Кіріспе
Шотландия мен Ирландияның жұрлары британдық Лордтар палатасына сайланған жұрлар Ұлыбританияда Шотландияның жұрлары мен Ирландияның жұрлары британдық Лордтар палатасына сайланған жұрлар болды. 1999 жылға дейін Англияның барлық жұрларының мүшелері Лордтар палатасында отыру құқығына ие болды; олар шектеулі өкілдер тобын сайлаған жоқ. 1707 жылдан кейін Ұлыбританияның жұры ретінде, ал 1801 жылдан кейін Ұлыбританияның жұры ретінде құрылған барлық жұрлар Лордтар палатасында отыруға бірдей құқыққа ие болды. Өкілдік жұрлар 1707 жылы Англия Корольдігі мен Шотландия Корольдігі Ұлыбритания Корольдігіне біріккен кезде енгізілді. Сол кезде 168 ағылшын және 154 шотланд жұры болды. Ағылшын жұрлары Лордтар палатасын шотландтық элементтер басып кетеді деп қорқып, Шотландияны өкілдік ету үшін аз сандағы өкілдік жұрларды сайлау туралы келіссөздер жүргізді. Шотландия таңдағандар бір Парламент өміріне отыратын, әр таратылғаннан кейін жаңа шотланд жұрлары сайланатын. Ирландияның өкілдік жұрларының мандаты өмір бойына созылды. Ирландия жұрларын сайлау 1922 жылдың желтоқсан айында Ирландия еркін мемлекеті доминион ретінде құрылғаннан кейін тоқтатылды. Бірақ, бұрын сайланған ирланд жұрлары қайтыс болғанға дейін отыру құқығын сақтап қалды. Шотландия жұрларын сайлау 1963 жылы аяқталды, одан кейін барлық шотланд жұрлары Лордтар палатасында отыру құқығын алды. 1999 жылғы Лордтар палатасы туралы заңға сәйкес, кейбір мұрагерлік жұрлардың Лордтар палатасында қалуына мүмкіндік беру үшін өкілдік жұрлардың жаңа түрі енгізілді. Олардың әрқайсысы бір Парламентке немесе ең көп дегенде жеті жылға қызмет ететін, бірақ болашақ Парламенттерде қайта сайлануы мүмкін болды. Жаңа Парламент шақырылғанда, Мемлекеттік басшы шотланд жұрларын Холируд сарайына шақыратын жарлық шығаратын. Сайлаулар Ұлы галереяда өтті, бұл үлкен бөлмеде Якоб де Веттің Шотландия монархтарының 89 портреті, Фергус Мордан II Карлға дейін көрмеленген. Лорд Клерк Реестр тізімді оқып, қатысушылардың бар екенін көрсететін. Содан кейін тізім қайта оқылды, әр жұр өз дауыстарын жариялап, нәтиже Лондондағы Король кеңсесіне жіберілді. Бос орын туғанда да осы процедура қолданылды. Блоктық дауыс беру жүйесі қолданылды, әр жұр толтыруға болатын орын санына тең дауыс берді. Бұл жүйе ең көп жұры бар партияға, әдетте консерваторларға, орынның шамадан тыс үлесін алуға мүмкіндік берді, ал қарсы партиялар кейде мүлдем өкілдіксіз қалды. Лорд Клерк Реестр дауыстарды санауға жауапты болды. Лорд Клерк Реестр берген нәтиже өкілдік жұрларды Парламентке қабылдау үшін жеткілікті дәлел болды; басқа жұрлардан айырмашылығы, шотланд өкілдері шақыру қағаздарын алмады. Шотландия жұрларының Лордтар палатасына қатысты мәртебесі мен құқықтары он сегізінші ғасырдың көп бөлігінде белгісіз болды. 1711 жылы Шотландия жұры Гамильтонның 4-ші герцогы Ұлыбритания жұры ретінде Брэндон герцогы аталды. Ол Лордтар палатасына кіруге тырысқанда, Лордтар Шотландия жұры Лордтар палатасында отыра алмайды деп шешті, тіпті ол британдық жұр атағына ие болса да, егер ол өкілдік жұры болмаса. Олар 1707 жылғы Одақ туралы заң Шотландия жұрларының Лордтар палатасындағы саны он алтыдан кем емес деп белгілегенін түсіндірді. Алайда, 1782 жылы Лордтар палатасы бұл шешімді кері қайтарды, шотланд, британ және ағылшын мұрагерлік жұрлары 1999 жылғы Лордтар палатасы туралы заң қабылданғаннан кейін Жоғарғы палатада отыру құқығынан айырылды. Лордтар палатасы туралы заң жобасын талқылау кезінде ұсыныстың Одақ шартын бұзатыны туралы сұрақ туындады. Заң жобасы шын мәнінде Одақ баптарын бұзады деген пікірде, Одаққа дейін Шотландияның ескі, Одаққа дейінгі Парламентінің Мүліктері шарттар қоюға құқылы болғандығы және бір негізгі шарт Шотландияның Вестминстердегі Парламенттің екі палатасында да өкілдік етуіне кепілдік беру болғандығы айтылды. Сонымен қатар, 1963 жылғы Жұрлар туралы заң Шотландияның барлық шотланд жұрларына Лордтар палатасында отыруға рұқсат беру арқылы Одақ шартының XXII бабында көрсетілген шотланд өкілдігін бұзуға жол бермейді: Шотландияға кемінде он алты орын сақталған жағдайда, баптың қағидалары сақталады. Сонымен қатар, XXII баптың талабын жоюдың жалғыз жолы Англия мен Шотландия арасындағы Одақты тарату, Сессия соты "қазіргі Шотландияның құрамында" қалуы керек және Шотландия шіркеуінің құрылуы "нақты және өзгермейтін" болуы керек екендігі айтылды. Алайда, XXII бапта "барлық уақытта" өзгермейтін немесе "негізгі" екенін көрсететін ешқандай сөздер жоқ еді. Бұдан әрі, Үкімет шотланд жұрларын сайлау бекітілген болса да, Парламент Парламенттік егемендік доктринасы бойынша ережелерді өзгерте алатынын көрсетті. Шотландия шіркеуінің мәртебесі "өзгермейтін" болғанымен, 1853 жылғы (Шотландия) Университеттер туралы заң профессорлар лауазымға тағайындалған кезде дінін жариялау талабын жойды. Ирландияда Ирландия шіркеуі 1869 жылы толығымен таратылды, бірақ Ирландиямен жасалған Одақ шартында осы органның құрылуы нақты бекітілген. 1922 жылдың желтоқсан айында Ирландияның көп бөлігімен Одақ Ирландия еркін мемлекеті құрылғаннан кейін таратылды, бірақ Ұлыбритания мен Ирландияның барлығы "мәңгілікке" біріккендігі айтылды. Сондықтан, Парламент қаласа, Одақ шартының бабын да, оның негізгі қағидаларын да жоюға құқылы екендігі ұсынылды. Привилегиялар комитеті бірауыздан Лордтар палатасы туралы заң Одақ шартын бұзбайды деп тапты.
In the United Kingdom, representative peers were those peers elected by the members of the Peerage of Scotland and the Peerage of Ireland to sit in the British House of Lords. Until 1999, all members of the Peerage of England held the right to sit in the House of Lords; they did not elect a limited group of representatives. All peers who were created after 1707 as Peers of Great Britain and after 1801 as Peers of the United Kingdom held the same right to sit in the House of Lords. Representative peers were introduced in 1707, when the Kingdom of England and the Kingdom of Scotland were united into the Kingdom of Great Britain. At the time there were 168 English and 154 Scottish peers. The English peers feared that the House of Lords would be swamped by the Scottish element, and consequently the election of a small number of representative peers to represent Scotland was negotiated. Those chosen by Scotland sat for the life of one Parliament, and following each dissolution new Scottish peers were elected. In contrast, Irish representative peers sat for life. Elections for Irish peers ceased when the Irish Free State came into existence as a dominion in December 1922. However, already elected Irish peers continued to be entitled to sit until their death. Elections for Scottish peers ended in 1963, when all Scottish peers obtained the right to sit in the House of Lords. Under the House of Lords Act 1999, a new form of representative peer was introduced to allow some hereditary peers to stay in the House of Lords. Each served for one Parliament or a maximum of seven years, but could be re elected during future Parliaments. Upon the summons of a new Parliament, the Sovereign would issue a proclamation summoning Scottish peers to the Palace of Holyroodhouse. The elections were held in the Great Gallery, a large room decorated by eighty nine of Jacob de Wet's portraits of Scottish monarchs, from Fergus Mór to Charles II. The Lord Clerk Register would read out the Peerage Roll as indicates his presence when called. The Roll was then re–read, with each peer responding by publicly announcing his votes and the return being sent to the clerk of the crown at London. The same procedure was used whenever a vacancy arose. The block voting system was used, with each peer casting as many votes as there were seats to be filled. The system permitted the party with the greatest number of peers, normally the Conservatives, to procure a disproportionate number of seats, with opposing parties sometimes being left entirely unrepresented. The Lord Clerk Register was responsible for tallying the votes. The return issued by the Lord Clerk Register was sufficient evidence to admit the representative peers to Parliament; unlike other peers, Scottish representatives did not receive writs of summons. The position and rights of Scottish peers in relation to the House of Lords remained unclear during most of the eighteenth century. In 1711, The 4th Duke of Hamilton, a peer of Scotland, was made Duke of Brandon in the Peerage of Great Britain. When he sought to sit in the House of Lords, he was denied admittance, the Lords ruling that a peer of Scotland could not sit in the House of Lords unless he was a representative peer, even if he also held a British peerage dignity. They reasoned that the Act of Union 1707 had established the number of Scots peers in the House of Lords at no more and no less than sixteen. In 1782, however, the House of Lords reversed the decision, Scottish as well as British and English hereditary peers lost their automatic right to sit in the Upper House with the passage of the House of Lords Act 1999. During the debate on the House of Lords Bill, a question arose as to whether the proposal would violate the Treaty of Union. In suggesting that the Bill did indeed violate the Articles of Union, it was submitted that, prior to Union, the Estates of Parliament, Scotland's old, pre Union parliament, was entitled to impose conditions, and that one fundamental condition was a guarantee of representation of Scotland in both Houses of Parliament at Westminster. It was implied, furthermore, that the Peerage Act 1963 did not violate the requirement of Scottish representation, set out in the Article XXII of the Treaty of Union, by allowing all Scottish peers to sit in the House of Lords: as long as a minimum of sixteen seats were reserved for Scotland, the principles of the Article would be upheld. It was further argued that the only way to rescind the requirement of Article XXII would be to dissolve the Union between England and Scotland, the Court of Session was to remain "in all time coming within Scotland as it is now constituted", and the establishment of the Church of Scotland was "effectually and unalterably secured". Article XXII, however, did not include any words of entrenchment that would have made it "fundamental or unalterable in all time coming". Further, the Government pointed out that, even if the election of Scottish peers were entrenched, Parliament could amend the provision under the doctrine of Parliamentary sovereignty. Though the position of the Church of Scotland was "unalterably" secured, the Universities (Scotland) Act 1853 repealed the requirement that professors declare their faith before assuming a position. In Ireland, the Church of Ireland was entirely disestablished in 1869, though the Articles of Union with Ireland had clearly entrenched the establishment of that body. In December 1922, the Union with most of Ireland was dissolved upon the creation of the Irish Free State, though Great Britain and all of Ireland were supposedly united "forever." It was therefore suggested that Parliament could, if it pleased, repeal an Article of Union as well amend as any underlying principle. The Privileges Committee unanimously found that the Articles of Union would not be breached by the House of Lords Bill if it were enacted.
Ирландия
Ирландское представительство в Вестминстерском парламенте было очерчено статьями IV и VIII соглашения, закрепленного в Актах об Союзе 1800 года, которые также требовали от ирландского парламента принять закон до объединения, содержащий подробности реализации. Ирландским пэрам разрешалось избирать двадцать восемь представительных пэров в качестве лордов-темпоралов, каждый из которых мог занимать должность пожизненно. Вакансии возникали в результате смерти или, как в случае с бароном Эштон в 1915 году, банкротства. Вакансия не создавалась, если представительный пэр получал пэрство Великобритании, как, например, когда лорд Керзон был сделан графом Керзоном из Кедлстона в 1911 году. Лорд-канцлер Великобритании — председательствующий в Палате лордов — удостоверял вакансию, а лорд-канцлер Ирландии поручал клерку Короны и Ханаперу рассылать бюллетени ирландским пэрам, получать заполненные бюллетени, определять победителя и объявлять результаты, которые затем публиковались как в «The Dublin Gazette», так и в «The London Gazette». Римско-католические пэры не могли голосовать или баллотироваться до принятия Акта об облегчении для римских католиков 1829 года. Процесс признания Комитетом привилегий Вестминстера в качестве избирателя был более сложным и дорогостоящим, чем признание в качестве (британского или ирландского) пэра, пока указы, составленные в 1800 году, не были изменены в 1857 году. Последовательные правительства пытались предотвратить избрание отсутствующих землевладельцев. Ему было отказано в пэрстве Соединенного Королевства либеральным правительством того времени. Ротация пропускала любого епископа, уже исполняющего обязанности избранного представительного пэра, как, например, когда Чарльз Агар заседал как виконт Сомертон, а не как архиепископ Дублинский. Ротация была изменена Актом о церковных временных правах 1833 года (3 и 4 Will. 4. c. 37), который объединил многие епархии и понизил архиепископства Туама и Кашеля до епископств. хотя Робин Эймс получил пожизненное пэрство в 1995 году, будучи архиепископом Армаха. После образования Ирландского Свободного государства в декабре 1922 года ирландские пэры прекратили избирать представителей, хотя те, кто уже был избран, сохранили право занимать должность пожизненно; последний из временных пэров, Фрэнсис Нидэм, 4-й граф Килмори, случайно происходивший из семьи Ольстера, умер в 1961 году. Споры о том, могут ли ирландские представительные пэры все еще избираться, возникли задолго до этого. Основной Закон об Ирландском Свободном государстве 1922 года умалчивал об этом вопросе, что, по мнению некоторых, означало, что право не было отменено, но дополнительный Закон Ирландского Свободного государства (следственные положения) 1922 года отменил должность лорда-канцлера Ирландии, участие которого требовалось в избирательном процессе. Ирландское Свободное государство отменило должность клерка Короны и Ханапера в 1926 году, последний обладатель стал магистратом Высшего суда. После 1922 года различные ирландские пэры обращались в Палату лордов с просьбой о восстановлении их права избирать представителей. В 1962 году совместный комитет по реформе Палаты лордов снова отклонил такие просьбы. В следующем году, когда рассматривался Закон о пэрстве 1963 года (который, среди прочего, давал всем пэрам пэрства Шотландии право занимать места в Палате лордов), поправка, аналогичная той, которая позволяла бы всем ирландским пэрам быть вызванными, была отклонена 90 голосами против восьми. Вместо этого новый закон подтвердил право всех ирландских пэров баллотироваться в Палату общин и голосовать на парламентских выборах, правами, которыми они всегда обладали. Напротив, лорд Уилберфорс, другой судья апелляционной инстанции, не согласился с тем, что крупный акт, такой как Акт об Союзе, может быть отменен подразумеваемо. Ирландские пэры не подлежали тем же ограничениям. Ирландским членам, не номинированным в качестве представительных пэров, разрешалось служить в парламенте в качестве представителей округов в Великобритании, но не в Ирландии, при условии, что они отказались от своих привилегий как пэры. Лорд Керзон, например, специально запросил ирландское пэрство, когда был назначен вице-королем Индии, чтобы его не лишили права занимать место в Палате общин по возвращении. Закон о пэрстве 1963 года разрешил всем шотландским пэрам занимать места в Палате лордов; он также разрешил всем ирландским пэрам занимать места в Палате общин от любого избирательного округа в Соединенном Королевстве, а также голосовать на парламентских выборах, не лишаясь при этом оставшихся привилегий пэрства. и законопроект был задуман как первый этап реформы Палаты лордов. Поправка «Уэтерилла» — так ее назвали, поскольку ее предложил бывший спикер Палаты общин Бернард Уэтерилл — предусматривала сохранение в Палате лордов ряда наследственных пэров на первом этапе реформы Палаты лордов. Затем ее можно было бы пересмотреть на следующем этапе реформы, когда система назначенных пожизненных пэрств подверглась бы изучению. В обмен на то, что Палата не будет задерживать принятие законопроекта в закон, правительство согласилось с этой поправкой, и она стала частью Закона о Палате лордов 1999 года, и 92 наследственным пэрам было разрешено остаться. Девяносто два пэра состоят из трех отдельных групп. Пятнадцать «должностных лиц» составляют заместителей спикеров и заместителей председателей, которые избираются Палатой, в то время как семьдесят пять партийных и беспартийных членов избираются своей партией или группой. Кроме того, есть два королевских назначения: лорд-великий камергер.