Солтүстік Американың Кіші түлкісі

Кіріспе

| синонимдерінің дереккөзі =
Екі түрдің ареалдары қабаттасқан жерлерде (Шығыс Нью-Мексико және Батыс Техас) будандасу кездеседі, бірақ бұл гибридтеудің ауқымы өте шектеулі. Түрлердің субэспалық белгілемелері толыққанды қарастырылмаған. Сегізге дейін субэспалар танылған. Дегенмен, қосымша нақтылау қажет болса да, қолда бар көптеген деректер Калифорнияның Сан-Хоакин аңғарындағы кіші түлкілердің географиялық оқшаулануына байланысты V. m. mutica субэспалық атауын алуға лайық екенін, ал қалған кіші түлкілердің екінші субэспа, V. m. macrotis-ке енгізілуі мүмкін екенін көрсетеді. 2007 жылдың 26 қыркүйегінде Wildlands Inc. компаниясы 684 акр (277 га) Deadman Creek Conservation Bank-тің құрылғанын жариялады, ол Сан-Хоакин кіші түлкісінің мекендеу ортасын қорғауға бағытталған. Алайда, олардың саны негізінен мекендеу ортасының жоғалуына байланысты азаюда. Басқа факторларға қызыл түлкілердің бәсекелестігі және Калифорниядан қасқырдың жойылуы жатады, бұл кіші түлкінің ареалында койотты басым мезожануар ретінде қалдырып, экожүйелік қатынастардағы тепе-теңдікті бұзады.

Сыртқы келбеті

Кіші қара түлкі – Солтүстік Америкада кездесетін Canidae тұқымдасының ең кішкентай түрлерінің бірі. Оның үлкен құлақтары бар, олар түлкіге жылуды таратуға көмектеседі және ерекше есту қабілетін сыйлайды (феннек түлкісіне ұқсас). Бұл түрдің жыныстық диморфизмі шамалы, аталықтары аналықтарынан сәл ірі. Орташа салмағы – , ал дене ұзындығы – , құйрығының ұзындығы шамамен 40% құрайды. Жалпы, арқасының түсі күлгін сұр немесе сары сұр болады. Күлгін түс – қара ұштары немесе ақ жолақпен бөлінген екі қара жолақты сақшы шаштарының нәтижесі. Сақшы шаштарының ұзындығы кем емес, әсіресе арқаның ортасында жақсы көрінеді. Аяқ табандарын қатаң түктер қорғайды, бұл құмды беттерде жақсырақ тартуға және экстремалды температурадан қорғауға көмектеседі; тұмсық пен вибриссалар көбінесе қара немесе қоңыр түсті болады. Құйрығы қалың, сұр, ұшы қара, сұр түлкіге қарағанда құйрығының бойында жолақ жоқ. Түсі сарыдан сұрға дейін өзгереді, ал арқасы әдетте түсінің қалған бөлігінен қараңғырақ; ішкі құлақтары мен қарны әдетте ақшыл болады. Мұрынның айналасында қараңғы дақтар бар. Кіші қара түлкілер шөлді бұталар, шапарраль, тұзды өсімдіктер өсетін аймақтар мен далаларды қамтитын құрғақ және жартылай құрғақ аймақтарда мекендейді. Жалпы, жер бетіндегі өсімдік жабыны аз аймақтарға бейім. және кейде күндізгі уақытта белсенді, бірақ негізінен ет жейтін. Калифорния шөлдерінде оның негізгі азығы – Мерриам кенгуру егесі (Dipodomys merriami). Басқа да кең таралған азық түрлеріне лагоморфтар, кеміргіштер және жәндіктер жатады. Кіші қара түлкілер сонымен қатар құстарды, бауырымен жорғалаушыларды, өліктерді, балықты және сирек жағдайларда, помидор (Lycopersicon esculentum), кактус жемістері (Carnegiea gigantea) және басқа да жемістер сияқты өсімдік материалдарын жейді. Әртүрлі кіші қара түлкі отбасылары бір аңшылық аймақты бөлісе алады, бірақ әдетте бір уақытта аң ауламайды. Жұптасқан жұп жыл бойы бірге болады. Ана кіші қара түлкілер қыркүйек және қазан айларында туу орнын іздеуді бастайды, әдетте пайдалы орндар тексеріліп, соңғы таңдау жасалмас бұрын қоқыстан тазартылады. Ұя салынбайды, бірақ орна жаңа кіреберістер мен туннельдер қосылуы мүмкін. Басқа көптеген Canidae түрі сияқты, көбейіс кезінде "байланыс" пайда болады, онда еркектің мүшесі аналықтың кіндігінде бекітіледі. Ана кіші қара түлкілер моноэстрозды. Ер және ана кіші қара түлкілер әдетте қазан және қараша айларында жұптасады, ал көбейіс желтоқсаннан ақпан айына дейін жүреді. Жүктілік шамамен 49–56 күнге созылады, ал ұрықтар ақпан немесе наурыз айларында туады; ұрықтың саны әдетте төрт немесе бес, ал жыныстық қатынас шамамен тең. Олар кем дегенде төрт апталық болғанша орнынан шықпайды, сегіз аптадан кейін сүтінен ажыратылады және бес-алты айлық жасында тәуелсіз болады. Олар 10 айлық шағында жыныстық жағынан жетіледі. Ата-анасы екеуі де балаларын өсіруге және қорғауға қатысады. Балалар бір айлық шағында орнынан шығып, кіреберіс алдында күніне бірнеше сағат ойнайды. Бұл кезеңде еркек аң аулаудың көп бөлігін өз мойнына алады, ал кейіннен екі ата-ана да балалар үш-төрт айлық болғанша оларға тамақ жеткізеді. Ал жабайы кіші қара түлкінің орташа өмір сүру мерзімі 5,5 жылды құрайды. Калифорнияда 144 кіші қара түлкінің балапандарынан жасалған зерттеуде бірінші жыл ішінде өлім-жітім көрсеткіші 74% болды.

The kit fox is one of the smallest species of the family Canidae found in North America. It has large ears, between , that help the fox dissipate heat and give it exceptional hearing (much like those of the fennec fox). This species exhibits little sexual dimorphism, with the male being slightly larger. The average species weight is between The body length is , with a long tail (about 40% of total length), adding another
The color and texture of the coat vary geographically. In general, the dorsal color is grizzled or yellowish gray. The grizzled appearance is the result of guard hairs that are typically black tipped or with two black bands separated by a white band. The guard hairs are less than long, and particularly prominent in the middle of the back. The soles of the legs are protected by stiff tufts of hair, a trait that improves traction on loose sandy surfaces as well as protection against extreme temperatures; muzzles and vibrissae are generally black to brown. The tail is bushy and gray, with a black tip, Unlike the gray fox, it has no stripe along the length of its tail. Its color ranges from yellow to gray, and the back is usually darker than the majority of its coat; its belly and inner ears are usually lighter. It has distinct dark patches around the nose. Kit foxes inhabit arid and semi arid regions encompassing desert scrub, chaparral, halophytic regions, and grasslands. Generally, areas with sparse ground cover are favored. and sometimes crepuscular; but primarily carnivorous. In the Californian deserts, its primary prey is Merriam's kangaroo rat (Dipodomys merriami). Other common prey species include lagomorphs, rodents and insects. Kit foxes also consume birds, reptiles, carrion, fish, and rarely, plant material, such as tomatoes (Lycopersicon esculentum), cactus fruits (Carnegiea gigantea) and other fruits. Different kit fox families can occupy the same hunting grounds, but do not generally go hunting at the same time. and the mated pair remains together throughout the year. Female foxes begin searching for natal dens in September and October and usually usable dens are visited and cleaned of debris before the final selection is made. No nest as such is built, but new entrances and tunnels can be added to the den. As with most canids, copulation ends with a "tie" during which the penis is locked in the female's vagina. Females are monoestrous. Male and female kit foxes usually establish mating pairs during October and November, and they mate from December to January February. Gestation lasts probably around 49–56 days, and the litters are born in February or March; litter size is usually four or five, and the sex ratio is roughly even. They do not emerge from the den until they are at least four weeks old, and are weaned after about eight weeks and become independent at five to six months old. They become sexually mature at 10 months. Both parents take part in raising and protecting their young. Pups emerge from the den at about one month of age and spend several hours each day playing outside the entrance. The male seems to do most of the hunting during this period, and later, both parents provide food until the pups start to forage with them at three to four months of age. while the average lifespan of a wild kit fox is 5.5 years. One Californian study of 144 kit fox pups showed a 74% mortality rate in pups within the first year.