Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
St Matthias Old Church – 1654 жылы Шығыс Үндістан компаниясы Поплар қаласында салған Поплар капелласының қазіргі атауы. Шіркеу ІІ* санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген. St Matthias Old Church – Комонвелл кезінде салынған, бүгінге дейін сақталған өте сирек шіркеулердің бірі (басқалары – Бервик-он-Твид, Стаунтон Гарольд, Найнкеркс және Броуэмдегі шіркеулер).
St Matthias Old Church is the modern name given to the Poplar Chapel built by the East India Company in 1654, in Poplar. The church is designated a Grade II* listed building. St Matthias Old Church is one of the very few extant churches built under the Commonwealth (others include those at Berwick on Tweed, Staunton Harold, Ninekirks and Brougham.)
Тарих
1627 жылы Шығыс Үндістан компаниясы (EIC) Поплар Хай-стриттегі үйді мүгедек теңізшілерге арналған аурухана ретінде пайдалану үшін сатып алды. 1618 жылы жемқор зергер Хью Грит тастар ұрлағаны үшін Үндістаннан қайтарылып келді. Ол 1619 жылы түрмеде қайтыс болды және өсиетінен мектеп немесе аурухана құруды өсиет етті. Компания 1614 жылы Блэкволлде кеме жасау шебін құрғандықтан, көршілес Поплар орналасу үшін табиғи таңдау болды. 1633 жылы Поплар және Блэкволл тұрғындары – көбінесе EIC қызметкерлері – Степнидегі Сент-Данстан шіркеуі олар үшін тым алыс болғандықтан, сол жерде шағиналау орны салынсын деп өтініш білдірді. 1639 жылы Поплар иелігінің иесі Гилберт Детик қайтыс болғанда, ол шағиналау орнының құрылысына қосымша 100 фунт стерлинг қалдырды, бірақ оның қайтысынан кейін үш жыл ішінде жұмыс басталуы керек еді. Жұмыстың басталуы Ағылшыл азамат соғысының басталуымен бірге келді. Кентербери архиепискобы Уильям Лауд 1645 жылы шіркеу сәулеті және ішкі безендіру туралы пікірталстарға белсенді қатысқаннан кейін өлім жазасына кесілді. EIC директоры сэр Джон Гейердің қалдырған мүлігі және Компаниядан түскен қаржымен 1652 жылы жұмыс тиянақты түрде басталды. Алғашқы төлем 1654 жылы Кирпіш салушылар цехының шебері Джон Таннерге төленді, ол басты құрылысшы болды. 1657 жылы шағиналау орнына жер бөлінді. Уильям Милфорд Тьюлон 1867-1876 жылдары маңызды өзгерістер жасады: заманауи мінбар, су шашу алаңы және орган орнатылды, ғимарат Кент тасымен қапталды, ал алтарь, киім ауыстыру бөлмесі және орган камерасы орнатылды. 1920 жылы Шығыс Лондон ложалары Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан бауырларының құрметіне масондық бейнелерді қамтитын боялған әйнек терезелерді орнатты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Поплар қатты бомбаланды, бірақ Сент-Матиас қабырғаларындағы кейбір сынықтармен ғана аман қалды. Алайда, 1970 жылдары Сент-Матиас Сент-Аннмен бірікті; Сент-Матиас гүлденіп өсті, бірақ Сент-Анн, әлдеқайда кіші қауымдармен, архитектуралық тұрғыдан жабылуға тым құнды болды. Осылайша екі шіркеу бірігіп, Сент-Матиас қауымы Лаймхаузға көшіп келді. 1977 жылы Сент-Матиас ғимараты пайдасыз деп жарияланып, киелі статусы алынды. Бірнеше жыл бойына тоқырап тұрғаннан кейін, English Heritage және Лондон доктарын дамыту корпорациясы (LDDC) 1990 жылы күрделі қалпына келтіруге келісті, келісілген мақсаты – «Өнер орталығы» ретінде пайдалану. LDDC-де English Heritage-ке тең қаржы болмағандықтан, LDDC өзінің үлесі West India Quay учаскесіне қажетті «жоспарлау пайдасының» бөлігі болуы керек деп шешті, олар оны сату процесінде болды. Шетелдік сатып алушы Cheval-тің Ұлыбританиядағы агенттері «Өнер орталығы» жобасын қабылдаудан бас тартып, болашақ пайдалануды анықтау үшін жергілікті қатысуды, сондай-ақ Сент-Матиасты мәңгілік сақтау үшін «жинақтау қорын» құруды талап етті. 1992 жылы ғимаратты сақтау және қоғамдық орталық ретінде пайдалану үшін Сент-Матиас консервациялық қоры құрылды.
In 1627 the East India Company (EIC) purchased a house in Poplar High Street to be used as a hospital for disabled seamen. In 1618 a corrupt jeweller, Hugh Greete, had been sent back from India for stealing stones. He died in prison in 1619, and directed that a school or hospital be founded from his estate. The Company had set up a shipyard in Blackwall in 1614, so neighbouring Poplar was the obvious choice for location. In 1633 the inhabitants of Poplar and Blackwall – largely employees of the EIC – requested that a chapel be built there as St Dunstan's, Stepney was too far away for them. When Gilbert Dethick, the Lord of the Manor of Poplar, died in 1639 he left a further £100 towards the building of the chapel, on the condition that work started within three years of his death. The beginning of the work coincided with the outbreak of the English Civil War. William Laud, the Archbishop of Canterbury was executed in 1645 after being prominently involved in debates about church architecture and internal décor. With a further bequest from Sir John Gayer, a director of the EIC, and money direct from the Company, work got properly underway in 1652. The first payment was made to John Tanner, Master of the Bricklayers' Company in 1654, who became the principal builder. The burial ground was allotted to the chapel in 1657. William Milford Teulon carried out substantial changes from 1867 to 1876: a modern pulpit, font and organ were installed, the building was clad in Kentish ragstone and a chancel, vestry and organ chamber were installed. Stained glass windows incorporating masonic imagery were installed in 1920 by East London lodges as a memorial to their brethren who had died in the First World War. Poplar was heavily bombed during the Second World War, but St Matthias survived with only shards of shrapnel buried in some of the walls. However, in the 1970s St Matthias merged with St Anne's, Limehouse; St Matthias was thriving but St Anne's, with much smaller congregations, was architecturally too prestigious to close. So the two churches joined, and the congregation of St Matthias moved to Limehouse. St Matthias' building was declared redundant in 1977 and deconsecrated. After several years of dereliction, English Heritage and the London Docklands Development Corporation (LDDC) agreed to major restoration in 1990, with the agreed use being as an "Arts Centre". As the LDDC did not have the funding to match English Heritage, LDDC decided that its contribution should be part of the necessary 'Planning Gain' required for the West India Quay site, which they were in the process of selling. The UK agents of the overseas purchaser, Cheval, refused to accept the 'Arts Centre' and demanded local involvement in determining future use as well as the establishment of a "sinking fund" to maintain St Matthias in perpetuity. In 1992 the St Matthias Conservation trust was set up to preserve the building and provide use as a community centre.