Металл қапталды әуе кемесі ZMC-2

Кіріспе

Металл терісі бар дирижабль

ZMC 2 (Zeppelin Metal Clad 200,000 куб футт сыйымдылығы) – металл терісі бар жалғыз сәтті жұмыс істеген дирижабль. Детройт қаласындағы Ұшақ дамыту корпорациясы Гроссе-Иль әскери-әуе базасында құрастырған. Апсон Детройт қалалық Карл Б. Фричшемен бірігіп, Генри Форд пен Эдсел Фордтың, сондай-ақ General Motors компаниясының Чарльз Кеттерингі, Детройт Эдисон президенті Алекс Дау және жергілікті өнеркәсіпші Уильям Б. Стоуттың қолдауымен Детройт Ұшақ корпорациясын құрды. Әуе кемесі 1925 жылы ZMC 2 құрылысына арналған арнайы ангарда салынды, ал компанияның болашақта шығаратын металл қаптамалы дирижабльдерді салу үшін оны кеңейтуге болатын еді. 1960 жылға дейін Ұлттық әскери-әуе базасының ең үлкен құрылысы болып келді, содан кейін бұзылып, шатыры жақын маңдағы Мичиган штатының Трентон қаласындағы боулинг аллеясының құрылысында қайта пайдаланылды. ZMC 2 "Қалайы көпіршік" деп аталды, кейде "қалайы кеме" деп те айтылатын. Терісі қалайдан емес, Alcladтан жасалған. Дирижабль көз жасы тамшысы тәрізді пішінге ие және сегіз кішкентай тұрақтандырғыш қанаты болды, олардың төртеуі рульдік механизмдермен жабдықталған. Ол 3,5 миллионнан астам құйма бұрандалармен біріктірілген, оларды ауа өткізбейтін тігіс машинасына ұқсас құрылғы арқылы орнатқан. Қызмет ету кезеңінде ZMC 2 газдың таралу жылдамдығы матадан жасалған дирижабльдерге қарағанда әлдеқайда төмен болды, яғни қосымша гелийді енгізу үшін көбірек уақыт қажет болды. Гелий ауамен оңай араласып, одан бөлу қиын болғандықтан, ауа шығарылғанша гелийді тікелей дирижабльге соқпау мүмкін емес еді. Сондықтан, дирижабльді алдымен көмірқышқыл газымен (CO2) толтыруға шешім қабылданды – гелиймен аз араласатын және одан бөлу оңай болатын ауыр газ. CO2 толтырылғаннан кейін, гелий камераның үстіңгі жағындағы клапандар арқылы қысыммен сорғыланып, төменгі жағындағы клапандар арқылы CO2 шығарылып, содан кейін онымен араласқан гелийді қалпына келтіруге болады. Дирижабль "Қалайы дилемп" деп аталды. Оның алғашқы теңіз сардары Ред Дуган болды, ол дирижабльді пайдалануға тартынды, оны қауіпсіз емес деп есептеді. Дуганның алаңдаулары негіссіз екені дәлелденді, бірақ ол кейіннен басқа дирижабль апатында қаза тапты. ZMC 2 дирижаблі нөлдік ішкі қысыммен, жеткілікті жылдамдықпен жұмыс істеді, осылайша ол "қатаң" дирижабль саналды. 2,83-ке тең төменгі аэродинамикалық қатынасы болғандықтан, ZMC 2 дирижаблін басқару қиын болды. 1936 жылға қарай дирижабль 80000 миль (128747 км) жол жүрген, әрі коррозияның ешқандай белгісі байқалмады. Өмірінің барысында ZMC 2 752 ұшуды және 2265 сағат ұшу уақытын тіркеді. Соңғы жылдары оның қолданылуы айтарлықтай төмендеді. 1938 жылдың желтоқсаны мен 1941 жылдың сәуірі аралығында ол бес сағат қана ұшу уақытын тіркеді. Теңіз күштері үшін тым кішкентай саналған ZMC 2 дирижаблі 1941 жылы шамамен 12 жыл қызметтен кейін қызметтен шығарылып, жаратылды.

The ZMC 2 (Zeppelin Metal Clad 200,000 cubic foot capacity) was the only successfully operated metal skinned airship ever built. Constructed at Naval Air Station Grosse Ile by The Aircraft Development Corporation of Detroit, Upson teamed up with Carl B. Fritsche of Detroit and together they formed the Detroit Aircraft Corporation, with backing from Henry Ford and Edsel Ford, as well as Charles Kettering of General Motors, Alex Dow, president of Detroit Edison, and William B. Stout, a local industrialist. The airship was constructed in a special hangar built in 1925 for the construction of the ZMC 2, and expandable for the construction of much larger metal clad airships the company envisioned would be produced later. It remained the largest structure on the Naval Air Station property until 1960, when it was dismantled and the roof reused in the construction of a bowling alley in nearby Trenton, Michigan. The ZMC 2 was nicknamed the "Tin Bubble" and was also sometimes called a "tinship". The skin was not tin but Alclad. The airship was roughly teardrop shaped and had eight small stabilizer fins, four of which had rudders. It was held together with over 3.5 million rivets, which were applied by an innovative sewing machine like device which produced airtight seams. During its service life the ZMC 2 was found to have a gas diffusion rate much lower than that of fabric hulled blimps, meaning that a much longer time would pass before additional helium needed to be added. Since helium mixes freely with air and is hard to separate from it, it was impractical to pump helium directly into the airship until the air was removed. It was decided that the airship would first be filled with carbon dioxide (CO2), a heavy gas that mixes less freely with helium and which is easier to separate from helium. Once filled with CO2 the helium could be pumped in under pressure from valves at the top of the chamber, forcing the CO2 out through valves located on the bottom, and then recovering any helium that did mix with it. The airship was nicknamed "the Tin Blimp". Its first Navy skipper was Red Dugan, who expressed reluctance at operating the airship, believing it unsafe. Dugan's concerns were proven wrong, though he later lost his life in the crash of another airship, Akron. The ZMC 2 was operated with a zero internal pressure at speeds up to , sufficient for it to be considered a 'rigid' airship. With its low fineness ratio of 2.83, the ZMC 2 was difficult to fly. By 1936, the airship had travelled over 80000 mile (128747 km) with little sign of corrosion. In its lifetime the ZMC 2 logged 752 flights and 2265 hours of flight time. In its final years its use had dropped significantly. Between December 1938 and April 1941 it only logged five hours of flight time. Considered by the Navy as too small for anti submarine patrols, the aging ZMC 2 was decommissioned and scrapped in 1941 after nearly 12 years of service.

ZMC-2 танымал мәдениетте

ZMC 2 Клайв Касслердің "Циклоп" (1986) романында маңызды рөл атқарады, онда ол бұрынғысынша жойылмай, Prosperteer деп қайта аталған болады.