Кіріспе
1093–1103 жылдар аралығында Норвегия королі, екінші норвегиялық король Магнус Олафссон. Магнус III Олафссон (көне норвеж: Magnús Óláfsson, норвег: Magnus Olavsson; 1073 – 24 тамыз 1103), көбінесе Магнус Жалаңаяқ (көне норвеж: Magnús berfœttr, норвег: Magnus Berrføtt) деп танылады, 1093 жылдан 1103 жылы қайтыс болғанға дейін Норвегия королі болды. Оның билеуі агрессивті әскери науқандармен және жаулаулармен ерекшеленді, әсіресе скандинавиялықтар басымдығы бар Британ аралдарында, ол өзінің билігін Аралдар Корольдігі мен Дублинге дейін кеңейтті. Олаф Кирдің жалғыз ұлы болған Магнус, әкесі 1093 жылы қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай оңтүстік-шығыс Норвегияда король деп жарияланды. Солтүстікте оның талабын туысы Хакон Магнуссон (король Магнус Харальдссонның ұлы) қарсы қойды, және екеуі 1095 жылы Хаконның өліміне дейін бейбіт түрде билік етті. Магнустың туысы қайтыс болғаннан кейін аристократияның наразылық білдірген мүшелері оны танудан бас тартты, бірақ бүлік қысқа ғана болды. Ішкі жағдайын бекіткеннен кейін Магнус 1098–1099 жылдары Ирландия теңізі маңында наурыз жасады. Ол Оркни, Гебрид аралдары және Мэн (Солтүстік және Оңтүстік аралдар) арқылы шабуыл жасап, шотланд королімен келісімге келіп, Норвегияның бақылауын қамтамасыз етті. Батыста Мэндте болған кезде Магнус аралда бірнеше бекіністер мен үйлер салдырды және, мүмкін, Галлоуэйге де билігін жүргізді. Кейін экспедициясы барысында ол Уэльске барды, Англси (және Гвинед) қолдауын алды, нормандық басқыншыларға қарсы көмек көрсеткендіктен. Норвегияға оралғаннан кейін Магнус Швециядағы Дальсланд пен Вестергётландқа жорық жасап, елмен ежелгі шекараны талап етті. Екі сәтсіз жорықтан және бірнеше шайқастардан кейін Дания королі Эрик Евергуд үш скандинавиялық монарх арасында бейбіт келіссөздер бастады, өйткені қақтығыс бақылаудан шығады деп қорқыды. 1101 жылы Магнус швед королі Инге Стенкильссонның қызы Маргаретқа үйленуге келісіп, шведтермен келісімге келді. Ал Магнус оның қалың мал ретінде Дальсландты алды. 1102 жылы ол батысқа соңғы жорығын бастады, мүмкін Ирландияны жаулап алуға тырысқан шығар. Магнус Ирландия королі Мюнстердің Мурхертах Уа Брианмен одақтасты, ол Магнустың Дублинге билігін мойындады. Нақты жағдай белгісіз, Норвегияға оралу үшін азық-түлік жинағанда Магнус келесі жылы Улайд тайпасының шабуылынан қаза тапты; оның билеуімен байланысты аумақтық кеңею оның өлімімен аяқталды. Қазіргі заманда оның мұрасы туған жері Норвегияға қарағанда Ирландия мен Шотландияда көбірек сақталған. Оның билеу кезеңіндегі аздаған ішкі өзгерістердің бірі – Норвегияда орталықтандырылған билік күшейді және шіркеу ұйымдастыруы еуропалық үлгіге жақындады. Көптеген адамдар оны орта ғасырлық монарх емес, викинг жауынгері ретінде таниды, Магнус шетелде шайқаста қаза тапқан соңғы норвегиялық король болды және ол кейбір жағынан соңғы викинг королі деп есептелуі мүмкін. Оның анасының кім екені белгісіз; Моркинскина мен Фагринскинада ол Тора Арнесдаттер (басқаша белгісіз Арне Лёге қызы) ретінде, Хеймскринглада, Хроккинскинада және Григарстюкиде Тора Йоансдаттер ретінде, ал Годёй, Суннморден шыққан "Рагнвальд жарлдың" аты аталмаған қызы ретінде көрсетілген. Тарихи консенсус (оның ішінде П. А. Мунк, Ола Квалсунд Рогнвальд Брусасон, Оркни графы деп санайды), ал тарихшы Ранди Хелен Фюрсунд Тора Йоансдаттерді ықтимал деп санайды. Снорри Стурлусонның айтуынша, Магнус әдемі және білімді деп есептелген; ол атасы Харальдтан сәл төмен болса да, "Магнус Ұзын" деп аталды. Магнустың агрессивті мінезі мен шетелдегі науқандарынан ол "Жауынгер Магнус" (styrjaldar Magnús) деген лақап атқа ие болды.
the second Norwegian king named Magnus Olafsson
Magnus III Olafsson (Old Norse: Magnús Óláfsson, Norwegian: Magnus Olavsson; 1073 – 24 August 1103), better known as Magnus Barefoot (Old Norse: Magnús berfœttr, Norwegian: Magnus Berrføtt), was the King of Norway from 1093 until his death in 1103. His reign was marked by aggressive military campaigns and conquest, particularly in the Norse dominated parts of the British Isles, where he extended his rule to the Kingdom of the Isles and Dublin. As the only son of King Olaf Kyrre, Magnus was proclaimed king in southeastern Norway shortly after his father's death in 1093. In the north his claim was contested by his cousin, Haakon Magnusson (son of King Magnus Haraldsson), and the two co ruled uneasily until Haakon's death in 1095. Disgruntled members of the nobility refused to recognise Magnus after his cousin's death, but the insurrection was short lived. After securing his position domestically, Magnus campaigned around the Irish Sea from 1098 to 1099. He raided through Orkney, the Hebrides and Mann (the Northern and Southern Isles), and ensured Norwegian control by a treaty with the Scottish king. Based on Mann during his time in the west, Magnus had a number of forts and houses built on the island and probably also obtained suzerainty of Galloway. He sailed to Wales later in his expedition, gaining the support of Anglesey (and the Gwynedd) after aiding against the invading Norman forces from the island. Following his return to Norway, Magnus led campaigns into Dalsland and Västergötland in Sweden, claiming an ancient border with the country. After two unsuccessful invasions and a number of skirmishes Danish king Eric Evergood initiated peace talks among the three Scandinavian monarchs, fearing that the conflict would get out of hand. Magnus concluded peace with the Swedes in 1101 by agreeing to marry Margaret, daughter of the Swedish king Inge Stenkilsson. In return, Magnus gained Dalsland as part of her dowry. He set out on his final western campaign in 1102, and may have sought to conquer Ireland. Magnus entered into an alliance with Irish king Muirchertach Ua Briain of Munster, who recognised Magnus's control of Dublin. Under unclear circumstances, while obtaining food supplies for his return to Norway, Magnus was killed in an ambush by the Ulaid the next year; territorial advances characterising his reign ended with his death. Into modern times, his legacy has remained more pronounced in Ireland and Scotland than in his native Norway. Among the few domestic developments known during his reign, Norway developed a more centralised rule and moved closer to the European model of church organisation. Popularly portrayed as a Viking warrior rather than a medieval monarch, Magnus was the last Norwegian king to fall in battle abroad, and he may in some respects be considered the final Viking king. His mother's identity is uncertain; she is identified as Tora Arnesdatter (daughter of otherwise unknown Arne Låge) in Morkinskinna and Fagrskinna, as Tora Joansdatter in Heimskringla, Hrokkinskinna and Hryggjarstykki and an unnamed daughter of "Ragnvald jarl" from Godøy, Sunnmøre in the genealogical text Af en gl. ætleg (commonly known as Sunnmørsættleggen). The historical consensus (including P. A. Munch (who has been identified as Rognvald Brusason, Earl of Orkney by Ola Kvalsund), while historian Randi Helene Førsund has considered Tora Joansdatter more likely. According to Snorri Sturluson, Magnus was considered handsome and gifted in learning; although he was shorter in stature than his grandfather Harald, he was reportedly known as "Magnus the Tall". Due to Magnus's aggressive nature and his campaigns abroad, he also had the nickname styrjaldar Magnús ("Warrior Magnus"
Органды құру
Норвегияда Магнустың әкесі Олаф билеген кезде ұзақ бейбітшілік орнаған еді. Магнус, мүмкін, 1093 жылдың қыркүйегінде Олаф Ренрикеде, Бахусленде (Норвегияның оңтүстік-шығысында) қайтыс болғанда қасында болған, және ол, әдетте, Боргартингте патша деп жарияланған. Магнус патша болғанда, ол норвегиялық аристократия арасында қолдау желісіне ие болды. Оның билігінің алғашқы жылы туралы мәліметтер нақты болмаса да, Магнустың батысқа (Британ аралдарына қарай) назар аударғаны анық. Торфинн қайтыс болғаннан кейін Нордтардың Британ аралдарындағы жағдайы шатақ болғандықтан, бұл Магнусқа жергілікті билік күресіне араласуға мүмкіндік берді. Кейбір деректер бойынша, ол 1093-94 (немесе 1091-92) жылдары батысқа алғашқы жорығын жасап, шотланд патшасы Дональд Бэйнге Эдинбург пен шотланд тағын бағындыруға көмектесіп, соның орнына Оңтүстік аралдарды (Suðreyjar) бақылауға алған. Бұл ертедегі жорық болды ма, жоқ па белгісіз, өйткені ол ертедегі сенімді дереккөздерде немесе сагаларда тікелей айтылмаған. Магнусқа оның туысы Хакон Магнуссон қарсылық көрсетті, ол король Олафтың інісінің ұлы және қысқа ғана уақытқа бірге билеген король Магнус Харальдссонның мұрагері, ол патшалықтың жартысын талап етті. Хакон Үстірлікте және Тронделагтың (орталық Норвегиядағы) Øyrating-те патша деп жарияланды. Фюрсундтың сөзіне сүйенсек, Хакон өзінің әкесі билеген патшалықтың барлық бөлігін (соның ішінде Солтүстік Норвегиядағы Хологландтың Фростатингі және Батыс Норвегияның Гулатингі) бақылауына алды. Хакон шаруаларды салықтар мен міндеттемелерден босату арқылы қолдау тапты (соның ішінде 1030-шы жылдардың басында Свейн Кнутссонның Дания билігінде болған салықтар). Магнус 1094-95 жылдары қысында Нидаростағы жаңа патшалық резиденциясына қоныстанғаннан кейін, Хакон да қалаға келіп, ескі патшалық резиденциясында тұрып қалды. Олардың қарым-қатынасы шиеленісе берді, және Хакон Магнустың теңізде толық жабдықталған кемелерін көргенде бұл шиеленіс шегіне жетті. Хакон жауап ретінде Øyrating-ті шақырды, бұл Магнусты оңтүстікке қарай жүзіп кетуге мәжбүр етті. Хакон Магнусты ұстап алуға тырысып, Викенге құрлықпен (Доврфьелл таулары арқылы) оңтүстікке сапарлады, бірақ ол 1095 жылдың ақпанында аң аулау кезінде күтпеген жерден қайтыс болды. Хаконның монархиясының артында оның асырап алған әкесі Торе Тордссон ("Стейгар Торе") тұрды, ол Хаконның өлімінен кейін Магнусты патша деп мойындаудан бас тартты. Эгиль Аслакссон және басқа да ақсүйектермен бірге ол бұрын белгісіз Суэйн Харальдссонды таққа талапкер ретінде жариялады. Бірнеше апталық шайқастан кейін Магнус Торе мен оның жақтастарын тұтқындап, оларды Вамбархолм аралында (Хамной, Лофотен, Солтүстік Норвегияның жанында) дарға асты. Магнус, мүмкін пайдалы, жас және тапқыр дворян Эгильді кешіре алмағаны үшін ашуланды. Патша ретінде оның құрметі тек басқа ақсүйектер Эгильдің өмірі үшін жалбарыса ғана кешірім беруге мүмкіндік беретін еді, бірақ мұндай жағдай болған жоқ. Магнустың соңғы ішкі дау-дамасы ақсүйек Свейнке Стейнарссонмен болды, ол оны патша деп мойындаудан бас тартқан. Свейнке Викендегі қарақшылықты азайтса да, Магнустың адамдарымен келіссөздер жүргізгеннен кейін үш жылға жер аударылды. Свейнке кеткеннен кейін көп ұзамай пираттық әрекеттер көбейді (мүмкін, Свейнке оны өзіне пайдалану үшін ынталандырған), сондықтан Магнус оны Данияның Халанд провинциясында Норвегияға қайтаруды сұрады. Олар татуласты, және Свейнке енді Норвегияның даусыз патшасы болған Магнустың адал жақтасына айналды.
Басқа да өзгерістер
Скандинавиялық дереккөздер (сагалардың негізгі дереккөздері болған скальдикалық өлеңдерді қоса алғанда) көбінесе соғысқа қатысты мәселелерді сипаттайды, сондықтан ерте норвегиялық патшалардың билік кезеңіндегі басқа оқиғалар туралы аз мәлім. Мысалы, Снори Магнус туралы он бес бет жазса, Магнустың бейбіт әкесі Олаф Кирре туралы бар болғаны екі бет жазды (Олафтың билігі Магнустің билігінен үш есе ұзақ болғанына қарамастан). Қазіргі заманғы тарихшылар бұл, Магнус Босаяқ сияқты патшалардың бейнесін бір жақты жасады деп санайды (Магнус жағдайында, оның жауынгерлік ерліктеріне қарай бұрмаланған). Магнустың билігінде Норвегияның басқа еуропалық мемлекеттерге ұқсастығы арта түсті. Патшалық билік орнатылып, ол қуатты ақсүйектер желісі арқылы билігін нығайтты (олардың кейбіреулері туыс болды); сонымен қатар, шіркеу ұйымы дамыды. Нумизматикалық зерттеулер арқылы Магнустың тұсында монета реформасы басталғаны белгілі болды. Бұл реформа монеталардағы күміс мөлшерін шамамен 90 пайызға дейін қайта қалпына келтірді, бұл Харальд Хардраданың 1055 жылғы реформасының (Haraldsslåtten) деңгейімен (ол күміс мөлшерін шамамен 30 пайызға дейін төмендетті, ал қалған бөлігі мыстан жасалған) сәйкес келді. Магнустың реформасында монета салмағы 0,45 граммға дейін, яғни бұрынғы салмақтың жартысына дейін азайтылды. Монетаның күміс құны шамамен сол күйінде сақталғанымен, монета жасау үшін мыс қажет болмады.
Бірінші Ирланд теңізіндегі науқан
Магнус Ирландия теңізінің айналасында Норвегияның ықпалын қайта орнатуға тырысты. 1097 жылы ол Оңтүстік аралдарында вассал патша Ингемундты орнатуға әрекеттенді, бірақ соңғысы көтерілісте қаза тапты. Магнустың нақты мақсаттары белгісіз, ал оның жорығының маңыздылығын қазіргі ағылшын тарихшылары төмен бағалайды. Ағылшын жылнамашысы Вильгельм Малмсберидің пікірінше, Магнус Англияның Вильгельм II-нен (оның атасы Харальд Хардраданың амбицияларымен бірдей) тақты тартып алуға тырысқан. Тарихшылар оның Шотландия мен Ирландияны қамтитын империя құруды қалағанын болжады, бірақ қазіргі норвегиялық және шотланд тарихшыларының көпшілігі оның басты мақсаты Ирландия теңізі айналасындағы норвегиялық қауымдастықтарды бақылау болды деп санайды. Ингемундтың өлтірілуінен әсер алған болуы мүмкін, бірақ «Оркней сагасы» Магнусты Оркней графының ұлы Хакон Полссонның өзіне графтық иелік алуға ниеттенгендігіне көндіргенін айтады. Сондай-ақ, Магнус өзінің сегіз жасар ұлы Сигурдке Норвегиядан тыс жер беруді қалаған болуы мүмкін. Фюрсундтың есебінше, кеме басына 120 адамнан есептегенде, корольдік және барондық кемелерде 8000, ал «лейданг» кемелерінде 12000 адам болған. Дегенмен, көптеген тарихшылар ежелгі теңіз жорықтары туралы есептердегі кемелер санының артық айтылғанын санайды. Магнус Шотландияға келгеннен кейін шотланд және ирланд патшаларымен Шотландия, Ирландия және айналасындағы аралдардағы жерлерді жалдау және бақылау мәселелері бойынша келіссөздер жүргізді. Оркниге жеткен соң ол Пол және Эрленд Торфиннсонды тұтқын ретінде Норвегияға жіберді. Магнус Шотландияға, Оңтүстік аралдарға және Льюиске шабуыл жасады. Қарсылыққа ұшырамаған ол Хебрид аралдары – Уист, Скай, Тире, Мулл және Айлэйді, сондай-ақ Кинтайр түбегін тонады; Ионаға барды, бірақ тонамады. Магнус Сандайда соғысқан деген жазбалар бар, бірақ нақты орны белгісіз (ауданда осы атпен үш арал бар). Ирландия теңізіне кірген кезде ол үш «лейданг» кемесі мен 120 адамын жоғалтты. Содан кейін Магнус Маннаға бет бұрды, онда граф Оттар қатыгез шайқаста қаза тапты; ол сондай-ақ (немесе тұтқынға алды) Аралдардың патшасы Лагман Годредссонды қуды. Бұл оның аймақтың бір бөлігін бағындырғанын және басшыларын салық төлеуге мәжбүр еткенін көрсетеді. Ордерик Виталистің мәліметінше, алты кемемен (уэльстіктер үшін «осылайша, бұл құдайдың құдіретіне жатқызылды» делінген, тарихшы Розмари Пауэрдің айтуынша, бірақ Магнус олармен одақтасуға ниеттенбеген болуы мүмкін). Көздер көрсетіп тұрғандай, Магнус Монтгомериді өлтіргеніне өкінген, бұл оның нормандармен одақтасуға қызығушылық танытқандығын көрсетеді. Ол адамдарымен бірге Маннға қайтып келді, бұл норман әскерін әлсіз және рухсыз қалдырды (бұл Гвинедтің капитуляциялағанын көрсетеді). Магнустың патшалығының кеңеюі ағылшықтарды алаңдатуға басталды, олар 1066 жылы Магнустың атасы Харальд Хардраданың басып кіруін, 1069-70 жылдары Дания королі Свейн Эстридсонмен соғысты және 1085 жылы Кнут IV-тің басып кіру қаупін есінде сақтады. Тарихшы Ричард Орам шотланд патшасымен жасалған ресми келісім туралы сілтемелер «Норвегия азаматтық соғысынан кейінгі құрастырылған нәрсе» екенін мәлімдеді. Розмари Пауэр скандинавиялық деректерге сәйкес, шотландтармен ресми келісім жасалғанын қабылдады. Магнус 1099 жылдың жазында Норвегияға бір жылдан кейін оралды, бірақ ол бағындырған көптеген аралдар (мысалы, Англеси) тек номиналды түрде Норвегияның бақылауында болды.
Швециядағы науқан
Норвегияға оралғаннан кейін Магнус шығысқа бет алды. Норвегия мен Швеция арасындағы ежелгі шекараны талап етіп, ол 1099 жылдың соңында швед провинциялары Дальсланд пен Вестергётландқа бағыт алды. Магнустың пікірінше, Швециямен шекара шығысқа қарай: Гёта-Эльв өзені, Вэне́рн көлі арқылы және солтүстікке қарай Вермланд провинциясына дейін орнатылуы керек. Ол Вэне́рн көлінен батысқа қарайғы барлық жерді (атап айтқанда Дальсландты) талап етті. Швед королі Инге Стенкильссон бұл талапты жоққа шығарды, ал Магнус оған жауап ретінде науқан бастады. Ол орманды ауылдарды шапты, ал Инге әскер жинауға кірісті. Адамдары кері шегінуге кеңес бергенде, Магнус одан да агрессивті болды, өйткені ол басталған жорықты ешқашан тоқтатпау керек деп сенді. Түнгі күтпеген шабуылда Магнус швед әскерлеріне Гёта-Эльв өзенінің шығысында, Фуксернада (Лилла-Эдеттің жанында) шабуыл жасады. Фуксернадағы шведтерді жеңгеннен кейін ол Вестергётландтың бір бөлігін бағындырды. Скальдтың айтуынша, Магнус "геаттардан он бес жүздік" жеңген. Ранди Хелен Фёрсундтың сөзіне сәйкес, Кållandsö-дегі норвегтер менмендікпен көзге түскен (әлдеқанда Магнустың басшылығымен жеткен табыстарына байланысты) және швед королін келуге кешіккені үшін мазақтаған. Жаңадан пайда болған мұз аралды құрлықпен байланыстырғаннан кейін, Инге шамамен 3000 адаммен келді. Ол норвегтерге аман-есен үйлеріне қайтуға бірнеше рет ұсынды (тоналған мүліктерімен бірге), бірақ Инге ұсыныстары қабылданбады. Шведтер соңында фортты өртеп, шабуыл жасады. Норвегтер құтқарылып, үйлеріне қайтуға рұхсат алды, бірақ оларды таяқпен ұрып, барлық мүліктерін тәркіледі. Жеңіліске ашуланған Магнус кек алуды жоспарлады. Ол келесі жылы Швецияға кіріп, сол аймақтарды қайта бағындырды. Асығыс науқан барысында Магнус пен оның әскері швед әскерлерінің шабуылына ұшырап, ауыр зиян шеккеннен кейін кемелеріне қашуға мәжбүр болды. Соғыс 1100 немесе 1101 жылға дейін жалғасты. Дания королі Эрик Эвергуд қақтығыстың өршіп кетуінен алаңдап, екі король арасында бейбітшілік келіссөздерін бастады. 1096 жылы Магнустың Халландқа шабуыл жасауынан кейін Дания мен Норвегия арасындағы қарым-қатынас шиеленіскен еді, және Эрик қақтығыстың өз еліне таралуы мүмкін деп қорқып жүрді. Скандинавияның үш королі ақырында Гёта-Эльв маңындағы шекаралық аймақта бейбітшілік туралы келіссөздер жүргізуге келісті. Өнімді кездесуден кейін олар ата-бабаларының шекараларын сақтауға келісті; Ингедің қызы Маргаретке үйленіп (Фредкулла деген лақап атын алды: "Бейбітшілік гүлі"), Магнус ата-бабаларының атынан талап еткен жерлерді иеленді. Неке баласыз болғандықтан, Дальсланд ешқашан норвег провинциясы ретінде орнатылмады.
Жерлеу
Магнус Квоил өзенінің жанында қайтыс болған болуы мүмкін. Манн және аралдар патшаларының жылнамаларында Магнус «Даундағы Әйіпті Патрик шіркеуінің жанында жерленген» делінген. Ат аралындағы кафедральдан оңтүстікке қарай шамамен екі шақырым жерде 1859 жылғы картада дат археологы Йенс Якоб Асмуссен Ворсаеге тиесілі деп көрсетілген Магнустың қабірі деп белгіленген үйінді бар. Снорри Стурлусонның Магнус пен оның серіктеріне шабуыл жасалған батпақты және қиын жер сипаттамасы Ат аралы мен оның төңірегіндегі жағдайға ұқсас, сондықтан бұл орын жерлеу орны болуы мүмкін. Финбар Маккормик пікірінше, Магнустың үстінен шабуыл жасағандар оған және оның серіктеріне христиандық жерлеу рәсімін жасауды қаламаған, оларды өлтірілген жеріне жақын жерге көмген болуы мүмкін. Даунпатриктегі рун тас ескерткіші оның қайтысының 900 жылдығына орай 2003 жылғы наурыз айында орнатылды. Жерлеу орнына көбінесе Даунпатриктегі мұралық теміржол арқылы ғана қол жеткізуге болады; жерлеу және рун тасын қарап тұруға арналған аялдаманы жергілікті викинг тарихының әуесқойсы, Магнус викинг қауымдастығының төрағасы және негізін қалаушы, сондай-ақ Драмкуллан жолындағы Рун тасынан біршама қашықтықта орналасқан Балидуган ортағасырлық елді мекенін құрған Филип Кэмпбелл салған.
Мұрагерлік
Магнустың орнын үш ұлы: Сигурд, Эйстейн және Олаф бейбіт түрде иеленді. Харольдты анасы Норвегияға алып келгендіктен, Сигурд әкесінің бұрынғы сүйіктісін таныған болуы мүмкін. Харальд пен Магнус Сигюрдсон арасындағы қарым-қатынас ушығып, бірнеше жылдан кейін Харальд Магнусты мүжілдетіп, тақтан түсірді (содан оған "соқыр" деген лақап ат қойылды). Одан көп ұзамай Харальдты тағы бір талапкер – Сигурд Слембе өлтірді, ол да Магнус Босаяқтің ұлымын деп мәлімдеді және Харальд оны заңнан тыс деп жариялаған еді. Шотландияда Магнус туралы аңыздар, өлеңдер мен жергілікті тарихқа қатысты әңгімелер де бар. Көне заманнан бері, қазіргі уақытта "Магнус Босаяқ фестивалі" Даунпатрик маңындағы Деламонт елдік саябағында екі жылда бір рет өткізіледі. Дәстүрлі түрде тамыздың соңғы демалыс күндері (27 және 28 тамыз 2022) ұйымдастырылып, қаржыландырылатын және жүзеге асырылатын шараны Магнус Викингтер қауымдастығы ұйымдастырады. Оның қылышының атымен аталған "Аяқтарды шайнайтын" (Legbiter) деген сыра бар.