Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік флоттың линейка кемесі
Ship of the line of the Royal Navy
HMS Duke of Wellington – Корольдік флоттың 131 зеңбірекпен қаруланған, бірінші дәрежелі кемесі. 1852 жылы суға түсірілген, ол теңіз күштеріндегі қарқынды технологиялық өзгерістердің көрінісі болды, желкен және бу күшімен қозғалды. Бумен жұмыс істейтін алғашқы кемелердің бірі бола тұрып, ол әлі де биік мачталармен және тік төселген қанатармен жабдықталған, ал сэр Чарльз Нейпиердің флагманы болды.
HMS Duke of Wellington was a 131 gun first rate ship of the line of the Royal Navy. Launched in 1852, she was symptomatic of an era of rapid technological change in the navy, being powered both by sail and steam. An early steam powered ship, she was still fitted with towering masts and trim square set yards, and was the flagship of Sir Charles Napier.
Дизайн және құрылыс
Алғаш HMS Windsor Castle деп аталып, 200 жыл бойы теңіз шайқастарындағы басты кеме болған үш қабатты ағаш кеме класының біріншісі болды. Ол 1841 жылы Әскери-теңіз күштерінің геодезист-суревері сэр Уильям Саймондстың жобасы бойынша тапсырыс берілді, бірақ 1849 жылдың мамырына дейін Пемброк докта құрылысы басталмады. Осы кезде Саймондс отставкаға кетіп, жобаны көмекші геодезист Джон Эдье өзгертті. Бұл кезеңде кеме желкенді кеме ретінде жоспарланған. Корольдік теңіз күштері үш онжылдықтан бері кішкентай кемелерде бу күшін қолданса да, оны желілік кемелерге енгізбеді, себебі үлкен бу машинасының орнына қажетті құрылымдар қарулар санын күрт азайтатын еді. Бұл мәселе 1840 жылдары бұрандалы пропеллердің пайда болуымен шешілді. 1851 жылдың желтоқсанында теңіз күштерін бумен жүретін жауынгерлік флотпен қамтамасыз ету мақсатында жарияланған жедел бағдарлама аясында, жаңа геодезист капитан Болдуин Уокер жобаны одан әрі өзгертті. Кеме 1852 жылдың қаңтарында екі жерден кесіліп, жалпы ұзындығы 9,1 метрге ұзартылды және бұрандалы пропеллермен жабдықталды. Ол темір фрегат «Симоон» үшін Роберт Нейпир мен Ұлдары компаниясы жасаған 780 а.к. қуаттылықтағы қозғалтқыштарды алды, олар «Симоон» әскер тасымалдау кемесіне айналдырылғанда берілді. Кеме 1852 жылдың 14 қыркүйегінде суға түсірілді. Сол күні Веллингтон герцогы қайтыс болды, осыдан кейін кеме оның құрметіне қайта аталды және герцогтың бейнесі салынған жаңа кеме мүсінімен жабдықталды.
First christened HMS Windsor Castle, she was the first of a class of four that represented the ultimate development of the wooden three decker ship of the line which had been the mainstay capital ship in naval warfare for 200 years. She was originally ordered in 1841 to a design of Sir William Symonds, the Surveyor of the Navy, but was not laid down until May 1849 at Pembroke Dock by which time Symonds had resigned and the design had been modified by the Assistant Surveyor John Edye. At this stage the ship was still intended as a sailing vessel. Although the Royal Navy had been using steam power in smaller ships for three decades, it had not been adopted for ships of the line, partly because the enormous paddle boxes required would have meant a severe reduction in the number of guns carried. This problem was solved by the adoption of the screw propeller in the 1840s. Under a crash programme announced in December 1851 to provide the navy with a steam driven battlefleet, the design was further modified by the new Surveyor, Captain Baldwin Walker. The ship was cut apart in two places on the stocks in January 1852, lengthened by 30 feet (9.1 m) overall and given screw propulsion. She received the 780 hp engines designed and built by Robert Napier and Sons for the iron frigate Simoon, which had surrendered them on conversion to a troopship. The ship was launched on 14 September 1852. On that day the Duke of Wellington died, and she was subsequently re named in his honour and provided with a new figurehead in the image of the duke.
Қызмет тарихы
1853 жылғы 4 ақпанда аяқталған кезде «Веллингтон герцогы» кемесі, кем дегенде қағаз жүзінде, әлемдегі ең қуатты соғыс кемесі болды (және 1855 жылы француздық «Бретань» кемесі аяқталғанға дейін солай болып қалатын) және Корольдік теңіз күштері үшін салынған ең ірі кеме, Нельсонның «Жеңісінен» екі есе үлкен және әлдеқайда кең жағы бар. Оның ұзындығы 73,1 метр, суырық көлемі 5892 тонна, 131 зеңбірек тасыды, олардың жалпы салмағы 382 тонна және негізінен 32 фунттық ядролармен атылатын. Канал флотының Батыс эскадрильясында қызметтен кейін, ол вице-адмирал сэр Чарльз Нейпирдің Ресеймен соғыс басталғанда (кейін Қырым соғысы деп аталды) Балтық теңізіне бастап апаратын флоттың флагманы болып тағайындалды. «Веллингтон герцогы» 1854 жылғы Балтық кампаниясы бойы оның флагманы болды және келесі жылы Нейпиердің орнын басушы, контр-адмирал Ричард Сондерс Дундас Балтыққа флагманы ретінде қайтып келді, Свеаборгты бомбалауға қатысты. 1853 жылғы 11 сәуірде сынақтар кезінде кеме бу машинасымен 10,15 теңіз шақырымын (түйін) жүзген, бірақ қолданылған қозғалтқыштар қанағаттандырмай шықты, ал жеделдетілген жөндеу оның конструкциялық беріктігіне зиян келтірді; осы себепті ол Қырым соғысынан кейін жауынгерлік қызметке қатыспады және 1856 жылы қызметтен босатылды. 1860 жылдан 1863 жылға дейін Девонпортта күзет кемесі ретінде, ал 1863 жылдан бастап Портсмутте қабылдау кемесі ретінде қызмет етті, онда ол танымал және көп суретке түсірілген көрініске айналды, пошта карточкаларында әрқашан «сэр Чарльз Нейпирдің флагманы» деп сипатталды. 1869 жылы Портсмуттегі Порт адмиралының флагманы ретінде алмастырды («Жеңіс» кемесі оның қосымша кемесі болды), өтетін қонақтарға, мысалы, Озборн үйіне бара жатқан королева Викторияға салют берді. 1879 жылғы 4 ақпанда кеменің алдыңғы бөлігінде өрт шықты. Ол екі буксирдің көмегімен сөндірілді. 1884 жылғы 24 қазаннан 1886 жылға дейін Бас қолбасшының флагманы болды, ал 1896 жылы Портсмутте королева Викторияның туған күнін тойлау және флотты қарау кезінде «оқиғаға лайықты әдемі безендірілді» (1888 жылғы 31 наурызда қызметтен босатылғанына қарамастан).
When completed on 4 February 1853, HMS Duke of Wellington was, on paper at least, the most powerful warship in the world (and would remain so until the completion of the French Bretagne in 1855) and the largest yet built for the Royal Navy, twice the size of Nelson's Victory and with a far bigger broadside. She was 240 feet (73.1 m) long, displaced 5,892 tons, and carried 131 cannon, weighing a total of 382 tons and mainly firing 32 lb balls. After service in the Western Squadron of the Channel Fleet, she was designated the flagship of the fleet that Vice Admiral Sir Charles Napier was to lead to the Baltic on the outbreak of the war with Russia (later known as the Crimean War). Duke of Wellington served as his flagship throughout the Baltic campaign of 1854 and returned to the Baltic the following year as the flagship of Napier’s successor in the command, Rear Admiral Richard Saunders Dundas, being present at the bombardment of Sveaborg. Under trials on 11 April 1853 she had made 10.15 knots under steam, but the second hand engines turned out distinctly unsatisfactory, and the hurried conversion had compromised her structural strength; she thus saw no active service after the Crimean War and paid off in 1856. She served as guard ship of sailing ordinary at Devonport from 1860 to 1863, then as a receiving ship at Portsmouth from 1863, where she became a familiar and much photographed sight, always described on postcards as "the flagship of Sir Charles Napier". She replaced as flagship of the Port Admiral at Portsmouth in 1869 (with Victory becoming her tender), firing salutes to passing dignitaries, such as Queen Victoria on her way to Osborne House. On 4 February 1879, a fire broke out at the fore of the ship. It was extinguished with the assistance of two tugs. She served as flagship for the Commander in Chief from 24 October 1884
to 1886 and for Victoria's birthday celebration and fleet review at Portsmouth in 1896 "dressed smartly for the occasion" (despite having been paid off on 31 March 1888).
Тағдыр
1903 жылы оған тағайындалған персонал RN Портсмут казармасына көшірілді, ал 1904 жылы кеме бөлшектерге таратылу үшін сатылды. Чарлтонның Темза өзені жағалауында табылған кеме ағаштары Веллингтон герцогының кемесінен екені анықталды.
The personnel stationed on her eventually moved into RN Barracks Portsmouth in 1903 and she was finally sold to be broken up in 1904. Ship's timbers discovered on the Thames foreshore at Charlton have been identified as being from the Duke of Wellington.