Грегориандық реформалар: Рим-католик шіркеуіндегі өзгерістер (1050-80 жж.)
Gregorian Reform
Грегориандық реформалар: 1050-80 ж. Папа Григорий VII бастаған шіркеу реформалары, дін қызметкерлерінің тәуелсіздігі мен моральдық тұғырлығын нығайтты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рим папасы Григорий VII бастаған католик шіркеуінің реформалары шамамен 1050-80 жылдар аралығында жүзеге асты.
Reforms of the Catholic Church initiated by Pope Gregory VII c. 1050 80
Грегориандық реформалар – Рим папасы Григорий VII және оның паптық кеңсесінде құрған топтың бастамасымен жүргізілген реформалар сериясы. Бұл реформалар дін қызметкерлерінің моральдық тазалығы мен тәуелсіздігіне қатысты болды. Реформалардың Рим папасы Григорий VII (1073–85) есімімен аталғаны қабылданғанмен, ол мұны жеке бас тартты және өз реформаларының, патшалық атындай, Рим папасы Григорий I-ді құрметтегенін айтты.
The Gregorian Reforms were a series of reforms initiated by Pope Gregory VII and the circle he formed in the papal curia, c. 1050–80, which dealt with the moral integrity and independence of the clergy. The reforms are considered to be named after Pope Gregory VII (1073–85), though he personally denied it and claimed his reforms, like his regnal name, honoured Pope Gregory I.
Шолу
Григорийдің паптық билігі кезінде папалық реформаны жүзеге асырудағы соборлық тәсіл қосымша күш алды. Консилиарлық – папа, Рим куриясы және дүниелік билік арасындағы билік жүйесінің кейінгі түрі. Осы ерте кезеңде Папа билігінің шегі Инвеституралық даудан кейін Папа билігінің жоғарылығы туралы қалыптасып келе жатқан түсініктермен диалогқа түсті. «Римдік» кеңестің әмбебап заң шығарушы жиналыс ретіндегі билігі Dictatus papae-де қамтылған паптық басымдық принциптеріне сәйкес теорияланды. Григорий Рим-католик шіркеуінің 904-964 жылдар аралығында Римде болған «сойқышылдар билігі» кезіндегі бұрыңдарға қайта оралуын да болдырмауға тиіс болды. Папа Бенедикт IX үш рет Папа болып сайланды және Папалық лауазымын сатты. 1054 жылы «Ұлы Араздасу» Батыс Еуропалық христиандарды Шығыс православие шіркеуінен бөліп тастады. Осы оқиғаларға байланысты, Католик шіркеуі өзінің маңыздылығы мен билігін жамағаттарына қайтадан дәлелдеуге міндетті болды. Шіркеу ішінде симония, дін қызметкерлерінің үйленуі және 1059 жылдан бастап туыстық байланыстардың тыйым салынған деңгейлерін кеңейту туралы маңызды жаңа заңдар қабылданды. Әрбір жаңа реформа замандастарға бұрынғы дәстүрлерге оралу ретінде ұсынылса да, қазіргі тарихшылар оларды көбінесе жаңалық ретінде қарастырады. Папа Григорий XIII-нің Григориан күнтізбесінің бұл Григориандық реформалармен ешқандай байланысы жоқ.
During Gregory's pontificate, a conciliar approach to implementing papal reform took on an added momentum. Conciliarism properly refers to a later system of power between the Pope, the Roman curia, and secular authorities. During this early period, the scope of Papal authority in the wake of the Investiture Controversy entered into dialogue with developing notions of Papal supremacy. The authority of the emphatically "Roman" council as the universal legislative assembly was theorised according to the principles of papal primacy contained in Dictatus papae. Gregory also had to avoid the Roman Catholic Church slipping back into the abuses that had occurred in Rome, during the Rule of the Harlots, between 904 and 964. Pope Benedict IX had been elected Pope three times and had sold the Papacy. In 1054 the "Great Schism" had divided Western European Christians from the Eastern Orthodox Church. Given these events, the Catholic Church had to reassert its importance and authority to its followers. Within the church, important new laws were pronounced on simony, on clerical marriage and from 1059 on extending the prohibited degrees of affinity. Although at each new turn the reforms were presented to contemporaries as a return to the old ways, they are often seen by modern historians as novel. The much later Gregorian calendar of Pope Gregory XIII has no connection to those Gregorian reforms.
Құжаттар
Реформалар екі маңызды құжатта жазылған: Dictatus papae және Libertas ecclesiae бұйрығы. Грегориандық реформа папалық позицияны нығайту үшін сол кезеңде жинақталған канондық құқық жинақтарына бұрынғыдан жаңа тәсілмен және жоғары дәрежеде сүйенді. Грегориандық реформаның мұрасының бір бөлігі – ғасырдан кейін Папа Иннокентий III-тің ізімен папалық заңгердің жаңа бейнесі болды. 1075 немесе 1076 жылғы Ұлы Ораза кеңесінде Григорийдің симонияға (шіркеу лауазымдарын және қасиетті нәрселерді сату) немесе николаизмге (ритуалдық бұзықшылықтарды қамтитын) қарсы реформалары туралы тікелей айтылмаған. Керісінше, осы реформалардың маңыздылығы оның жалпы хаттарынан ғана білінеді. Ал 1078 жылғы қарашадағы Рим кеңесінің Григорийдің тізімінде Григорийдің симония сияқты "зияраттарға" қарсы заңдары, сондай-ақ діни лауазымдарға лайық емес адамдарды тағайындауға алғашқы "толық" тыйым салынғаны кеңінен жазылған. Бұл жазба Грегориандық "реформа бағдарламасының" мәні деп түсіндіріледі. Грегориандық папалық билікке жиналған өкілеттіктер 1075 жылы немесе одан кейін Dictatus papae деп аталатын тізімде жинақталған. Грегориандық реформаның негізгі бағыттары Папалық сайлау жарлығында (1059) көрініс тапқан, ал Инвеституралық даудың уақытша шешімі (1075–1122) папалықтың үлкен жеңісі болды. Бұл даудың шешілуі папаның секуляр билеушілерден жоғары тұрғанын аңғартады.
The reforms are encoded in two major documents: Dictatus papae and the bull Libertas ecclesiae. The Gregorian reform depended in new ways and to a new degree on the collections of canon law that were being assembled, in order to buttress the papal position, during the same period. Part of the legacy of the Gregorian Reform was the new figure of the papal legist, exemplified a century later by Pope Innocent III. There is no explicit mention of Gregory's reforms against simony (the selling of church offices and sacred things) or nicolaism (which included ritual fornication) at his Lenten Councils of 1075 or 1076. Rather, the gravity of these reforms has to be inferred from his general correspondence. By contrast, Gregory's Register entry for the Roman Council of November 1078 extensively records Gregory's legislation against 'abuses' such as simony as well as the first 'full' prohibition of lay investiture. This record has been interpreted as the essence of the Gregorian 'reform programme'. The powers that the Gregorian papacy gathered to itself are summed up in a list called Dictatus papae around 1075 or shortly after. The major headings of Gregorian reform can be seen as embodied in the Papal electoral decree (1059), and the temporary resolution of the Investiture Controversy (1075–1122) was an overwhelming papal victory. The resolution of this controversy acknowledged papal superiority over secular rulers by implication.
Чиркөттің орталық мәртебесі
Грегориандық реформалардан бұрын католик шіркеуі өте орталықтанбаған институт болды, онда Рим папасы Рим епискобы лауазымынан басқа жерде аз ғана билікке ие болды. Осыны ескерсек, XII ғасырға дейін папалық билік епископтарға, жерді өздеріне беруші әлемдік билеушілерге ешқандай үстемдік танытпады. Грегори VII-нің әлемдік билеушілердің инвеститурасына тыйым салуы реформаның маңызды бөлігі болды және орта ғасырдың соңындағы орталықтанған папалыққа ықпал етті. Шіркеуді реформалау, оның ішіндегі өзгерістер де, сондай-ақ Қасиетті Рим императорымен және Еуропаның басқа да әлемдік билеушілерімен қарым-қатынастар да Грегори VII-нің өмірлік еңбегі болды. Бұл оның шіркеуді Құдай құрды және оған барлық адамзатты жалғыз қоғамға біріктіру міндеті тапсырылды деген сеніміне негізделді, онда Құдайдың еркі – жалғыз заң; оның құдайлық институт ретінде барлық адам құрылыстарынан, әсіресе зайырлы мемлекеттен жоғары тұратыны; және папаның Петр тапсырмасы бойынша шіркеу басшысы ретінде жер бетіндегі Құдайдың өкілі екендігі, сондықтан оған бағынбау Құдайға бағынбаумен тең, яғни христиандықтан бас тарту. Бірақ осыны іс жүзінде түсіндіруге тырысу шіркеуді бір ғана мемлекетті емес, барлық мемлекеттерді жоюға итермелеуі мүмкін еді. Осылайша, Грегори белгілі бір нәтижеге қол жеткізуді көздеген саясаткер ретінде, іс жүзінде басқаша ұстаным қабылдауға мәжбүр болды. Ол мемлекеттің болуын Құдайдың қадағалауының бір бөлігі деп мойындады, шіркеу мен мемлекеттің қатар өмір сүруін Құдайдың белгілеуі деп сипаттады және sacerdotium мен imperium арасындағы бірлік қажеттігін атап өтті. Бірақ ол ешқашан осы екі билікті тең дәрежеде көрген емес. Шіркеудің мемлекеттен жоғары тұруы – ол үшін талқылауға орынсыз факт еді және ол осыған күмән келтірген емес. Ол барлық маңызды даулы мәселелерді Римге жүгінуді қалады; шағымдар оған тікелей жолдануы керек еді; Римде шіркеулік басқарудың орталықтандырылуы, әрине, епископтардың өкілеттіктерін шектеуді білдірді. Олар өз еркімен бағынудан бас тартып, дәстүрлі тәуелсіздіктерін сақтап қалуға тырысқандықтан, оның папалық қызметі жоғары рухты дін қызметкерлерімен күреске толы болды.
Before the Gregorian Reforms the Catholic Church was a heavily decentralized institution, in which the pope held little power outside his position as Bishop of Rome. With that in mind, the papacy up until the twelfth century held little to no authority over the bishops, who were invested with land by lay rulers. Gregory VII's ban on lay investiture was a key element of the reform, ultimately contributing to the centralized papacy of the later Middle Ages. The reform of the church, both within it, and in relation to the Holy Roman Emperor and the other lay rulers of Europe, was Gregory VII's life work. It was based on his conviction that the church was founded by God and entrusted with the task of embracing all mankind in a single society in which divine will is the only law; that, in his capacity as a divine institution, he is supreme over all human structures, especially the secular state; and that the pope, in his role as head of the church under the petrine commission, is the vice regent of God on earth, so that disobedience to him implies disobedience to God: or, in other words, a defection from Christianity. But any attempt to interpret this in terms of action would have bound the church to annihilate not merely a single state, but all states. Thus Gregory, as a politician wanting to achieve some result, was driven in practice to adopt a different standpoint. He acknowledged the existence of the state as a dispensation of Providence, described the coexistence of church and state as a divine ordinance, and emphasized the necessity of union between the sacerdotium and the imperium. But, during no period would he have imagined the two powers on an equal footing. The superiority of Church to State was to him a fact which admitted no discussion and which he had never doubted. He wished to see all important matters of dispute referred to Rome; appeals were to be addressed to himself; the centralization of ecclesiastical government in Rome naturally involved a curtailment of the powers of bishops. Since these refused to submit voluntarily and tried to assert their traditional independence, his papacy was full of struggles against the higher ranks of the clergy.
Дін қызметкерлерінің некеге тұрмауы
Бұл папалық биліктің негізін қалыптастыру үшін болған күрес оның дін қызметкерлері арасында міндетті түрде бойдақ болуды қолдауымен және симонияға қарсы күресімен байланысты. Грегори VII шіркеуде дін қызметкерлерінің бойдақ болуын енгізбеді, бірақ ол бұл мәселеде алдыңғылардан гөрі зор күшпен айналысты. 1074 жылы ол халықты үйленген дін қызметкерлеріне рұқсат берген епископтарға бағынудан босататын жарлық шығарды. Келесі жылы ол оларға үйленген дін қызметкерлеріне қарсы шаралар қабылдауды бұйырды және осы дін қызметкерлерін кірістерінен айырды. Діни қызметкерлердің үйленуіне және симонияға қарсы күрес кеңінен қарсылық тудырды.
This battle for the foundation of papal supremacy is connected with his championship of compulsory celibacy among the clergy and his attack on simony. Gregory VII did not introduce the celibacy of the priesthood into the church, but he took up the struggle with greater energy than his predecessors. In 1074 he published an encyclical, absolving the people from their obedience to bishops who allowed married priests. The next year he enjoined them to take action against married priests and deprived these clerics of their revenues. Both the campaign against priestly marriage and that against simony provoked widespread resistance.