа есеппен 12 фут (4 м) төмендеуге әкелді, бірақ Батыс жағы Шығыс жағына қарағанда дөңес болып қалды, дәл сол сияқты желіге дейін. Роуз Редвуд «Манхэттен «төбелер аралы» болып қала береді» деп жазады. 1865 жылы Эндрю Хасвелл Грин 1811 жылғы бастапқы желіні өзгерткен 38 жеке мемлекеттік заң қабылданғанын хабарлады. Қала халқының өсіп келе жатқаны қоғамдық кеңістіктерге үлкен қажеттілікке әкелді, ал Комиссиялар жоспары оларды жеткілікті қамтамасыз ете алмады. 1853 жылы штаттық заң шығарушы орган қалаға қажетті жерді сатып алу үшін иелік ету құқығын пайдалануға рұқсат берді. Төрт жылдан кейін ол саябақты салу үшін Эндрю Хасвелл Грин басқаратын Орталық парк комиссиясын тағайындады. Комиссия дизайн конкурсын өткізді, оны Фредерик Лоу Ольмстед пен Калверт Вокстың «Гринсвард жоспары» жеңіп алды. Құрылыс 1857 жылы басталды, ал 1863 жылы солтүстік шекарасы бастапқыда белгіленген 106-шы көшеден 110-шы көшеге көшірілді. 1870 жылы саябақ мемлекеттік бақылаудан жергілікті бақылауға өтті, өйткені жаңа қалалық харта күшіне енді. Парк 1876 жылы аяқталды. Комиссияның 1811 жылғы жоспарында Гриннің желіге ашық сыншы болғаны маңызды болды. 1867 жылы ол штаттық заң шығарушы органды өзінің Орталық парк комиссиясына 59-шы көшеден жоғары желіде өзгерістер енгізуге билік беруіне көндірді. Алайда, сол аймақтағы көшелердің көп бөлігі әлі де салынбаған болса да, жер сызықтары желіге сәйкес келеді, бұл үлкен өзгерістер енгізуді қиындатты. Грин биік қыраттың артықшылығын пайдаланып, Морнингсайд паркін және Морнингсайд драйвін құрды, сондай-ақ Гудзон өзенінің бойында Риверсайд паркін де құрды; екі паркті де Ольмстед пен Вокс жобалады. Грин сондай-ақ кең бульварды, қазір Бродвейді, Батыс жағының ортасынан өткізді. Комиссия мүшелерінің жоспарын қолдауға арналған ресми жоспарлау комиссиясы құрылмағандықтан, оның тұтастығын қорғау үшін Ортақ кеңестен басқа билік болған жоқ. Осылайша Grand Parade және көтерме сауда нарығын жою, Юнион, Томпкинс, Стюивесант және Мэдисон скверлерін қосу, сондай-ақ Лексингтон және Мэдисон даңғылдарының қосылуы орын алды. Төртінші және Алтыншы даңғылдар орталыққа, ал Бродвей қала сыртына дейін созылды. Комиссия мүшелерінің жоспары жарияланбастан бұрын, Ортақ кеңес Манхэттенвиллдің негізін қалаушы Джейкоб Шиффелинмен осы қауымдастықтың басты жолы Манхэттен көшесін, ол комиссия мүшелерінің желісіне қарағанда шығысқа қарай бұрылған тордың бөлігі болған, тегістеуге және жол салуға келісім жасады. Шешім қабылдау кезінде, олар мердігерге 600 доллар төлеген көшені жою керек пе, жоқ әлде сақтап қалу керек пе деген мәселе туындағанда, Кеңес көшені сақтап қалуға шешім қабылдады және 1849 жылы ол ресми түрде 125-ші көшенің батыс бөлігіне қосылды. Ол бүгінгі күнге дейін бастапқы қисығымен сақталған. Манхэттенвиллдің тағы бір көшесі де сақталды, ол 126-шы көшенің батыс бөлігі болды. Жоғарғы Манхэттен үшін көше жоспарына қажеттілік туындағанда, 1860 жылы штаттық заң шығарушы орган тағы бір комиссия құрды, ол Жоғарғы Манхэттеннің жеті тұрғынынан тұратын және Ольмстед пен Вокспен ландшафт сәулетшілері ретінде кеңесетін Форт Вашингтон комиссиясы болды, ол бастапқы комиссия жариялаған желілік жоспардың көшірмесі емес, іс-қимыл жоспарын жасады. Жаңа жоспар «осы ауданның биік, ретсіз және жартасты құрылымын» ескеруді көздеді. Алайда, бизнестің, жер спекулянттарының және теміржол мүдделерінің ықпалымен 1863 жылы жаңа комиссия жасаған жоспар түпнұсқа желісін кеңейтуді талап етті, ал 1865 жылы заң шығарушы орган комиссияны таратып, Жоғарғы Манхэттеннің көше жоспарына жауапкершілікті Эндрю Хасвелл Гриннің Орталық парк комиссиясына тапсырды. Жоғарғы Манхэттен Грин мен Орталық парк комиссиясының ойлағандай дамыған жоқ, бірақ Комиссия мүшелерінің желісінен айырмашылығы анық көрінеді. 1879 жылға қарай нөмірлеу бұрынғы Моризания және Уэст Фармс қалаларынан (Жаңа Йорк округіне қосылғаннан кейін) өтіп, 189-шы көшеге дейін жетті. 1909 жылға қарай желі Бронкстың солтүстік шекарасына дейін созылды, Солтүстік Ривердейлде 263-ші көшеде аяқталды. Алайда, желінің кеңеюі біркелкі болған жоқ. Ривердейлдің шығысында желі Мотт Хавеннің желісін кеңейту болды. Бұл Манхэттеннің көшелері арасындағы арақашықтығына сәйкес келмей, олардың арасында кеңірек кеңістік қалдырды, ал Моризания мен Вейкфилдте қолданыстағы көше жүйелерін пайдаланды; осылайша жүйе қаланың солтүстік шекарасында 243-ші көшеде аяқталады. Ал Ривердейлдегі жүйе Манхэттеннің 155-ші көшеден солтүстікке қарай кеңейтілген желісінен созылды, нәтижесінде Бронкстің қалған бөлігінен жиырма көше нөмірі артық болды. Нөмірлеу схемасының ең шығысында Истчестерде 233-ші көше аяқталады. Бронксқа дейін созылатын жалғыз даңғыл Үшінші даңғыл, ол Белмонтқа дейін жетеді.

A frequent charge laid by the critics of the Commissioners' Plan is that the excavation and leveling necessary to implement it basically destroyed the topography of Manhattan. Recent studies, however, have shown that while the topography of the island certainly changed, what exists now is not so very different from the original topography as the critics would suggest. Reuben Rose Redwood and Li Li compared Randel's elevation data to modern data and found that while there had been some levelingin general the West Side had been smoothed out and the East Side had been filled inthe overall average change was low. Rose Redwood commented: "[T]he majority of the alterations were only on the order of a few meters or less, and the historical profiles of Manhattan's avenues are very similar to the contemporary transects of those same thoroughfares." Infilling led to an average increase of 9 feet (3 m) and excavation to an average decrease of 12 feet (4 m), but the West Side remains hillier than the East Side, just as was the case before the grid. Rose Redwood writes that "Manhattan remains an 'island of hills' "]]

By 1865, Andrew Haswell Green reported, there had been 38 separate state laws passed which modified the original grid of 1811. With the population of the city growing, there was an intense need for public spaces, which the Commissioners' Plan had been notoriously short on providing for. In 1853, the state legislature authorized the city to use eminent domain to acquire the necessary land. Four years later it appointed a Central Park Commission, led by Andrew Haswell Green, to build the park. The commission held a design contest, which was won by Frederick Law Olmsted and Calvert Vaux's "Greensward Plan". Construction started in 1857, and in 1863 the northern boundary was moved from 106th Street, where it had originally been set, to 110th Street. In 1870 the park passed from state control to local control when a new city charter came into effect. The park was completed by 1876. Significant to the Commissioners' Plan of 1811 was the fact that Green was an outspoken critic of the grid. In 1867, he convinced the state legislature to give his Central Park Commission the power to make changes in the grid above 59th Street. However, even though few streets in that area had been laid out yet, property lines conformed to the grid, making sweeping changes to it difficult to achieve. Green was able to take advantage of a high ridge and create Morningside Park and Morningside Drive, and also created Riverside Park along the Hudson River; both parks were designed by Olmsted and Vaux. Green also laid out a broad Boulevardnow Broadwayup the center of the West Side. Because a formal planning commission in support of the Commissioners' Plan was not created, there was no authority outside of the Common Council to protect its integrity. Thus the elimination of the Grand Parade and the wholesale marketplace and the addition of Union, Tompkins, Stuyvesant and Madison Squares came about, as well as the already noted additions of Lexington and Madison Avenues. Fourth and Sixth Avenues were extended downtown, and Broadway uptown. Even before the publication of the Commissioners' Plan, the Common Council had agreed with the founder of Manhattanville, Jacob Schieffelin, to grade and pave that community's main road, Manhattan Street, which was part of a grid which was rotated significantly farther to the east than the Commissioners' grid would have put it. When push came to shove, and the question of whether the street they had paid a contractor $600 to create should be demapped and uncreated, the Council decided instead to keep the street, and in 1849 it was officially connected to the western portion of 125th Street. It remains today, with its original bend. One other Manhattanville street was also kept, which became the western portion of 126th Street. With the need for a street plan for Upper Manhattan, in 1860 the state legislature created another commission, this one of seven residents of Upper Manhattan and called the Fort Washington Commissionwith Olmsted and Vaux as consulting landscape architectsto come up with a plan of action which would not be a copy of the grid plan promulgated by the original Commission. The new plan was to take into account "the elevated, irregular, and rocky formation of that district" However, due to the influence of businesses, land speculators and railroad interests, the plan created by the new commission in 1863 essentially called for an extension of the original grid, and by 1865 the legislature had disbanded the commission, and turned over responsibility for an Upper Manhattan street plan to Andrew Haswell Green's Central Park Commission. Upper Manhattan did not develop exactly as Green and the Central Park Commission envisioned, but its difference from the grid of the Commissioners' Plan is still clear. By 1879, the numbering had extended through the former towns of Morrisania and West Farms (having been absorbed into New York County), extending to 189th Street. By 1909, the grid had extended to the northern border of the Bronx, ending at 263rd Street in North Riverdale. However, the extension of the grid was not uniform. East of Riverdale, the grid was an expansion of Mott Haven's extension of the grid. This was done without conforming to Manhattan's spacing of streets, opting for greater space between them, and in the case of Morrisania and Wakefield, using existing street systems; thus the system terminates at the city's north line at 243rd Street. Meanwhile, the system in Riverdale was extended from Manhattan's extension of the grid north of 155th St, resulting in twenty street numbers more than the rest of the Bronx. The farthest east the numbering scheme goes is Eastchester, where 233rd St terminates. The only avenue to extend into the Bronx is Third Avenue, reaching into Belmont.