Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям де Санкто Кларо, немесе жай ғана Уильям Синклер († 1337) – 14 ғасырғы Дункельд епископы. Ол Рослин бароны Уильям Синклер мен Амисия де Роскелиннің ұлы. Ол Рослин бароны Генри Синклердің ағасы болды. 1309 жылы епископ Мэтью де Крамбет қайтыс болғаннан кейін Уильям епископтыққа сайланды. Келесі жылы, 1310 жылғы 24 ақпанда Уильям король Роберт Брюске адалдық ант берген он екі шотланд епископының бірі болды. Бірақ Англия королі Эдуард II өзінің үміткері Джон де Лекке үміттенеді. Уильям Киелі Орынға (Римге) барды, онда Джон оның сайлануына қарсы шықты. Дункельд епархиясы үш жыл бойы бос тұрды. Рим папасы Климент V мәселені қарау үшін Велабродағы Әулие Георгий шіркеуінің кардинал-диаконы, кардинал Джеймсті тағайындады. Алайда, 1311 жылғы 22 мамырда Джон де Лек Дублин архиепископы болып тағайындалғанда мәселе дерлік шешілді. Джон де Лек 20 шілдеде Дублин шіркеуін басқарғаннан кейін даудан бас тартты. Папа содан кейін Уильямның сайлануын канондық деп жариялады және оны киелі ету үшін Тускулум епископы, кардинал Беренгар Фредольге жіберді. 1313 жылғы 3 ақпанда король Эдуард II Уильямға қауіпсіз жол беру қағазын берді, бұл епископтың Шотландияға қайтып оралу жолында Англияға келуді жоспарлап отырғанын көрсетті, бірақ Эдуард саяси мәселелерде ынтымақтастық көрсетуді талап етті. Уильям король Роберттің харталарына жиі куә болды, бірақ бұл епископ Уильямның 1332 жылғы 24 қыркүйекте Эдвард Баллиолдың тәж кию рәсіміне қатысуына кедергі болмады. Епископ Уильям соңғысының парламенттеріне қатысты. Уильям 1337 жылғы 27 маусымда қайтыс болды және Дункельд соборының хорында жерленді.
William de Sancto Claro, or simply William Sinclair († 1337), was a 14th century bishop of Dunkeld. He was the son of Amicia de Roskelyn and Sir William Sinclair, Baron of Roslin. He was the brother of Sir Henry Sinclair, baron of Roslin. After the death of Bishop Matthew de Crambeth in 1309, William was elected to the bishopric. The following year, on 24 February 1310, William was one of twelve Scottish bishops to swear fealty to King Robert the Brus. However, king Edward II of England had his own candidate in mind, John de Leck. William went to the Holy See, where his election was contested by the said John. The diocese of Dunkeld lay vacant for three years. Pope Clement V appointed Cardinal James, cardinal deacon of St George in Velabro, to judge the issue. However, the issue was more or less resolved when, on 22 May 1311, John de Leck was promoted to the Archbishopric of Dublin. When John de Leck took over the see of Dublin on 20 July, he retired from the dispute. The pope then declared William's election canonical, and sent him to Cardinal Berengar Fredol, bishop of Tusculum, in order to be consecrated. On 3 February 1313 king Edward II issued a safe conduct to William, clearly indicating that the bishop was planning to arrive in England on his way back to Scotland, however Edward demanded cooperation in political matters as a condition. William became a frequent witness to King Robert's charters, but that did not prevent Bishop William, on 24 September 1332, being present at the coronation of Edward Balliol. Bishop William attended the latter's parliaments. William died on 27 June 1337, and was buried in the choir of Dunkeld Cathedral.