Рудольф Бахро (1935-1997) – шығыс Германиялық диссидент, философ, саяхатшы және жазушы. «Жасылдар» партиясының бұрынғы жетекшісі, тұрақтылық пен рухани ізденістер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс саясаткері және жазушысы (1935–1997)
German politician and writer (1935–1997)
Рудольф Бахро (18 қараша 1935 – 5 желтоқсан 1997) – Шығыс Германиядан шыққан диссидент, ол қайтыс болғаннан кейін философ, саяси қайраткер және автор ретінде танылды. Бахро Батыс Германияның "Жасылдар" партиясының басшыларының бірі болды, бірақ партияның саяси ұйымдасқандығына көңілі толмады, партиядан шығып, тұрақты дамуға рухани жолдар іздеді.
Rudolf Bahro (18 November 1935 – 5 December 1997) was a dissident from East Germany who, since his death, has been recognised as a philosopher, political figure and author. Bahro was a leader of the West German party The Greens, but became disenchanted with its political organization, left the party and explored spiritual approaches to sustainability.
Ерте өмір және білім
Бахро мал шаруашылығы саласында кеңесші болған Макс Бахро мен Ирмгард Бахроның (қыз есімі Конрад) үш баласының үлкені болды. 1945 жылға дейін отбасы Төменгі Силезияда тұрды: алдымен Bad Flinsberg курорт қаласында, содан кейін көршілес Герлахсхаймда, онда Бахро ауыл мектебіне қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Макс Бахро фольксштурмға шақырылып, тұтқындалғаннан кейін поляк тұтқыны ретінде ұсталды. Шығыс майданға жақындағанда отбасы эвакуацияланды, ал Бахро қашқанда анасы мен бауырларынан айырылды (Бахроның отбасының қалған бөлігі, әкесінен басқа, көп ұзамай ішек қатқаннан қайтыс болды). Бахро Австрия мен Гессенде әпкесімен бірге тұрды, әр жерде бірнеше ай өткізіп, ақырында Риессенде (қазіргі Зихдихумның бөлігі) жесірдің шаруашылығын басқарып тұрған әкесімен қайта қосылды. 1950 жылдан 1954 жылға дейін Бахро Фюрстенбергтегі (қазіргі Айзенхюттенштадттың бөлігі) орта мектепте оқыды. Барлық орта мектеп оқушылары "Еркін неміс жастары" (FDJ) ұйымына қосылуға міндетті болғандықтан, Бахро 1950 жылы негізінен қарсы болса да, оған қосылды. Кейін ол бұл әрекетті қысыммен жасалған, еркіне қарсы жасалған жалғыз нәрсе деп еске алды. 1952 жылы Социалистік бірлік партиясына (SED) мүшелікке үміткерлік білдірді, ал 1954 жылы партияға қабылданды. Бахро зерек деп есептелді және орта мектепті үздік бітірді. 1954 жылдан 1959 жылға дейін Берлиндегі Гумбольдт университетінде философияны оқыды. Оның ұстаздарының арасында Курт Хагер (кейін SED-тің философы болды), Георг Клаус және Вольфганг Хайзе болды. Дипломдық жұмысының тақырыбы: "Йоханнес Р. Бехер және неміс жұмысшы табы мен оның партиясының біздің халқымыздың ұлттық мәселесіне қатысы". 1956 жылға дейін Бахро Ленин мен Сталинге табыс тіледі; алайда 1956 жылдың ақпанында Хрущевтің жарияланған "құпия баяндамасы" оның көзқарасын өзгертті. Ол Польшадағы қазан төңкерісі мен Венгриядағы төңкерісті қызығушылықпен қадағалады, көтерілісшілерге қабырға газеті арқылы қолдауын білдірді және ГДР басшылығының шектеулі ақпарат саясатын ашық сынады. Оның көзқарастарының нәтижесінде екі жыл бойы ұлттық қауіпсіздік қызметі оны бақылады.
Bahro was the eldest of three children of Max Bahro, a livestock industry consultant, and Irmgard Bahro (née Conrad). Until 1945, the family lived in Lower Silesia: first in the spa town of Bad Flinsberg and then in neighboring Gerlachsheim, where Bahro attended the village school. Towards the end of World War II Max Bahro was drafted into the Volkssturm, and, after his capture, detained as a Polish prisoner. As the Eastern Front approached, the family was evacuated and Bahro was separated from his mother and siblings during the flight (the rest of Bahro's family, with the exception of his father, died of typhoid soon afterwards). Bahro lived with an aunt in Austria and Hesse, spending several months in each location and eventually reuniting with his father, who was managing a widow's farm in Rießen (now part of Siehdichum). From 1950 to 1954, Bahro attended high school in Fürstenberg (now part of Eisenhüttenstadt). Since it was assumed that all high school students would join the Free German Youth (FDJ), Bahro reluctantly joined in 1950. This was, as he later commented, the only time he did something against his will under pressure. In 1952 he applied for membership in the Socialist Unity Party (SED), which he joined in 1954. Bahro was regarded as intelligent, and graduated from high school with honors. He attended Humboldt University in Berlin from 1954 to 1959 and studied philosophy. Among his teachers were Kurt Hager (who later became the philosopher of the SED), Georg Klaus and Wolfgang Heise. The topic of his thesis was "Johannes R. Becher and the relationship of the German working class and its party to the national question of our people". Until 1956, Bahro was an admirer of Lenin and Stalin; Khrushchev's leaked "secret speech" in February 1956 changed his views. He followed the Polish October and the Hungarian Revolution with great interest, expressed his solidarity with the insurgents in a wall newspaper and openly criticized the restricted information policy of the GDR leadership. As a result of his views, national security spied on him for two years.
Партиялық жұмыс
Мемлекеттік лицензиялық емтиханды тапсырғаннан кейін, SED Бахроны Заксендорфқа (Линдендорфтың бір бөлігі) жіберді. Ол жергілікті «Die Linie» (The Line) газетін редакциялады және аймақтың шаруаларын LPG ауыл шаруашылығы кооперативтеріне қосылуға ынталандырды. 1959 жылы Бахро орыс тілі сабақтарын оқытатын Гундула Ламбкеге үйленді. Олардың екі қызы болды (олардың біреуі туғаннан кейін қайтыс болды) және Гундуланың қызынан басқа, бір ұлдары болды. 1960 жылы Бахро Грайфсвальд университетінің партиялық жетекшісі болып тағайындалды, онда ол «Unsere Universität» («Біздің университетіміз») газетін құрып, бас редактор болып жұмыс істеді. Сол жылы оның «In dieser Richtung» («Осы бағытта») атты алғашқы өлеңдер жинағы жарық көрді. 1962 жылдан бастап Бахро Берлинде Ғылым одағының басқару комитетінде консультант ретінде жұмыс істеді (Жеке неміс кәсіподақтар федерациясының бір бөлімі). 1965 жылы ол «Freie Deutsche Jugend» (FDJ) студенттік журналы «Forum» бас редакторының орынбасары болып тағайындалды. Бахроның ФДЖ-дағы қызметі кезінде ол SED-тің күшейе берген шектеуші саясатына қарсы келіп, сынға ұшырады. 1967 жылы Волкер Браунның мақаласын рұқсатсыз жариялағандықтан Бахро бас редактордың орынбасары лауазымынан босатылды.
After passing the government licensing examination, the SED sent Bahro to Sachsendorf (a part of Lindendorf). He edited a local newspaper, Die Linie (The Line) and encouraged the area's farmers to join the LPG agricultural cooperative. In 1959 Bahro married Gundula Lambke, a Russian language teacher. The couple had two daughters (one of whom died at birth) and a son, in addition to Gundula's daughter. In 1960 Bahro was appointed to the party leadership of the University of Greifswald, where he founded the Unsere Universität ("Our University") newspaper and served as editor in chief. The same year saw the publication of his first book, a collection of poems entitled In dieser Richtung (In This Direction). Beginning in 1962, Bahro worked as a consultant for the Corporate Executive Committee of the Union of Science (one of the divisions of the Free German Trade Union Federation) in Berlin; in 1965 he was appointed deputy chief of the Freie Deutsche Jugend (FDJ) student magazine, Forum. During Bahro's tenure with the FDJ he was hampered by conflict with the increasingly restrictive policies of the SED, which made him a target of criticism. Due to the unauthorized publication of an article by Volker Braun, Bahro was dismissed as deputy chief in 1967.
Идеялардың дамуы
1967 жылдан 1977 жылға дейін Бахро резеңке және пластик өнеркәсібіндегі бірқатар компанияларда ұйымдастыру дамуының маманы болып жұмыс істеді. Зауыттардағы жағдайды көрген соң, ол Шығыс Германия экономикасы дағдарысқа ұшырағанына көз жеткізді және бұған басты себеп жұмысшылардың жұмыс орнындағы шешім қабылдауға қатысуының аздығы екенін түсінді. Ол бұл пікірін 1967 жылғы желтоқсанда Мемлекеттік Кеңестің төрағасы Уолтер Ульбрихтке жолдаған хатында білдірді, онда жұмыс орнындағы жауапкершілікті жұмысшыларға беру және демократиялық басқаруды енгізуді ұсынды. Бірнеше аптадан кейін Прага көктемі басталды; Бахро оған қызығушылық танытып, қозғалысты қолдады. 1968 жылдың мамырында Орталық Комитет мүшесімен сұхбаттасқанда, ол "контрреволюцияға" деген ынтымағы енді қабылданбайтынын естіді. Бұл Бахроны өз идеяларын жүйелі түрде дамытуға және жариялауға итермеледі. Оның бұл шешімін 21 тамызда Варшава шартының Чехословакияға басып кіруі нығайтты. Бахро кейіннен бұл күнді өміріндегі "ең қара күн" деп атады және бұл оның СЭД-тен түпкілікті үзілуіне себеп болды. Кітап жобасын қорғау үшін бұл үзілісті жария етпеуді шешті. 1972 жылы Бахро ВЭБ-те (ГДР мемлекеттік кәсіпорындары) жоғары және техникалық білім беру орталықтарының даму жағдайлары туралы диссертациясын жартылай штат бойынша жаза бастады. Сонымен қатар, ол құпия түрде тақырыптық жағынан кеңірек қолжазба жазды, ол кейін "Альтернатива" деп аталды. 1973 жылы Гундула ажырасуға өтініш берді; екеуі де кейін бұл балаларды мемлекеттік қуғын-сүргіннен қорғау үшін алдын ала шара ретінде жасалғанын айтты. Алайда 1974 жылы Гундула мемлекеттік қауіпсіздік қызметіне құпия кітап жобасы туралы хабарлап, қолжазбаның көшірмесін тапсырды; содан кейін Бахро бақылауға алынды. 1975 жылы Бахро Леуна-Мерзебург техникалық университетінде диссертациясын қорғады, оны үш сарапшы жақсы бағалады. Штази араласып, екі қарсы пікір жасады. "Альтернатива" еңбегіне кедергі келтірілмеді, бірақ Бахро кітабын ГДР азаматтарына тарату мүмкін емес екеніне сенді. 1976 жылғы желтоқсанда оның бір самиздаттары Штази қолына түскенін білді, бұл оны жұмысын аяқтауға асықтырды. Араласушылар Батыс Германиядағы "Еуропейіше Верлагсанстальт" баспасымен келісімшарт жасады. Швейцариялық музыка зерттеушісі Гарри Голдшмидт аяқталған қолжазбаны Батыс Берлинге жасырын түрде әкеліп, оның көшірмелері пошта арқылы ГДР-дегі адамдарға жеткізілді. Кейін Батыс Германияда Бахро "Альтернативаның" теориялық негіздері Карл Август Витфогельдің 1957 жылғы "Шығыс деспотизмі: Тотальдік биліктің салыстырмалы зерттеуі" және ертерек марксистік еңбектер екенін айтты. Витфогельдің антикоммунистік көзқарастарына байланысты оны сілтеме ретінде келтіре алмады. Витфогель Бахроның кейінгі экологиялық жұмысына да әсер етті.
From 1967 to 1977 Bahro worked for a number of companies in the rubber and plastics industry as an organization development specialist. Seeing conditions in the factories soon brought him to the conclusion that the East German economy was in a crisis and the primary reason for this was that workers had little voice in the workplace. He expressed this view in a December 1967 letter to the Chairman of the State Council, Walter Ulbricht, proposing a transfer of workplace responsibility to the workers with grassroots democracy. A few weeks later, the Prague Spring began; Bahro took a lively interest, supported the movement. In May 1968 he was interviewed by a member of the Central Committee, who made it clear that his solidarity with the "counter revolution" was no longer tolerated. This led Bahro to develop his ideas systematically, and to publish them. His decision was reinforced by the Warsaw Pact invasion of Czechoslovakia on 21 August. This was, as Bahro later said, "the blackest day" of his life and the reason for his final break with the SED. He decided not to make the break publicly, to protect his book project. In 1972 Bahro began part time work on his dissertation on development conditions of high school and technical college groups in the VEBs (state owned enterprises of the GDR). At the same time, he secretly wrote a thematically broader manuscript which later became The Alternative. In 1973, Gundula filed for divorce; both spouses said later this was as a precautionary measure to protect the children against government reprisals. However, in 1974 Gundula informed state security about the secret book project and handed over a copy of the manuscript; after that, Bahro was under surveillance. In 1975 Bahro submitted his dissertation at the Technical University Leuna Merseburg, which was evaluated favorably by three reviewers. The Stasi intervened, engineering two opposing reviews. His work on The Alternative was unhindered, but Bahro was convinced that he would be unable to disseminate his book to the GDR citizenry. In December 1976 he learned that one of his samizdats had fallen into Stasi hands, which prompted him to finish his work quickly. Intermediaries arranged a contract with Europäische Verlagsanstalt, a West German publisher. Swiss musicologist Harry Goldschmidt smuggled the finished manuscript into West Berlin, and copies of the manuscript reached individuals in the GDR by mail. Later in West Germany, Bahro said that the theoretical bases for The Alternative were Karl August Wittfogel's 1957 Oriental Despotism: A Comparative Study of Total Power and earlier Marxist works. He was unable to cite Wittfogel because of the latter's anticommunism. Wittfogel also influenced Bahro's later ecological work.
Жауап
1977 жылғы 22 тамызда Батыс Германияның Der Spiegel журналында «Альтернатива» кітабынан үзінді және Бахромен сұхбат жарияланды, онда ол кітапты өзі жазғанын мойындады. Келесі күні Бахро тұтқындалып, Берлиннің Хоэншенхаузен түрмесіне жеткізілді. Сол күні кешке Бахроның сұхбатын Батыс Германияның ARD және ZDF телеарналары көрсетті. Қыркүйек айының басында кітап сатылымға шықты. Бірінші таралымы жеткізілмей тұрып сатылып бітті және басқа тілдерге аударылды. «Альтернатива» кітабы Батыс Еуропаның солшылдары арасында социализмнің мәні туралы пікірталас тудырды. Герберт Маркузе үшін Бахроның кітабы «соңғы онжылдықтардағы марксистік теория мен практикаға ең маңызды үлес» болды; осындай пікірді троцкишіл Эрнест Мандель де білдірді. Лоренс Крадер Бахроны «революцияның санасы, шындықтың күші» деп атады. Руди Дюцке Бахроны ленинизмнен алшақтаған, адам құқықтарына жеткіліксіз құрмет көрсеткен деп сынап, оның ұсыныстарын «толыққанды нақты емес» деп бағалады. Бұл талдаулар Бахроға қоғамдық қолдау көрсетудің кең толқынымен бірге жүрді, оның шыңы 1978 жылғы 1 ақпанда «Таймс» газетінде Генрих Бёлль мен Гюнтер Грасс, сондай-ақ Артур Миллер, Грэм Грин, Кэрол Стерн, Микис Теодоракис және басқа да танымал тұлғалар қол қойған хат болды. Алайда ГДР-де Бахроның танылуына тыйым салынды және оған кітабына байланысты реакция мен одан кейінгі тұтқындалу туралы ештеңе айтылмады. Бахро тұтқындалғанға дейін ГДР-де жариялаған «Альтернатива» кітабының шамамен жартысы билік органдарына ұсталды. Оның Шығыс Германия студенттеріне тигізген ықпалы шектеулі болды. ГДР-де кітап жазу мен басып шығару заңмен рұқсат етілгенімен, Бахро Батыс Германияның барлау қызметіне жұмыс істеген деп айыпталды (демек, ол ақпаратты сол жерден алған деп есептелді). 1978 жылғы 30 маусымда Бахро мемлекетке опасыздық жасады және мемлекеттік құпияларды ашты деген айыппен сотталып, сегіз жылға бас бостандығынан айырылды. Сот процесінің алдын ала шешілгендігін көрсететін дәлелдер бар; қорғаушы адвокат Грегор Гизи ГДР Жоғарғы сотына берген шағымы негізсіз деп қарастырылды. Үкім батыста наразылық акциялары мен ынтымақ білдіруді дереу тудырды. Рудольф Бахроны босату жөніндегі комитет 1978 жылғы 16-19 қарашада Батыс Берлинде халықаралық конференция ұйымдастырды, оған 2000-нан астам қатысушы келді. Ынтымақтың тереңдігін 1979 жылғы 11 мамырда Франкфурт Рундшаудағы ГДР Мемлекеттік Кеңесіне Бахро комитеті 12 елде ұйымдастырған және көптеген танымал тұлғалар қол қойған үндеу көрсетті. Бахроға Халықаралық адам құқықтары лигасы (Берлин) Карл фон Оссиетцки медалін табыс етті және ол Халықаралық ПЕН клубының швед және даниялық бөлімдеріне мүше болды. 1979 жылғы 11 қазанда ГДР құрылғанына 30 жыл толуына орай Бахроға кешірім жасалды. 17 қазанда ол бұрынғы әйелімен, екі баласымен және серіктесі Урсула Бенекемен бірге шілдедегі өтінішіне сәйкес Германия Федеративтік Республикасына депортацияланды.
On 22 August 1977, the West German magazine Der Spiegel published an extract from The Alternative and an interview with Bahro, during which he admitted writing the book. The next day, Bahro was arrested and taken to the Berlin Hohenschönhausen prison. That evening, West German television stations ARD and ZDF broadcast Bahro's interview. In early September, the book went on sale. The first edition was sold out before delivery, and was translated into other languages. The Alternative sparked debate in the West European left about the nature of socialism. For Herbert Marcuse, Bahro's book was "the most important contribution to Marxist theory and practice that has appeared in recent decades"; a similar view was expressed by the Trotskyist Ernest Mandel. To Lawrence Krader, Bahro was the "conscience of the revolution, the strength of the truth". Rudi Dutschke was critical, classifying Bahro as detached from Leninism with too little respect for human rights and calling his suggestions "totally unrealistic". These analyses were accompanied by a broad wave of publicly expressed solidarity with Bahro, climaxing in a letter by Heinrich Böll and Günter Grass in The Times on 1 February 1978 which was also signed by Arthur Miller, Graham Greene, Carol Stern, Mikis Theodorakis and other celebrities. In the GDR, however, Bahro's recognition was suppressed and he was told nothing of the reaction to his book and subsequent arrest. About half of the copies of The Alternative which Bahro had posted shortly before his arrest in the GDR were intercepted by the authorities. His influence of East German students was limited. To write and publish a book was, in itself, legal in the GDR; however, Bahro was accused of working for the West German intelligence service (from whom he was thought to have obtained his information). On 30 June 1978, Bahro was convicted in camera of treason and betraying state secrets, and sentenced to eight years' imprisonment. Evidence indicates a kangaroo court, with a predetermined verdict; an appeal to the Supreme Court of the GDR filed by defense attorney Gregor Gysi was summarily rejected as unfounded. The verdict immediately sparked violent protests and expressions of solidarity in the West. The Committee for the Release of Rudolf Bahro organized an international conference, held 16 to 19 November 1978 in West Berlin and attended by over 2,000 participants. The depth of solidarity is illustrated by an appeal to the State Council of the GDR in the Frankfurter Rundschau of 11 May 1979, organized by Bahro Committee in 12 countries and signed by a number of celebrities. Bahro was awarded the Carl von Ossietzky Medal by the International League for Human Rights (Berlin) and made a member of the Swedish and Danish chapters of PEN International. On 11 October 1979, the 30th anniversary of the founding of the GDR, Bahro was granted amnesty. On 17 October he was deported with his former wife, their two children and his partner Ursula Beneke to the Federal Republic of Germany, in accordance with his July request.
Батыс Германиядағы жұмыс
Батыс Германияда Бахро көп ұзамай жаңадан құрылған Жасылдар партиясына қосылды, жаңа партияда социалистік және құндылықтарға негізделген консервативтік ағымдарды біріктіруге міндеттенді, себебі келісімге келу қажеттілік туды. 1980 жылы жарық көрген кітабында жаңа саясаттың негізгі элементтері: экология мен социализм арасындағы қарым-қатынас. Бахро "Альтернатива" ұстанымынан бас тартып, классикалық марксизмнің енді қолданысқа жарамсыз екенін сезінді. Бахроның ой-өрісіндегі жаңа мотив – дін. Тұтқындыққа алынғанда ол Киелі кітапты зерттеді, ал Батысқа көшкеннен кейін материалдық игіліктерге қарамастан, адамдардың наразылығын байқады. Ол мұны өзіне үңілу мен трансценденттіліктің жетіспеушілігі деп түсіндірді, социализмнің дәстүрлі материалистік көзқарасын қабылдамай, одан бас тартты. Адамзатты азат ету мақсатын Карл Маркс пен Иса Мәсіх әртүрлі жолмен білдірді. Осы контексте Бахро ерте христиан діні мен азаттық теологиясына сілтеме жасады. 1980 жылдың басында Бахро Оскар Негтпен Ганновер университетінде оқыды. Оның диссертациясы "Жаратылыс күшіне шақыру" атты кітап ретінде жарық көрді. 1983 жылы ол әлеуметтік философиядан ғылым кандидаты атағын алды. 1982 жылы Бахро қазіргі экономикалық дағдарысқа байланысты радикалды ұстанымға келді. Ол экономикалық, экологиялық және әлеуметтік саясат тұрғысынан қоғамды қайта құруды жақтады, бұл әлемдік нарықтан кеңінен шегініп, капиталистік өнеркәсіптен алшақтаумен байланысты болуы керек. Бахро сондай-ақ ядролық қарусыз Еуропаны қолдап, бейбітшілік қозғалысына қатысты. Бахроның Dare Commune Жасылдардың алғашқы күндеріндегі баламалы қауым болды. Ол қоғамды өзгертудің кішкентай масштабтан басталуы керек деп сенді, бұл адамдардың өзінің өзгеруін және руханилықты қайта табуын қажет етеді. Бахроға бенедиктиндер ордені және Құдайдың мистикалық тәжірибесі әсер етті. 1981 жылы Бахро Солтүстік Кореяға сапар шекті, онда ол мемлекеттік қонақ ретінде қабылданады. Ол бұл сапарды өзінің ең маңызды сапары деп санайды, ол "қауіпсіздіктің барлық негізгі талаптарын қанағаттандыратын" жүйеге ие мемлекетке барды. 1983 жылғы жазда АҚШ-тағы лекциялық сапары аясында Бахро Раджнешпурамда Бхагван Шри Раджнеш (Ошо) -мен бірнеше апта бойы болды. 1983 жылғы наурыз айында Жасылдар партиясы Бундестагқа алғаш рет енгеннен кейін, олар Германияның Социал-демократиялық партиясымен (СДП) коалиция құра ма, әлде оппозицияда қала ма деген сұрақ туындады. Бахро соңғы нұсқаны қатты жақтады (бұл оны Джошка Фишерге қарсы қойды) және реформаға қарағанда жаңаруға сенді. 1984 жылғы желтоқсандағы "Гамбург сөйлесуінде" Бахро Веймар Республикасындағы саяси және әлеуметтік жағдаймен салыстырды: Сол кезде қоғамда қалыптасқан жағдайларға наразылық білдіріп, өзгерістерді қалаған кең қозғалыстар болды. Енді бұрынғы қателіктер мен саяси апаттардың алдын алу маңызды болды. Веймар Республикасында саяси спектрдің "қоңыр" полюсі (нацистер) "жасырын ұлтшыл мифологиямен" солшылдарды жеңіп алды, сондықтан капиталистік дамуға қарсылық көрсету" бастала алмады. Бахроның "халық көтерілісі" бұл жолы зорлық-зомбылықсыз болуы мүмкін, бірақ Жасылдардың "жүйеде жоғалып кетпеуі" маңызды болды. Бахро сондай-ақ оң-сол жақ бөлінісін жеңуді талап етті; оның азшылық позициясынан шығу үшін Жасылдар "Бавариялық ХСҰ аймағына енуі керек". Бахроның Гамбург сөйлесуі Жошка Фишердің жақтастарының билікке құмарлығы, азаматтық соғысқа және одан кейінгі диктатураға әкелуі мүмкін жағдаймен аяқталды. 1985 жылдың жазында Бахро Жасылдар партиясынан шығып, 1987 жылы "Құтқару логикасы" деп аталатын жаңа кітабына назар аударды. Онда ол "өзін-өзі жою логикасы" мен оның қазіргі кездегі адамзат үшін салдары туралы айтып, "білімде серпіліс" және өнеркәсіптік "мега машинадан" бас тартуды талап ететін "өмір логикасын" ұсынды. Экологиялық дағдарыс күшейіп, төтенше жағдайды бастамас бұрын, "құтқару саясатын" жүзеге асыру маңызды болды. Бахро ұзақ мерзімді мақсаттарға, қысқа мерзімді тактиканы жоюға және үкіметті орталықсыздандыруға шақырды. Ол қажетті рухани өлшемді қамтамасыз ететін "көрінбейтін шіркеуді" қолдады. Сол жақ консерваторы ретінде ол ХДС саясаткері және сыншысы Курт Биденкопфпен ортақ пікірде болды. Михаил Горбачевтің перестройкасынан шабыт алған Бахро "экологиялық өзгерістердің ханзадасы" болады деп үміттеніп, британдық Лордтар палатасына ұқсас консенсусқа бағытталған орган құруды ұсынды. Кітапты көбінесе жағымсыз қабылдады, ал Бахроның ханзада мен көрінбейтін шіркеу туралы айтқандары сынға алынды. 1986 жылы Бахро Вормстағы үйінде "оқу семинарларын" өткізді, онда оның идеялары мен медитация талқыланды. Ол 1983 жылдан бері ұқсас жобаны жүзеге асырып жатқан және Эйфельдегі қауым болған Беатрис Ингерманмен кездесті. Бахро оның тобына қосылды, олар 1988 жылы үйленді және қызы болды.
In West Germany Bahro soon joined the nascent Green party, making a commitment to unite socialist and values based conservatism currents in the new party since compromise was a necessity. A 1980 book formulated elements of a new policy: the relationship between ecology and socialism. Breaking from his position in The Alternative, Bahro now felt that classical Marxism was no longer appropriate. Another new motif in Bahro's thinking was religion. While in custody he had studied the Bible, and when he moved to the west he noticed unhappiness in spite of material prosperity. He interpreted this as a lack of introspection and transcendence, rejecting the traditionally materialistic outlook of socialism. The goal of human emancipation was represented (in different ways) by Karl Marx and Jesus Christ. In this context, Bahro referred to early Christianity and liberation theology. At the beginning of 1980, Bahro studied with Oskar Negt at the University of Hanover. His thesis appeared as a book, A Plea for Creative Initiative. In 1983, he earned his habilitation in social philosophy. In 1982, Bahro adopted a more radical position due to the contemporary economic crisis. He advocated a restructuring of society in economic, environmental and social policy terms, which should be linked to a broad retreat from the world market and a move away from capitalist industry. Bahro also became involved in the peace movement, advocating a nuclear free Europe. Bahro's Dare Commune was an alternative community during the early days of the Greens. He believed that the transformation of society must begin on a small scale, requiring a change in the people themselves and a rediscovery of spirituality. Bahro was influenced by the Congregation of the Benedictines and the mystical experience of God. In 1981 Bahro visited the North Korea, where he was received as a guest of the state. He saw this as his most important trip, to a state he admired with a system "to satisfy all the basic requirements of security". As part of a lecture tour of the United States in summer 1983, Bahro enjoyed several weeks at Rajneeshpuram with Bhagwan Shree Rajneesh (Osho). After the Green Party entered the Bundestag for the first time in March 1983, the question arose whether they would join a coalition with the Social Democratic Party of Germany (the SPD) or remain in opposition. Bahro strongly favored the latter option (which placed him in opposition to Joschka Fischer), and believed in renewal rather than reform. In his December 1984 "Hamburg speech", Bahro made a comparison with the political and social situation in the Weimar Republic: At that time, there had also been a broad movement in society which was dissatisfied with prevailing conditions and wanted change. What mattered now was to prevent the errors and political disasters of the past. In the Weimar Republic, the "brown" pole of the political spectrum (the Nazis) overpowered the left with "nationalist mythology in disguise; therefore, resistance to capitalist development" could not begin. Bahro's "popular uprising" could occur this time without violence, but it was important that the Greens "are not lost" in the system. Bahro also called for the conquest of the right left divide; to escape its minority position, the Greens should also "penetrate the territory of the Bavarian CSU". Bahro's Hamburg speech ended with the allegation that Joschka Fischer's supporters had a lust for power, a situation that could lead to civil war and subsequent dictatorship. During the summer of 1985 Bahro left the Greens and focused on his new book, which was published in 1987 as Logic of Salvation. In it he described a "logic of self extermination" and its consequences for humanity at present, presenting a "logic of life" requiring a "leap in consciousness" and a withdrawal from the industrial "mega machine". It was important to implement a "rescue policy", before the worsening environmental crisis leads to an emergency government. Bahro called for long term goals, the elimination of short term tactics and government decentralization. He advocated an "invisible church", which would provide the necessary spiritual dimension. As a conservative on the left, he noted common ground with CDU politician and critic Kurt Biedenkopf. Inspired by Mikhail Gorbachev's perestroika, Bahro hoped for a "prince of environmental change" and suggested the establishment of a consensus oriented body similar to the British House of Lords. The book met a mostly negative response, and Bahro's references to a prince and an invisible church were criticized. In 1986, Bahro held "learning workshops" at his home in Worms, which featured discussion of his ideas and meditation. He met Beatrice Ingermann, who had been conducting a similar project since 1983 that was also a community in the Eifel. Bahro joined her group; they married in 1988, and had a daughter.
Берлин қабырғасы құлағаннан кейін
ГДР-дің жылдам құлдырауын көріп, 1989 жылдың соңында Баро Шығыс Берлинге «ГДР-ді сатудан» және оның Федеративтік Республикаға сіңірілуінен қорқып, күресу үшін барды. Ол режимнің дербестігін сақтап, өзінің ең үлкен саяси жетістігі деп санайтын саясаттың экономикадан басымдығын қамтамасыз ету үшін жұмыс істегісі келді. 1989 жылдың 16 желтоқсанында Баро Германияның Социалистік бірлік партиясының кезектен тыс партиялық конференциясына жиналған делегаттар алдында сөйлеу мүмкіндігіне ие болды, оның төрағасы бір апта бұрын оның бұрынғы заңгерлік кеңесшісі Гисси болды. Күн тәртібіндегі басты мәселе – партия жалғасуы керек пе, әлде таратылуы керек пе еді. Ақырында партия жаңа атаумен жалғасуы керек деп шешілді: Германияның Социалистік бірлік партиясы – Демократиялық социализм партиясы (нем. Sozialistische Einheitspartei Deutschlands – Partei des Demokratischen Sozialismus, қысқартылған SED PDS). Бароның конференцияға қонақ спикер ретінде қатысуына қатысты өтініші шамалы көпшілік дауысымен (54%) мақұлданды, оған сұралған 45 минут емес, 30 минут берілді. Баро бұған ренжіді және импровизациялауға мәжбүр болды. «Альтернатива» кітабына көмектескендердің барлығының есімдерін оқығаннан кейін ол бұрынғы спикер, премьер-министр және партия төрағасының орынбасары Ханс Модроуды, сондай-ақ Карл Маркс, Горбачев және Борис Ельцинды сынады. Ол ГДР-ді «әлеуметтік-экологиялық» тұрғыдан қайта құру туралы визиясын ұсынды. Оның сол кезде ГДР-де көп танылмаған радикалды экологиялық идеялары делегаттарды қызықтырған мәселелерден мүлдем алшақ болды, ал оның poleмикалық сөйлеуі қатты наразылық тудырды. Баро бұл партиямен енді ортақ тілі жоқ деген қорытындыға келді. 1990 жылдың көктемінде ол Берлиндегі Гумбольдт университетінде «Әлеуметтік экология институтын» құруға кірісті. Ол институттың экологиялық дағдарыстың әдеттегі талқылауын емес, мәселені тұтастай қарастырып, ең бастысы дағдарыстың терең әлеуметтік және мәдени себептерін зерттеп, практикалық баламаларды әзірлеуін қалады. Баро осылайша басқаларымен шатастырылмайтын өзінің әлеуметтік ғылым мектебін құрды. 1990 жылдың 16 маусымында ГДР Жоғарғы соты Бароны Гиссинің өкілдігімен қайта ақтады. 15 қыркүйекте, ГДР-дің таралуына аз уақыт қалғанда, Білім және ғылым министрі оны Гумбольдт университетінің әлеуметтік экология кафедрасының доценті етіп тағайындады. 1990/1991 оқу жылының қысқы семестрінен бастап Баро экологиялық дағдарыс мәселелері бойынша лекциялар оқыды, онда ол «Логика құтқару» кітабында ұсынған теорияларын одан әрі дамытты (ағылшын тілінде «Әлеуметтік және экологиялық апаттан аулақ болу: әлемді өзгерту саясаты: рухани және экологиялық саясаттың негіздерін зерттеу» деп жарияланды). Ол жиі қонақ спикерлер шақырған лекциялар барлық курс студенттеріне арналған және университеттен тыс аудиторияны да тартты. Алғашқы жылдары университеттің негізгі лекция залы (максимум аудитория) үнемі толы болды, бұл сонымен қатар оның лекциялардың негізі болған кітабының сатылуының артуына әкелді. Алайда институт Schweisfurth Foundation-ның қаржылық қолдауына ғана байланысты уақытша құрылым болып қалды. Тек 1995 жылы институт университеттің ауыл шаруашылығы және бау-бақша факультетінің жұмыс тобы ретінде біріктірілді. 1990 жылы Баро «экологиялық диктатура» орнатуға ұмтылуда деген айыптаулар таралды. Бұл айыптауды Цюрихте құрылған оңшыл ұйым «Психологиялық адам білімін дамыту жөніндегі бірлестік» (Verein zur Förderung der Psychologischen Menschenkenntnis) ерекше агрессивті түрде жасай бастады. «Жаңа солшылдықтың фашизмі» атты еңбегінде Бароның нақты мақсаты «экофашистік диктатура» деп мәлімдеді. Баро бұған наразылық білдіріп, жоққа шығарды, бірақ көп ұзамай осындай айыптаулармен бетпе-бет келді. Бұл айыптаулар оның «Логика спасения» кітабынан алынған цитаталарға негізделген. 1992 жылы оның бұрынғы партиялық әріптесі Ютта Дитфурт өзінің «Feuer in die Herzen» [Жүректерге от салу] атты кітабында оны эзотерикалық, авторитарлық және ұлтшыл идеяларға бет бұруда айыптап, пікірталасқа қосылды. Берлиндегі қызметімен қатар, 1991 жылға дейін Баро Нидерштадтфельдтегі коммерциялық емес ұйым Lernwerkstatt [Learning Workshop]-да белсенді болды және бұрынғы ГДР-де жаңа тұрақты өмір сүру және экономикалық жүйелер туралы ұқсас тәжірибелер жоспарлады. 1991 жылдың жазында Саксонияның премьер-министрі Курт Биденкопфпен болған әңгіме Баутценге жақын Поммериц ауылындағы «LebensGut» әлеуметтік-экологиялық болашақтану жобасына әкелді. Мұнда Гумбольдт университетінде басталған әлеуметтік-экологиялық зерттеулер, негізінен Бароның бұрынғы әріптесі Майк Хосангтың күшімен жалғастырылуда. 1993 жылдың қыркүйегінде Бароның әйелі Беатрис отбасылық даудан кейін өзіне-өзі қол жұмсады. Ол осы оқиғаға соншалықты қайғырды, бір семестр лекцияларды жоюға мәжбүр болды. 1994 жылдың көктемінде ол денсаулығына қатысты да қиындықтарға тап болды, ал осы жылдың күзінде оған Ходжкин емес лимфома диагнозы қойылды. Баро өзінің ауруының себебі әйелінің өлімі сияқты қақтығыстар екеніне сенді және дәстүрлі емге қарсы болды, орнына әртүрлі баламалы диагностика және емдеу әдістерін қолданып, уақытша монастырьға көшті. Денсаулығы күрт нашарлағаннан кейін ғана тағы бір химиятерапия курсына келісті. 1995 жылдың мамырында, төсегінде жатқанда, ол ұзақ уақыттан бері күтім етіп жүрген қызына көмектесіп жүрген қатыны және серігі Марина Лехнертке үйленді. Бір жылдық денсаулық себепті үзілістен кейін, 1996 жылдың жазында Баро оқуды қайта бастады, бірақ тек шектеулі көлемде. Ол 1997 жылдың шілдесінде соңғы лекциясын оқыды. Содан кейін ол пневмонияға шалдықты және қатерлі ісік қайтадан белсенді болды. Рудольф Баро 1997 жылдың 5 желтоқсанында Берлинде қайтыс болды және Берлиндегі Доротенштадт зиратына жерленді.
Seeing the rapid decline of the GDR, at the end of 1989 Bahro went to East Berlin to fight against the feared "sellout of the GDR," its absorption by the Federal Republic. He wanted to work to ensure that the regime could keep its autonomy and maintain what he thought was its greatest political achievement: the primacy of politics over economics. On 16 December 1989, Bahro had the opportunity of speaking to the assembled delegates of the extraordinary party conference of the Socialist Unity Party of Germany, whose chairman had, a week ago, been his former legal counsel, Gysi. The main item on the agenda was whether the party should continue or be dissolved. What was finally decided was that the party should continue under a new name: Socialist Unity Party of Germany – Party of Democratic Socialism (German: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands – Partei des Demokratischen Sozialismus, abbreviated SED PDS). Bahro's request to address the conference as a guest speaker found only a slight majority (54%), and he was granted only 30 minutes, not the requested 45 minutes. Bahro was annoyed at this and had to improvise. After reading out the names of all the people who had helped him with his book, Die Alternative, he criticized the previous speaker, Minister President and Deputy Party Chairman Hans Modrow, as well as Karl Marx, Gorbachev and Boris Yeltsin. He went on to present his vision of a "socio ecological" restructuring of the GDR. His radical environmental ideas, which were hardly known in the GDR at that time, were far removed from the problems that interested the delegates, and his polemical introduction provoked fierce resentment. Bahro concluded that he no longer had anything in common with this party. In the spring of 1990, he began setting up an "Institute for Social Ecology" at the Humboldt University of Berlin. Instead of the usual discussion of the ecological crisis, he wanted this institute to address the issue holistically and, above all, study the deeper social and cultural causes of the crisis and develop practical alternatives. Bahro thus set up his own school of social science that is not to be confused with others that also go by the name of social ecology. On 16 June 1990, again represented by Gysi, Bahro was rehabilitated by the Supreme Court of the GDR. On 15 September, shortly before the end of the GDR, the Minister of Education and Science appointed him associate professor of social ecology at Humboldt University. From the winter semester 1990/1991, Bahro regularly held lectures on issues of the environmental crisis, where he further developed the theories that he had put forward in his book Logik der Rettung (published in English as Avoiding social and ecological disaster: the politics of world transformation: an inquiry into the foundations of spiritual and ecological politics). The lectures, to which he frequently invited guest speakers, were aimed at students in all years and also attracted an audience from outside the university. In the first years, the main lecture hall (auditorium maximum) of the university was consistently full, and this also resulted in increased sales of his book on which the lectures were based. However, the Institute remained a temporary arrangement that could only exist thanks to financial support from the Schweisfurth Foundation. It was not until 1995 that the institute was integrated into the university as a working group of the Faculty of Agriculture and Horticulture. In 1990, there were accusations that Bahro was striving for "eco dictatorship". This accusation was made particularly aggressively by the Verein zur Förderung der Psychologischen Menschenkenntnis, a right wing organization founded in Zurich which, in a work entitled The Fascism of the New Left, claimed that Bahro's real goal was an "eco fascist dictatorship". Bahro indignantly denied this but soon found himself confronted with more accusations of this nature. The accusations were based on quotations from his book Logik der Rettung. In 1992, a former party colleague of his, Jutta Ditfurth joined the debate when, in her book Feuer in die Herzen [Putting Fire in the Hearts], she accused him of turning to esoteric, authoritarian and nationalist ideas. In addition to his activities in Berlin, until 1991 Bahro also active in the Lernwerkstatt [Learning Workshop] a non profit organization in Niederstadtfeld, and he planned similar experiments with new sustainable living and economic systems in the former GDR. A conversation with the Minister President of Saxony, Kurt Biedenkopf, in the summer of 1991 led to the socio ecological futurology project LebensGut in the village of Pommritz, near Bautzen. There, the socio ecological research begun at the Humboldt University is also being continued, mainly by Bahro's former associate Maik Hosang. In September 1993, Bahro's wife Beatrice committed suicide following a marital dispute. He was so devastated that he had to cancel a semester of lectures. In the spring of 1994, he also became physically ill, and in the autumn of that year he was diagnosed with non Hodgkin's lymphoma. Bahro was convinced that his illness was the consequence of traumatic experiences such as the suicide of his wife and resisted conventional therapy, instead trying various alternative methods of diagnosis and therapy and temporarily moving into a monastery. Only after his condition deteriorated dramatically, he agreed to another course of chemotherapy. In May 1995, on his sickbed, he married his girlfriend and companion Marina Lehnert, who had been caring for his daughter for some time. After a year's break due to illness, in summer 1996 Bahro resumed teaching, but only to a limited extent. He gave his last lecture in July 1997. After that, he caught pneumonia and the cancer broke out again. Rudolf Bahro died in Berlin on 5 December 1997 and was buried at the Dorotheenstadt cemetery in Berlin.