Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нидерландыдағы Вик-ан-Зе қаласы теңіз жағасында орналасқандықтан туристер арасында танымал демалыс орнына айналды. Бұл ауылдың экономикасындағы көптеген барлар мен қонақүйлерде көрініс тапқан.
the town in the Netherlands
Due to its seaside location, Wijk aan Zee has become a popular destination among tourists. This is reflected in the village economy, which consists of many bars and hotels.
Еуропаның мәдени ауылы 1999
1999 жылы Вик-ан-Зе өзін "Еуропаның мәдени ауылы" деп атады, жалпы ауыл өмірінің ерекшелігін мойындады. Бұл Данияның Томмеруп ауылы осындай атаққа ие болғаннан кейін үш жыл өткен соң болды, бірақ бұл жолы ірі жоба басталатын болды. Вик-ан-Зе Англия, Эстония, Франция, Грекия, Италия, Испания, Германия, Дания, Чехия және Венгрия ауылдарымен бірігіп, Еуропадағы ауылдардың рөлі мен болашағын анықтауға, сондай-ақ қазіргі шағын қауымдастықтарға туындайтын қиындықтарды шешудің жолдарын табуға тырысты. Әр жыл сайын осы ауылдардың бірі "Еуропаның мәдени ауылы" атағын алатын болды. Соңғы жылдары Мәдени ауыл жобасы ауылдардың қандай мүмкіндіктері бар екенін және оларды қалай ұсынуға болатынын анықтауға көмектесті. Сонымен қатар, бұл қалалық аймақтарға да қатысты әлеуметтік сынға алып келді. Бұл Голландия үкіметінің назарына ілігіп, жобаның бастамашыларының біріне ауылдарды қалай "салуға" болатыны туралы эссе жазуды тапсырды. Жақында голландиялық журналист "Жанды ауылдар" атты кітап жазды, онда "ауыл қозғалысының" ойлары мен іс-қимылдары сипатталған.
In 1999, Wijk aan Zee named itself "Cultural Village of Europe", recognizing the special nature of village life in general. This was three years after the Danish village of Tommerup had claimed such a title, but this time a large project was to ensue. Wijk aan Zee came together with villages from England, Estonia, France, Greece, Italy, Spain, Germany, Denmark, The Czech Republic and Hungary in an effort to determine the role and future of villages in Europe, but also to help each other find ways to cope with difficulties that come to small communities nowadays. Each year, another one of these villages would bear the title of "Cultural Village of Europe". During the last years, the Cultural Village project led to an increasingly refined picture of what villages have to offer and how to offer it. Simultaneously, this brought about a social critique that is relevant to urban areas as well. It has attracted the attention of the Dutch government, who asked one of the initiators of the project to write an essay about how to 'build' villages. Recently, a Dutch journalist wrote a book about the project called 'Vital Villages', in which the thoughts and deeds of the 'village movement' are documented.
Атлантикалық қабырға
Вийк-ан-Зее айналасындағы құмды ландшафтта 1940 және 1944 жылдар аралығында неміс оккупациялық күштері салған Атлантика қабырғасының кейбір бункерлері әлі де сақталған. Бұл жағалау қорғау жұмыстары (голланд тілінде kustverdedigingswerken) IJmuiden бекінісінің (неміс тілінде Festung IJmuiden) бір бөлігі болды. IJmuiden бекінісінің мақсаты IJmuiden портын және жақын маңдағы болат зауыттарын одақтастардың шабуылдарынан қорғау болды. Осы қорғаныстардың барлығы миналы алаңдар, танк орлары және бөгеттермен қоршалған, олардың кейбіреулері шамалы жерге терең бойлап созылды. 1942 жылдың қараша айында Вийк-ан-Зее тұрғындарын толығымен елдің ішкі аймақтарына көшіру туралы шешім қабылданды. Көптеген тұрғындар Бевервик және Велсен қалаларына көшіп кетті. 1943 жылдың 12 тамызында тұрғындарға өз тәуекелімен қайтуға рұқсат берілді, бірақ 1943 жылдың 15 қазанында ауыл тағы да эвакуацияланды. "Вейк" қонақ үйінің артындағы құмдарда немістер радарлық бункер салды. Бұл радарлық бункердің мақсаты жау кемелері мен ұшақтарын анықтау болды. Бұл радар экрандарының биіктігі жиырма метр болатын, сондықтан оларды бункердің бетон қабырғасына терең орнату қажет болды. Бұл радарлық қондырғылар "Мамонт тістері" (Mammutstanden) деп аталды. Нидерландыда "Мамонт тістері" орналасқан төрт орын болды: Ден-Хелдер, Оосткапель, Гаага және Вийк-ан-Зе. 1944 жылдың жазында одақтастардың құрлыққа түсуінен кейін Велсен және Бевервиктің бір бөлігі де эвакуацияланды. Содан кейін Вийк-ан-Зее тұрғындары өз ауылдарынан одан да алыс, әдетте Харлем немесе Амстердам қалаларына көшіп кетуге мәжбүр болды. 1945 жылдың 8 маусымынан бастап, азаттыққа қол жеткеннен кейін, адамдар көбінесе бос қалған үйлеріне оралды. Неміс әскерлері одақтас әскерлері мен голланд азаматтық әскерлерімен соғыс тұтқындары ретінде уақытша бос пәтерлерде ұсталды. Германияға қайту алдында олар бөгеттер мен миналы алаңдарды жоюға міндеттелді. Бұл жұмыс өте қатыгездікпен жүргізілді: әскерлер кең қатарларға тізіліп, қол ұстасып миналардан бір аймақты толығымен тазартуға мәжбүр болды. Осы миналарды тазалау кезінде бірнеше неміс сарбаздары қаза тапты. Кейбір ауыл тұрғындары миналарды жоюдың тым жылдам аяқталуына наразылық білдірді, сондықтан неміс сарбаздары кем дегенде бір аймақты миналар үшін тексеруі мүмкін, онда олар миналардың орналасқандығын білген. Алайда, тұрғындар бұл аймақтағы миналарды бұрыннан алып тастаған, соның арқасында браконьерлік мақсаттар үшін кіре алған. Ауыл қауіпсіз түрде тазартылғаннан кейін, неміс сарбаздары Германияға қайтарылды.
In the dune landscape around Wijk aan Zee some bunkers still remain of the Atlantic Wall, built by the German occupying forces between 1940 and 1944. These coastal defence works (kustverdedigingswerken in Dutch) formed part of the so called “Fortress IJmuiden,” (Festung IJmuiden in German.) The purpose of the Fortress IJmuiden was to protect the port of IJmuiden and the nearby steelworks against attacks from the Allies. All of these defences were protected by a combination of mine fields, tank ditches, and dams, some of which ran kilometres deep inland. In November 1942 it was decided there would be a complete evacuation of the inhabitants of Wijk aan Zee to the inland country. Many inhabitants withdrew to Beverwijk and Velsen. On 12 August 1943 the occupants were permitted to return at their own risk, but on 15 October 1943 the village was once again evacuated. On the dunes behind Hotel de Wijk, a radar bunker was constructed by the Germans. This was aimed at intercepting enemy ships and planes. These radar screens had a height of twenty meters and for this reason had to be deeply set in the concrete of the bunker. These radar installations were called Mammoths‘ Teeth, (Mammutstanden in Dutch). In total there were four places in the Netherlands where these "Mammoths’ Teeth" stood: Den Helder, Oostkapelle, The Hague and Wijk aan Zee. In the summer of 1944, after the landings of the Allies, Velsen and some parts of Beverwijk were also evacuated. The occupants of Wijk aan Zee then had to move still further away from their village, generally to Haarlem or Amsterdam. After the liberation and as of 8 June 1945 the people could return to their mostly empty houses. The German troops that remained were kept by Allied soldiers and Dutch citizen soldiers as prisoners of war and were kept temporarily in still empty apartments. Before they would return to Germany, they were forced to clear the dams and mine fields. The manner in which this happened was indeed cruel: the soldiers had to clear an area of mines completely by walking arm in arm in wide rows. Some German soldiers lost their lives in this clearing of mines. Some rural occupants didn't like the idea of de mining being finished so quickly and so it could be that the German soldiers searched at least one area for mines where they knew for certain mines had indeed been laid. However, the citizen population had personally removed the mines earlier in that area to be able to enter for poaching purposes. When the village had been safely cleared, the German soldiers were sent back to Germany.
Өнер
Wijk Aan Zee жағажайы 1999 жылы Александра Мирдің «Айдағы бірінші әйел» атты перформансы үшін пайдаланылды.
The beach at Wijk Aan Zee was used in 1999 as the site for Aleksandra Mir's performance First Woman on the Moon.