Кіріспе
Мексика президенті 1946-1952 жылдар аралығында. Мигель Алеман Вальдес (Miguel Alemán Valdés; 29 қыркүйек 1900 – 14 мамыр 1983) – Мексиканың президенті қызметін 1946-1952 жылдар аралығында толық мерзімге атқарған, революциялық генералдардан кейін келген алғашқы азаматтық президент. Оның басқару кезеңі Мексиканың қарқынды индустриялануымен еректелді, бұл көбінесе «Мексика кереметі» деп аталады, бірақ сонымен қатар өзінің және оның жақындарының жеке байлығының артуымен де сипатталды. Оның президенттігі Мексика революциясына тікелей қатыспаған мексикалық лидерлердің жаңа буынының бастауы болды, ал оның кабинетіндегі көптеген адамдар жас, университет білімі алған азаматтар, оның университеттегі достары болды.
Miguel Alemán Valdés (miˈɣel aleˈman; 29 September 1900 – 14 May 1983) was a Mexican politician who served a full term as the President of Mexico from 1946 to 1952, the first civilian president after a string of revolutionary generals. His administration was characterized by Mexico's rapid industrialization, often called the Mexican Miracle, but also for a high level of personal enrichment for himself and his associates. His presidency was the first of a new generation of Mexican leaders who had not directly participated in the Mexican Revolution, and many in his cabinet were also young, university educated civilians, close friends from his days at university.
Ерте өмір және мансап
Алеман Веракрус штатындағы Саюла қаласында революциялық генерал Мигель Алеман Гонсалес пен Томаса Вальдес Ледезманың ұлы дүниеге келді. Екеуі де бұрын үйленген, Алман Гонсалес бірінші әйелінен ұл тапқан. Олардың Карлос және Мигель есімді екі ұлы болды. Отбасының жағдайы қиын болды, Мигель бала кезінде аяғы ауырғанда, терісін жұмсарту үшін оған несеп сияқтынын есіне алады. Оның әкесі Мигель Алеман Гонсалес Мексика революциясы басталғанға дейін күреске қатысты, ол Веракрус штатының бір аймағында "алдын ала дайындық" жасаған адам ретінде танылды. Ол Мексикалық Либералдық партиясының мүшесі Рикардо Флорес Магонның жазбаларын ынтамен оқыды және Порфирио Диас режимінің қатыгездігіне қарсы болды. Алеман Гонсалес отбасын ата-анасымен қалдырып, Диас режиміне қарсы Венустиано Каррансаның күйеу баласымен бірге күреске аттанды. 1920 жылы отбасы Мексика қаласына көшіп келді, бірақ Сонора генералдары Адольфо де ла Уэрта, Альваро Обрегон және Плутарко Элиас Каллес билікке келгеннен кейін, Алеман Гонсалес үкіметке қарсылығын жалғастырды. Ол Обрегонның командирлерінің біреуін өлтіруге қатысы бар деп айыпталды және қашқында жүрді. 1929 жылдың наурыз айында генерал көптеген оқтардан қаза тапты, бұл, басы артық, өзіне-өзі қол жұмсаған болуы мүмкін. Жас Мигель Мексикадағы қақтығыстардың салдарынан туған жағдайды өз көзімен көрді. Алеманның балалық шағындағы білімі үздіріліп отырды, себебі олар жиі көшіп-қонуға мәжбүр болды; ол Акайукан, Коатзакоалькос және Оризабадағы мектептерде оқыды. Бір кезде ол британдық "Mexican Eagle Petroleum Company" компаниясында жұмыс істеді, онда ағылшын тілін үйреніп, оған еркін сөйлей білді. Ол әкесінің "оқуды жалғастырып, әскери мансаптан гөрі тұрақты мамандық таңдаған дұрыс" деген кеңесін еске алады. Алеман солай істеді, 1920-1925 жылдары Мексика қаласындағы Ұлттық дайындық мектебіне қатысып, "Еврика" газетін құрды. Содан кейін ол 1928 жылға дейін Ұлттық Университеттің (UNAM) заң факультетінде оқыды, еңбекке байланысты аурулар мен жазатайым оқиғалар туралы диссертациясын қорғап заңгер дипломын алды. UNAM-да ол сыныптастарының тобын басқарды, олардың барлығы Мексика өмірінде танымал болды. Олардың арасында Анхель Карвахал Берналь, Алеман әкімшілігінде PEMEX директорының орынбасары болған Мануэль Санчес Куэн, Алеманның президенттігі кезінде UNAM ректоры болған Мануэль Рамирес Васкес, Экономикалық мәдениет қорының директоры болған Антонио Каррильо Флорес және Өнеркәсіптік палаталар конфедерациясының басшысы болды. Сәтті адвокат ретінде, ол алғашқыда силикозға шалдыққан шахтерлерді қорғады. Ол жұмысшыларды корпорацияларға қарсы қорғауда екі маңызды заңдық жеңіске жетті – біріншісі революциялық шайқастарда қаза тапқан теміржолшылардың отбасыларына өтемақы алу, екіншісі жұмыста жарақат алған шахтерлерге өтемақы алу. Бұл тағайындаманы Карденас әкімшілігінің Плутарко Элиас Каллесті партия ішіндегі күресте құлатуға көмектескені үшін саяси сыйлығы ретінде қарастыруға болады. 1940-1945 жылдары ол Мануэль Авила Камачоның ұлттық президенттік науқанын басқарғаннан кейін Ішкі істер министрі (Gobernación) қызметін атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ішкі істер министрі ретінде ол оське қатысты тыңшылық және фашистік Синаркистермен күресті.
Президенттік 1946-1952 жылдар
Алеман 1946 жылғы 1 желтоқсанда Республика Президенті қызметіне кірісті және 1952 жылға дейін қызмет етті. Қайта сайлануға қатысуына тыйым салынғаннан кейін, ол бейбіт өмірге қайта оралды. Президенттікке дейін және президенттігінің алғашқы жылдарында ол зор халыққа танымал болды, бірақ өкілеттігінің соңғы күндерінде қолдауын жоғалтты. Оның ішкі істер министрі Гектор Перес Мартинес, қоғамдық жұмыстар министрі Анхель Карвахал, және еңбек министрлері Мануэль Рамирес Васкес және Андрес Серра Рохас – бәрі де ЮНАМ-ның құқық факультетіндегі оның жақын достарының тобының мүшелері болған.
Инфрақұрылым
Алеман мемлекеттік шығындарды мемлекеттік қолдаумен өнеркәсіптік дамуға бағыттап, алдыңғылары сияқты әскери шығындарды қысқартты. Бұл даму инфрақұрылымға, әсіресе қоғамдық жұмыстарға инвестицияларды қамтыды. Бөгеттер салу су тасқынын бақылауға, суаруды кеңейтуге көмектесті, бұл ірі ауыл шаруашылығын дамытуға жағдай жасады және гидроэлектр энергиясын қамтамасыз етті. 1947 жылы ол Оахака штатында ірі жобаны бастады, ол 1955 жылы Мигель Алеман бөгетінің ашылуымен аяқталды. 1951 жылы ол Мексика қаласының сумен қамтамасыз етілу мәселесін шешкен Лерма өзенін бұруды қадағалады. Елдің теміржол желісін кеңейту, жолдар салу және жақсарту шалғайдағы өңірлерді ұлттық экономикаға интеграциялады. Мексика қаласындағы әуежай кеңейтіліп, Мексика қаласының халықаралық әуежайына айналды. Оның әкімшілігі қаланың оңтүстігінде Ұлттық университет (UNAM) үшін жаңа кампус салып, оны бұрынғы орналасқан жерінен, Мексика қаласының орталығынан көшірді. 1952 жылы оның әкімшілігі Баха Калифорнияны штат мәртебесіне көтерді. Сондай-ақ, ол билікті мемлекеттік әкімдерді күштеп тағайындау арқылы нығайтты. Ол Акапулько қаласын халықаралық туристік орталық ретінде дамыту мен қолдауға үлкен үлес қосты. Дегенмен, оның басқаруында саяси жемқорлық пен байланысты капитализм кеңінен таралды, бұл Мексикадағы саясат пен ірі бизнестің қарым-қатынасын бүгінгі күнге дейін анықтап келеді. Оның табысты экономикалық саясаты «мексикалық керемет» туралы әңгімелерге әкелді, бірақ экономикалық өсімнен тек шағын элита ғана пайда көрді. Оның әкімшілігі коммунизмге қарсы тұрыс танытып, «суық соғыс» кезінде АҚШ-ты қолдады. 1947 жылы ол АҚШ-тан маңызды қарыз алды. Алеман мен АҚШ президенті Гарри С. Трумэн Вашингтондағы парадқа бірге қатысты, оған шамамен 600 000 адам қатысты. Халықаралық аренада ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жапония, Германия және Италиямен бейбітшілік келісімдеріне қол қойды, Пәкістан мен Үндістан арасындағы бітімге көмектесті және АҚШ-пен брасеро мәселесі бойынша жұмыс істеді.
Төрайымнан кейінгі кезең
Алеман өмірі бойы зор қалта жинады. Президенттік қызметтен кейінгі жылдары Мексиканың туризм агенттігін басқарды және Мексика медиасының, оның ішінде ірі Televisa телеарнасының маңызды иесі болды. Саясатта ол PRI партиясының оңшыл қанатының жетекшісі болды. 1961 жылы ол ұлттық туристік комиссияның президенті болып тағайындалды және 1968 жылғы жазғы Олимпиада ойындарын Мексикаға өткізуде маңызды рөл атқарды. Бұған қоса, ол 1964 жылы АҚШ пен Мексика арасындағы екі елдік достықты Матаморос, Тамаулипас және Браунсвилл, Техас қалаларында өткізілетін Шарро күндері мен Сомбреро фестивалінде тойлайтын Мистер Амиго қауымдастығының алғашқы президенті болды. 1987 жылы оның "Еске алулар мен куәліктер" атты естеліктері жарық көрді. Оның ұлы Мигель Алеман Веласко Grupo Alemán (Galem) компаниясының бас директоры, оның құрамында Interjet та бар.