Британдық «Кинг Эдуард VII» классының броненосецтері

Кіріспе

Король Эдуард VII класы — 1903-1905 жылдар аралығында Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері үшін салынған сегіз пре-дредноут линкордың класы. Класқа басқарушы кемесі және басқа да кемелер кірді. Олар 1890-шы жылдардың ортасында жасалған, барлығы Кеме құрылысы директоры Уильям Генри Уайт жобалаған, негізгі жаңалық – стандартты төрт зеңбілік бас қару батареясын толықтыру үшін төрт зеңбілік ауыр қосалқы қару батареясын қабылдау болды. Король Эдуард VII класы 1906 жылы революциялық HMS Dreadnought линкоры салынып, қолданысқа енгенге дейін Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері үшін салынған соңғы пре-дредноуттар болды, ол оларды дереу ескірген етті. Кемелер 1905-1907 жылдар аралығында Атлантика флотында, содан кейін Канал флотында қызмет етті, бірақ бұл қызмет 1908-1909 жылдарға дейін ғана созылды, одан кейін олар Отандық флотқа қайта тағайындалды. Осы кезеңде Король Эдуард VII өз атынан жасалған сұраныс бойынша флоттың флагманы ретінде қызмет етті. 1912 жылы «Африка» мен «Гиберния» гидросамолеттермен тәжірибелер жүргізді, ал сол жылы кластың барлық кемелері Отандық флоттың 3-ші шайқас эскадрильясына тағайындалды және кейіннен Бірінші Балқан соғысына жауап беру үшін Жерорта теңізіне жіберілді. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Король Эдуард VII класы Солтүстік патрульді қолдау үшін және Солтүстік теңізде неміс соғыс кемелерін іздеу үшін Ұлы флотқа жіберілді, бірақ олар ешқашан шайқасқа қатыспады. 1916 жылдың қаңтар айында Король Эдуард VII неміс теңіз минасына соқтығысып, батып кетті, бірақ экипажы қауіпсіз түрде эвакуацияланды. 1916 жылдың ортасына қарай аман қалған кемелер енді фронттық флоттық қызметке жарамсыз болды, сондықтан олар басқа міндеттерге, соның ішінде Нор командасымен жағалауды қорғауға және Галлиполи операцияларына таратылды. «Африка» 1917 жылы Атлантикалық патрульге жіберілді, кейіннен испан қызбасымен ауырды, ал «Британия» соғыстың аяқталуына екі күн қалғанда неміс U- қайығымен торпедаланып, батып кетті, бұл соғыста батылған соңғы британдық соғыс кемелерінің бірі болды. Кластың аман қалған кемелерінің барлығы 1920 жылдардың басында металл тескілеріне сатылды.

Pre dreadnought battleship class of the British Royal Navy

The King Edward VII class was a class of eight pre dreadnought battleships launched by the Royal Navy between 1903 and 1905. The class comprised , the lead ship, , , , , , , and They marked the first major development of the basic pre dreadnought type that had been developed with the type of the mid 1890s, all of which had been designed by the Director of Naval Construction, William Henry White, with the primary innovation being the adoption of a heavy secondary battery of four guns to supplement the standard main battery of four guns. The King Edward VIIs were among the last pre dreadnoughts built for the Royal Navy before the construction and launch of the revolutionary battleship HMS Dreadnought in 1906, which immediately rendered them obsolescent. The ships served with the Atlantic Fleet from 1905 to 1907, when they were transferred to the Channel Fleet, though this service lasted only until 1908–1909, when they were reassigned to the Home Fleet. During this period, King Edward VII served as fleet flagship as a result of a request from her namesake that she always serve as such. Africa and Hibernia were involved with experiments with seaplanes in 1912, and that year all members of the class were assigned to the 3rd Battle Squadron of the Home Fleet and were later sent to the Mediterranean Sea to respond to the First Balkan War. By the outbreak of the First World War in August 1914, the King Edward VIIs were sent to the Grand Fleet to support the Northern Patrol and to conduct sweeps in the North Sea for German warships, though they never saw combat. In January 1916, King Edward VII struck a German naval mine and sank, though her crew was safely evacuated. By mid 1916, the surviving ships were no longer suitable for front line fleet service, and so they were dispersed to other tasks, including coastal defence with the Nore Command and for operations in the Gallipoli Campaign. Africa was sent to the Atlantic Patrol in 1917 and was later stricken with Spanish flu, and Britannia was torpedoed and sunk by a German U boat two days before the end of the war, one of the last British warships to be sunk in the conflict. The surviving members of the class were all sold for scrap in the early 1920s.

Дизайн

1901 жылы Король Эдуард VII класының жобалау жұмыстары басталды; Корольдік теңіз күштері шетелдік жауынгерлік кемелердің, мысалы, итальяндық және американдықтардың, ауыр қосалқы артиллерияны тасымалдай бастағанын байқады. Кеме құрылысы директоры Уильям Генри Уайттың басшылығысыз жұмыс істейтін жобалау тобы, ол сол кезде ауру болғандықтан, екінші артиллериясы 7,5 дюймдік немесе 9,2 дюймдік зеңбіректерден тұратын, алдыңғы кемелерге негізделген жаңа жауынгерлік кемелерді зерттеуге кірісті. Теңіз құрылысы орынбасары Дж. Х. Нарбет бастапқыда қосалқы мұнаралар негізгі батареяның зеңбіректерiне кедергi келтірмейтiндей етіп, зеңбіректерді орналастыруда қиындықтарға тап болды. «Вирджиния» класында қолданылған тікелей біріктірілген мұнараларды қарастырғаннан кейін, Нарбет бұл жұмыс істемейтініне көз жеткізіп, суперструктураның әр бұрышында орналасқан төрт қосалқы мұнарадан тұратын схеманы қабылдады. Адмиралтейство сегіз 7,5 дюймдік зеңбіректермен жабдықталған жобаны шартты түрде қабылдады, бірақ Уайт қайтып келгеннен кейін, 9,2 дюймдік зеңбіректер ауыр брондалған кемелерге қарсы тиімдірек болады деп ұсынды, соның салдарынан осы қарулануға көшу туралы шешім қабылданды. Ауыр қосалқы зеңбіректер кеменің жоғарғы бөлігіне қосымша салмақ қосты және палубада орын алды, бұл дизайнерлерді кеменің басқа аспектілеріне, әсіресе қосалқы батареяның қалған бөлігіне компромисс жасауға мәжбүр етті. Дәстүрлі түрде казематтарда орналасқан бұл зеңбіректер, оларды қорғау үшін аз бронялау қажет болғандықтан, орталық батареяға көшірілді. Олар сонымен қатар су сызығына қарағанда төмен орналастырылды, себебі борттың биіктігі төмендеді, бұл зеңбіректерді салыстырмалы түрде тыныш теңізде ғана қолдануға жарамсыз етті. Жоғары метацентрлік биіктігімен байланысты, Король Эдуард VII класындағы кемелердің төменгі борттары оларды ауыр теңізде суға толуға және шамадан тыс еңкейуге бейім етті. Екінші артиллериясымен туындаған мәселелерге қарамастан, бұл кемелер бұрынғы британдық жауынгерлік кемелерден әлдеқайда қуатты болды және шетелдік замандастарымен салыстыруға болатындығын көрсетті. Дегенмен, олар барлық дредноутқа дейінгі жауынгерлік кемелер сияқты тағдырға ұшырады. 1906 жылы барлық зеңбіректік қарулармен жабдықталған дредноуттар пайда болғаннан кейін, олар тез ескірді, сондықтан Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Король Эдуард VII класының кемелері дредноуттардың алдында теңіз миналарынан қорғау үшін жиі орналастырылды, оларды көру арқылы немесе соқтығысу арқылы анықтауға тырысты. Король Эдуард VII класы 1880 жылдардың соңында «Ақ кемемен» басталған және Уайттың басшылығымен жүзеге асырылған жауынгерлік кемелерді жобалаудың шыңы болды. Одан кейінгі «С» класы бұрынғы жобалардан айтарлықтай ерекшеленді және дредноутқа дейінгі және дредноут типтес жауынгерлік кемелер арасындағы кезеңдік кезеңді білдірді.

Design work on what would become the King Edward VII class began in 1901; the Royal Navy had observed that foreign battleships, such as the Italian and the American , had begun to carry a heavy secondary battery of guns. The design staff, operating without the direction of the Director of Naval Construction, William Henry White, who was ill at the time, began a series of studies for a battleship based on the preceding armed with a secondary battery of or guns. The Assistant DNC, J. H. Narbeth, initially had a great deal of trouble arranging the guns such that the secondary turrets did not interfere with the main battery guns. After examining the directly superimposed turrets used in the Virginias, Narbeth concluded that it was not a workable solution, and so adopted an arrangement with four secondary turrets, one at each corner of the superstructure. The Admiralty provisionally accepted a draft equipped with eight 7.5 in guns in twin gun turrets, but after White returned, he suggested the 9.2 in guns would be more effective against heavily armoured ships, and so the decision was made to switch to that armament. The heavy secondary guns added a great deal of weight high in the ship and they took up space on the deck, thus forcing the designers to make compromises to other aspects of the vessels, particularly the rest of the secondary battery. These guns, traditionally carried in casemates, were relocated to a central box battery, since it would require less armour to protect the guns in such a compact arrangement. They were also mounted lower relative to the waterline, owing to the decreased freeboard; this rendered the guns essentially unusable in anything but relatively calm seas. Combined with a higher metacentric height, the low freeboard of the King Edward VIIs made them prone to shipping water in heavy seas and excessive rolling. Despite the problems with their secondary armament, the ships were significantly more powerful than earlier British battleships and they compared well with foreign contemporaries. They nevertheless suffered the same fate as all late pre dreadnought battleships. Completed shortly before the advent of the all big gun in 1906, they were quickly rendered obsolescent, such that during the First World War, the King Edward VII class ships were frequently deployed at the front of the dreadnought battle squadrons to screen them for naval mines, either by sighting or striking them before the dreadnoughts entered the area. The King Edward VII class was the culmination of battleship design under the direction of White that had begun with the in the late 1880s. The follow on class, the two s, were a major departure from previous designs and marked a transitional stage between pre dreadnought and dreadnought type battleships.

Жалпы сипаттамалары

Король Эдуард VII класының кемелерінің ұзындығы перпендикулярлер арасында 425 фут (130 м), ал жалпы ұзындығы 453 фут (138 м) болды. Олардың ені 75 фут (23 м), суға бату тереңдігі 25 фут (8 м) құрады. Король Эдуард VII класының кемелері бұрынғы соғыс кемелерінен мың тоннадан астам ауыр болды, қалыпты жағдайда және толық жүктелгенде. Кемелердің борты алдыңғы жағында 7 метр, ортасында 5 метр, артқы жағында 5 метр биіктікте болды. Салмақты азайту үшін кемелердегі азық-түлік және басқа да жабдықтарға арналған сақтау көлемі бұрынғы конструкциялардағы 4 айлық стандарттан 3 айға дейін қысқартылды. Олардың экипажы мансабының барысында 755-тен 815 адамға дейін өзгерді; мысалы, қызметке түскеннен кейін, 777 офицер мен сарбаздан тұратын экипаж болды; соғыс кезінде экипаж көбейе түсті. Король Эдуард VII және оның бауырлас кемелері стандартты практика болған артқы басқару мұнарасын алып тастап, кормадағы торпедалық түтіктерді басқаратын торпеда басқару мұнарасын орнатты. Кемелерге екі ауыр тіреуші мачта орнатылды; олардың алдыңғы мачталары сымсыз телеграф пен өртті басқару жабдықтарын орнатуға арналған платформалармен жабдықталған. , , Доминион, , және кемелерінің көп бөлігінде жабдықтары үшін үлкен, сопақ пішіндес платформалар және төменде кішірек платформа болды, ал , , және кемелерінде кішірек, шаршы пішіндес платформалар және мачтаның төменгі жағында екі кіші платформа болды. Король Эдуард VII 1870 жылдардан бері теңдестірілген рульге ие болған алғашқы британдық линкорлары болды және өте маневрлі болды, тактикалық диаметрі болды. Дегенмен, оларды тура бағытта ұстау қиын болды, және осы ерекшелік 1914-1916 жылдардағы Ұлы Флоттағы қызметтерінде оларды "Wobbly Eight" деп атауға себеп болды. Бұрынғы британдық линкорларға қарағанда олардың теңдестірілуі біршама жылдам болды, бірақ жақсы артиллериялық платформалар болды, бірақ жаман ауа-райында өте сулы болды.

Машиналар

Король Эдуард VII класының кемелері екі ішкі бұрағыш бұранданы қозғалтқан 4 цилиндрлі үш есе кеңейтілген қозғалтқыштармен, әртүрлі типтегі су түтікті немесе от түтікті қазандықтармен қамтамасыз етілген бумен жұмыс істеді. Король Эдуард VII-де он Бэбкок және Вилкокс қазандығы және алты Шотландия теңіз қазандығы болды, ал Африка, Британия, Хиндустан және Гибернияда он сегіз Бэбкок және Вилкокс қазандығы және үш цилиндрлі қайтару түтігі қазандығы болды. Жаңа Зеландияда он сегіз Николасс қазандығы және үш цилиндрлі қайтару түтігі қазандығы болды, ал Доминион мен Комонвеллде тек Бэбкок және Вилкокс қазандықтарының он алтысы болды. Әр түрлі қазандық түрлерін қабылдау себебі – әртүрлі қазандықтардың тиімділігін салыстыру еді. Қызметте болған кезде, аралас қазандық түрлері бар кемелер көңілі толмағандай болды, себебі әртүрлі қазандық түрлері қуат станциясына күрделіліктер қосып, тиімді жұмыс істеуге кедергі келтірді; олар одан қандай да бір пайда әкелген жоқ, ал тәжірибелер кейінгі жобаларда қайталанбады. Қазандықтар екі түтікке біріктіріліп, кеме ортасына орналастырылды. Көбінесе көмірмен жұмыс істейтін, Жаңа Зеландиядан басқа барлық сыныптарда құрылыс кезінде май бүркіткіштер орнатылды, бұл британдық соғыс кемелерінде алғаш рет жасалды. Бұл бу қысымын жылдам арттырып, кемелердің үдеуін жақсартты; осы қабілеті кейіннен супер-дредноуттарда толығымен маймен жұмыс істейтін қазандықтарды қабылдауға әкелді. Жаңа Зеландияның Николасс қазандықтары май бүркіткіштерді пайдалануға бейімделмеді. Король Эдуард VII класының кемелерінің ең жоғары жылдамдығы шамамен 21 түйін (км/сағ) болды, бірақ кейбір кемелер жылдамдық сынақтарында, соның ішінде Доминион мен Хиндустан, осы көрсеткішті басып өтті. Тек көмірді пайдаланып, кемелердің круиздік радиусы экономикалық жылдамдықпен 15 түйін (км/сағ) шамасында 4000 теңіз миліне жететін болса, май қосылғанда олардың қашықтығы 5000 теңіз миліне дейін артты.

Қару-жарақ

Король Эдуард VII-де 12 дюймдік 40 калибрлі Mk IX қаруларынан төрт дана болды, олар алдыңғы және артқы бөліктерде орналасқан екі қос мұнараға орнатылған. Қарулар BVIIS типті орнатуларда орналастырылған, олардың көтерілу бұрышы 5 градустан 13,5 градусқа дейін болды және оларды қайта зарядтау үшін 4,5 градусқа қайтару қажет болды. Қарулардың бастапқы жылдамдығы болды, және олар Крупп бронясының 12 дюймін белгілі бір қашықтықта тесіп өте алатын. Олардың максималды көтерілу бұрышы 13,5 градусқа тең болды. Кейінірек Комонвелл мен Зеландия өздерінің мұнараларын 30 градусқа дейін көтерілуге мүмкіндік беретіндей етіп өзгертті, бұл олардың максималды атыс қашықтығын едәуір арттырды, ол дейін жетті. Бұларға қоса, әрбір бортында екіден, жалпы төрт бір мұнаралы 6 дюймдік қарудан тұратын күшті қосымша артиллерия қолдау көрсетті. Қарулар Mk VS орнатуларында орналастырылған, олардың көтерілу бұрышы 7-ден +15 градусқа дейін болды, бұл максималды атыс қашықтығына мүмкіндік берді. Бастапқы жылдамдық болды.

Алғашқы бес кемеде он Mark VII 45 калибрлі қару орнатылған, бұл бұрынғы британдық соғыс кемелерінде де болған батарея, бірақ бұрынғы соғыс кемелерінен айырмашылығы, Король Эдуард VII бұл қаруларды казематтарда емес, орталық батареяда орнатты. Қарулардың бастапқы жылдамдығы болды, және олар Крупп бронясының алты дюймын тесіп өте алатын. Максималды көтерілу бұрышы 14 градусқа тең болды, бұл қарулардың 14 градусқа дейін мақсаттарды атқылауына мүмкіндік берді. Соңғы үш кеме (Британия, Африка және Гиберния) 6 дюймдік 50 калибрлі қарулармен жабдықталды, олар «Вориор» класындағы броненосқа тапсырыс берілген, бірақ «Вориорларды» қосымша қарумен толықтыру туралы шешім қабылданған кезде артық болды. Торпедалық катерлерге қарсы қорғану үшін, олар корпустың бойында орналасқан он төрт 12 фунттық және он төрт 3 фунттық қарулармен жабдықталған. Сол дәуірдегі соғыс кемелеріндегідей, олар корпустың ішіне батырылған бес торпедалық түтікпен де жабдықталған; екеуі әрбір бортында, ал бесіншісі кормада орналасқан.

Қару-жарақ

Король Эдуард VII класының ауыр бронясының көп бөлігі Крупп цементтелген бронядан тұрды; бұл негізгі және қосалқы мұнаралар мен олардың барбеттері, сондай-ақ бақылау мұнарасын қамтыды. Король Эдуард VII класының бронялық орналасуы Лондон класындағы және одан бұрынғы кластарда қолданылған қорғаныс схемасына өте ұқсас болды, бірақ негізгі өзгеріс – 6 дюймдік зеңбіректерге арналған жеке броньдалған казематтардың орнына броньдалған қорапты қабылдау болды. Оларда негізгі бөлігінде қалыңдығы бар броньдалған белдеу болды, ал белдеудің артқы жағындағы көлденең бөлімшесі қалың болды. Көлденең бөлімшенің артында кеменің қабырғасы Крупп цементтелмеген пластинасымен қалыңдыққа дейін қорғалды. Алдыңғы барбеттен алға қарай белдеу қалыңдыққа дейін төмендеді, содан кейін қалыңдыққа дейін, содан кейін қалыңдыққа дейін, соңында қабырғаның шетіне дейін азайтылды. Негізгі белдеудің үстіңгі жиегі қалыңдыққа дейін төмендеді, ал оның үстінде 6 дюймдік зеңбіректерге арналған батареялық палуба орналасқан, ол қалыңдықтағы пластинамен қорғалған. Батареядағы зеңбіректер Крупп цементтелмеген экрандармен бөлінген. Броньдалған палубаның орталық бөлігі қалыңдығына дейін төмендеді және орталық батареяның төбесіне дейін палуба деңгейін көтерді. Бұл қалыңдықты азайту жоғары салмақты азайту үшін қажет болды. Кемелердің негізгі батареялық мұнаралары қалыңдығы 8-ден 12 дюймға дейін болатын қабырғалары бар, олар қалыңдығы 12 дюйм болатын барбеттердің үстіне орнатылған. 9,2 дюймдік зеңбіректер қабырғалары 5-ден 9 дюймға дейін болатын жіңішке бронямен қорғалған; олардың барбеттері тек қалың болды, ал олардың биіктігі азайтылды, себебі қабырғалық броня жеткілікті қорғаныс береді деп есептелді, сондай-ақ оқ-дәрілерді көтеруші құрылымдарында снарядтың жарылу ықтималдығы өте төмен болды. Бақылау мұнарасының қабырғалары 12 дюйм болды.

Өзгерістер

Король Эдуард VII класының кемелері өзінің қызмет ету кезеңінде бірнеше өзгерістерге ұшырады. 1907 жылы король Эдуард VII кемесінің 12 фунттық зеңбіректерінің бір бөлігі уақытша бас батарея мұнарасының төбесіне орналастырылды, бірақ бұл қанағаттандырмайтын болып табылғандықтан, сол жылы олар бастапқы орналасқан жерлеріне қайтарылды. 1907-1908 жылдар аралығында король Эдуард VII, «Комонвелт», «Доминион», «Хиндустан» және «Жаңа Зеландия» кемелеріндегі көпірде орналасқан 3 фунттық зеңбіректер алынып тасталды. Олар сонымен қатар 9,2 дюймдік мұнаралардың төбелері мен көпір қанаттары сияқты әртүрлі орындарда іздеу шамдарын алды. Барлық сегіз кемеге де түтін құбырларын анықтау үшін жарық жолақтары қосылды. 1911-1912 жылдары «Hibernia» және «Хиндустан» кемелерінде артқы құрылымға қашықтық өлшегіштер орнатылды, ал кемелердің көпшілігі іздеу шамдарына қосымша өзгерістер енгізді. 1912 жылы «Africa» кемесінде ұшу сынақтары үшін эксперименталды ұшақтарды ұшыруға арналған пандустар орнатылды, бірақ жабдық сол жылы «Hibernia» кемесіне ауыстырылды, содан кейін ол толығымен алынып тасталды. 1914 жылдың тамызында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін «Зеландия» (бұрынғы «Жаңа Зеландия») өзінің 12 фунттық зеңбіректерінің біреуін Q кемесін қаруландыру үшін берді, оның орнына 3 фунттық екі зеңбірек алды. Сол кезеңдегі жөндеу жұмыстары кезінде «Доминион» кемесінің көпірі кеңейтілді. 1916 және 1917 жылдың сәуір айы аралығында класс кемелерінің барлығынан 6 дюймдік батарея алынып тасталды, әр кемедегі 4 зеңбірек 12 фунттық зеңбіректер орналасқан жерде, ашық айналмалы тұғырларда бір палубамен жоғары орнатылды. Бұл оларды ауыр толқындардың әсерінен қорғады, сондықтан олар тиімдірек қаруларға айналды. Осы кезеңде қосымша іздеу шамдары орнатылды. 1918 жылы «Зеландия» және «Комонвелт» кемелері оқ ату оқу кемелері ретінде пайдалану үшін кеңейтілді. Олардың тік мачталары соңғы өртті басқару директорлары мен қашықтық өлшегіштерін қолдауға қабілетті ауыр үш аяқты мачталармен ауыстырылды. Олардың қалған 12 фунттық зеңбіректер алынып тасталды және артқы құрылымға екі зениттік зеңбірек қосылды. «Комонвелт» кемесіне торпедаға қарсы бөртпелер орнатылды, бірақ «Зеландия» кемесіне орнатылмады. «Комонвелт» кемесіне камуфляждық бояу жағылды, ал «Зеландия» да осылай боялған деген хабарлар бар, бірақ теңіз тарихшысы Р.А. Берттің сөзіне сүйенсек, «ресми және фотосуреттердің жетіспеуі бұл туралы мәлімдемеге қарсы келеді».

The ships of the King Edward VII class underwent a series of modifications over the courses of their careers. In 1907, King Edward VII had some of her 12 pounder guns temporarily relocated to the main battery turret roofs, but this was found to be unsatisfactory and they reverted to their original locations that same year. Between 1907 and 1908, she and Commonwealth, Dominion, Hindustan, and New Zealand had their bridge mounted 3 pounders removed. They also received search lights in various positions, including the 9.2 inch turret roofs and the bridge wings. Funnel identification bands were added to all eight ships as well. Hibernia and Hindustan received rangefinders on their aft superstructure in 1911–1912, and most of the ships had further alterations to their search lights. Africa had experimental aircraft launching ramps installed on her bow in 1912 for flight tests, though the equipment was later transferred to Hibernia that year, from which it was removed altogether. After the start of the First World War in August 1914, Zealandia (ex New Zealand) gave one of her 12 pounders to arm a Q ship, receiving a pair of 3 pounders in its place. During a refit in that period, Dominions bridge was enlarged. The 6 inch battery was removed from all of the ships of the class between 1916 and April 1917, with each ship having four of the guns re mounted a deck higher in open pivot mounts in place of the 12 pounder guns that had been located there, where they were less affected by heavy seas, and thus, were more usable weapons. Additional search lights were installed during this period as well. In 1918, Zealandia and Commonwealth were heavily modernised for use as gunnery training ships. Their pole masts were replaced with heavy tripod masts that were capable of supporting the latest fire control directors and rangefinders. Their remaining 12 pounder guns were removed and a pair of anti aircraft guns were added on the aft superstructure. Commonwealth received anti torpedo bulges, though Zealandia did not. Commonwealth received dazzle camouflage, and it has been reported that Zealandia was similarly painted, but according to the naval historian R. A. Burt, the "lack of official and photographic evidence rules this out."

Қызмет тарихы

1905 жылы «King Edward VII» класының кемелері қызметке түсіп, Атлантика флотына қосылды. «King Edward VII» өз атаулас кемесінің тілегі бойынша әрқашан флагмандық кеме ретінде пайдаланылды. 1907 жылы кластың кемелері Канал флотына ауыстырылды, ал «King Edward VII» қайтадан флагмандық кеме болды. 1908 жылы «King Edward VII» және «Africa» үй флотына ауыстырылды, ал кластың қалған бөлігі келесі жылы оларға қосылды. 1911 жылы «New Zealand» кемесі бастапқы атауын сақтап қалу үшін «Zealandia» деп қайта аталды. 1912 жылдан бастап кемелер 3-ші ұрыс эскадрильясы ретінде қайта ұйымдастырылды, ол үй флотының құрамдас бөлігі болды. 1912 жылдың ортасында «Africa» және «Hibernia» кемелері командир Чарльз Самсон басқарған «S.38» қысқа қанатты S.27 бипланымен сынақтарға қатысты; біріншісі ұшақ ұшырған алғашқы британдық әскери кеме болды, ал екіншісі осыны жасаған тұңғыш кеме атанды. Сынақтар ұшақтың оқтан түсуін анықтау және жау кемелерін барлау үшін пайдалы екенін көрсетті, бірақ сонымен қатар сол кездегі жабдықтың жетілмегендігін де аңғарды. 1912–1913 жылдардағы Бірінші Балқан соғысы кезінде 3-ші ұрыс эскадрильясының кемелері Жерорта теңізіне Британияның аймақтағы мүдделерін қорғау үшін жіберілді; олар жаңа құрылған Албания мемлекетінің бөлігі болуға тиіс болған Скутари қаласын Черногорияның басып алуына наразылық білдіру үшін Черногорияға халықаралық блокада ұйымдастырды. 1913 жылы «King Edward VII» британдық суларға оралды, ал келесі жыл оқиғасыз өтті. Ұлыбритания 1914 жылдың 5 тамызында Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін 3-ші ұрыс эскадрильясы соғыс кезіндегі Ұлыбританияның негізгі флоты болған Ұлы флотқа қосылды. Кемелер қараша айында ағылшын арнасының флотын күшейту үшін уақытша жіберілді, ал айдың соңында Ұлы флотқа қайта оралды. Ұлы флотпен бірге эскадрилья Солтүстік патрульдің бөлігі ретінде Шотландия және Солтүстік теңіз аймағында операциялар жүргізуге міндеттелді. 3-ші ұрыс эскадрильясы 1915 жылдың ортасына дейін Солтүстік теңіздің орталық бөлігіндегі Ұлы флоттың барлық қарауылдарына қатысты, соның ішінде 1914 жылдың желтоқсанында Скарборо, Хартлпул және Уитбиге жасалған неміс шабуылына жауап ретінде және 1915 жылдың қаңтарында Доггер Банкі шайқасында 1-ші ұрыс крейсерлері эскадрильясын қолдауға қатысты. Алайда, осы кезеңде 3-ші ұрыс эскадрильясы неміс күштерімен тікелей қақтығысқа түспеді. 1916 жылдың қаңтарында Ирландияға жөндеуге бара жатқанда «King Edward VII» неміс көмекші крейсері орнатқан минаға соқты; линкор баяу батып, экипаждың барлық мүшелері эвакуацияланды, бірақ эвакуация кезінде бір адам қаза тапты. 1916 жылы эскадрилья Ұлыбританияның оңтүстік жағалауын күзету үшін Нор командасына бөлінді, ал кейбір кемелер басқа операцияларға тағайындалды. «Hibernia» және «Zealandia» 1915 жылдың соңында Галлиполи жорығына қатысу үшін Жерорта теңізінің шығысына жіберілді, бірақ 1916 жылдың басында одақтас күштерді жарым аралдан эвакуациялау кезінде олар аз ғана белсенділік танытты. Галлиполи жорығы аяқталғаннан кейін «Zealandia» 3-ші ұрыс эскадрильясына оралды. Сол жылы «Britannia» Италияның Regia Marina (Royal Navy) әскери-теңіз күштерін Австрия-Венгрия флотына қарсы күшейту үшін Адриатика теңізіне жіберілді, бірақ ол онда ешқандай әрекет жасаған жоқ. «Africa» 1917 жылы Атлантика патруліне қызмет ету үшін 9-шы крейсерлік эскадрильяға қосылды, оның міндеті – Сьерра-Леоне мен Оңтүстік Африканың Кейптаун қалалары арасында конвойлерді сүйемелдеу болды. 1918 жылы «Africa» экипажы Сьерра-Леонеде испан тұмауынан зардап шекті, 476 адам ауырып, 52 адам қайтыс болды. Сол жылы «Commonwealth» және «Zealandia» кең ауқымды жаңғыртудан өтті, ал біріншісі 1918 жылы Солтүстік патрульде қысқа уақыт пайдаланылды, содан кейін артиллериялық оқу кемесі ретінде қызмет етті. «Zealandia» ешқашан оқу кемесі ретінде пайдаланылмады, бірақ ол отты басқару эксперименттеріне қатысты және кейін казарма кемесі ретінде пайдаланылды. «Dominion» және «Hindustan» 1918 жылы Зеебрюгге шабуылына қолдау көрсету үшін қойма кемелері ретінде қызмет етті. «Britannia» 9 қарашада Германиямен соғысты аяқтаған қарулы келісімге екі күн қалғанда Трафалгар мүйісінің жанында неміс U-кемесі SM UB 50 торпедалады. Ол соғыста жоғалған соңғы британдық әскери кемелердің бірі болды. Торпеда 9,2 дюймдік оқ-дәрі қоймаларының бірінде өрттің басталуына себеп болды, бірақ «King Edward VII» сияқты, ол да экипаждың эвакуациялануына жеткілікті уақыт берді, бірақ торпедалау және одан кейінгі өрттен шамамен елу адам қаза тапты. Кластың қалған алты кемесі 1920–1923 жылдары кеме бөлшектеушілерге сатылып, кейін металл тескілеріне жіберілді.

As the members of the King Edward VII class entered service beginning in 1905, they joined the Atlantic Fleet, where King Edward VII served as the fleet flagship, per her namesake's request that the ship always be used as a flagship. In 1907, the members of the class were transferred to the Channel Fleet, with King Edward VII again the fleet flagship. King Edward VII and Africa were transferred to the Home Fleet in 1908, and the rest of the class followed them there the next year. New Zealand was renamed Zealandia in 1911 to allow her original name to be used for the battlecruiser Beginning in 1912, the ships were reorganised as the 3rd Battle Squadron, a component of the Home Fleet. In mid 1912, Africa and Hibernia were involved in tests with the Short Improved S.27 biplane "S.38" flown by Commander Charles Samson; the former was the first British warship to launch an aircraft, and the latter was the first to do so whilst underway. The tests demonstrated the utility of aircraft used to spot the fall of shot and to scout for hostile vessels, but also revealed the impracticability of the equipment available at the time. During the First Balkan War of 1912–1913, the ships of the 3rd Battle Squadron were sent to the Mediterranean Sea to represent British interests in the region; they were involved in an international blockade of Montenegro to protest the Montenegrin occupation of Scutari, which was to be part of the newly created state of Albania. The King Edward VIIs returned to British waters in 1913, where they passed the next year uneventfully. After Britain entered the First World War on 5 August 1914, the 3rd Battle Squadron was assigned to the Grand Fleet, the main British fleet during the war. The ships were temporarily detached to reinforce the Channel Fleet in November before returning to the Grand Fleet at the end of the month. While serving with the Grand Fleet, the squadron was tasked with conducting operations around Scotland and the North Sea as part of the Northern Patrol. The 3rd Battle Squadron was also involved in patrols of the entire Grand Fleet central North Sea through mid 1915, including in response to the German raid on Scarborough, Hartlepool and Whitby in December 1914 and to support the 1st Battlecruiser Squadron during the Battle of Dogger Bank in January 1915. The 3rd Battle Squadron did not see action against German forces during this period, however. In January 1916, while steaming to Ireland for a refit, King Edward VII struck a mine that had been laid by the German auxiliary cruiser ; the battleship sank slowly enough that her entire crew was taken off, with the exception of one man who fell to his death during the evacuation. In 1916, the squadron was detached to the Nore Command to guard the British southern coast, and some ships were assigned to other operations elsewhere. Hibernia and Zealandia were sent to the eastern Mediterranean in late 1915 to take part in the Gallipoli Campaign, though they saw little activity there apart from during the evacuation of Allied forces from the peninsula in early 1916. Zealandia returned to the 3rd Battle Squadron after the end of the Gallipoli Campaign. That year, Britannia was sent to the Adriatic Sea to reinforce the Italian Regia Marina (Royal Navy) against the Austro Hungarian Navy, though she saw no action there. Africa was attached to the 9th Cruiser Squadron for service in the Atlantic Patrol in 1917, tasked with escorting convoys between Sierra Leone and Cape Town, South Africa. Africas crew was stricken with Spanish flu while she was in Sierra Leone in 1918, with some 476 men reported ill and 52 deaths. That year, Commonwealth and Zealandia were heavily modernised, with the former being used briefly on the Northern Patrol in 1918 before serving as a gunnery training ship. Zealandia was never actually used as a training ship, but she was involved in fire control experiments and was later used as a barracks ship. Dominion and Hindustan served as depot ships to support the Zeebrugge Raid in 1918. Britannia was torpedoed by the German U boat SM UB 50 off Cape Trafalgar on 9 November, just two days before the Armistice with Germany that ended the fighting; she was one of the last British warships to be lost during the war. The torpedo started a serious fire in one of her 9.2 inch magazines, but like King Edward VII, she remained afloat long enough for her crew to be taken off, though some fifty men were killed in the torpedoing and subsequent fire. The six surviving members of the class were sold to ship breakers between 1920 and 1923 and were subsequently broken up for scrap.