Кіріспе

Регент каналы – Англияның Лондон қаласының орталық бөлігінің солтүстігінде орналасқан канал. Ол батыстағы Паддингтон алабының солтүстік-батысындағы Гранд Юнион каналының Паддингтон тармағын шығыстағы Лондонның Лаймхаус алабымен және Темза өзенімен байланыстырады. Каналдың ұзындығы шамамен белгілі бір көлемі бар.

Тарих

Алғаш рет 1802 жылы Томас Гомер ұсынған, сол кездегі Гранд-Джанкшн каналының Паддингтон тармағын (1801 жылы ашылған) Лаймхаустағы Темза өзенімен байланыстыру мақсатындағы Регент каналы, 1812 жылғы Регент каналы заңы (52 Geo. 3. c. cxcv) қабылданғаннан кейін 19 ғасырдың басында салынды. Белгілі сәулетші және қала құрылысшы Джон Нэш компания директоры болды; 1811 жылы ол Джордж IV, содан кейін Принц-Регент үшін орталық солтүстік Лондондағы үлкен аумақты қайта дамыту жоспарын жасады. Осының нәтижесінде Регент каналы жобаға енгізіліп, оның бір бөлігі Регент паркінің солтүстік жиегімен өтті. Көптеген Нэш жобаларындағыдай, егжей-тегжейлі жоба оның көмекшілерінің біріне, осы жағдайда канал компаниясының бас инженері болып тағайындалған Джеймс Морганға тапсырылды. Жұмыс 1812 жылдың 14 қазанында басталды. Паддингтоннан Камден Таунға дейінгі алғашқы бөлігі 1816 жылы ашылды және қазір "Кіші Венеция" деп аталатын аймақтың шығысында Майда Хиллдің астынан ұзын туннель, ал Лиссон Гроувтың астынан одан әлдеқайда қысқа туннельді қамтыды. Камденнен Лаймхаусқа дейінгі бөлігі, оның ішінде ұзын Ислингтон туннелі және Регент каналының догы (теңіз кемелерінен канал баржаларына жүктерді ауыстыру үшін пайдаланылды – бүгінде Лаймхаус бассейні деп белгілі) төрт жылдан кейін, 1820 жылдың 1 тамызында ашылды. Сонымен қатар, әртүрлі аралық бассейндер салынды (мысалы: Регент паркіне шығысқа қарай Камберленд бассейні, Кингс-Кроссқа (Лондон) жақын орналасқан Батлбридж бассейні және Сити-Роуд бассейні). Венлок бассейні, Кингсленд бассейні, Сент-Панкрас тас және көмір бассейні, сондай-ақ Ұлы Солтүстік теміржолының астық қоймасының алдындағы бассейн сияқты көптеген басқа да бассейндер салынды, олардың кейбіреулері бүгінге дейін сақталған. Барлық шлюздер ауыр баржалық трафикті жеңілдету үшін екі камерамен салынды. 1970-ші жылдардың басында коммерциялық трафик тоқтағаннан кейін, 1973 жылдың соңында Британдық су жолдары басқармасы әр шлюздегі бір камераны ойын-сауық кемелерінің бақылаусыз пайдалануын жеңілдету үшін, дұрыс пайдаланбау салдарынан су тасқынының қаупінсіз, ағып кету бөгетіне айналдыру үшін үш жылдық бағдарламаны іске қосты. Лондон қаласына ең жақын орналасқан Сити-Роуд бассейні, негізінен көмір мен құрылыс материалдарын тасымалдау арқасында, көп ұзамай Пэддингтон бассейнінен басып өтті. Бұл тауарлар жергілікті жерде тасымалданды, ал каналдың бастапқы мақсаты – импортты Мидленд аймағына тасымалдау болатын. 1838 жылы Лондон мен Бирмингем теміржолының ашылуы, шын мәнінде, канал арқылы тасымалданған көмірдің көлемін арттырды. Бірақ 20 ғасырдың басында Мидленд саудасы теміржолға ауысып, көбірек тауарлар автомобильмен тасымалданған кезде, канал ұзақ уақыт бойы құлдырап кетті.

Макклсфилд көпірінің астындағы Тилбери баржасының жарылуы

1874 жылы 2 қазанда таңғы сағат 5-тен сәл бұрын қант, жаңғақ, үш бөшке мұнай және шамамен бес тонна ұнтақ заттармен жүктелген "Тилбери" тар қайық баржасы Лондон зообағының сыртындағы Макклсфилд көпірінің тік астында жарылып кетті. Жарылысқа дейін "Тилбери" батысқа қарай, Батыс Мидлендс аймағындағы карьерге бет алған буксир және үш тар қайықтан құралған колоннаның бір бөлігі болды.

Залал және оның салдары

Кемедегі барлық адамдар қаза тапты: капитан Чарльз Бакстон, Уильям Тейлор есімді жұмысшы, үшінші адам және жас бала. 1876 жылы Макклсфилд көпірі бұзылып, қайта салынды. Онда бұрыннан бар темір бағаналар (олардың үстіндегі жазуға сәйкес, Коалбрукдейлде жасалған), бірақ олар 180 градусқа бұрылды (канал жағы сүйреу жолына қаратылды), сондықтан оқиғадан бұрын жасалған сүйреу арқандарының іздерін бағаналардың сыртқы бетінде көруге болады. Жарылыс 20 миль қашықтықта естілді. Құлаған бөлшектер әр тарапқа шашырады, айналасындағы үйлердің шатырлары ұшып кетті, терезелер сынып, ағаштар жұлынып түсті және өлген балықтар Вест-Эндке жауды. Жүкті қайықтың түбі 300 метр қашықтықтағы үйдің ішінен табылды. [Бұл заң қауіпті заттардың өндірілуі мен тасымалдануын реттейді.] Темір жол компаниясы кейін банкрот болды, бірақ 1846 жылы канал директорлары оның жағалауында темір жол салуға рұқсат алу үшін Парламенттен заң қабылдауға тырысты. Бұл жобаға қарсы күшті оппозиция болды, әсіресе үкімет Регент паркі арқылы өтетін темір жол идеясына қарсы болды. 1859 жылы каналды темір жолға айналдырудың тағы екі жоспары ұсынылды. «Орталық Лондон темір жолы және док компаниясы» деп аталатын компания ұсынған жоба директорлар тарапынан қабылданды, бірақ тағы да темір жол компаниясы банкротқа ұшырады. 1860 жылы Регент каналы компаниясы Кингс-Кросс пен Лаймхауз арасында каналдың бойымен темір жол салуды ұсынды, бірақ қаражат таба алмады. Келесі жиырма жылда жасалған басқа да жобалар да сәтсіз аяқталды, ал 1863 жылы оңтүстікте ашылған Метрополитен темір жолы Лондонның солтүстігінен келетін желілерді байланыстырудың ұқсас мақсатына қызмет етті. 1883 жылы бірнеше жылдық келіссөздерден кейін канал «Регент каналы және Сити док темір жолы компаниясы» деп аталатын компанияға 1,170,585 фунт стерлингке сатылды. Компания 1892 жылы атын «Солтүстік Метрополитен темір жолы және канал компаниясы» деп өзгертті, бірақ ешқандай темір жол салынбады; оның орнына ол док пен каналды жақсарту үшін ақша жинады және ақырында 1904 жылы «Регент каналы және док компаниясы» болды. «Регент каналы және док компаниясы» 1929 жылдың 1 қаңтарында біріктірілген «Grand Union Canal Company» құрамына кірді.

Жаңа қолданыстар

1979 жылы Орталық электр энергиясын өндіру кеңесі (CEGB) Сент-Джонс Вуд пен Сити Роуд арасындағы каналдың жанындағы жолдың астына жер асты кабельдерін орнатқанда, каналдың жаңа мақсаты табылды. Бұл 400 кВ кабельдер қазір Ұлттық желінің бөлігі болып табылады және Лондонды электр қуатымен қамтамасыз етеді. Жоғары кернеулі кабельдерді салқындату үшін канал суы айдалып жіберіледі. Бүгінде канал көңіл көтеру үшін жиі пайдаланылады; жаз айларында Maida Vale мен Camden арасында сағат сайын жүретін су автобусы қызметі іске қосылған. 2005 жылғы Лондон шабуылынан кейін велосипедпен жүрудің көбеюі және экологиялық сананың артуына байланысты, каналдың жағалау жолы қала тұрғындары үшін көрікті велосипед жолына айналды. Ұлттық велосипед жолы 1 Лимхаус бассейнінен Майл Эндке дейін каналдың жағалау жолымен өтеді. British Waterways велосипедшілер мен жаяу жүргіншілердің жағалау жолын бірлесіп пайдалануының салдарына қатысты бірнеше зерттеу жүргізді, олардың барлығы тексеру кезінде ені шектеулі болғанына қарамастан, проблемалардың салыстырмалы түрде аз екенін көрсетті. Соңғы кезде, 2019 жылы The Guardian газетінде жаяу жүргіншілер мен велосипедшілер арасындағы жанжалдар туралы хабарланды.

География

Регент каналы Паддингтон алабының солтүстігіне жақын жердегі Кіші Венецияда ескі Гранд Джункшн каналымен қосылады. Майда Хилл және Лисон Гроув туннельдерінен өткеннен кейін, канал Регент паркінің солтүстік жиегімен иіліп, Лондон зообагынан өтеді және Примроуз төбесінің негізін айналып өтеді. Ол Камден Таун және Кингс-Кросс орталығы арқылы жалғасады. Камли-стрит табиғи паркінде күрт бұрылыс жасап, Гудс-Вей бойымен өтеді, Сент-Панкрас және Кингс-Кросс теміржол станцияларының артынан ағып өтеді. Канал Battlebridge бассейніне ашылады, бұл бастапқыда Horsfall бассейні деп аталған және Лондон канал мұражайының орны. Ислингтон туннелінен шығысқа қарай жалғасып, Бродвей базарының оңтүстік бөлігін құрайды және Шығыс Лондондағы Виктория паркінде Гертфорд Юнион каналымен кездеседі. Ол Лаймхаус бассейніне оңтүстікке қарай бұрылады, онда Лаймхаус кесімімен қосылады және Темза өзеніне құйылып аяқталады.

Кемелердің ең үлкен өлшемдері

Регент каналында максималды ұзындығы – , ені – және биіктігі – . Су айдынының тереңдігі, шамамен, 1,15 м (3 фут 6 дюйм) құрайды.

Мәдениет

2012 жылы драматург Роб Инглис каналды қазудың 200 жылдығын мерекелейтін "Регент каналы" халық операсын жазу үшін 16 000 фунт стерлингтік грант алды. Бұл мюзикл 2012 жылы Лондонның әртүрлі жерлерінде қойылды.