Джон Эллиот Бернс: Британ саяхатшысы және саяси қайраткері
John Burns
Джон Эллиот Бернс – британдық саяхатшы, профсоюз жетекшісі, либерал саясаткер. 1914 ж. соғысқа қарсы келіспеуінен саясаттан кетіп, Лондон тарихын зерттеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын кәсіподақ жетекшісі және саясаткер, ағылшын саясаткер
English trade unionist and politician
the English politician
Джон Эллиот Бернс (20 қазан 1858 – 24 қаңтар 1943) – ағылшын кәсіподақ жетекшісі және саясаткер, ең көп Лондон саясаты және Баттерсимен байланысты болған. Ол социалист болды, кейін либералдық парламент мүшесі және министр қызметін атқарды. Ол алкогольге қарсы болды және белсенді спортшы еді. 1914 жылғы 2 тамызда либералдық кабинет соғыс жариялау туралы шешім қабылдағанда, ол отставкаға кетіп, саясаттағы қатысуын тоқтатты. Саясаттан кеткеннен кейін Лондон тарихы саласында саршын болды және «Темза – сұйық тарих» деген фразаны ойлап тапты.
John Elliot Burns (20 October 1858 – 24 January 1943) was an English trade unionist and politician, particularly associated with London politics and Battersea. He was a socialist and then a Liberal Member of Parliament and Minister. He was anti alcohol and a keen sportsman. When the Liberal cabinet made a decision for war on 2 August 1914, he resigned and played no further role in politics. After retiring from politics, he developed an expertise in London history and coined the phrase "The Thames is liquid history".
Ерте өмір
Бернс 1858 жылы Лондонда, шотландтық шебер Александр Бернстің ұлы болып дүниеге келді. Ол теміржолшы әкесімен бірге қазіргі Уинстанли және Йорк Роуд Эстейтс орналасқан Баттерсидегі 80 Грант Роуд үйінде өсті. Он жасқа дейін Баттерсидегі мемлекеттік мектепте оқыды. Он төрт жасқа толғанға дейін түрлі жұмыстар істеді, содан кейін Миллбанкте инженер болып жеті жылдық оқуға кіріп, білімін кешкі мектептерде жалғастырды. Ол көп оқыды, әсіресе Роберт Оуэннің, Джон Стюарт Миллдің, Томас Пейннің және Уильям Коббеттің еңбектерін зерттеді. Француз әріптесі Виктор Делахае, Париж коммунасы кезінде болған адам, оны социалистік идеялармен таныстырды, ал Бернс оның социализмге қарсы Дж. С. Миллдің аргументтерін жеткіліксіз деп санағаны үшін оған көшкенін айтты. Ол ерекше физикалық күшімен және дауысымен ашық ауада сөйлеуді үйренді. 1878 жылы ол Клэпхэм-Коммондағы ашық ауадағы наразылыққа қатысқандығы үшін тұтқындалып, бір түнге қамалды. 1879 жылы Инженерлер қоғамына қосылып, Англияның әртүрлі аймақтарында өз мамандығы бойынша жұмыс істеді. 1881 жылы ол Баттерсиде Социал-демократиялық федерацияның (СДФ) бөлімшесін құрды. Ол кемеде жұмыс істеді және Біріккен Африка компаниясының бас инженері ретінде Нигер өзенінің сағасындағы Батыс Африка жағалауына бір жылға барды. Ол африкалықтарға қатысты қарым-қатынасты бекіндірмеді және өзінің табысын Францияда, Германияда және Австриядағы саяси және экономикалық жағдайды зерттеу үшін алты айлық сапарға жұмсады.
Burns was born in London in 1858, the son of Alexander Burns, a Scottish fitter, growing up with his railwayman father in a house at 80 Grant Road, Battersea on what is now the Winstanley and York Road Estates. He attended a national school in Battersea until he was ten years old. He then had a succession of jobs until he was fourteen years old and started a seven year apprenticeship to an engineer at Millbank and continued his education at night schools. He read extensively, especially the works of Robert Owen, John Stuart Mill, Thomas Paine and William Cobbett. A French fellow worker, Victor Delahaye, who had been present during the Paris Commune introduced him to socialist ideas, and Burns claimed that he was converted because he found the arguments of J. S. Mill against it to be insufficient. He began practising outdoor speaking, with the advantage of exceptional physical strength and a strong voice. In 1878, he was arrested and held overnight for addressing an open air demonstration on Clapham Common. He worked at his trade in various parts of England, having joined the Amalgamated Society of Engineers in 1879. In 1881 he formed a branch of the Social Democratic Federation (SDF) in Battersea. He worked on a ship, and went for a year to the West African coast at the mouth of the Niger as a foreman engineer for the United Africa Company. He disapproved of treatment of Africans and spent his earnings on a six months' tour to study political and economic conditions in France, Germany and Austria.
Радикалды саясат
1884 жылы Бернс Социал-демократиялық федерацияның атқару комитетіне сайланды. 1885 жылғы Өнеркәсіптік еңбекақы конференциясында ол назар аударған бірнеше мәлімдеме жасады. 1885 жылғы жалпы сайлауда ол Нотингем-Уэсттен Парламентке үміткер болды, бірақ жеңіліске ұшырады. Бір жыл өткен соң, ол Лондон қаласында жұмыссыздыққа қарсы демонстрацияға қатысты, нәтижесінде Вест-Эндте дүрбелең болды, сол кезде Карлтон клубы мен Лондонның басқа да клубтарының терезелері сындырылды. Ол толқушыларды нан дүкендерін тонауға ынталандырды. Ол тұтқындалды, бірақ кейін Олд-Бейлиде құлық жасау және дүрбелең тудыру айыптарынан ақталды. Келесі жылы, 1887 жылдың 13 қарашасында ол Трафальгар алаңында рұқсатсыз жиынды таратуға тырысқан полицияға қарсылық көрсеткені үшін қайтадан тұтқындалды. Демонстрация "Қанды жексенбі" қақтығыстарымен аяқталды, Бернс алты аптаға түрмеге қамалды. 1889 жылдың тамызында Бернс Лондон доктарының ереуіліне белсенді қатысты. Ол ереуілшілердің ең тиімді сөйлеушісі болды және әр кездесуден кейін ереуілшілерді Лондон қаласының көшелерімен бес қатарлап шеруге бастап, өзінің танымал сабан шапқысын киіп жүрді. Осы кезде ол SDF-тен шығып, әріптесі социалист Том Маннмен бірге Жаңа профсоюздық қозғалыстың жетекшісі ретінде профсоюздық қызметке көшті. Бен Тиллетт, Уилл Крукс, Бен Купер және Джон Бен сияқты басқа да Лондон радикалдарымен бірге Бернс ("Қызыл тулы адам") дауды шешуге көмектесті. Ол әлі де Hoe баспа машиналарын жасау зауытында жұмыс істеп, Біріккен инженерлердің профсоюзының атқару комитетінің белсенді мүшесі болды. 1889 жылы ол Баттерси ауданынан алғашқы Лондон округтік кеңесіне прогрессивті мүше болып сайланды. Оның сайлаушылары оған аптасына 2 фунт стерлинг көмектесу ақысын төледі. Ол жеке монополияларға қарсы күресті және 1892 жылы округтік кеңес жасасқан барлық келісімшарттар профсоюз тарифтері бойынша төленуі және профсоюз талаптары орындалуы керек деген ұсыныс енгізді. Жергілікті саясаткер ретінде Бернс, әсіресе, 1903 жылы ресми түрде ашылған Battersea's Latchmere Estate тұрғын үй кешенін құрудағы рөлімен ерекше көзге түсті, бұл кеңестің өз жұмыс күшін пайдалана отырып салынған алғашқы муниципалды тұрғын үй кешені болды. Ол 1895 жылға дейін Кәсіподақтар конгресіне қатысты.
In 1884 Burns was elected to the Social Democratic Federation's executive council. At the Industrial Remuneration Conference of 1885 he made some interventions that attracted attention. He stood for Parliament in the 1885 General Election at Nottingham West but was unsuccessful. A year later, he took part in a London demonstration against unemployment which resulted in the West End riots when the windows of the Carlton Club and other London clubs were broken, where he encouraged rioters to loot bakeries. He was arrested and later acquitted at the Old Bailey of charges of conspiracy and sedition. He was arrested again the following year on 13 November 1887 for resisting police attempts to break up an unlicensed meeting in Trafalgar Square. The demonstration ended in the 'Bloody Sunday' clashes; Burns was imprisoned for six weeks. In August 1889, Burns played a major part in the London Dock Strike. He was the most effective of the strikers' speakers, and each day after the meeting he led the strikers on a five abreast march through the City of London, wearing his trademark straw hat. By this time he had left the SDF and, with fellow socialist Tom Mann, was focusing on trade union activity as a leader of the New Unionist movement. With other London radicals such as Ben Tillett, Will Crooks, Ben Cooper and John Benn, Burns ('The Man with the Red Flag') helped win the dispute. He was still working at his trade in Hoe's printing machine works and was an active member of the executive of the Amalgamated Engineers' Union. In 1889, he became a Progressive member of the first London County Council for Battersea. He was supported by his constituents, who subscribed an allowance of £2 a week. He devoted his efforts against private monopolies and introduced a motion in 1892 that all contracts for the County Council should be paid at trade union rates and carried out under trade union conditions. As a local politician, Burns is particularly noted for his role in the creation of Battersea's Latchmere Estate, the first municipal housing estate built using a council's own direct labour force, officially opened in 1903. He was connected with the Trades Union Congresses until 1895.
Парламенттік мансап
1892 жылы ол Баттерси либералдық қауымдастығының кандидаттығымен Баттерси округінен парламент мүшесі болып сайланды. Ол Екінші Бур соғысына (1900) қарсы белсенді парламенттік оппозиция көрсетті. Бернс тәуелсіз радикал ретінде танымал болды, бірақ оның социалист әріптесі Кейр Харди жаңа саяси партия құруды ұсынғанда, Бернс либералдық партиямен байланысын сақтап қалды. 1905 жылдың желтоқсанында Кэмпбелл Баннерман оны Жергілікті басқару кеңесінің президенті қызметіне тағайындап, кабинетке енгізді, ол Генри Броадхерсттен кейін үкімет министрі болған екінші жұмысшы адам еді. Бернс өзінің жұмысшы тегіне қатты мақтан тұтты және 1901 жылы парламентте сөйлеген сөзінде: «Мен кір жуатын әйелдің ұлы екенімді айтудан ұялмаймын» деді. Парламент мүшесі ретінде ол 1908 жылғы Әйелдерге сайлау құқығын беру туралы заң жобасын қолдады. Ол әкімшілік саясаты үшін мақталып, 1908 жылы Х.Х. Асквит премьер-министр болғаннан кейін үкіметте қалды. 1905 жылы ол Патшалық кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. 1914 жылы Бернс Сауда кеңесінің президенті болып тағайындалды, бірақ 1914 жылдың 2 тамызында, Ұлыбритания Германияға соғыс жариялауға екі күн қалғанда, Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуын білдіретін оқиғаға наразылық білдіріп, үкіметтен кетіп қалды. Ол соғыста ешқандай рөл атқармады және 1918 жылы парламенттен шықты. Бұрынғы радикализміне қарамастан, Бернс кабинетте болған кезінде либералдық партияның оң қанатына жақын тұрған түрлі ұстанымдарды қабылдады. 1908 жылы үкіметтің қарттарға зейнетақы тағайындауын қолдағанмен, Бернс жұмыссыздарға мемлекеттік көмек көрсетуге қарсы болды, себебі кедейлерге сырттан көмек көрсетілмеуі керек деп сақты. Кеннет Д. Браунның сөзіне сүйенсек, Бернс кедейлік пен оған байланысты проблемалардың жеке адамның сәтсіздігі мен қоғамдық ортаның жеткіліксіздігінен туындайды деп ұзақ уақыт бойы сенген. Бұл оның темекі шегуге, ішімдік ішуге және құмар ойындарға қарсылығын білдірген пуритандық көзқарасымен күшейтілді. Бернс 1913 жылы қайырымдылық ұйымдары мен үкіметтің «ананы алмастырмауы керек және олар ананың бастамашылығы мен қабілетін жоя бермеуі керек» деп, болашақта әлеуметтік мемлекет ретінде танылатын құрылымға қарсы сөйлеген.
In 1892, he was elected as Member of Parliament for Battersea as the candidate of the Battersea Liberal Association. He displayed fervent Parliamentary opposition to the Second Boer War (1900). Burns became well known as an independent Radical, but while fellow socialist Keir Hardie argued for the formation of a new political party, Burns remained aligned with the Liberal Party. In December 1905 Campbell Bannerman included him in the cabinet as President of the Local Government Board, the second workingman (after Henry Broadhurst) to serve as a government minister. Burns remained proud of his working class roots, declaring to the Commons in a speech in 1901: "I am not ashamed to say that I am the son of a washerwoman". Whilst an MP he voted in favour of the 1908 Women's Enfranchisement Bill. He received praise for his administrative policy and was retained in the government after H. H. Asquith became Prime Minister in 1908. He was sworn into the Privy Council in 1905. In 1914 Burns was appointed President of the Board of Trade, but on 2 August 1914, just two days before Britain declared war on Germany, signalling the start of the First World War, Burns resigned from the government in protest. He played no role in the war and left parliament in 1918. Despite his earlier radicalism, Burns adopted various positions during his time in Cabinet that placed him on the right wing of the Liberal Party. Although supportive of the government's introduction of old age pensions in 1908, Burns was opposed to the provision of government aid to the unemployed, arguing that no outdoor relief should be given to the poor. According to Kenneth D. Brown, Burns had long believed “that poverty and its related problems were the combined outcome of individual failure and an inadequate social environment. This was reinforced by a strong streak of puritanism which expressed itself in his opposition to smoking, drinking, and gambling." Burns had also spoken out in opposition to the gradual development of what would become known as the Welfare State, arguing in 1913 that charitable organisations and government “should not "supersede the mother, and they should not by over attention sterilise her initiative and capacity to do what every mother should be able to do for herself."
Еврейлерге қарсылық
Бернсті еврей тарихын зерттеушілер, Дэвид Фельдман, Колин Холмс, Роберт Вистрих және Энтони Джулиус антисемит деп сипаттаған. Оның Екінші Буер соғысына қарсылығы жеке антисемитизмімен тығыз байланысты болды, ол "қаржы жыланының іздерін" жиі қайталап айтты. 1900 жылы Баттерси паркіндегі соғысқа қарсы митингте ол: "Оңтүстік Африка еврейлерінде шүбаршылық жоқ. Әрбір институт пен топ еврейлердің мұрасы, құралы және тәуелділігі ретінде белгіленген. Ол қорқыта алмаған жерде, бұзды; бұза алмаған жерде, жамандады [боерлерді]. Олар өз жерін қорғауда, қарулы ұлттан емес, әділ себепті қорғауда емес, біздің әскерлерімізді біртекті делдалдар ретінде пайдаланатын, Оңтүстік Африкадағы дұрыс емес тұрғындарды шығарып тастайтын соғыс капитализміне қарсы тұрды. Ақылмен, алдын ала ойлаумен және мейірімділікпен біз Империя мен адамзат үшін Оңтүстік Африканы сақтап қалуымыз мүмкін, тіпті оны еврейлер үшін жоғалтсақ та" деді. Кейін Бернс Парламентте: "Біз қайда қарасақ та, сол жерде қаржы еврейлері осы соғысқа әкелген агенттіктерді басқарады, бағыттайды және шабыттандырады" деп мәлімдеді. Ол крикетке ұзақ жылдар бойы құмар болды, "Овал" және "Лордс" стадиондарының тұрақты қонағы болды және 1894 жылы матчты тамашалағанда крикет добынан бетіне ауыр жарақат алды. 1919 жылы Эндрю Карнеги оған 1000 фунт стерлингтік жылдық төлем тағайындады, бұл оны қаржылық тәуелсіздікке ие етті және ол қалған өмірін кітаптарға, Лондон тарихы мен крикетке арнады. Кітап коллекционері ретінде ол өте үлкен жеке кітапхана құрды, оның көп бөлігін Лондон университетінің кітапханасына сыйлады. Ол Лондон тарихындағы сарапшы ретінде танылды, ал 1929 жылы америкалық Темза өзенін Миссисипимен салыстырғанда: "Сент-Лоуренс – су, Миссисипи – лайлы су, ал Темза – сұйық тарих" деп жауап берді. Оның құжаттарының жинағы Лондон университетінің кітапханасында сақталады және оның көптеген саяси қызығушылықтарын қамтиды, соның ішінде жалпы ересектердің сайлау құқығы, жұмыс уақыты мен жағдайлары, жұмыспен қамту, зейнетақы, кедейлер заңдары, тыйым салу, әлеуметтік жағдайлар, жергілікті басқару, Оңтүстік Африка еңбегі және Буер соғысы. Ол 84 жасында қайтыс болды және Бэттерси-Райстағы Сент-Мэри зиратына жерленді. Оның Баттерсимен байланысы жергілікті мектеп пен тұрғын үй кешеніне, сондай-ақ Баркингідегі Джон Бернс көшесіне және Вулвич паромдарының біріне оның есімін беру арқылы еске алынады.
Burns has been described as an antisemite by scholars of Jewish history such as David Feldman, Colin Holmes, Robert Wistrich and Anthony Julius. His opposition to the Second Boer War was interconnected with his personal antisemitism, making repeated references to the "trail of the financial serpent", declaring at an anti war rally at Battersea Park in 1900 that “the South African Jew has no bowels of compassion every institution and class had been scheduled by the Jew as his heritage, medium and dependent. Where he could not intimidate, he corrupted; where he could not corrupt, he defamed [the Boers] defend their land, not from a nation armed, vindicating a righteous cause, but against a militant capitalism that is using our soldiers as the uniformed brokers’ men turning out the wrong tenants in South Africa for the interests of the Jews with wisdom foresight and kindliness, we may yet retain South Africa for the Empire and humanity, even though we may lose it for the Jews”. Later, Burns declared in Parliament that "wherever we examine, there is the financial Jew, operating, directing, inspiring the agencies that have led to this war". He was a long time lover of cricket, being a regular at The Oval and Lord's, and sustained severe injuries being hit in the face by a cricket ball while watching a match in 1894. In 1919 he was left an annuity of £1000 by Andrew Carnegie which left him financially independent and he spent the rest of his life devoted to his interests in books, London history and cricket. As a book collector, he created a very large private library, much of which he left to University of London Library. He developed an acknowledged expertise in the history of London, and in 1929, when an American compared the River Thames unfavourably with the Mississippi, he responded "The St Lawrence is water, the Mississippi is muddy water, but the Thames is liquid history". A collection of his papers is held at the University of London library, and embraces many of his political interests, including universal adult suffrage, working hours and conditions, employment, pensions, poor laws, temperance, social conditions, local government, South African labour, and the Boer War. He died aged 84 and was buried in St Mary's Cemetery, Battersea Rise. His connections with Battersea are recalled by the naming of a local school and a housing estate after him, as does John Burns Drive in Barking, and one of the Woolwich Ferry vessels also carried his name.