Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британ армиясының генералы (1864–1915)
British Army general (1864–1915)
Бригад генерал Томас Пакенхэм, Лонгфордтың 5-ші графы, КП, МВО (19 қазан 1864 – 21 тамыз 1915), 1887 жылға дейін Лорд Сильчестер деп белгілі болған, ирланд аристократы және әскери қызметкер.
Brigadier General Thomas Pakenham, 5th Earl of Longford, KP, MVO (19 October 1864 – 21 August 1915), known as Lord Silchester until 1887, was an Irish peer and soldier.
Түпбасқасы және ерте өмір
Дублинде туған Лонгфорд, Уильям Пакенхэмнің, 4-ші Лонгфорд графының және оның әйелі, Хон. Селинаның, Джордж Райс Тревордың қызы, 4-ші барон Дайневордың үлкен ұлы болды. Әкесі 1887 жылы қайтыс болғаннан кейін графтыққа мұрагер болды. Винчестер колледжінде білім алған ол 2-ші гвардиялық полкінде қызмет етіп, полковник шеніне жетті, сондай-ақ 1887 жылдан 1915 жылға дейін Лонгфорд графтығының лорд-лейтенанты лауазымын атқарды. 1901 жылы ол Святого Патрика орденінің рыцары атанды.
Born in Dublin, Longford was the eldest son of William Pakenham, 4th Earl of Longford, and his wife, the Hon. Selina, daughter of George Rice Trevor, 4th Baron Dynevor, and succeeded in the earldom on his father's death in 1887. Educated at Winchester College, he served in the 2nd Life Guards, achieving the rank of colonel, and also held the honorary post of Lord Lieutenant of County Longford from 1887 to 1915. In 1901 he was made a Knight of the Order of St Patrick.
Екінші Бура соғысы
1899 жылдың соңында Екінші Бур соғысы басталғаннан кейін лорд Лонгфорд Оңтүстік Африкада қызмет ететін Императорлық йоманри үшін ирландиялық аңшылардан еріктілер жасағын құруға белсенді түрде атсалысты. Ол ресми түрде Императорлық йоманриге қызметке жіберілді және 1900 жылдың 3 ақпанында 45-ші (Дублин) жасағының капитаны болып тағайындалды. Жасақ 1900 жылдың наурыз айының ортасында Оңтүстік Африкаға аттанды және келген соң Императорлық йоманридің 13-ші батальонына қосылды. Ол жараланып, келесі жылы елге оралды. 1902 жылдың қаңтарында ол қайтадан Императорлық йоманриге қызметке жіберілді. Ол 29-шы батальонға (көбінесе офицерлер мен ирландиялық атты әскерден құралған) қолбасшы болып тағайындалды, уақытша подполковник шенімен (1902 жылдың 1 қаңтарынан бастап) және 1902 жылдың мамыр айында Ирландиядан Оңтүстік Африкаға жол тартты. Бас офицер ретінде ол сапар кезінде "Бавария" кемесіндегі шамамен 1150 офицер мен сарбазға басшылық етті. Олар Оңтүстік Африкаға жаулық аяқталғаннан кейін, 31 мамырда Верингинг бейбіт келісіміне қол қойылғаннан кейін төрт айдан соң ғана елге оралды. Олар Кейптауннан "СС Дилвара" кемесімен қазан айының соңында Саутгемптонға келді. Лорд Лонгфорд елге оралғаннан кейін 29-шы батальонның басшылығынан бас тартты. Дублинде ол Килдарь көшесіндегі клубтың мүшесі болды.
Following the outbreak of the Second Boer War in late 1899, Lord Longford was instrumental in forming a company of volunteers from the Irish Hunt for the Imperial Yeomanry, serving in South Africa. He was formally seconded for service with the Imperial Yeomanry and appointed a captain of the 45th (Dublin) Company on 3 February 1900. The company left for South Africa in the middle of March 1900, and on arrival was attached to the 13th Battalion, Imperial Yeomanry. He was wounded and returned home the following year. In January 1902 he was again seconded for service with the Imperial Yeomanry. He was appointed in command of the 29th Battalion (composed primarily of officers and men from the Irish Horse), with the temporary rank of Lieutenant colonel (antedated to 1 January 1902), and left Ireland for South Africa in May 1902. As the senior officer, he was in command of almost 1,150 officers and men on board the transport ship Bavarian for the journey. They arrived in South Africa after the end of hostilities, as the Peace of Vereeniging was signed on 31 May, and returned home only four months later, leaving Cape Town on the SS Dilwara which arrived at Southampton in late October. Lord Longford relinquished command of the 29th battalion on their return. In Dublin, he was a member of the Kildare Street Club.
Бірінші дүниежүзілік соғыс және өлім
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде лорд Лонгфорд бригадалық генерал шенімен 2-ші атты дивизияның 2-ші Оңтүстік Мидленд атты бригадасына қолбасшылық етті. Дивизияның бастапқы орналасқан жері Мысыр болған, бірақ Сари-Бейр шайқасында Галлиполи түбегіндегі Сувлаға күштерді нығайту ретінде жіберілді. 1915 жылғы 21 тамызда дивизия Сцимитар төбесіне жасалған соңғы шабуылда екінші шепте болды. 29-шы дивизияның алғашқы шабуылы сәтсіз аяқталғаннан кейін, атты әскерлерге құрғақ тұзды көл арқылы ашық жерде шабуыл жасау бұйрық берілді. Шрапнель оғының салдарынан бригадалардың көпшілігі Грин-Хиллдің жанында қоршанып, тоқтады, бірақ Лонгфорд өзінің бригадасын төбенің басына шабуыл жасап, жаулап алуға жетектеді. Ол алға жылжуын жалғастырғанда қаза тапты. Оның өлімі алдындағы соңғы сөздері, айтуынша: "Жығылып қалудың қажеті жоқ, солдаттарға ол ұнамайды және ол ешбір пайда бермейді" деген. Лонгфордтың денесі табылған жоқ, өйткені 20 желтоқсанда Сувладан эвакуация жасауға дейін британдықтар одан әрі ілгерілемеді. Оның қабірі Сувладағы Грин-Хилл зиратында ерекше ескерткіш ретінде белгіленген.
During World War I, Lord Longford commanded the 2nd South Midland Mounted Brigade of the 2nd Mounted Division, a yeomanry formation, with the rank of Brigadier General. The Division was initially based in Egypt but was sent dismounted to Suvla on the Gallipoli peninsula as reinforcements during the Battle of Sari Bair. On 21 August 1915 the Division was in reserve for the final attack on Scimitar Hill. When the initial attack by the 29th Division failed, the yeomanry were ordered to advance in the open across a dry salt lake. Raked by shrapnel fire, most of the brigades halted in the shelter of Green Hill but Longford led his brigade in a charge which captured the summit of the hill. As he continued to advance, he was killed. His last words before his death were, reputedly, "Don't bother ducking, the men don't like it and it doesn't do any good "
Longford's body was never recovered as the British made no further advances before the evacuation of Suvla on 20 December. His grave is marked as a special memorial in Green Hill Cemetery at Suvla.
Отбасы
Лорд Лонгфорд 1899 жылы Джерсидің 7-ші графы Виктор Чайлд Вильерстің қызы Мэри Джулия Чайлд Вильерс ледимен үйленді. Олардың екі ұлы мен төрт қызы болды. Ол графтығын үлкен ұлы Эдуардқа қалдырды. Оның екінші ұлы Франк кейін ағасының орнын басып, белгілі Еңбек партиясы саясаткері болды. Лонгфордтың қыздары: жазушы және сыншы, танымал романист Энтони Пауэллдің әйелі леди Вайолет Пакенхэм; «Сайдақтардағы Рождество» және басқа романдардың авторы леди Мэри Клайв; романист, биограф және суретші Генри Лэмбтің әйелі леди Панси Лэмб; және сэр Фердинанд Маунттың анасы леди Джулия Маунт. Лонгфорд графесінің әйелі 1933 жылдың қараша айында 56 жасында қайтыс болды.
Lord Longford married Lady Mary Julia Child Villiers, daughter of Victor Child Villiers, 7th Earl of Jersey, in 1899. They had two sons and four daughters. He was succeeded in the earldom by his elder son, Edward. His second son, Frank, later succeeded his elder brother and became a prominent Labour politician. Longford's daughters were Lady Violet Pakenham, a writer and critic and the wife of the noted novelist Anthony Powell; Lady Mary Clive, author of Christmas at the Savages and other novels; Lady Pansy Lamb, novelist, biographer, and wife of the painter Henry Lamb; and Lady Julia Mount, mother of Sir Ferdinand Mount. The Countess of Longford died in November 1933, aged 56.