1965 жылғы Католик Шіркеуінің басқа діндермен қарым-қатынасы туралы құжаты

Кіріспе

1965 жылғы Католик шіркеуінің христиан емес діндермен қарым-қатынасы туралы құжаты

Nostra aetate (латынша: "Біздің заманымызда") немесе Христиан емес діндермен шіркеудің қарым-қатынасы туралы декларация – Католик шіркеуінің ІІ Ватикан Экуменикалық кеңесінің ресми декларациясы. Ол 1965 жылғы 28 қазанда Папа Павел VI жариялаған. Атауы дәстүр бойынша, ашылу сөйлемінің алғашқы бірнеше сөзінен алынған. Кеңесте жиналған епископтардың 2221 дауысымен 88 қарсы дауыс беріліп қабылданды. Бұл Кеңестің 16 түпкілікті құжатының ең қысқасы және "Католиктердің еврейлермен қарым-қатынасына тарихта алғаш рет назар аударған құжаты". Сонымен қатар, Nostra aetate шіркеудің мұсылмандармен қарым-қатынасын сипаттаудағы маңызды декларация болып саналады. Ол "барлық ірі діни дәстүрлерде Құдайдың жұмысын құрметтейді". Ол осы заманда адамдар жақындасып келе жатқанда, адамзаттың ортақ нәрселерін ой елегінен өткізу мақсатын айтумен басталады. Құжатты дайындау жұмысын негізінен Христиан бірлігін ілгерілету хатшылығының президенті, кардинал Августин Беа басқарды, оған Джон М. Остеррайхер, Грегори Баум және Бруно Гусар сияқты сарапшылар көмектесті. Халықаралық Христиандар мен Яһудилер Кеңесінің Селисберг конференциясына қатысқан француз туған еврей Жюль Исаактың, оның "Христиандық антисемитизм" деп атаған құбылысы Холокостқа жол ашқан деген талабынан кейін, жанашыр Папа Иоанн XXIII Католик шіркеуі мен раввиндік иудаизм арасындағы қарым-қатынасқа жаңа, азырақ қарсылықты көзқарас ұсынатын құжатты жасауды қолдады. Шіркеу ішінде консервативті кардиналдар күдікпен қарады, ал Таяу Шығыс католиктері мұндай құжатты жасауға қатты қарсы болды. Араб-Израиль қақтығысы қызу жүріп жатқанда, Мысыр (әсіресе), Ливан, Сирия және Ирак сияқты Араб әлемінің үкіметтері оның жасалуына қарсы белсенді лобби жасады (құжатты дайындау кезінде бірнеше елдің барлау қызметтерінің қатысуына байланысты бірнеше рет ақпараттар жарияланды). Американдық еврей комитеті, Бнай Брит және Дүниежүзілік еврей конгресі сияқты еврей ұйымдары либералды дін қызметкерлерінің көмегімен өз мүдделерін қорғады. Көптеген нұсқалар қарастырылғаннан кейін, келісімге келді және араб христиандарының қауіпсіздік алаңдаушылықтарын басу үшін ислам туралы мәлімдеме қосылды. Соңында, Шығыс діндері, буддизм және индуизм туралы мәлімдемелер де қосылды.

Nostra aetate (from Latin: "In our time"), or the Declaration on the Relation of the Church with Non Christian Religions, is an official declaration of the Vatican II, an ecumenical council of the Catholic Church. It was promulgated on 28 October 1965 by Pope Paul VI. Its name comes from its incipit, the first few words of its opening sentence, as is tradition. It passed the Council by a vote of 2,221 to 88 of the assembled bishops. It is the shortest of the 16 final documents of the Council and "the first in Catholic history to focus on the relationship that Catholics have with Jews." Similarly, Nostra aetate is considered a monumental declaration in describing the Church's relationship with Muslims. It "reveres the work of God in all the major faith traditions." It begins by stating its purpose of reflecting on what humankind has in common in these times when people are being drawn closer together. The preparation of the document was largely under the direction of Cardinal Augustin Bea as President of the Secretariat for Promoting Christian Unity, along with his periti, such as John M. Oesterreicher, Gregory Baum and Bruno Hussar. Following an approach by Jules Isaac, a French born Jew who was associated with the Seelisberg Conference of the International Council of Christians and Jews, in which he claimed that what he called "Christian antisemitism" had prepared the way for the Holocaust, a sympathetic Pope John XXIII endorsed the creation of a document which would address a new, less adversarial approach to the relationship between the Catholic Church and Rabbinic Judaism. Within the Church, conservative Cardinals were suspicious and Middle Eastern Catholics strongly opposed the creation of such a document. With the Arab–Israeli conflict in full swing, the governments of Arab world such as Egypt (in particular), Lebanon, Syria, and Iraq vocally lobbied against its development (the document was subjected to several leaks during its development due to the involvement of the intelligence agencies of several nations). Jewish organisations such as the American Jewish Committee, B'nai B'rith, and the World Jewish Congress also lobbied for their side with the assistance of liberal clergymen. After going through numerous drafts, compromises were made and a statement was added on Islam to mollify the security concerns of the Arab Christians. Finally, statements on Eastern religions, Buddhism and Hinduism were also added.

Кеңес алдында: Decretum de Iudaeis, 19601962

Nostra aetate-нің нақты шығу тегі тікелей 1960 жылғы 13 маусымдағы Папа Иоанн XXIII мен француз тарихшысы Жюль Исаактың кездесуіне байланысты. Исаак Холокостты ескере отырып, Екінші Ватикан кеңесінде Католик шіркеуі мен Иудаизм арасындағы қарым-қатынасты нақты қарастыратын құжат қалауын өрнектеді. Ронкаллимен кездескенде Исаак дипломатиялық тіл қолданып, Трент кеңесінің катехизисінің төртінші тарауында яһудилердің римдіктермен бірге "азаптаудың кеңесшілері және жасаушылары" ретінде көрсетілгенін, ал катехизис Иса Мәсіхтің өлімі үшін жауапкершілікті тек яһудилерге ғана емес, сонымен қатар адамзаттың түпкілікті күнәсі мен "әлемнің басынан бері және соңына дейін жасалған жамандықтар мен қылмыстарға" жатқызатынын атап өтті. Осылайша, Исаак, тіпті Католик ілімінің аясында, Киелі Тақтың шіркеуді яһудилердің құдайға қарсы екенін уағыздаудан алшақтату туралы мәлімдеме жасауы мүмкін екенін айтты (Исаак бұл тұжырымды "христиандық антисемитизм" деп атағанның маңызды бөлігі деп есептеді). Француз аристократы және Исаактың замандас католик сыншысы Виконт Леон де Понсин Исаактың баяндамасы раббиндік Иудаизмдегі христианға қарсы ілімдерді мойындамауы және тарихи даулы мәселелерді (мысалы, Талмудтағы Иса, марранолар және христианға қарсы революциялық қозғалыстарға қатысты яһудилерге тағылған айыптамалар) қарастырмауы себепті бейтарап екенін мәлімдеді. Ол Исаактың теорияларының мақсаты католик шіркеуін әділетсіздікке айыптау екенін атап өтті. Иоанн XXIII 1960 жылғы 5 маусымда Исаакпен кездесуінен бірнеше күн бұрын Христиандық бірлікті насихаттау хатшылығын (SECU) құрды. Мысыр, сол кезде Гамал Абдель Насер басшылығында, 1960 жылы Исаактың Ронкаллиге келгеннен бастап жарияланған еврейлерге қатысты барлық Ватикан құжаттарына ерекше назар аударды. Американдық еврей комитеті 1961 жылы Римде SECU-ға католик оқулықтары мен діни рәсімдеріндегі антиеврейлік элементтер туралы ескертулерді ұсынуға шақыру жолдады. АЕК SECU-ға екі құжатпен жауап берді: Джудит Банкидің "Католик іліміндегі еврейдің бейнесі" (1961 жылдың қарашасында аяқталды). Католик шіркеуіне заманға сай болу және Иудаизм туралы ашық мәлімдеме жасау үшін сыртқы қысым 1961 жылғы желтоқсанда Нью-Делиде өткен кездесуде күшейді, онда Дүниежүзілік шіркеулер кеңесі (протестанттар басқаратын ірі экуменикалық ұйым) "Айқышқа әкелген тарихи оқиғалар үшін бүгінгі еврей халқына біздің ортақ адамзатымызға жататын жауапкершілікті жүктемеу керек" деген мәлімдеме жасады. Мысырлық Al Gomhuria сияқты БАҚ Беаның тегі "Бехар" екенін және оның еврей тегіне жататындығын мәлімдеп, дауды қыздырды. Кардинал Беамен бірге құжатты жазуға қатысқан яһуди тегі бар Остеррайхер мен Баумның тегі де "сионистік қастандық" деп көрсетілді. SECU-ның Decretum de Iudaeis-тің алғашқы жобасы 1961 жылдың қарашасында аяқталды. Құжаттың мәтіні төрт абзацтан тұрды. Бірінші абзацтың көп бөлігі барлық тараптар үшін даулы емес еді, өйткені ол Иса Мәсіх келгенге дейін Католик шіркеуінің Израильдің патриархтары мен пайғамбарларымен байланысын және шіркеудің ежелгі Израильдің Ыбырайым құдайымен жасаған келісімінің рухани жалғасы ретіндегі табиғатын көрсетті (консервативті топтардың бұл тұрғысынан тек бір сын-пікірлері болды – Ежелгі Келісімнің Иудаизмінің қазіргі Талмудқа негізделген раввиндік Иудаизммен қарым-қатынасы туралы мәселе). Decretum de Iudaeis-тің мәтініне қатысты даудың көп бөлігі Римдіктерге 11-ші тараудың жаңаша түсіндірілуіне негізделді, ол "бұл халықты қарғыс деп атау әділетсіздік болар еді, өйткені олар Әкелер мен оларға берілген уәделер үшін өте сүйікті" деген тұжырымды негіздеді. Бұл Матай 27-ші тарауда айтылған қандық қарғысқа, көптеген шіркеу әулиелері мен дінбасылары дәстүрлі түрде назар аударған тұжырымға қайшы келді. Мәтін, сонымен қатар Римдіктерге 11-ші тарауға сілтеме жасай отырып, яһудилердің шіркеумен бірігуіне қатысты эсхатологиялық тақырыптарды қозғады. Римдіктерге 11-ші тараудың бұл жаңа түсіндіруін Карл Тиме (Джон М. Остеррайхердің ұзақ жылдар бойы тілшісі, Бэаның басшылығымен SECU сарапшыларының және жобалаушылардың бірі), 1930-жылдардың аяғынан бері католик-иудей дінаралық диалогтың ізашары және Гертруд Лакнердің Freiburger Rundbrief-іне үлес қосушы) әзірледі. Вардидің "тағайындалуынан" бес күн өткен соң, Орталық дайындық комиссиясының хатшысы кардинал Амлето Джованни Чиконьяни Decretum de Iudaeis-тің жобасын күн тәртібінен алып тастады (мемлекеттік хатшы кардинал ретінде ол дипломатиялық мәселелерге ерекше сезімтал болды), және бұл формада кеңеске ұсынылмады.

The specific origins of Nostra aetate can be traced directly to a meeting between Pope John XXIII and Jewish French historian Jules Isaac on 13 June 1960. Isaac wanted a document at the Second Vatican Council, in light of the Holocaust, to specifically address the relationship between the Catholic Church and Judaism. In his meeting with Roncalli, Isaac used diplomatic language, pointing to the Fourth Chapter of the Catechism of the Council of Trent, in which Jews are mentioned in combination with the Romans as "advisors and perpetrators of the passion" and that the Catechism lays ultimate responsibility for the death of Jesus Christ, not just upon the Jews, but upon humanity's original sin and the "vices and crimes which people have committed from the beginning of the world to the present day and will go on committing until the end of time." Thus, Isaac, argued, even within the context of Catholic doctrine, it would be possible for the Holy See to make a statement distancing the Church from preaching the concept of Jewish deicide (to which Isaac attributed a significant bulk of what he called "Christian anti semitism"). The Vicomte Léon de Poncins, a French aristocrat and contemporary Catholic critic of Isaac, held the view that Issac's presentation was bias, due to its absence of any recognition of anti Christian teachings within Rabbinic Judaism and addressing historic controversies (i. e., Jesus in the Talmud, the Marranos and accusations of Jewish involvement in anti Christian revolutionary movements) and that Isaac's theories merely aimed to heap calumny upon the Catholic Church, accusing it of injustice. John XXIII had created the Secretariat for Promoting Christian Unity (SECU), a few days before his meeting with Isaac on 5 June 1960. Egypt, then under the leadership of Gamal Abdel Nasser, particularly concerned itself with all Vatican documents on the Jews which were published since the time of Isaac's visit to Roncalli back in 1960. of the American Jewish Committee at Rome in 1961, inviting them to submit a memorandum on anti Jewish elements in Catholic textbooks and liturgy. The AJC responded to the SECU with two documents; "The Image of the Jew in Catholic Teaching" by Judith Banki The document was completed in November 1961. External pressure on the Catholic Church to conform to the zeitgeist and make an explicit statement on Judaism was also heightened by a meeting in New Delhi in December 1961, where the World Council of Churches (a major ecumenical organisation controlled by Protestants) issued an explicit proclamation in which they stated "the historic events which led to the Crucifixion should not be so presented as to fasten upon the Jewish people of today responsibilities which belong to our corporate humanity." The polemics intensified, as Egyptian media outlets such as Al Gomhuria claimed that Bea's ancestral name was "Behar" and that he was of Jewish ancestry. The actually confirmed Jewish ancestry of converts who were involved in writing the document under Cardinal Bea; Oesterreicher and Baum; was also highlighted as proof of a supposed "Zionist plot". The initial drafting of Decretum de Iudaeis by the SECU was completed in November 1961. The actual text of the document was four paragraphs long. Much of the first paragraph was uncontroversial to all factions, as it highlighted the continuity of the Catholic Church with the Patriarchs and Prophets of Israel before the coming of Jesus Christ and the nature of the Church as the spiritual continuation of ancient Israel's covenant with the god of Abraham (the only criticism conservative elements had of this was the relevance of Old Covenant Judaism to a document on relations with modern Talmud centered Rabbinic Judaism). Much of the controversy over the actual text of Decretum de Iudaeis, was based on innovationary interpretations of Romans 11, which was used as justification for the line "it would be an injustice to call this people accursed, since they are greatly beloved for the sake of the Fathers and the promises made to them." Contrary to Matthew 27, which mentioned a blood curse, traditionally highlighted by many Church Fathers and Doctors of the Church. The text, also referencing Romans 11, broached eschatological themes in regards to the eventual union of Jews with the Church. This new interpretation of Romans 11 had been developed by Karl Thieme (a longtime correspondent of John M. Oesterreicher, one of the main SECU periti and drafters under Bea), a pioneer in Catholic Jewish interfaith dialogue since the late 1930s and a contributor to Gertrud Luckner's Freiburger Rundbrief. Within five days of Wardi's "appointment", Cardinal Amleto Giovanni Cicognani as Secretary of the Central Preparatory Commission removed the Decretum de Iudaeis schema from the agenda (as Cardinal Secretary of State, he was particularly sensitive to diplomatic issues), never to be presented in this form to the council as a whole.

Кеңестің екінші сессиясы, 1962-1963

1962 жылы Беамен алғашқы кездесуінен бастап, одан кейін көптеген басқа кездесулер, соның ішінде 1963 жылдың 31 наурызында Нью-Йорктегі AJC штаб-пәтерінде өткен маңызды кездесу; Рабби Абрахам Джошуа Хешель Екінші Ватикан кеңесі кезінде Американдық еврей комитеті атынан Ватиканға діни еврей көзқарасын білдірудің негізгі тұлғасы болды. Ол Бэамен өзінің шәкірті, AJC раввині Марк Таненбаум арқылы байланысқа түсті. Консервативті иудаизммен байланысты, Хешельдің кабалаға деген қызығушылығы да зор болды. Саясатқа белсенді түрде араласып, Хешель Америкадағы азаматтық құқықтар қозғалысына қатысып, Вьетнам соғысына қарсылық білдірді. Оның Америка еврей комитеті атынан жазған "Католик-иудейлік қарым-қатынастарды жақсарту туралы" атты меморандумы Беаның хатшылығының жұмысына елеулі әсер етті. Нью-Йорктегі кездесуге Бэаның хатшысы Мсг. Иоганн Виллебрандс пен Фр. Феликс Морлион, Римдегі Pro Deo университетінің президенті де қатысты. Хешельдің және еврей тарапының басты мақсаты – Иса Мәсіхтің сотталуы мен айқышқа шегеленуіне қатысты еврейлердің жауапкершілігін католиктердің бейнелеуін өзгертуге ынталандыру болды (кейде еврейлердің құдай өлтірушілігі деп аталады). Бұл ілімдер ғасырлар бойы Ізгі хабарлар, шіркеу әкелері, шіркеу дәрігерлері және Экуменикалық кеңестер арқылы беріліп келді. Екінші сессия басталғанға дейін 1963 жылдың маусымында Иоанн XXIII қайтыс болды, бұл 1963 жылғы Папалық конклавты кеңестің ортасында бастады. Иоанн XXIII қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, Commentary Magazine (AJC-мен байланысты) журналында жалған "Иудейлер үшін дұға" жарияланды, бұл Ронкалли оның қайтысы алдында оқылуын қалаған, бірақ шіркеу тоқтатып қойған деген қаңқу күйін тудырды. Джованни Монтини (Пауль VI деген есімді қабылдаған) 1963 жылғы конклавтан Иоанн XXIII кандидаты ретінде шықты; Куриядағы консервативті топтар кардинал Ильдебрандо Антониуттиді қолдады, ал радикалды либералды топтар кардинал Джакомо Леркароны ұсынды, бірақ кардиналдар Фрингс пен Лиенарттың ұсынысы бойынша Монтиниге келісті. Монтини кардинал Беаның иудаизм мәселесіндегі өкілеттігі қайта жаңарғанын растады. Альберт Грегори Мейер, Ричард Кушинг және Фрэнсис Спеллман еврей позициясын қолдауға ерекше мән берді, сондай-ақ архиепископ Патрик О'Бойл мен епископ Стивен Алойсиус Левен де болды; оларға Католиктік медиа қауымдастығы қолдау көрсетті. Өзінің қызметінің бір бөлігі ретінде Мартин "Пушкин" атты есіммен AJC және Нью-Йорк бұқаралық ақпарат құралдарына (әсіресе The New York Times, New York Herald Tribune және Time Magazine) құжат жобасының барысы туралы құпия ақпаратты ағызып жіберді. Бұл жұмысты Малахи Мартин, Абрахам Джошуа Хешельдің тапсырысы бойынша, Роджер Штраус Farrar, Straus and Giroux баспасы арқылы жариялады. Осы уақытта митрополит Джордж Г. Хиггинс Пауыл VI-ге Америка Құрама Штаттарының Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі Артур Голдбергке аудиенция ұйымдастырды. Содан кейін кардинал Кушинг Пауль VI мен Шустердің кездесуін ұйымдастырды, оған Хешель де қатысты. Папа мен Хешель келіспеді, өйткені соңғысы құдай өлтіру айыбын және қанды кінәлілікті қайтадан енгізуді, сондай-ақ яһудилерге христиандық дінге өтуді тыйым салуды талап етті, бірақ Пауль VI келіспеді. Шустер сәл ұялып, француз тілінде Пауль VI-ге дипломатиялық түрде сөйледі (зайырлы адам ретінде, Шустер дінге өту мәселесіне көп мән бермеді) және былай деді: "Христиандардың яһудилерді жақсы көретіні анық, өйткені бұл христиандардың заңы, бірақ яһудилерді бізді жек көруді және бізді қарапайым жануарлар ретінде қарауды тоқтатуға шақыру керек". Әрқашан сияқты, араб әлемінің католик басшылары да еврейлерге қатысты кез-келген құжатқа қарсы сөйледі, оның ішінде: сириялық католик шіркеуінің патриархы Игнатий Габриэль I Таппуни, патриарх Максим IV Саиг, мелкиттік грек-католик шіркеуінің епискобы Джозеф Тавиль және марониттік шіркеудің архиепискобы Насралла Бутрос Сфейр. Олардың көзқарасын архиепископ Сфейрдің "Біз мұндай мәлімдеме арқылы яһудилерді даңқтамауымыз керек, біз тек арабтардың ашуын және араб елдерінде тұратын епископтарға қиындықтар туғызамыз" деген сөзімен қорытындылауға болады. Рейнланд Альянсы мен американдық кардиналдардан шыққан либералдылар Папаға бұған наразылық білдіру үшін меморандум жасады. Кардинал Йозеф Фрингстің Кельн қаласындағы резиденциясында жиналған кезде, басқа кардиналдар да өтінішке қол қосты. Frings қозғалысын қолдаушылар бұқаралық ақпарат құралдары тарапынан ұзақ уақыт бойы қызығушылық танытқан кардиналдар Риттер, Мейер, Кёниг, Лиенарт және Леркаро, сонымен қатар Чилидің кардиналдары Рауль Сильва Энрикес, Мюнхеннің кардиналы Юлиус Дёпфнер, Буржестің кардиналы Жозеф Шарль Лефевр, Утрехттің кардиналы Бернардус Йоханнес Алфрин және Брюссельдің кардиналы Лео Йозеф Суэнс. Бұл өте маңызды болды, өйткені ол Екінші Ватикан кеңесінің төрт модераторының үшін қамтыды (тек Шығыс католик модераторы, кардинал Грегорио Пьетро Агаджанян, оған қол қоймады). Олар еврей құжатын және діни бостандық құжатын SECU-ға қайтаруды, консервативті азшылықтың бұдан бұрын дауыс берілген құжаттардың радикалды элементтерін "жұмсартуға" қабілетті екеніне шағымдануды және кеңесті одан әрі кешіктіруге қарсы болды (Пауыл VI кеңесті осы күйінде үш жылға кешіктіруді қалаған деген қаңқу тарады, сонда тақырыптар Төртінші сессияға дайындалу үшін жетілуі керек болды). Осы меморандуммен қаруланған, фракцияның жетекшісі кардинал Фрингс 1964 жылдың 13 қарашасында Пауыл VI-мен кездесіп, либералды кеңес әкелерінің алаңдаушылығын білдірді. Бірнеше аптадан кейін, Құмар күнінде Пауыл VI өзінің Римдегі миссадағы уағызында Иса Мәсіхті айқышқа шегелеуде сол кездегі яһудилердің атқарган рөлі туралы айтты (Римнің бас раввині Элио Тоафтың көңілі қалды). 1965 жылдың 14 қазанында соңғы дауыс таяп қалғанда, еврей және араб лоббилері екі есе күшпен өз күшін салып, өз мақсаттарын ілгерілетуге тырысты: AJC-ден Шустер құжаттың "әлсіреуін" толығымен кері қайтаруды қалады, ал соңғы 28 беттік арабтық өтініш католик епископтарынан "коммунизм мен атеизм және еврей-коммунистік альянсынан" сенімді сақтауды сұрады. Nostra aetate басқа діни жүйелермен қатар индуизм мен буддизмді де қарастырып, шіркеу "басқа діндердегі шындық пен қасиеттіні ештеңеден де қабылдамайды" деді. Діни бостандық Ватикан II және осы декларациямен қатар католик ілімінің жаңа бөлігіне айналды. Nostra aetate басқа діндерде позитивті элементтер бар екенін және діни стереотиптер мен әділсіздіктерді дінаралық диалог арқылы жеңуге болатынын жариялады. Папа Франциск: "Белгісіздіктен және қарсылықтан ынтымақтастық пен ізгі ниетке көштік. Дұшпандар мен бейтаныстардан достар мен бауырларға айналдық", - деді. Ол адамзатты бастан-аяқ мазалаған мәңгілік сұрақтарды және әртүрлі діни дәстүрлер оларға қалай жауап бергенін сипаттайды. Ол индуистер, буддистер және басқа да діндердің мүшелері ұсынған кейбір философиялық сұрақтарға жауаптарды атап көрсетеді. Ол Католик шіркеуінің католик іліміне сәйкес келетін және жандарды Христиандыққа жетелеуі мүмкін басқа діндердегі кейбір шындықтарды қабылдауға дайын екенін атап өтеді. Үшінші бөлім Католик шіркеуінің мұсылмандарға құрметпен қарастыратынын айтады, содан кейін Исламның Христиандықпен ортақ ерекшеліктерін сипаттайды: Бір Құдайға, Көк және Жердің Жаратушысына, Мейірімді және Күллі билікке иеге табыну, Ол адамдармен сөйлескен; мұсылмандардың Ибраһимге және Мәриямға, сондай-ақ олардың Исаға деген құрметі, оны Пайғамбар деп санайды, Құдай емес. Синод барлық католиктер мен мұсылмандарды өткеннің антагонизмдерін және айырмашылықтарын ұмытып, өзара түсіністік пен пайда үшін жұмыс істеуге шақырады. S...

Since his initial meetings with Bea in 1962, with many other meetings following, including significantly a meeting at the AJC's headquarters in New York on 31 March 1963; Rabbi Abraham Joshua Heschel became the primary figure articulating the religious Jewish viewpoint to the Vatican on behalf of the American Jewish Committee during the Second Vatican Council. He had been brought into contact with Bea, through his student, the AJC's Rabbi Marc Tanenbaum. Associated with Conservative Judaism, Heschel also had a keen interest in the Kabbalah. Unafraid to get involved in politics, Heschel had inserted himself into the American civil rights movement and protested against the Vietnam War. His memorandum on behalf of the American Jewish Committee, entitled "On Improving Catholic Jewish Relations", had a significant influence on proceedings of Bea's Secretariat. The meeting in New York had also been attended by Bea's Secretary Msgr. Johannes Willebrands and Fr. Felix Morlion, president of Rome's Pro Deo University. The main aims of Heschel and the Jewish side had been to encourage the alteration of the Catholic presentation of Jewish responsibility in regards to the trial and crucifixion of Jesus Christ (what is sometimes known as Jewish deicide). These teachings had passed down through the Gospels, many Church Fathers, Doctors of the Church and Ecumenical Councils over numerous centuries. Before the start of the Second Session, John XXIII died in June 1963, setting off the 1963 Papal conclave in the middle of the council. Several years after the death of John XXIII, a fraudulent "Prayer for the Jews" was published in Commentary Magazine (associated with the AJC), starting an urban legend that Roncalli had intended it to be read out before his death but that it was stopped by the Church. Giovanni Montini (who took the name Paul VI) emerged from the 1963 conclave as a continuity John XXIII candidate for the council; the conservative elements in the Curia had backed Cardinal Ildebrando Antoniutti and the more radical liberal elements had proposed Cardinal Giacomo Lercaro, but settled on Montini on the suggestion of Cardinals Frings and Liénart. Montini confirmed that Cardinal Bea's mandate on addressing Judaism had been renewed. Albert Gregory Meyer, Richard Cushing and Francis Spellman were particularly insistent on supporting the Jewish position, as were Archbishop Patrick O'Boyle and Bishop Stephen Aloysius Leven; they also had the support of the Catholic Media Association. As part of his activities, Martin leaked pieces of confidential information about the progress of draft documents to the AJC and the New York media (in particular The New York Times, the New York Herald Tribune and Time Magazine) under the name “Pushkin”. This work was released by Malachi Martin, at the behest of Abraham Joshua Heschel, through Roger Straus’ Farrar, Straus and Giroux publishing company. Around this time, Msgr George G. Higgins arranged an audience with Paul VI for Arthur Goldberg, the United States Ambassador to the United Nations. And then Cardinal Cushing arranged a meeting between Paul VI and Shuster, with Heschel also present. The Pope and Heschel clashed as the latter demanded the topics rejecting the deicide charge and blood guilt be reinserted and forbidding all Christian proselytising to Jews, to which Paul VI would not agree. Shuster somewhat embarrassed, spoke to Paul VI more diplomatically in French to cut Heschel out (as a secular man, Shuster was less concerned about the proselytising issue). and stated at the podium; "It is clear that Christians love Jews, for such is the law of Christians, but Jews should be exhorted to cease hating us and regarding us as contemptible animals." As ever, Catholic leaders from the Arab world also spoke out against any document on the Jews, including: Cardinal Patriarch Ignatius Gabriel I Tappouni of the Syriac Catholic Church, Patriarch Maximos IV Saigh and Bishop Joseph Tawil of the Melkite Greek Catholic Church and Archbishop Nasrallah Boutros Sfeir of the Maronite Church. Their view can be summed up by Archbishop Sfeir's statement that "We must not glorify Jews by such a declaration, we would only arouse Arab animosity and difficulties for bishops living in Arab lands." The liberals, drawn from the Rhineland Alliance and the American Cardinals, arranged a memorandum to be issued to the Pope to protest this in the strongest terms. A gathering took place at the residence of Cardinal Josef Frings of Cologne, where a number of other Cardinals added their voice to the petition. Supporters of the Frings motion explicitly named by the media included longtime interested parties Cardinals Ritter, Meyer, König, Liénart and Lercaro, along with Cardinals Raúl Silva Henríquez of Chile, Julius Döpfner of Munich, Joseph Charles Lefèbvre of Bourges, Bernardus Johannes Alfrink of Utrecht and Leo Joseph Suenens of Brussels. This was highly significant as it included three out of four Moderators of the Second Vatical Council (only the Eastern Catholic Moderator, Cardinal Gregorio Pietro Agagianian, did not sign up to it). They wanted the return of the Jewish document and the document on religious liberty to the SECU, they wanted to complain that the conservative minority were already able to "water down" some of the more radical elements in documents that had already been voted on and they were opposed to delaying the Council any further (rumours had abounded that Paul VI wanted to delay the council as it stood for three years, so the subjects covered could mature for a Fourth Session). With this memorandum in hand, the leader of the faction, Cardinal Frings held a meeting with Paul VI on 13 November 1964 to express the concerns of the liberal Council fathers. A few weeks later on Passion Sunday, Paul VI himself, within the sermon during Mass in Rome, spoke of the role played by Jews of the time in the crucifixion of Jesus Christ (to the disappointment of Elio Toaff, the Chief Rabbi of Rome). With the final vote approaching on 14 October 1965, both Jewish and Arab lobbies doubled down and pushed for their agendas: Shuster of the AJC wanted the "weakening" of the document completely reversed, while a final 28 page Arab request was submitted, urging the Catholic Bishops to save the faith from “communism and atheism and the Jewish Communist alliance." Nostra aetate examined, among other belief systems, Hinduism and Buddhism, and stated that the Church "rejects nothing that is true and holy" in other religions. Religious freedom became a new part of Catholic teaching with Vatican II and this declaration. Nostra aetate declared that there are positive elements in other religions and religious stereotypes and prejudices can be overcome through interreligious dialogue. Pope Francis said, "From indifference and opposition, we've turned to cooperation and goodwill. From enemies and strangers, we've become friends and brothers." It describes the eternal questions which have dogged men since the beginning, and how the various religious traditions have tried to answer them. It mentions some of the answers that some Hindus, Buddhists, and members of other faiths have suggested for such philosophical questions. It notes the willingness of the Catholic Church to accept some truths present in other religions in so much as they reflect Catholic teaching and may lead souls to Christ. Part three goes on to say that the Catholic Church regards the Muslims with esteem, and then continues by describing some of the things Islam has in common with Christianity: worship of One God, the Creator of Heaven and Earth, Merciful and Omnipotent, Who has spoken to men; the Muslims' respect for Abraham and Mary, and the great respect they have for Jesus, whom they consider to be a Prophet and not God. The synod urged all Catholics and Muslims to forget the hostilities and differences of the past and to work together for mutual understanding and benefit. Some of these themes are repeated in chapter two of Lumen gentium. Part four of the text deals with Jews. Repeated in the text is the traditional teaching that the Catholic Church sees the beginnings of its Faith in the Patriarchs and Prophets of ancient Israel. It also notes that the Apostles and many of the early Disciples of Jesus Christ at the founding of the Catholic Church had their roots in the Jews of that time, despite the fact that "Jerusalem did not recognize the time of her visitation, nor did the Jews in large number, accept the Gospel; indeed not a few opposed its spreading." The most significant departure in the document from previous approaches was that "this sacred synod wants to foster and recommend that mutual understanding and respect which is the fruit, above all, of biblical and theological studies as well as of fraternal dialogues." This paved the way for Catholic Jewish interfaith dialogue in the decades following on from the Second Vatican Council in a manner which was not commonplace before. The final text of Nostra aetate, as promulgated in 1965, in regards to the question of Jewish deicide (that is to say Jewish culpability for the trial and crucifixion of Jesus Christ) did not include the word "deicide" specifically, as it had in some previously proposed versions. At the time of its promulgation, liberal elements within the SECU and American Jewish organisations saw the final version of the text as a defeat for their position on this issue. Earlier versions of the text said that it "condemns" it, but this was removed from the final version. The statement "They adore the one God, living and subsisting in Himself; merciful and all powerful, the Creator of heaven and earth", has been accused by the SSPX of being an explicit error within the context of Catholic teaching, due to the fact that the Catholic Church defines the one God in the Apostles' Creed and the Nicene Creed as the Holy Trinity (Islamic doctrine explicitly rejects the Divinity of Jesus Christ and does not acknowledge the Holy Ghost as God) and sacred scripture, in John 14:6 has Jesus Christ stating "No one comes to the Father except through Me". The document also states "The Church regards with esteem also the Moslems", which traditionalists have argued is inappropriate to say in a Church document, claiming that within all major Islamic schools of fiqh, the punishment for a Muslim male to convert to the Catholic Church is the death penalty and that Islamic law places Christian non Muslim nations into the category of dar al harb ("house of war").

Кеңестен кейінгі оқиғалар

Осы мән-жайды және оның салдарына толыққанды сипат беру үшін Ватиканның яһудилермен дінаралық қатынастар жөніндегі комиссиясы 1974 жылдың соңында Nostra Aetate аталған кеңестің декларациясын іске асыру жөніндегі нұсқаулықтар мен ұсыныстарды жариялады. Кейіннен Комиссия 1985 жылы Рим-католик шіркеуінің ілімі мен катехизациясында еврейлер мен иудаизмді дұрыс бейнелеу туралы ескертулерді шығарды. АҚШ Конгресі Nostra Aetate-ның 40 жылдығын мойындайтын қаулы қабылдады. Ватиканның дінаралық қатынастар жөніндегі комиссиясы христиан-яһуди диалогының негізгі теологиялық сұрақтарын зерттейтін жаңа құжатты ұсынды. "Құдайдың сыйлары мен шақырулары өзгермейді" деп аталған бұл құжат Nostra Aetate-ның жарық көргеніне 50 жыл толуына арналды. Құжаттың жарық көрген күніне орай Солтүстік Америка Ислам қоғамының дінаралық және қоғамдық байланыстар жөніндегі кеңсе директоры Сайид Сайед Nostra Aetate-ның 1960 жылдардағы АҚШ-тағы азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде, ислам орталықтары мен студенттік ұйымдар университеттерде құрылғанда жарияланғанын, және осы қарапайым бастамалардан бастап "католик шіркеуі кіші бауыр ретінде әрекет етті" деп атап өтті, бұл сезім 2001 жылғы 11 қыркүйектегі терактілерден кейін де сақталды, сол кезде шіркеу есіктерін исламофобия күшейген кезде оларға ашты.