Раунделл Палмер, 1-ші Селборн графы: Өмірбаяны мен саяси қызметі
Roundell Palmer, 1st Earl of Selborne
Раунделл Палмер, 1-ші Селборн графы: британдық саяхатшы, заңгер және 2 рет Ұлыбританияның Лорд-канцлері болған. Биографиясы мен өмір жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және лорд-канцлер (1812–1895)
British politician and Lord Chancellor (1812–1895)
Раунделл Палмер, 1-ші Селборн графы (27 қараша 1812 – 4 мамыр 1895) – ағылшын заңгері және саясаткері. Ол Ұлыбританияның Лорд-канцлері қызметін екі рет атқарды.
Roundell Palmer, 1st Earl of Selborne, (27 November 1812 – 4 May 1895) was an English lawyer and politician. He served twice as Lord High Chancellor of Great Britain.
Өмірбаян және білім
Палмер Оксфордширдегі Миксбериде дүниеге келді, оның әкесі Уильям Джоселин Палмер шіркеу пасторы болды. Оның анасы Доротея – Йоркширдегі Гледстон Холлдан Рев. Уильям Раунделлдің қызы. Уильям Палмер мен Эдвин Палмер оның бауырлары болды. Ол Рэгби мектебінде және Винчестер колледжінде білім алды. Палмер Оксфорд университетіне қабылданды, алғаш Крайст Черчте оқыды, содан кейін стипендия жеңіп алғаннан кейін Тринити колледжіне ауысты және 1834 жылы Магдален колледжінің мүшесі болды. 1834 жылы бакалавр, 1836 жылы магистр ғылыми дәрежесін алды. Оксфордта ол әнші және теолог Фредерик Уильям Фабермен жақын дос болды. Оксфордта ол 1831 жылы латын тіліндегі өлеңдері үшін Канцлер сыйлығын, 1832 жылы грек тіліндегі Ирландия стипендиясын және Ньюдигейт сыйлығын, 1834 жылы Элдон құқық стипендиясын және 1835 жылы Канцлердің латын эссесі сыйлығын жеңіп алды. Ол 1832 жылы Оксфорд одағының президенті болды.
Palmer was born at Mixbury in Oxfordshire, where his father, William Jocelyn Palmer, was rector. His mother Dorothea was daughter of the Rev. William Roundell of Gledstone Hall, Yorkshire. William Palmer and Edwin Palmer were his brothers. He was educated at Rugby School and Winchester College. Palmer proceeded to the University of Oxford, matriculating from Christ Church, moving to Trinity College upon winning a scholarship there, and becoming a fellow of Magdalen College in 1834. He graduated BA in 1834 and MA in 1836. While at Oxford he became a close friend of the hymnist and theologian, Frederick William Faber. At Oxford he won the Chancellor's Prize for Latin Verse in 1831, the Ireland Scholarship in Greek and the Newdigate Prize in 1832, the Eldon Law Scholarship in 1834 and the Chancellor's Latin Essay Prize in 1835. He was President of the Oxford Union in 1832.
Саяси мансап
1837 жылы Палмер Линкольн қонақүйінде адвокаттыққа қабылданды. Ол сот практикасын қалау артық көріп, қазылар алқасынан қашық болды. 1840-1843 жылдары ол «Таймс» газетінің жетекші жазушысы болды. 1847 жылы Плимуттан Парламентке сайланды. Пилиттік көзқарастағы саяхатшы болған ол 1852 жылы сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ келесі жылы өткен қосымша сайлауда қайтадан сайланды. 1857 жылы мандатын жоғалтты, 1859 жылы тағы да жеңілді. 1861 жылы Палмер Лорд Палмерстон үкіметінде Бас солиситор болып тағайындалды және Ричмонд округінен қарсылығызсыз сайланды, сондай-ақ дәстүрлі рыцарь атағын алды. 1863 жылы ол Бас прокурор болып жоғарылатылып, 1865 жылы Палмерстонның қайтысынан кейін, 1866 жылғы үкімет жеңіліске ұшырағанға дейін Лорд Рассел басшылығымен қызметін жалғастырды. Оның Корольдік заң кеңесшісі лауазымы Америка Азамат соғысынан туындаған көптеген халықаралық құқық мәселелерін, соның ішінде «Алабама» ісін қарауды талап етті. Глэдстонның ертедегі жақтасы болған Палмер Ирландия шіркеуін тарату мәселесінде онымен келіспей, қарым-қатынасын үзді. 1868 жылғы сайлауда либералдар жеңіске жеткеннен кейін, ол Глэдстонның оны Лорд-канцлер немесе Бас судья қылып тағайындау ұсынысынан бас тартты, либералдық оппозицияда отырып, Ирландия шіркеуін таратуға қарсы күресуді жөн көрді. Ол Женевадағы «Алабама» талаптары жөніндегі төрелік алқасында Ұлыбританияның жетекші кеңесшісі болды. Ирландия және шіркеу мәселелерінде үкіметке қарсылығына қарамастан, Палмер 15 қазан 1872 жылы Глэдстонның басшылығымен Лорд-канцлер болып тағайындалды. Ол Саутгемптон графтығындағы Сельборннан Сельборн бароны атанды және Тайлық кеңеске ант берді. Оның алғашқы лауазым мерзімінде 1873 жылғы Сот жүйесі туралы заң қабылданды, ол ағылшын сот жүйесін қайта ұйымдастырды. Селборн 1880-1885 жылдары Глэдстон басшылығымен Лорд-канцлер лауазымын қайтадан атқарды. Соңғы жылы ол Лорд-канцлер департаментін құрды. Ол 1882 жылы Саутгемптон графтығындағы Блэкмурдан Вулмер виконты және Сельборн графы атанды. 1885 жылы Глэдстонның құлауынан кейін Селборн либералдық партия ішіндегі радикалды бейімділіктерге алаңдады. Ақырында ол Глэдстонмен Ирландияның өзін-өзі басқаруы мәселесінде келіспей, 1886 жылы либералдар билікке оралғанда Лорд-канцлер лауазымына қайта тағайындалудан бас тартып, Либералдық унионистерге қосылды.
Palmer was called to the bar at Lincoln's Inn in 1837. He preferred practice at the equity bar, and avoided juries. From 1840 to 1843 he was a leader writer for The Times. He was elected to the House of Commons for Plymouth in 1847. A Peelite, he was defeated in 1852, but was returned in a by election the following year. He lost his seat in 1857, and was defeated again in 1859. In 1861, Palmer was appointed Solicitor General in the government of Lord Palmerston and was returned unopposed for Richmond, receiving the customary knighthood. In 1863 he was promoted Attorney General, continuing in office under Lord Russell after Palmerston's death in 1865, until the government's defeat in 1866. His position as a law officer of the Crown meant that he had to handle the many questions of international law that arose out of the American Civil War, including the Alabama affair. An early follower of Gladstone, Palmer broke with him over the disestablishment of the Irish Church. After the Liberals were returned in the 1868 election, he refused Gladstone's offers to appoint him either as Lord Chancellor or Lord Chief Justice, preferring to be free to oppose Irish disestablishment as a backbencher. He was the leading counsel for Britain before the Alabama Claims tribunal in Geneva. Despite his continuing opposition to the government on Irish and Church issues, Palmer was appointed on 15 October 1872 as Lord Chancellor under Gladstone. He was created Baron Selborne, of Selborne in the County of Southampton, and was sworn of the Privy Council. His first tenure in office saw the passage of the Judicature Act 1873, which reorganised the English judiciary. Selborne again held the Lord Chancellorship under Gladstone in 1880–1885. In the latter year he established a Lord Chancellor's Department. He was created Viscount Wolmer, of Blackmoor in the County of Southampton, and the Earl of Selborne in 1882. After the fall of Gladstone in 1885, Selborne became increasingly alarmed by perceived radical tendencies within the Liberal Party. He finally broke with Gladstone over Irish Home Rule, refusing reappointment as Lord Chancellor when the Liberals returned to office in 1886, and joining the Liberal Unionists.
Құрметтер
1860 жылдың маусымында Селборн Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Ол Оксфорд университетінің Магдален колледжінің құрметті мүшесі және Христос колледжінің құрметті студенті, Оксфорд университетінің жоғары басқарушысы және Сент-Эндрюс университетінің лорд-ректоры болды.
Selborne was elected a Fellow of the Royal Society in June 1860. He was an honorary fellow of Magdalen College, Oxford and an honorary Student of Christ Church, Oxford, High Steward of the University of Oxford and Lord Rector of the University of St Andrews.
Отбасы
Селборн 1848 жылы Уильям Уолдегрейвтің қызы Лэди Лораға үйленді. Олардың төрт қызы және бір ұлы болды. Олардың үлкені Лора Элизабет 1848 жылы дүниеге келді, ол автор және әлеуметтік реформатор болды. 1876 жылы Саутвеллдің бірінші епискобы Джордж Риддингке үйленгеннен кейін ол Лейди Лора Риддинг деп танылды. Олардың екінші қызы Мэри Доротея (1850–1933) 1874 жылы өзінің бірінші туысы, 9-шы граф Уолдегрейвке үйленді. Олардың үшінші қызы София Матильда (1852–1915), Глостер ханшайымы София Матильданың құрметіне аталған, көркем әдебиет жазушысы болды және 1903 жылы Амабль Чарльз Франке, Франквиль графына үйленді.
Selborne married Lady Laura, daughter of William Waldegrave, 8th Earl Waldegrave, in 1848. They had four daughters followed by a son. Their eldest, Laura Elizabeth, was born in 1848 and became an author and social reformer, who in 1876 married George Ridding, the first Bishop of Southwell, so becoming known as Lady Laura Ridding. Their second, Mary Dorothea (1850–1933), married her first cousin, the 9th Earl Waldegrave in 1874. Their third, Sophia Matilda (1852–1915), named after her great great aunt, Princess Sophia Matilda of Gloucester, was a writer of fiction and married Amable Charles Franquet, Comte de Franqueville, in 1903.