Батыс риф балықшысы (Egretta gularis) – Еуропа, Африка және Азияда кездесетін орташа мөлшердегі құс. Түрлері, сипаттамасы, таралған аймақтары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Батыс риф балықшысы (Egretta gularis), сондай-ақ батыс риф балықшысы деп те аталады, Оңтүстік Еуропа, Африка және Азияның кейбір бөліктерінде кездесетін орташа мөлшерлі балықшы. Ол негізінен жағалау аймақтарында таралған және бірнеше түстік нысанда кездеседі: құңыр сұр түстік нысаны, оны тек сирек кездесетін кішкентай балықшының (Egretta garzetta) қара түрімен ғана шатастыруға болады; кішкентай балықшыға өте ұқсас ақ түстік нысаны, бірақ оның тұмсығы көбінесе ашық және ірілеу, ал Батыс Африканың E. g. gularis-інің ақ тамақтанған қара түстік нысаны. Олардың мөлшері, дене құрылысы және тамақтану әдістерінде де айырмашылықтар бар. Бұл түрдің кішкентай балықшымен будандасатыны туралы болжамдар бар. Осыған байланысты, кейбір авторлар schistacea және gularis түрлерін Egretta garzetta-ның кіші түрі ретінде қарастырады. Батыс риф балықшысын жеке түр ретінде қарастыратын жұмыстарда номинативтік gularis және schistacea кіші түрлері жатады.
The western reef heron (Egretta gularis), also called the western reef egret, is a medium sized heron found in southern Europe, Africa and parts of Asia. It has a mainly coastal distribution and occurs in several plumage forms: a slaty grey plumage in which it can only be confused with the rather uncommon dark morph of the Little egret (Egretta garzetta); a white form which can look very similar to the little egret although the bill tends to be paler and larger and the black form with white throat E. g. gularis of West Africa. There are also differences in size, structure and foraging behaviour. There have been suggestions that the species hybridizes with the Little Egret, and based on this, some authors treat schistacea and gularis as subspecies of Egretta garzetta. Works that consider the Western Reef Heron as a valid species include the nominate gularis and schistacea as subspecies.
Сипаттама
Бұл құстың екі түстес қауырсын түрі бар. Ақ морф және қою сұр морф кездеседі; морфтар жасына байланысты немесе сұр және ақ түстердің аралық реңктерімен де кездесуі мүмкін. Ақ морф сыртқы түрі бойынша кішкентай тоқылдаққа ұқсас, бірақ оның сары мүсігі үлкенірек, аяқтары қалың, сары түсіне дейін созылған, ал азықтанған кезде өте белсенді болады, кейде қанатын қозғайды немесе су бетін көлеңкелеу үшін пайдаланады. Сұр морфтың тамағы ақшыл болып келеді және оны осы тоқылдақтың ареалындағы басқа түрлермен, әсіресе ақ морфқа ұқсас мүсігі мен аяқтары бар түрлермен шатастыру қиын. Жұптасу маусымында аяқтары мен беті қызғылт түске енеді. Жұптасатын құстардың мойнының екі жағында екі ұзын қауырсыны болады. gularis аталық түрінің таралу аймағы Батыс Африкадан Габонға дейін, ал кейбір құстар Оңтүстік Еуропада көбейеді. Schistacea (Hemprich & Ehrenberg, 1828) түршесі Парсы шығанағынан бастап Үндістан жағалауымен Үндістан түбегінің шығысына дейін көбейеді. gularis-тің мүсігі сүйір, ал schistacea-ның мүсігі үлкен, әсіресе негізіне қарай. Оңтүстік Африканың шығыс жағалауындағы түрі көбінесе екі түсті Egretta dimorpha ретінде бөлінеді. Қара және ақ морфты бір ген бақылайды деп есептеледі, қара белгісі ақ генге толық үстемдік танытпайды.
This bird has two plumage colour forms. There is an all white morph and a dark grey morph; morphs can also occur with intermediate shades of grey which may be related to age or particoloured in grey and white. The white morph is similar in general appearance to the little egret, but has a larger yellower bill, extended yellow on thicker legs, and when foraging tends to be very active, sometimes also moving its wing or using it to shade the water surface. The grey morph has a whitish throat and is unlikely to be confused with any other species within the range of this egret with beak and legs similar to that of the white morph. During the breeding season the legs and facial skin are reddish. Breeding birds have two long feathers on the sides of the nape. The nominate subspecies gularis has a range from West Africa to Gabon, with some birds breeding in southern Europe. Subspecies schistacea (Hemprich & Ehrenberg, 1828) breeds from the Persian Gulf along the coast of India to the east of the India Peninsula. The bill of gularis is more pointed while schistacea has the larger bill especially towards the base. The form on the eastern coast of South Africa is usually separated as the dimorphic egret Egretta dimorpha. The dark and white morph is thought to be controlled by a single allele with the dark character being incompletely dominant over the gene for white.
Таксономия және жүйелеу
Бұл түр алғаш рет 1792 жылы француз натуралисі Луи Августин Гийом Боск Сенегалда алған үлгісінен Ardea gularis деп сипатталған. Қара түстегі морфтағы ерекше ақ тамақ (немесе гулярлық аймақ) түрге атын берген. Кейінгі авторлар оны Demiegretta тұқымдасына (мұнда диморфты агридтер бір кезде кірді), Herodias және Lepterodius тұқымдастарына жатқызды, содан кейін қазіргі орны Egretta тұқымдасына бекітілді. Алайда, бұл түрдің Egretta garzetta-дан айырмашылығы көп талқыланды, кейбір авторлар garzetta-ны көп түрлі супертүр ретінде қарастырды. Қара түсті кішкентай аққулардың болуы және гибридтердің мүмкіндігіне байланысты шатасушылықтар туды. Кішкентай аққулардың қара түсті формалары өте сирек кездеседі, және қара түсті форма деп саналған үлгілердің көбісі батыс риф аққулары болып шықты. Үндістандағы кейбір зерттеулер кішкентай аққулармен будандасуға байланысты айғақтар келтірді, бірақ сол зерттеушілер екі түрдің көбейтілу маусымдары әртүрлі екенін атап өтті. Марокко мен Кенияда да гибридтеу орын алғаны туралы хабарлар бар (бірақ бұл Egretta dimorpha-ға қатысты болуы мүмкін). Christidis және Boles, McCracken және Sheldon (2002) цитохром b гендерінің нуклеотидтік тізбектері іріктелген кішкентай аққу мен батыс риф аққуында бірдей екендігі туралы есепке сілтеме жасайды және оны түрді төмендетудің дәлелі ретінде пайдаланады. Алайда, үлгілердің тізбегі мен шығу тегі жарияланбаған және тексерілмеген. Бұрын Уильям Генри Сайкс Ардея asha деп сипаттаған Үндістандық форма, Egretta garzetta schistacea ретінде қарастырылды, себебі Egretta gularis-пен будандасқан деп болжанады. Көбейтілген кішкентай аққулардың лорлары көк түсті, ал риф аққуларының лорлары қызғылт түсті, бірақ schistacea-ның кейбір түрлері көк түсті болады, бұл гибридтеудің нәтижесі деп есептеледі.
The species was first described as Ardea gularis from a specimen obtained in Senegal by the French naturalist Louis Augustin Guillaume Bosc in 1792. The distinctive white throat (or gular region) in the dark morph gives it the species name. Later authors have treated it the genera Demiegretta (in which dimorphic egrets were once included), Herodias and Lepterodius until its current stable position in the genus Egretta. The distinctness of this species from Egretta garzetta has however been highly debated with some authors treating garzetta as a polytypic superspecies. There has been confusion related to what were thought to be dark little egrets and the possibility of hybrids. Dark morphs in little egrets are extremely rare and nearly all specimens of what were thought to be dark morphs have turned out to be western reef herons. In India some research claimed circumstantial evidence of interbreeding with little egrets, but the same researchers noted that the breeding seasons of the two species were different. Hybridization has also been claimed to occur in Morocco and Kenya (but this might refer to Egretta dimorpha). Christidis and Boles quote a report by McCracken and Sheldon (2002) that the nucleotide sequences of the cytochrome b genes from a sampled little egret and a western reef heron were identical and use this as evidence for demotion. The sequences and the origins of the samples are not publicly available or verifiable. In the past the Indian form which was also described as Ardea asha by William Henry Sykes has been treated as a subspecies of the little egret as Egretta garzetta schistacea on the basis of presumed hybridization with Egretta gularis. The lores of breeding little egrets are blue while those of the reef heron are reddish although some individuals of schistacea show blue and this is thought to be due to hybridization.
Тарату және мәртебесі
Ол негізінен тропикалық Батыс Африка жағалауында, Қызыл теңізде, Парсы шығанағында (Иран) шығысқа қарай Үндістанға дейін кездеседі. Сондай-ақ, Лакшадвип аралдарында және Шри-Ланкада таралған, онда бұрын Чилауда көбейгені тіркелген. Schistacea кіші түрі Қызыл теңіз жағалауынан бастап Үндістан жағалауының бойымен шығысқа қарай кездеседі. Олар кейде ішкі аймақтарда да ұшырасады. Батыс риф балықшысы (номинативті түрі) Солтүстік Америкада, Оңтүстік Америкада және Кариб аралдарында кездейсоқ қонақ ретінде кездеседі. Қазіргі кездегі жазбалардың көбеюіне байланысты, олардың Бразилияда көбею ошақтарын құруы мүмкін деген күдік туындап отыр. 1980-1990 жылдар аралығында Германия, Австрия және Франциядағы бірнеше жазбалар Mittelfranken аймамындағы жануар сатушыдан қашқан құстарға байланысты деп есептеледі. Басқа балықшылар мен қасқырлар сияқты, олардың да дыбыстары аз, ұяға жақын немесе алаңдағанда төменгі «квок» немесе сықырлаған дыбыстар шығарады. Олар әдетте өз түрлерінің колонияларында ұялайды, бірақ кейде басқа балықшылармен және кішкентай балықшылармен бірге, көбінесе ағаштардағы немесе бұталардың арасындағы таяқтардан жасалған платформаларда ұя салады. Еркек таяқтарды әкеледі, ал аналық оларды платформа құру үшін орналастырады. Ұяның биіктігі шамамен 5-тен 15 метрге дейін жетеді, бірақ тұзды көлдердегі мангр ағаштарында 0,6 метрдей төмен ұялар да кездеседі. Әдетте, 3-4 жұмыртқа салады, олар кішкентай балықшылардағыдай ашық көк түсті болады. Инкубация бірінші жұмыртқа салынған кезде басталады, нәтижесінде балапандардың мөлшері әртүрлі болады. Екі ата-ана да кезекпен жұмыртқаларды күтіп, 23-24 күннен кейін балапандар шығады. Балапандар ақ түсті, сұр дақтармен өрнектелген. Жас құстар ұядан құлап, кейде өледі. Ересектер күннің ыстық сағаттарында балапандарға көлеңке жасайды. Жұмыртқаларды тышқандар жейді, ал жас балапандарды мысықтар мен қарғалар аулайды. Ересектер ұяда жұмыртқалар немесе жас балапандар болғанда оларды қорғайды. Ересектер балапандарды ұяда жартылай сіңген тамақпен қоректендіреді. Бұл диетаға негізінен Clupeidae, Gobiidae және Engraulidae тұқымдастарының ұсақ балықтары кіреді. Жас құстар шамамен бір айдан кейін ұядан ұшып кетеді.
It occurs mainly on the coasts in tropical west Africa, the Red Sea, the Persian Gulf (Iran) extending east to India. It also occurs in the Lakshadweep Islands and Sri Lanka where breeding was once recorded at Chilaw. Subspecies schistacea is found from the Red Sea coast east round the Indian coast. They occasionally occur further inland. The western reef heron (nominate subspecies) occurs as a vagrant in North America, South America and the Caribbean islands. Based on the growing number of records it is suspected that they may establish breeding colonies in Brazil. Several records around 1980–90 in Germany, Austria and France have been attributed to birds that escaped from an animal dealer in Mittelfranken. Like other herons and egrets they have few vocalizations, making a low kwok or grating sounds when disturbed or near the nest. They nest in colonies usually of their own species but sometimes with other egrets and smaller herons, usually on platforms of sticks placed in trees or shrubs. The male fetches sticks of the nest while the female places them to form the platform. The nest height varies from about 5 to 15 meters, but very low nesting (as low as 0.6 meters) has been observed in mangrove trees in salt pans. The usual clutch is three to four eggs which are light blue as in the little egret. Incubation begins when the first egg is laid resulting in chicks with size disparities. Both parents take turns to incubate and the eggs hatch after about 23 to 24 days. The chicks are white with grey dapples. Young birds sometimes die after falling off from the nest platform. Adults will shade the chicks during the hotter parts of the day. Predators of eggs include rats and young chicks may be taken by cats and crows. Adults usually guard the nest when eggs or young chicks are present. Adults feed the young by regurgitating semi digested food at the nest. This diet includes mainly small fishes of the families Clupeidae, Gobiidae and Engraulidae. The young birds leave the nest after about a month.