Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XVI ғасырдағы итальяндық архитектор
16th century Italian architect
Винченцо Скамоцци (2 қыркүйек 1548 – 7 тамыз 1616) – итальяндық архитектор және архитектура туралы жазушы, XVI ғасырдың екінші жартысында негізінен Виченца және Венеция республикасы аймағында қызмет еткен. Андреа Палладионың 1580 жылы қайтыс болғаннан кейін аяқталмаған жобаларын мұра еткен ол, Скамоццидің жалғыз шәкірті Балдассаре Лонгена арасындағы маңызды тұлға болды. Палладионың құрылысы басталғанда Скамоцциге мұра болып өткен үлкен қоғамдық жобасы – Виченцадағы Олимпико театры, оны Палладио өмірінің соңғы айларында жобалаған.
Vincenzo Scamozzi (2 September 1548 – 7 August 1616) was an Italian architect and a writer on architecture, active mainly in Vicenza and Republic of Venice area in the second half of the 16th century. He was perhaps the most important figure there between Andrea Palladio, whose unfinished projects he inherited at Palladio's death in 1580, and Baldassarre Longhena, Scamozzi's only pupil. The great public project of Palladio's that Scamozzi inherited early in the process of construction was the Teatro Olimpico at Vicenza, which Palladio had designed in the last months of his life.
Өмірбаян
Скамоцци Виченцада дүниеге келді. Оның әкесі – геодезист және құрылыс шебері Джан Доменико Скамоцци; ол Скамоццидің алғашқы ұстазы болды және оған Себастьяно Серлионың қағидаларын, Серлионың кітабында баяндалғандай, сіңірді. Винченцо 1579–1580 жылдары Римге сапар шекті, содан кейін 1581 жылы Венецияға көшті. 1599–1600 жылдары ол Германия империясы мен Францияға барып, француз архитектурасы туралы әсерлерін сурет кітапшасында қалдырды, ол алғаш рет 1959 жылы жарық көрді. Скамоцци 1580 жылы Андреа Палладионың қайтысымен бірнеше аяқталмаған жобаларын мұраға алғаны және оларды аяқтап шығарғанымен әйгілі.
Scamozzi was born in Vicenza. His father was the surveyor and building contractor Gian Domenico Scamozzi; he was Scamozzi's first teacher, imbuing him with the principles of Sebastiano Serlio, laid out in Serlio's book. Vincenzo visited Rome in 1579–1580, and then moved to Venice in 1581. In 1599 1600, he visited the German Empire and France and left a sketchbook record of his impressions of French architecture, which first saw the light of day in 1959. Scamozzi is famous for having inherited several unfinished projects from Andrea Palladio at the time of Palladio's death in 1580 and for bringing them to their completed form.
Әлемдік сәулет идеясы
Скамоццидің ықпалы оның екі томдық трактаты L'idea dell'architettura universale ("Жалпы архитектура идеясы") арқылы итальяндық тапсырыстардан тысқары кеңінен тарады, бұл Ренессанс дәуіріндегі сәулет теориясымен айналысқан соңғы еңбектердің бірі. Ол 1615 жылы Венецияда ағаш кескіндерімен жарияланды. Скамоцци Витрувийді талдағанда Даниэле Барбароның 1556 жылы Палладионың иллюстрацияларымен жарық көрген түсіндірмесіне сүйенді; сонымен қатар ол құрылыс практикасының мәселелерін де талқылады. Сол кезде мұндай трактаттар өзін-өзі таныстыру құралына айналып үлгерген. Скамоцци кітап саудасының белгілі арналары арқылы таратылатын жарнаманың мүмкін болатын құндылығын білді және өзінің көптеген жоспарлары мен көріністерін, салынған күйінде, қалай салынуы керек болған және идеалды жобалар ретінде кірістірді. Оның Discorsi sopra l'antichita di Roma (Венеция: Ziletti, 1583) атты алғашқы кітабы "бірнеше күннің ішінде" жиналған Рим ескіліктері туралы суреттелген түсіндірмелермен бірге жылдам дайындалды. Оның алғы сөзіне сәйкес, суреттер бұрыннан дайын болған материалдар еді. Олардың жартысынан астамы 1551 жылы Антверпенде Йероним Кок басып шығарған кітаптан көшірілген. Оның маңызды кітабы өліміне бір жыл қалғанда жарық көрді, бірақ ол өзінің жетістігіне әсер ету үшін кеш болды. Скамоццидің тәжірибесі кейде Иниго Джонс, Андреа Палладионың тағы бір ізбасары енгізген нео-Палладиандық сәулеттің бастауы ретінде айтылады. Рудольф Витковер оны "неоклассицизмнің интеллектуалдық әкелерінің" бірі деп атады.
Scamozzi's influence spread far beyond his Italian commissions through his two volume treatise, L'idea dell'architettura universale ("The Idea of a Universal Architecture"), which is one of the last works of the Renaissance dealing with the theory of architecture. It was originally published with woodcut illustrations at Venice in 1615. Scamozzi depended for sections of his treatment of Vitruvius on Daniele Barbaro's commentary, published in 1556 with illustrations by Palladio; he also discussed issues of building practice. At that time, such treatises were becoming a vehicle for self promotion. Scamozzi was aware of the potential value of publicity distributed through the established channels of the book trade and he included many of his own plans and elevations, as built, as they should have been built, and as idealized projects. His first book entitled Discorsi sopra l'antichita di Roma (Venice: Ziletti, 1583) had been quickly cobbled together with some illustrated commentary on the ruins of Rome, assembled in "the space of a few of days." According to his preface to the volumes, the images were stock productions that already existed. Over half were copied from a volume published by Hieronymus Cock in Antwerp in 1551. His major book came out one year before his death and was too late to influence his own success. Scamozzi's practice is sometimes spoken of as being a source of the neo Palladian architecture as it was introduced by Inigo Jones, another follower of Andrea Palladio's own example. Rudolf Wittkower referred to him as among "the intellectual father(s) of neo classicism".
Сан-Марко алаңы
Скамоцци 1581 жылы Венецияға көшіп келді, онда ол Сан-Марко алаңындағы Procuratie Nuove жобалауға шақырылған болатын. Procuratie Nuove Сан-Марко прокуратурасының ресми тұрғын үйі ретінде салынды, бұл ғимарат Сансовино кітапханасының соңғы қасбетімен біріктірілген сарай болып көрінеді, төменгі қабаты аркалы, ал бірінші қабатында арка тәрізді терезелері бар, бірақ қажетті тұрғын үйлерді ұйымдастыру үшін жоғарғы қабаты да қосылды. Бұл жобаны іске асыру үшін Скамоцци Палладионың бұрын қабылданбаған Дож сарайын қайта жасау жобасын пайдаланды, терезелердің екі жағындағы колоннеттер арқылы алма-кезек үшбұрышты және доға тәрізді фронтондарды қолдады, содан кейін екі төменгі қабаттың Сансовинолық әшекейлеуінің байлығын теңестіру үшін жатқан тұлғалардың мүсіндерін қосты. Бұл жобаның он бір бөлігі аяқталды, кейіннен Скамоццидің жалғыз шәкірті Балдассаре Лонгхена алаңның бүкіл оңтүстік жағын толтыру үшін оны кеңейтті.
Scamozzi moved to Venice in 1581, where he had been invited to design the Procuratie Nuove on the Piazza San Marco itself. The Procuratie Nuove was built as a row of official housing for the Procuratorate of San Marco, presented as a unified palace front that continues the end facade of the Sansovino Library, with its arcaded ground floor and arch headed windows of the first floor, but adding an upper floor to provide the necessary accommodation. In accomplishing this design, Scamozzi adapted a rejected project of Palladio's for a re faced Doge's Palace, with colonnettes that flank the windows to support alternating triangular and arched pediments, upon which Scamozzi added reclining figures, to balance the richness of the Sansovinian decoration of the two lower floors. Eleven bays of this project were completed, and later were extended by Baldassare Longhena (Scamozzi's only pupil) to fill the whole south flank of the piazza.