Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Американдық жазушы Эмили "Микки" Хан ( ( Шанхай диалектісінде /項ɦɑ͂ 美me麗li/), 14 қаңтар 1905 – 18 ақпан 1997) – американдық журналист және жазушы. Ол ерте феминист саналады және «Нью-Йоркер» журналы оны «Американың ұмытылған әдеби қазынасы» деп атады. Ол 54 кітап, 200-ден астам мақала мен әңгімелердің авторы.
American writer
Emily "Mickey" Hahn ( ( pronunciation in Shanghainese /項ɦɑ͂ 美me麗li/), January 14, 1905 – February 18, 1997) was an American journalist and writer. Considered an early feminist and called "a forgotten American literary treasure" by The New Yorker magazine, she was the author of 54 books and more than 200 articles and short stories.
Ерте өмір
Эмили Хан 1905 жылдың 14 қаңтарында Миссури штатының Сент-Луис қаласында, құрғақ тауар сатушы Исаак Ньютон Хан мен еркін рухты суфражистка Ханна (Шоен) Ханның алты баласының бірі болып дүниеге келді. Оның отбасы неміс-иудей тегінен шыққан. Анасы оны сол кездегі комикстердің кейіпкері Микки Дули есімімен «Микки» деп лақап қойды, және ол осы лақап атымен жақын достары мен туыстары арасында танымал болды. Орта мектептің екінші жылында ол отбасымен бірге Чикагоға (Иллинойс штаты) көшті. Оқуға және жазуға құштарлығымен ол бастапқыда Висконсин университетінде (Мэдисон) жалпы білім беру бағдарламасына түсті, бірақ инженерлік студенттер басым түсетін химия сабағына қабылдануына рұқсат берілмеген соң, оқу бағытын тау-кен инженерлігіне ауыстыруға шешім қабылдады. «Үйге асығудың қажеті жоқ» атты естеліктерінде ол тау-кен инженерлігі бағдарламасына ешқашан әйел адамның қатыспағанын айтады. Тау-кен инженерлігі бағдарламасындағы профессоры «Әйел санасы механиканы, жоғары математиканы немесе кен өндірудің негізгі принциптерін ұғуға қабілетсіз» дегеннен кейін, ол тау-кен инженері болуға бекінді. Оның академиялық жетістіктері оның зинасы мен табандылығының куәсі болды, сондықтан оның зертханадағы серігі өкпелей: «Сен ақымақ емес екенсің!». Осы оқиға оның жазушы ретіндегі мансабының бастауы болды. Хан 1929 жылдан 1996 жылға дейін «The New Yorker» журналы үшін жазды. Ол оған әйгілі Сун әпкелерінің өмірбаянын жазуға мүмкіндік берді, олардың бірі Сунь Ятсенге, екіншісі Чан Кайшиге үйленген. Хан Шаоның әйелі құжатты мақұлдағанын, себебі бұл оның баспасөздерін сақтаудың мүмкін жолы болған және Шао «шет мемлекеттік заң бойынша» үйленбегенін мәлімдеді. Хан өзінің «China to Me» (1944) кітабында айтқандай, ол тамақ алу үшін жапондық шенеуніктерге ағылшын тілінен сабақ беруге мәжбүр болды және бір рет жапондық барлау басшысын бетінен шапалақпен ұрды. Ол 1943 жылы елге қайтарылғанға дейін бір күн бұрын онымен кездесіп, жауабында оны да шапалақтады. «China to Me» бірден көпшілікке ұнады. «The New Yorker» журналынан Роджер Ангелдің айтуынша, Хан «шын мәнінде сирек кездесетін нәрсе: әлемде терең, үйлі-жайлы сезінетін әйел. Оны қызығушылық пен энергия жетеледі, ол барды және істеді, содан кейін бұл туралы ешқандай мақтанышсыз жазды».
Emily Hahn was born in St. Louis, Missouri, on January 14, 1905, as one of the six children of Isaac Newton Hahn, a dry goods salesman, and Hannah (Schoen) Hahn, a free spirited suffragette. Her family is of German Jewish origin. Affectionately nicknamed "Mickey" by her mother after a cartoon comic strip character of the day named Mickey Dooley, she was known by this nickname to close friends and family. In her second year of high school, she moved with her family to Chicago, Illinois. With a love for reading and writing, she initially enrolled in a general arts program at the University of Wisconsin–Madison, but decided to change her course of study to mining engineering after being prevented from enrolling in a chemistry class predominately taken by engineering students. In her memoir, No Hurry to Get Home, she describes how the mining engineering program had never had a female enroll. After being told by a Professor in her mining engineering program that "The female mind is incapable of grasping mechanics or higher mathematics or any of the fundamentals of mining taught" in engineering, she was determined to become a mining engineer. Her academic accomplishments were a testament to her intelligence and persistence so that her lab partner grudgingly admitted, "You ain't so dumb!" This jump started her early career as a writer. Hahn wrote for The New Yorker from 1929 to 1996. He gave her the entrée that enabled her to write a biography of the famous Soong sisters, one of whom was married to Sun Yat sen and another to Chiang Kai shek. Hahn stated that Shao's wife approved of the document since it was a possible method of saving his press and that Shao had not been married "according to foreign law". As Hahn recounted in her book China to Me (1944), she was forced to give Japanese officials English lessons in return for food, and once slapped the Japanese Chief of Intelligence in the face. He came back to see her the day before she was repatriated in 1943 and slapped her back. China to Me was an instant hit with the public. According to Roger Angell of The New Yorker, Hahn "was, in truth, something rare: a woman deeply, almost domestically, at home in the world. Driven by curiosity and energy, she went there and did that, and then wrote about it without fuss."