Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық пианист
Italian pianist
Артуро Бенедетти Мишеланджели (Arturo Bene'detti mike'landʒeli; 5 қаңтар 1920 – 12 маусым 1995) – итальяндық классикалық пианист. Ол XX ғасырдың ең ұлы пианиношыларының бірі деп есептеледі. "Нью-Йорк Таймс" газетінің мәліметінше, ол әлемдегі аңызға айналған пианисттердің арасында ең жабық, жұмбақ және ұқыпты болған.
Arturo Benedetti Michelangeli (arˈtuːro beneˈdetti mikeˈlandʒeli; 5 January 1920 – 12 June 1995) was an Italian classical pianist. He is considered one of the greatest pianists of the twentieth century. According to The New York Times, he was perhaps the most reclusive, enigmatic and obsessive among the handful of the world's legendary pianists.
Ерте өмір және оқу
Бенедетти Микеланджели Италияның Брешия қаласының жанында дүниеге келген. Оның туған күні көбінесе 5 қаңтар 1920 жыл деп көрсетіледі. Дегенмен, ол өзі 1920 жылғы 6 қаңтардың таңғы сағат бірінде туғанын айтқан. Оның әкесі, графы және заңгер мамандығы бойынша, сонымен қатар музыкант және композитор болған. Ол Бенедетти Микеланджелиге төрт жасқа толғанға дейін музыка сабақтарын берген. Бенедетти Микеланджели үш жасында скрипкада ойнауды үйренді, кейіннен Брешиядағы Вентури институтында осы аспапты оқыды, бірақ Доктор Паоло Кимеридің класына ауысты, ол оны емтихан нәтижесі бойынша қабылдады. Ол сонымен қатар орган мен композицияны да оқыды. Тоғыз жасында Миланда Джованни Анфоссиден жеке сабақтар алды. Он жасында Бенедетти Микеланджели Милан консерваториясында формальды музыкалық білімін бастады, оны 14 жасында үздік дипломмен аяқтады. Бенедетти Микеланджелидің ата-анасы музыкаға әуе болғанымен, Артуроның пианист болуын қалаған жоқ. Отбасының пікірін ескере отырып, Бенедетти Микеланджели бірнеше жыл медицинаны оқыды, бірақ музыканы ешқашан тастамады және үнемі ойнауын жалғастырды.
Benedetti Michelangeli was born near Brescia, in Italy. His date of birth is usually given as 5 January 1920. He himself once said that he was born 'during the first hour of the morning of 6 January 1920'. His father, who was a count and a lawyer by profession, was also a musician and a composer and began teaching music to Benedetti Michelangeli before he was four years old. Benedetti Michelangeli learned to play the violin at the age of three and would later study the instrument at the Venturi Institute in Brescia before switching to piano under Dr. Paolo Chimeri, who accepted him into his class following an audition. He also studied organ and composition. When he was nine, he began having private lessons with Giovanni Anfossi in Milan. At ten years old, Benedetti Michelangeli began his formal music education at the Milan Conservatory, where he graduated with honours at the age of 14. Although Benedetti Michelangeli's parents were passionate about music, they did not want Arturo to become a pianist. In view of his family's attitude Benedetti Michelangeli studied medicine for several years although he never set music aside and continued to play regularly.
Кәсіби мансап
1938 жылдың мамыр айында он сегіз жасында Микеланджели халықаралық мансабын бастады. Бельгияның Брюссель қаласында өткен Изаи халықаралық фестиваліне қатысып, жетінші орынды иеленді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде Микеланджелидің мансабы үзіліске ұшырады. Италияның болашақ патшайымы Мария Хосе Савойяның оны әскерден босатуға жасаған тырыстарына қарамастан, Микеланджели әскерге шақырылды. Ол итальяндық әуе күштеріне қосылып, соғыс аяқталған соң музыкаға қайта оралды. Ұзақ үзілістен кейін ол Варшавада өткен 5-ші Шопен фестивалінде алғаш рет өнер көрсетті, онда Владимир Ашкенази жеңуге тиіс деп санайтындықтан, жарыстан бас тартты. Адам Харасиевич одан сәл жоғары нәтиже көрсеткендіктен, Ашкенази екінші орынды иеленді. 1948 жылы Микеланджели алғаш рет Америка Құрама Штаттарына сапар шекті, қараша айында Карнеги залында оркестрлік дебютін жасады, онда Шуманның Ля минорындағы фортепиано концертін (Op. 54) Нью-Йорк филармониясымен және Димитри Митропулоспен бірге орындады. 1949 жылдың қаңтарында Карнеги залында жеке дебюті болды. Болонья консерваториясындағы оқуын аяқтағаннан кейін Микеланджелидің оқытушылық қызметі Венецияда, Берлинде, Женевада және Будапештте жалғасты. Оның студенттерді кәсіби фортепиано концертшілеріне дайындау әдісі дәстүрден тыс болғанымен, сәтті болды. Ол бірнеше жыл Боценде, ал 1952 жылдан 1964 жылға дейін Ареццода (1953 және 1955 жылдар аралығында денсаулығының нашарлауына байланысты үзіліспен) сабақ берді. Курстар нәтижесінде Ареццо қаласы мен облыстық билігінің «Amici della Musica» қоғамымен бірлесіп ұйымдастырған Артуро Бенедетти Микеланджели атындағы халықаралық фортепиано академиясы құрылды. Алайда, жоба іске аспады. Ол Монкалиери, Сиена және Луганода қосымша курстар өткізді, ал 1967 жылдан бастап Тренто облысындағы Альпілік вилласында жеке сабақтар берді. 1988 жылы Микеланджели Бордодағы концерт кезінде іш аневризмасы жарылып кетті. Жеті сағаттан астам операциядан кейін ол денсаулығын қалпына келтірді. Бірнеше айдан кейін, 1989 жылдың 7 маусымында ол «Nord Deutsche Rundfunk» оркестрімен, дирижері Корд Гарбенмен бірге Моцарттың 20 және 25-ші концерттерін орындады. 1990 жылы ол Моцарттың екі концертін (KV. 415 және KV. 503) Бременде қайта жазды. Микеланджелидің соңғы қоғамдық өнері 1993 жылдың 7 мамырында Гамбургте өтті. Сержиу Селибидаш Бенедетти Микеланджелиді тек пианист емес, сонымен қатар дирижер деп есептеді: «Микеланджели түстер жасайды; ол дирижер». Селибидаш Микеланджелиді «қазіргі заманғы ең ұлы суретшілердің» бірі деп сипаттады. Мұғалім және сыншы Дэвид Дубал Бенедетти Микеланджелидің Бетховеннің ертедегі шығармаларын орындағанда ең жақсы болғанын, бірақ Шопенмен өте сенімсіз болғанын айтты. Ол Бенедетти Микеланджелидің Бах-Бусони чаконесі және Брамстың Паганини вариациялары сияқты шығармаларында «шайтандық» күштің болғанын қосты. Бенедетти Микеланджелидің ең жарқын сәттеріне Лондондағы (рұқсат етілген) Равельдің «Түннің гаспары», Шопеннің мазуркалары мен 2-ші сонатасы, Шуманның «Карнавал» (Op. 9) және «Веналық карнавал» (Op. 26), сондай-ақ Бетховеннің 5-ші фортепиано концертінің, Листтің 1-ші фортепиано концертінің және «Өлім биі» (Totentanz), Роберт Шуман мен Эдвард Григтің фортепиано концерттері кіреді.
In May 1938, at the age of eighteen, Michelangeli began his international career by entering the Ysaÿe International Festival in Brussels, Belgium, where he finished seventh. The outbreak of World War II interrupted Michelangeli's career just as it had begun. Despite future Queen of Italy Maria José Savoia's efforts to exonerate him from the army, Michelangeli was drafted. He joined the Italian airforce, and as soon as the war was over, returned to music. After a long break, his first appearance was in Warsaw during the 5th Chopin Festival, where he dropped out of the competition in protest as Vladimir Ashkenazy, whom he believed should have won, finished second to Adam Harasiewicz by a small margin. In 1948 Michelangeli toured the United States for the first time, making his orchestral debut at Carnegie Hall in November, performing Schumann's Piano Concerto in A minor Op. 54 with the New York Philharmonic and Dimitri Mitropoulos. In January 1949 he made his solo debut at Carnegie Hall. Following his spell at Conservatorio in Bologna, Michelangeli's teaching activity continued in Venice, Berlin, Geneva and Budapest. His concept of training students to become professional piano concertists was unorthodox but successful, and he taught for several years in Bozen, and from 1952 to 1964 in Arezzo (with a break caused by ill health between 1953 and 1955). The courses eventually resulted in the foundation of the Arturo Benedetti Michelangeli International Piano Academy, which was to be organized by the city and provincial authorities in Arezzo, in cooperation with the 'Amici della Musica' Society. Unfortunately, the project did not come to fruition. He ran further courses in Moncalieri, Siena, and Lugano, and from 1967 he gave private tuitions at a Rabbi in his Alpine villa in the province of Trento. In 1988, Michelangeli suffered a ruptured abdominal aneurysm during a concert in Bordeaux. After more than seven hours of surgery, he overcame this health issue. A few months later, on 7 June 1989, he played Mozart concertos Nos. 20 and 25 with the Nord Deutsche Rundfunk orchestra conducted by Cord Garben. In 1990, he again recorded two Mozart concertos, KV. 415 and KV. 503 in Bremen. Michelangeli's last public performance was held in Hamburg on May 7, 1993. and Carlo Dominici. Sergiu Celibidache considered Benedetti Michelangeli a fellow conductor, and not merely a pianist: "Michelangeli makes colors; he is a conductor." Celibidache also described Michelangeli as one of the "greatest living artists". Teacher and commentator David Dubal argued that Benedetti Michelangeli was at his best when he performed the earlier works of Beethoven but seemed insecure with Chopin. He added that Benedetti Michelangeli was "demonic" in works such as the Bach Busoni Chaconne and Brahms's Paganini Variations. Benedetti Michelangeli's highlights include the (authorized) live performances in London of Ravel's Gaspard de la nuit, Chopin's Mazurkas and Sonata No. 2, Schumann's Carnaval, Op. 9 and Faschingsschwank aus Wien, Op. 26 as well as various recordings of Beethoven's Piano Concerto No. 5, Liszt's Piano Concerto No. 1 and Totentanz, and the piano concertos of Robert Schumann, and Edvard Grieg.
Жеке өмір
1943 жылы 20 қыркүйекте Бенедетти Микеланджели өзінің әкесінің шәкірті болған Джулия Линда Гидетти деген пианисткаға үйленді. Олар Борнатода, Бреша, Болзано және Ареццо қалаларының жанында тұрды. 1970 жылы олар ажырасып кетті. Бенедетти Микеланджели фортепианоның құрылысын жақсы білді және концерттік аспаптарының мінсіз жағдайда болуын қадағалады. Оның соңғы концерті 1993 жылы 7 мамырда Гамбургте (Германия) өтті. Ұзақ аурудан кейін 1995 жылы 12 маусымда Швейцарияның Лугано қаласында дүниеден өтті. Ол жақын жердегі Пураға жерленген.
On 20 September 1943 Benedetti Michelangeli married pianist Giulia Linda Guidetti, who was a pupil of his father. They lived in Bornato, near Brescia, Bolzano and Arezzo. They separated in 1970. Benedetti Michelangeli was a connoisseur of the piano mechanics and insisted for his concert instruments to be in perfect condition. His last concert took place on 7 May 1993 in Hamburg, Germany. After a long illness he died on 12 June 1995 in Lugano, Switzerland. He is buried in nearby Pura.