Заңсыз бейсбол добысы: Түкірік доп және оның тарихы
Spitball
Запрещенный бросок в бейсболе: спитболл – изменение мяча слюной или вазелином для непредсказуемой траектории. Узнайте о технике и альтернативных названиях!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Заңсыз бейсбол добуы
Illegal baseball pitch
Спитабол – бұл заңсыз бейсбол добуы, онда доп сілекей немесе вазелин сияқты сыртқы заттарды қолдану арқылы өзгертіледі. Бұл техника доптың бір жағындағы ауа кедергісі мен салмағын өзгертіп, оның қалыптан тыс қозғалысына себеп болады. Сондай-ақ, доптың питчердің саусақтарынан әдеттегі айналымсыз "сығақтап" шығуы мүмкін. Осы тұрғыдан алғанда, спитаболды жылдам добудың (фастбол) қанатты добумен (knuckleball) үйлесімді әрекеті деп қарастыруға болады. Спитаболдың басқа да атаулары – спиттер, лайлы доп, жылтыр доп, суперсинкер немесе вазелин добы (өйткені бастапқыда вазелин допқа сәл көбірек бұрылыс беру үшін қолданылған). Спитабол эмеральді доптан техникалық тұрғыдан өзгеше, онда доптың беті кесіледі немесе тегістеледі. Сілекей немесе вазелин бейсбол допын тегістейді, ал эмеральді қағаз оны кедір-бұдыр етеді. Допты кез келген жолмен өзгертудің жалпы атауы – допты жақсарту (doctoring).
A spitball is an illegal baseball pitch in which the ball has been altered by the application of a foreign substance such as saliva or petroleum jelly. This technique alters the wind resistance and weight on one side of the ball, causing it to move in an atypical manner. It may also cause the ball to "slip" out of the pitcher's fingers without the usual spin that accompanies a pitch. In this sense, a spitball can be thought of as a fastball with knuckleball action. Alternative names for the spitball are spitter, mud ball, shine ball, supersinker, or vaseline ball (because originally, Vaseline was used to give the ball a little more break). A spitball technically differs from an emery ball, in which the surface of the ball is cut or abraded. Saliva or Vaseline smooths the baseball, while the emery paper roughens it. The general term for altering the ball in any way is doctoring.
Тарих
Спитаболдың өнертабысы бірнеше адамға, соның ішінде Элмер Стриклетт пен Фрэнк Коридонға тағылып келді. Алайда, көптеген деректер 19 ғасырдың соңғы жартысында спитаболдың түрлі нұсқаларын сынаған әртүрлі ойыншылар туралы айтады, сондықтан спитаболды бір адамның өнертабысы деп есептеу қиын. Дегенмен, Эд Уолш оны танымал етуге үлкен үлес қосты. Уолш 1906 жылдан 1912 жылға дейін Америка лигасында өте күшті болды, бұл негізінен оның спитаболының арқасы болды, ал лигадағы басқа питчерлер оның спитаболын көшіріп алды немесе өздерінің ерекше питчтерін ойлап тапты. "Ерекше берулердің" танымалдылығының күрт өсуі 1910 жылдары спитабол мен оған ұқсас питчтерді тыйым салу туралы көптеген дау-дамайға әкелді. Тай Кобб өзінің өмірбаянында мұндай "ерекше питчтер" иелерінің үйде көп гол соғу үшін сатылған кезде заңсыз деп жарияланғанын жазды. Сонымен қатар, спитаболмен байланысты қауіпсіздікке қатысты да бірнеше мәселелер болды. Стандартты спитаболдың бір түрі питчердің әдетте ақ түсті доптың бүкіл бетін темекінің сілекейі мен кір немесе саз қоспасымен жағуын талап етті, осылайша оны ішкі алаңның терең қоңыр түсіне бояп, жарық аз болғанда соққышылардың көруін (немесе қашуын) қиындатты. 1920 жылдың тамызында Рей Чэпман нашар жарықтандырылған ойын кезінде белгілі спитболист Карл Мейстің тастаған добынан басына соққы алып қаза тапты.
The invention of the spitball has been popularly credited to a number of individuals, among them Elmer Stricklett and Frank Corridon. Numerous accounts, however, refer to different players experimenting with versions of the spitball throughout the latter half of the 19th century, and it remains unlikely that any one individual "invented" the spitball. Ed Walsh, however, is certainly responsible for popularizing it. Walsh dominated the American League from 1906 to 1912, primarily on the strength of his spitball, and pitchers around the league soon copied his spitball or invented their own trick pitch. The dramatic increase in the popularity of "freak deliveries" led to a great deal of controversy throughout the 1910s regarding the abolition of the spitball and related pitches. In his autobiography, Ty Cobb wrote that such "freak pitches [ ] were outlawed when the owners greedily sold out to home runs." In addition, there were serious issues with the spitball, including some that affected safety. A variation on the standard spitball called for the pitcher to smear the entire surface of the normally white ball with a mixture of tobacco spittle and dirt or mud in order to stain it the same deep brown color as the infield which made it nearly impossible for batters to see (and sometimes avoid) in low light conditions. In August 1920, Ray Chapman was killed when he was struck in the temple by a pitch thrown by known spitball pitcher Carl Mays during a poorly lit game.
Тыйым салу
Басты Лига Бейсболында (MLB) спитболлға тыйым салу екі кезеңде жүзеге асты. 1919-1920 жылдардың қысында менеджерлер спитболлды ішінара тыйым салуға дауыс берді. Әр командаға екіге дейін спитболл тастауға рұқсат етілген атқыштарды таңдауға мүмкіндік берілді. 1920 жылғы маусымнан кейін спитболлды қолдануға тыйым салынды, бірақ бұрынғы 17 спитболлшыдан тұратын топқа ерекшелік жасалды. Олар зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лақтыруды заңды түрде жасауға рұқсат алды, осылайша «мұра спитболлшылар» атанды. Осы ерекшелік алған топтан Бёрли Граймс ең ұзақ өмір сүрді, ол 1934 жылы зейнеткерлікке шықты. Спитболлға рұқсат алған ойыншылардың толық тізімі: Рей Фишер (1920 жылға дейін ойнады); Док Айерс (1921 жыл); Рей Колдуэлл (1921 жыл); Фил Дуглас (1922 жыл); Дана Филлингем (1925 жыл); Марв Гудвин (1925 жыл); Датч Леонард (1925 жыл); Аллен Рассел (1925 жыл); Аллен Соторон (1926 жыл); Дик Рудольф (1927 жыл); Стэн Ковелески (1928 жыл); Урбан Шокер (1928 жыл); Билл Доак (1929 жыл); Кларенс Митчелл (1932 жыл); Ред Фабер (1933 жыл); Джек Куинн (1933 жыл); және Граймс. 1955 жылдың наурыз айында MLB комиссары Форд Фрик спитболлды қайта заңдастыруды қолдады, спорт журналисіне: «Егер менің қолымда болса, ескі спитболлды заңдастырар едім. Ол керемет және тастауға оңай болатын лақтыру еді. Онда ешқандай қауіп жоқ еді» деді. Комиссардың ынтасына қарамастан, бұл лақтыру заңсыз болып қалды.
In Major League Baseball (MLB), the spitball was banned in two stages. In the winter of 1919–1920, managers voted to partially ban the spitball. Each team was allowed to designate up to two pitchers who would be permitted to throw spitballs. After the 1920 season, the use of the spitball was banned with the exception of a group of 17 existing spitballers, who became legacy spitballers who were allowed to throw the pitch legally until they retired. Of the exempted group, Burleigh Grimes lasted the longest, retiring in 1934. The complete list of exempted spitballers is: Ray Fisher (played through 1920); Doc Ayers (1921); Ray Caldwell (1921); Phil Douglas (1922); Dana Fillingim (1925); Marv Goodwin (1925); Dutch Leonard (1925); Allen Russell (1925); Allen Sothoron (1926); Dick Rudolph (1927); Stan Coveleski (1928); Urban Shocker (1928); Bill Doak (1929); Clarence Mitchell (1932); Red Faber (1933); Jack Quinn (1933); and Grimes. In March 1955, MLB Commissioner Ford Frick advocated for the return of the spitball, telling a sportswriter, "If I had my way, I'd legalize the old spitter. It was a great pitch and one of the easiest to throw. There was nothing dangerous about it." Despite the Commissioner's enthusiasm, the pitch remained illegal.
Әдістеме
Қазір үлкен лига бейсболында сілекейленген допқа тыйым салынған. Дегенмен, кейде ережелерді бұза отырып, оны тастайды. 1942 жылы «Бруклин Доджерс» клубының сол кездегі бас жаттықтырушысы Лео Дюрочер Бобо Ньюсомды сілекейленген доп лақтырғаны үшін және «маған осы туралы жалған айтқаны үшін» айыппұл салды. Әдетте, майлағыш зат питчердің тізесінің артына немесе кепшігінің астына жасырылады. Кейбіреулері допты қолғапқа салып, содан кейін оған жөтел немесе тілдейді. Тағы бір тәсіл – питчерлер алаңға шығар алдында шаштарын суға малып, содан кейін допты лақтыру алдында шаштарын сүртіп алады. 1950 жылдары «Бруклин Доджерс» командасында ойнаған Пречер Роу сілекейленген допты басқару және оны ұсталмай тастау қабілетімен танымал болды және 1955 жылы «Sports Illustrated» журналында өз әдістемесін сипаттады. «Заңсыз доп – менің табысымның көзі болды» деген мақаласы зейнетке шыққаннан кейін бір жыл өткен соң жарияланды. Бұл допты тағы бір белгілі ойыншы Гейлорд Перри қолданды, ол өзінің автобиографиясын «Мен және сілекейленген доп» деп атап, оны қалай анықталмай лақтырудың әртүрлі жолдарын баяндады. Мысалы, Перри өзінің сыдырғысына вазелин жағар еді, себебі төрешілер ойыншының шақырық аймағын тексермейді. Дон Драйсдейл де, Лью Бердет те осы допты жиі қолданды. Драйсдейл шашының артына май жағып, допқа салып, оны төмен түсіретін еді.
The spitball is now banned in Major League baseball. However, it is still sometimes thrown in violation of the rules. In 1942, Leo Durocher, then manager of the Brooklyn Dodgers, fined Bobo Newsom for throwing a spitball and "lying to me about it." Typically, a lubricant is hidden behind the pitcher's knee or under the peak of his cap. Others will place the ball in their mitt and then cough on or lick it. Another tactic pitchers use is to soak their hair in water before going out to the mound, and then rub their hair before a pitch. Preacher Roe, who played for the Brooklyn Dodgers in the 1950s, was renowned both for his ability to control the spitball and to throw it without getting caught and described his methodology in a 1955 article in Sports Illustrated. "The Outlawed Spitball Was My Money Pitch" was published a year after he retired. Another famous user of the pitch was Gaylord Perry, who went so far as to title his autobiography Me and the Spitter and chronicled the clever ways in which he avoided detection. For example, Perry would put Vaseline on his zipper because umpires would never check a player's groin. Don Drysdale also used the pitch regularly, as did Lew Burdette. Drysdale would apply oil to the back of his hair to put on the ball to make it sink.
Заңдық түкірулер
Құрғақ түкіруші деген атау кейде сілекей қолданбастан, түкіруші шар сияқты қозғалатын, мысалы, форкболл немесе екі саусақтың жылдам добын сипаттау үшін қолданылады. Кейде бұл сөзді жай ғана "бұғақ" деген жаргон ретінде қолданады. Сондай-ақ, "Құдай берген түкіруші" деген сирек қолданылатын термин де бар, ол шар ылғалды ауа немесе шағын жаңбырмен табиғи түрде ылғалданған кезде пайда болады, бұл питчерлерге түкіруші шар сияқты күшті бұрылыстармен добы лақтыруға мүмкіндік береді.
The name dry spitter is sometimes used to describe a pitch that moves like a spitball without saliva, such as the forkball or split finger fastball. It is sometimes used simply as slang for the knuckleball. There is also the remote term of God given spitter, which is when the ball is naturally dampened by moist air or light rainfall, which allows pitchers to be able to throw pitches with sharper breaks, much like a spitball.