Юнгтік психология: Психиканы зерттеу және архетиптер туралы теориялар

Кіріспе

Юнгиандық теориялар – жалпы психика талдауы. Аналитикалық психология (Analytische Psychologie, кейде аналитикалық психология деп аударылады және Юнгиандық талдау деп аталады) – швейцариялық психиатр Карл Юнгтің психиканың жаңа "эмпирикалық ғылымы" туралы зерттеулерін сипаттау үшін қолданған термині. Ол оны Фрейдтің психоаналитикалық теорияларынан ажырату мақсатымен жасалған, себебі олардың психоанализ саласындағы жеті жылдық ынтымақтастығы 1912 және 1913 жылдар аралығында аяқталды. Оның ғылымының эволюциясы өмірінің алпыс жылға жуық уақытында жазылған, "Жинақы еңбектер" атты монументалды еңбегінде қамтылған. Аналитикалық психология тарихы Юнгтің өмірбаянымен тығыз байланысты. Бастапқыда ол "Цюрих мектебі" деп танылды, оның негізгі өкілдері Эуген Блейлер, Франц Риклин, Альфонс Мадер және Юнг болды, олардың барлығы Цюрихтегі Бургхөлцли ауруханасында жұмыс істеді. Алғашқыда бұл психологиялық кешендерге қатысты теория болды, бірақ Юнг Зигмунд Фрейдпен байланысын үзгеннен кейін оны архетиптер мен санадан тысқары әлемді зерттеудің, сондай-ақ мамандандырылған психотерапияның жалпылама әдісіне айналдырды. Аналитикалық психология немесе "комплекстік психология" (Komplexe Psychologie) – психологияны және басқа да ғылымдарды зерттеу мен тәжірибедегі көптеген дамулардың негізі болып табылады. Юнгтің көптеген ізбасарлары бар, олардың кейбіреулері әлемнің ұлттық қоғамдарының мүшелері. Олар Халықаралық Аналитикалық Психологтар Ассоциациясы (IAAP) және Халықаралық Юнгиандық Зерттеулер Ассоциациясы (IAJS) арқылы халықаралық деңгейде кәсіби байланыс орнатып, ынтымақтастық жасайды. Юнгтің ұсыныстары көптеген тілдерде көп салалы әдебиеттерге жол ашты. Аналитикалық психологияға тән, кеңінен қолданылатын ұғымдардың қатарында анима және анимус, архетиптер, ұжымдық санасыздық, кешендер, экстраверсия және интроверсия, жекелену, Өзіндік, Көлеңке және синхрондылық бар. Майерс-Бриггс типтік көрсеткіші (MBTI) Юнгтің психологиялық типтер туралы тағы бір теориясына сүйенеді. Юнгтің психоид туралы идеясы, санадан тыс, ұжымдық санасыздықтан өзгеше, және синхрондылықтың болу мүмкіндігін көрсететін гипотезалық имманентті жазықтық ретінде аз танымал. Қазіргі кездегі пост-Юнгиандық аналитикалық психологияның үш негізгі бағыты – классикалық, архетиптік және дамушылық – Юнгтің өмір бойындағы зерттеулерінің дамуындағы, бірақ бір-бірімен байланысты аспектілеріне сәйкес келеді, тіпті ол "Юнгиандар" мектебін құруды қаламағанмен де. Сондықтан, Юнг дәстүрлі ғылымға негізделген және рационалистік философия, антропология және этнографиямен сіңген клиникалық тәжірибеден бастап, оның ізденуші санасы оны алхимия, астрология, гностицизм, метафизика, мифология және паранормаль сияқты эзотерикалық салаларға алып барды, бірақ ғылымға адалдығын ешқашан тастамады, оның Вольфганг Паулимен ұзақ жылдар бойы ынтымақтастықта болғаны куә. Оның кең ауқымды дамуы кейбір зерттеушілерге оның аналитикалық психотерапиясы, оның интуициясымен және телеологиялық зерттеулерімен байланысты, уақыт өте келе көбірек "өнерге" айналғанын көрсетеді. Түстер мен кошмарлар, жұмыс және жеке өмір арасындағы тепе-теңдік, сәулет және қала құрылысы, саясат және экономика, қақтығыстар мен соғыстар, климаттың өзгеруі туралы мәліметтер көптеген басылымдарда және фильмдерде көрсетілген.

Jungian theories

analysis of psyche in general

Analytical psychology (Analytische Psychologie, sometimes translated as analytic psychology and referred to as Jungian analysis) is a term coined by Carl Jung, a Swiss psychiatrist, to describe research into his new "empirical science" of the psyche. It was designed to distinguish it from Freud's psychoanalytic theories as their seven year collaboration on psychoanalysis was drawing to an end between 1912 and 1913. The evolution of his science is contained in his monumental opus, the Collected Works, written over sixty years of his lifetime. The history of analytical psychology is intimately linked with the biography of Jung. At the start, it was known as the "Zurich school", whose chief figures were Eugen Bleuler, Franz Riklin, Alphonse Maeder and Jung, all centred in the Burghölzli hospital in Zurich. It was initially a theory concerning psychological complexes until Jung, upon breaking with Sigmund Freud, turned it into a generalised method of investigating archetypes and the unconscious, as well as into a specialised psychotherapy. Analytical psychology, or "complex psychology", from the Komplexe Psychologie, is the foundation of many developments in the study and practice of psychology as of other disciplines. Jung has many followers, and some of them are members of national societies around the world. They collaborate professionally on an international level through the International Association of Analytical Psychologists (IAAP) and the International Association for Jungian Studies (IAJS). Jung's propositions have given rise to a multidisciplinary literature in numerous languages. Among widely used concepts specific to analytical psychology are anima and animus, archetypes, the collective unconscious, complexes, extraversion and introversion, individuation, the Self, the shadow and synchronicity. The Myers–Briggs Type Indicator (MBTI) is loosely based on another of Jung's theories on psychological types. A lesser known idea was Jung's notion of the Psychoid to denote a hypothesised immanent plane beyond consciousness, distinct from the collective unconscious, and a potential locus of synchronicity. The approximately "three schools" of post Jungian analytical psychology that are current, the classical, archetypal and developmental, can be said to correspond to the developing yet overlapping aspects of Jung's lifelong explorations, even if he expressly did not want to start a school of "Jungians". Hence as Jung proceeded from a clinical practice which was mainly traditionally science based and steeped in rationalist philosophy, anthropology and ethnography, his enquiring mind simultaneously took him into more esoteric spheres such as alchemy, astrology, gnosticism, metaphysics, myth and the paranormal, without ever abandoning his allegiance to science as his long lasting collaboration with Wolfgang Pauli attests. His wide ranging progression suggests to some commentators that, over time, his analytical psychotherapy, informed by his intuition and teleological investigations, became more of an "art". dreams and nightmares, work–life balance, architecture and urban planning, politics and economics, conflict and warfare, and climate change are illustrated in several publications and films.

Шығу тегі

Юнг өзінің мансабын Швейцарияның Цюрих қаласында психиатр ретінде бастады. Ол 1901 жылы Бургхользли ауруханасында жұмыс істеген, ал Цюрих университетінің медицина факультетіне арналған академиялық диссертациясында соммамбулизм бойынша тәжірибелерін және медиумдық туысы Хели Прейсверктің көріністерін пайдалану қаупін қабылдады. Бұл еңбек "Соны деп аталатын оккульттік құбылыстардың психологиясы және патологиясы" деп аталды. Ол қабылданды, бірақ анасының отбасына үлкен наразылық туғызды. Психиатр Эуген Блюлердің жетекшілігімен ол әріптестерімен бірге гальванометрді қолданып, сөз тізіміне пациенттердің эмоционалдық сезімталдығын бағалау бойынша зерттеу жүргізді. Юнг осы құралды емдеу кезінде қалай қолданғанын сипаттап қалдырды. Оның зерттеулері оған бүкіл әлемде танымал атақ пен көптеген құрмет әкелді, соның ішінде 1909 және 1910 жылдары Кларк және Фордэм университеттерінен құрметті докторлық дәрежесі. Кейін тағы да марапаттар берілді. 1907 жылы Юнг Австрияның Вена қаласына Зигмунд Фрейдпен кездесу үшін сапарлады; олар бір жыл бұрын хат алмасуды бастаған еді. Ол кезде 32 жастағы Юнгтың халықаралық деңгейдегі атағы 49 жастағы неврологтан әлдеқайда жоғары болды. Ол былай деді: "Бесаңның әдемілігі – ол шынымен бесаң екендігінде". Сондықтан бесаң тәжірибелік зерттеулермен немесе кез келген ғылыми немесе философиялық ізденіспен 'жетіспейді', себебі ол бесаң.

Фрейдпен ажырасу

Юнгтің психоанализбен үзілістің және аналитикалық психологияның негізін қалауға себеп болған кітабының жарық көргені болды. 1912 жылы Юнг Теодор Флорнойдың еңбегі арқылы назарына түскен "Мисс Миллермен" кездесті, оның жағдайы ұжымдық санасыздық теориясын одан әрі дамытуға ықпал етті. Айырмашылықты аңғартқан – осы еңбектің екінші бөлігі болды. Фрейд Эрнест Джонсқа, оның пікірінше, Юнг түпнұсқа неміс басылымының 174-бетінде "жолдан тайып кеткен", – деді. Фрейдтік ортодоксалдыққа Эрнест Джонс қорғаушылық жасады, ал Юнгтің жақтастары, олардың ішінде Леонард Зейф, Франц Риклин, Йохан ван Опуйсен және Альфонс Мадер болды. Юнг инстинктивті күш ретінде жыныстық дамудың маңыздылығын азайтып, ұжымдық санасыздыққа назар аударды: ата-бабаларының ұрпақтарынан мұрагерлік алған естеліктер мен идеяларды қамтитын санасыздың бір бөлігі. Либидоның жеке дамудың маңызды көзі екенін мойындағанмен, Фрейдтен айырмашылығы, Юнг либидо ғана жеке тұлғаның қалыптасуына жауапты деп санамады. Юнгтің өсіп келе жас шағында бастан өткерген қиындықтарына байланысты, ол өзінің және әрбір адамның жеке дамуы жыныстық қатынасқа тікелей қатысы жоқ факторларға тәуелді деп сенді. Бұл жекелендіру процесінің орталық бөлігі – адамның психика элементтерімен үнемі кездесіп, оларды санаға әкелу. Осыдан (Юнгтік) психотерапияның мақсаты – адамға санасыздықпен салауатты қарым-қатынас орнатуға көмектесу, осылайша невроз сияқты, оған қатысты шамадан тыс тепе-теңдік болмауы, бұл депрессияға, алаңдаушылыққа және жеке басының бұзылуына әкелуі мүмкін, немесе санасыздық оны толып кетуі мүмкін, бұл психикалық бұзылуға, психозға алып келуі мүмкін. Юнг 1913-1916 жылдар аралығында пациенттеріне қолданған әдістердің бірі – белсенді қиял, оларға санадан тыс мазмұнды санаға жеткізу үшін медитация түріне енуге және санадан кездейсоқ бейнелерді шығаруға шақыру. Юнгтің пікірінше, "нейроз" – адамның сыртқы әлемнен түскен шабуылдарға төтеп беру үшін бей-жай түрде жиналатын психологиялық қорғаныстың нәтижесі, ол бұл процесті "комплекс" деп атады, бірақ комплекстер тек қорғаныс сипатымен ғана шектелмейді. Оның теориясы құбылыстарды бақылаудан тұрады, және Юнгтің пікірінше, бұл – феноменология. Оның ойынша, психологиялық тұрғыдан қарау күдікті. Итало-француз психоаналитигі Луиджи Ауригемманың айтуынша, Юнгтің ойлауына Иммануил Кант және жалпы алғанда неміс рационалистік философиясы да әсер еткен. Оның лекциялары Канттың ой-пікірін, әсіресе "Таза ақыл-ойдың сыны" және "Практикалық ақыл-ойдың сыны" еңбектерін қабылдағанын көрсетеді. Ауригемма Юнгтің ойлауын "эпистемологиялық релятивизм" деп сипаттайды, өйткені ол метафизикалыққа сенімділік қажет етпейді. Ол кейбір жергілікті халықтардың логикаға қайшы келетін тәжірибелерді меңгеруіне таңырқады, мысалы, Оңтүстік Америка тайпасының саяхаты барысында кездескен жағдайында, олар өздерін қызыл арас құстары ретінде көрсетті. Соңында, оның ағылшын тіліндегі "мінез-құлық үлгісі" деген сөзді қолдануы, архетип терминімен синоним болып табылады, бұл британдық этология зерттеулерінен алынған. Аналитикалық психологияға ең маңызды үлес – Фрейдтің психоанализі, одан Юнг көптеген ұғымдарды, әсіресе еркін қауымдастық арқылы санасыздықты зерттеу әдісін алды. Оның жобасына жеке талдаушылардың ойлары да енгізілді, олардың ішінде Сандор Ференци (Юнг оның "әсер" түсінігіне сілтеме жасайды) немесе Людвиг Бинсвангер және оның Daseinsanalyse [de], (Daseinsanalysis). Юнг сонымен қатар Фрейдтің психика туралы білімімізге қосқан үлесін, сөзсіз, ең маңызды деп мойындайды. Ол адам жанының және жеке басының қараңғы бұрыштары туралы терең ақпаратты ашады, бұл Ницшенің "Әдептің генеалогиясы" (1887) еңбегімен бірдей деңгейде. Осы тұрғыдан алғанда, Юнгтің пікірінше, Фрейд 19 ғасырдың ең ұлы мәдени сыншыларының бірі болды.

It was the publication of a book by Jung which provoked the break with psychoanalysis and led to the founding of analytical psychology. In 1912 Jung met "Miss Miller", brought to his notice by the work of Théodore Flournoy and whose case gave further substance to his theory of the collective unconscious. It was the second part of the work that brought the divergence to light. Freud mentioned to Ernest Jones that it was on page 174 of the original German edition, that Jung, according to him, had "lost his way". and with Ernest Jones as defender of Freudian orthodoxy; while on the other side, were Jung's partisans, including Leonhard Seif, Franz Riklin, Johan van Ophuijsen and Alphonse Maeder. Jung de emphasized the importance of sexual development as an instinctual drive and focused on the collective unconscious: the part of the unconscious that contains memories and ideas which Jung believed were inherited from generations of ancestors. While he accepted that libido was an important source for personal growth, unlike Freud, Jung did not consider that libido alone was responsible for the formation of the core personality. Due to the particular hardships Jung had endured growing up, he believed his personal development and that of everyone was influenced by factors unrelated to sexuality. Central to this process of individuation is the individual's continual encounter with the elements of the psyche by bringing them into consciousness. It follows that the aim of (Jungian) psychotherapy is to assist the individual to establish a healthy relationship with the unconscious so that it is neither excessively out of balance in relation to it, as in neurosis, a state that can result in depression, anxiety, and personality disorders or so flooded by it that it risks psychosis resulting in mental breakdown. One method Jung applied to his patients between 1913 and 1916 was active imagination, a way of encouraging them to give themselves over to a form of meditation to release apparently random images from the mind to bridge unconscious contents into awareness. "Neurosis" in Jung's view results from the build up of psychological defences the individual unconsciously musters in an effort to cope with perceived attacks from the outside world, a process he called a "complex", although complexes are not merely defensive in character. His theories consist of observations of phenomena, and according to Jung it is phenomenology. In his view psychologism was suspect. According to the Italo French psychoanalyst Luigi Aurigemma, Jung's reasoning is also marked by Immanuel Kant, and more generally by German rationalist philosophy. His lectures are evidence of his assimilation of Kantian thought, especially the Critique of Pure Reason and Critique of Practical Reason. Aurigemma characterises Jung's thinking as "epistemological relativism" because it does not postulate any belief in the metaphysical. which he uses to illustrate the surprising fact, to him, that some native peoples can experience relations that defy logic, as for instance in the case of the South American tribe, whom he met during his travels, where the men pretended they were scarlet aras birds. Finally, his use of the English expression, "pattern of behaviour", which is synonymous with the term archetype, is drawn from British studies in ethology. The principal contribution to analytical psychology, nevertheless, remains that of Freud's psychoanalysis, from which Jung took a number of concepts, especially the method of inquiring into the unconscious through free association. Individual analysts' thinking was also integrated into his project, among whom are Sándor Ferenczi (Jung refers to his notion of "affect") or Ludwig Binswanger and his Daseinsanalyse [de], (Daseinsanalysis). Jung affirms also Freud's contribution to our knowledge of the psyche as being, without doubt, of the highest importance. It reveals penetrating information about the dark corners of the soul and of the human personality, which is of the same order as Nietzsche's On the Genealogy of Morality (1887). In this context, Freud was, according to Jung, one of the great cultural critics of the 19th century.

Психоанализден ауытқулар

Юнгтік талдау, психоанализ сияқты, санадан тыс материалды санаға жеткізу, сезіну және біріктіру әдісі. Бұл – мінез-құлықтардың, сезімдердің және оқиғалардың мәнін іздеу. Өзіңді танудың көптеген жолдары бар: армандарды талдау – маңызды жолдардың бірі. Басқаларына өнер, поэзия немесе шығармашылықтың басқа да түрлері арқылы сезімдерді білдіру, жанжалдарды және адам өміріндегі қайталанатын үлгілерді зерттеу жатады. Арман түсіндіру процесін толық сипаттау қиын, себебі ол арманды түсіндіретін адамға ерекше тән. Ең қысқасы, ол армандағы белгілі бір символдар арман көрушіге қандай ассоциацияларды тудыратынына сүйенеді, олар кейде «архетиптік» деп есептеледі, себебі олар тарих бойы көптеген адамдарға ортақ деп саналады. Мысалдарға батыр, қарт ер немесе әйел, қуғынға түсу, ұшу немесе құлау сияқты жағдайлар жатуы мүмкін. Фрейдтік психоанализ тек анализистке (аналитикке) жүктелуді дамытуға негізделсе, Юнг бастапқыда жүктелуді қолданды, бірақ кейіннен пациент ұсынған символдық және архетиптік материалға диалектикалық және дидактикалық көзқарасқа көбірек назар аударды. Сонымен қатар, оның пациенттерге деген көзқарасы Фрейдтің әдісінде байқағаннан өзгеше болды. Энтони Стивенс оны былай түсіндірді: [Юнгтің] алғашқы тұжырымдары көбінесе оның жеке шығармашылық ауруынан туындаған болса да, бұл классикалық фрейдистік талдаушының стереотипіне қарсы саналы реакция болды – ол диванның артында үнсіз және алыс отырып, кейде салмақты мәлімдемелер мен түсіндірмелер жасап, науқастың кінәсіне, қайғысына және сенімділік пен қолдауға деген қажеттілігіне қатыспайтын. Керісінше, Юнг талдаудың диалектикалық процедура екенін, екі адам арасындағы өзара алмасу екенін, екеуі де тең қатысатын екенін ұсынды. Бұл идея алғаш ұсынылғанда революциялық болды, бірақ ол көптеген психотерапия мектептеріне әсер еткен модель, бірақ оның Юнгтен шыққанын көптеген адамдар түсінбейтін сияқты. Фрейдтің «хирургиялық толықсыздануы» орнына Юнг консультация бөлмесінде көбірек серпіліс пен жылы қабылдауды көрсетті. Қазіргі заманғы Юнгтік талдау процесі терапевт қандай «аналитикалық психология мектебіне» жататынына байланысты (төменде қараңыз). «Цюрих мектебі» Юнгтің өзі үйреткен тәсілді көрсетеді, ал Майкл Фордхэм мен Лондондағы серіктестерінің ықпалынан шыққандар Клейнге тән тәсілге жақын болады, сондықтан олар символдар мен үлгілермен қатар, жүктелу мен контртрансферттің басқын материалдың көрсеткіштері ретінде талдаумен айналысады.

Jungian analysis is, like psychoanalysis, a method to access, experience and integrate unconscious material into awareness. It is a search for the meaning of behaviours, feelings and events. Many are the channels to extend knowledge of the self: the analysis of dreams is one important avenue. Others may include expressing feelings about and through art, poetry or other expressions of creativity, the examination of conflicts and repeating patterns in a person's life. A comprehensive description of the process of dream interpretation is complex, in that it is highly specific to the person who undertakes it. Most succinctly it relies on the associations which the particular dream symbols suggest to the dreamer, which at times may be deemed "archetypal" in so far as they are supposed common to many people throughout history. Examples could be a hero, an old man or woman, situations of pursuit, flying or falling. Whereas Freudian psychoanalysis relies entirely on the development of the transference in the analysand (the person under treatment) to the analyst, Jung initially used the transference and later concentrated more on a dialectical and didactic approach to the symbolic and archetypal material presented by the patient. Moreover, his attitude towards patients departed from what he had observed in Freud's method. Anthony Stevens has explained it thus:

Though [Jung's] initial formulations arose mainly out of his own creative illness, they were also a conscious reaction against the stereotype of the classical Freudian analyst, sitting silent and aloof behind the couch, occasionally emitting ex cathedra pronouncements and interpretations, while remaining totally uninvolved in the patient's guilt, anguish, and need for reassurance and support. Instead, Jung offered the radical proposal that analysis is a dialectical procedure, a two way exchange between two people, who are equally involved. Although it was a revolutionary idea when he first suggested it, it is a model which has influenced psychotherapists of most schools, though many seem not to realise that it originated with Jung. In place of Freud's "surgical detachment", Jung demonstrated a more relaxed and warmer welcome in the consulting room. The process of contemporary Jungian analysis depends on the type of "school of analytical psychology" to which the therapist adheres, (see below). The "Zurich School" would reflect the approach Jung himself taught, while those influenced by Michael Fordham and associates in London, would be significantly closer to a Kleinian approach and therefore, concerned with analysis of the transference and countertransference as indicators of repressed material along with the attendant symbols and patterns.

Түс жұмысы

Юнгтің армандарға ден қоюы 1902 жылдан басталады. Фрейдпен үзілгеннен кейін ғана ол 1916 жылы «Бес саналы психологиясын» жариялады, онда армандар туралы өз көзқарасын кеңейтті, бұл Фрейдтің түсіндіруімен күрт қайшы келеді. Ол армандар санасызға апаратын магистраль екенімен келіседі, бірақ психоанализден гөрі олардың қызметтерін одан да кеңірек қарастырады. Ең маңызды айырмашылықтардың бірі – олардың өтемақылық функциясын атқаруы, олар ояу өмірде жасалған бағалауларға қатысты психикалық тепе-теңдікті қалпына келтіреді: мысалы, амбиция мен мақтанға толы адам өзін кішкентай және осал адам ретінде армандайды. Юнгтің пікірінше, бұл адамның көзқарасының шамадан тыс сенімді екенін көрсетеді, соның салдарынан жекелігінің төменгі жақтарын қабылдаудан бас тартады, олар оның қорғаныс мақтанышымен жоққа шығарылады. Юнг мұны психикалық денсаулықты сақтау үшін қажетті өтемақы механизмі деп атайды. 1961 жылы өліміне аз уақыт қалғанда ол былай деп жазды: «Психикалық және тіпті физиологиялық тұрақтылықты қамтамасыз ету үшін саналы мен санасыздың бірігуі қажет. Олардың қатар дамуы үшін осылай болуы керек». (Pour sauvegarder la stabilité mentale, et même physiologique, il faut que la conscience et l'inconscient soient intégralement reliés, afin d'évoluer parallèlement) Санасыз материал бейнелер арқылы символизмді пайдалану арқылы өрнектеледі, Юнгтің айтуынша, оның әсерлі рөлі бар (архетиптік күшке байланысты болғанда, кейде құдіретті сезім тудыруы мүмкін) және интеллектуалды рөлі бар. Кейбір армандар армандаған адамға жеке тән, ал басқалары ұжымдық текті болуы мүмкін немесе «трансперсональды» болуы мүмкін, себебі олар өмірлік оқиғалармен байланысты. Олар жекелену процесінің кезеңдерін білдіруі мүмкін (төменде қараңыз) және әдебиеттен, өнерден, алхимиядан немесе мифологиядан шабыттанған болуы мүмкін. Аналитикалық психология мифтерді тарихи және географиялық тұрғыдан зерттеуімен танымал, бұл символдардың көмегімен психиканың санасыз көріністерін түсіндіруге мүмкіндік береді. Мифтер ұжымдық санадан туындайтын элементтер мен құбылыстарды тікелей көрсетеді және уақыт өте келе олардың егжей-тегжейлі сипаттамалары өзгергенімен, олардың маңызы ұқсас болып қалады. Юнг көбінесе христиан немесе батыс пұтқа табынушы мифологиясына (Ежелгі Грекия және Рим) сүйенсе де, санасызды барлық мәдениеттерден алынған мифологиялар басқарады деп санайды. Ол индуизмге, зороастризмге және даосизмге қызығушылық танытты, олардың барлығы психикаға әсер ететін негізгі бейнелерді бөліседі. Осылайша, аналитикалық психология мағынаға назар аударады, адамдардың әлемдік және символдық аспектілермен тұрақты байланыста бола алатыны туралы гипотезаға негізделген. Андре Натафтың сөздерімен айтқанда: «Юнг психоанализді қазіргі ғылыммен жасырылған бір өлшемге ашады: руханилық. Оның үлесі кейбір жағынан даулы болғанымен, бірегей болып қала береді. Оның ғалым және ақын ретінде санасыздықты зерттеуі, оның мифтік режимдегі тіл сияқты құрылымдалғанын көрсетеді». (Jung ouvre la psychanalyse à une dimension cachée par le scientisme ambiant : la spiritualité. Son apport, quoique contestable sur certains points, reste unique. Explorant l'inconscient en scientifique et poète, il montre que celui ci se structure non comme une langue mais sur le mode du mythe)

Jung's preoccupation with dreams can be dated from 1902. It was only after the break with Freud that he published in 1916 his "Psychology of the Unconscious" where he elaborated his view of dreams, which contrasts sharply with Freud's conceptualisation. While he agrees that dreams are a highway into the unconscious, he enlarges on their functions further than psychoanalysis did. One of the salient differences is the compensatory function they perform by reinstating psychic equilibrium in respect of judgments made during waking life: thus a man consumed by ambition and arrogance may, for example, dream about himself as small and vulnerable person. According to Jung, this demonstrates that the man's attitude is excessively self assured and thereby refuses to integrate the inferior aspects of his personality, which are denied by his defensive arrogance. Jung calls this a compensation mechanism, necessary for the maintenance of a healthy mental balance. Shortly before his death in 1961, he wrote:To secure mental and even physiological stability, it is necessary that the conscious and unconscious should be integrated one with the other. This is so that they evolve in parallel. (Pour sauvegarder la stabilité mentale, et même physiologique, il faut que la conscience et l'inconscient soient intégralement reliés, afin d'évoluer parallèlement) Unconscious material is expressed in images through the deployment of symbolism which, in Jungian terms, means it has an affective role (in that it can sometimes give rise to a numinous feeling, when associated with an archetypal force) and an intellectual role. Some dreams are personal to the dreamer, others may be collective in origin or "transpersonal" in so far as they relate to existential events. They can be taken to express phases of the individuation process (see below) and may be inspired by literature, art, alchemy or mythology. Analytical psychology is recognized for its historical and geographical study of myths as a means to deconstruct, with the aid of symbols, the unconscious manifestations of the psyche. Myths are said to represent directly the elements and phenomena arising from the collective unconscious and though they may be subject to alteration in their detail through time, their significance remains similar. While Jung relies predominantly on Christian or on Western pagan mythology (Ancient Greece and Rome), he holds that the unconscious is driven by mythologies derived from all cultures. He evinced an interest in Hinduism, in Zoroastrianism and Taoism, which all share fundamental images reflected in the psyche. Thus analytical psychology focusses on meaning, based on the hypothesis that human beings are potentially in constant touch with universal and symbolic aspects common to humankind. In the words of André Nataf: Jung opens psychoanalysis to a dimension currently obscured by the prevailing scientism: spirituality. His contribution, though questionable in certain respects, remains unique. His explorations of the unconscious carried out both as a scientist and a poet, indicate that it is structured as a language but one which is in a mythical mode. (Jung ouvre la psychanalyse à une dimension cachée par le scientisme ambiant : la spiritualité. Son apport, quoique contestable sur certains points, reste unique. Explorant l'inconscient en scientifique et poète, il montre que celui ci se structure non comme une langue mais sur le mode du mythe)

Негізгі ұғымдар

Аналитикалық психологияда психологиялық процестің екі ерекше түрін анықтауға болады: жеке тұлғадан туындайтын, «жеке» деп сипатталатын және субъективті психикаға жататын, сондай-ақ ұжымнан туындайтын, объективті психиканың құрылымымен байланысты «трансперсональды» деп аталатын. Бұл процестердің екеуі де архетиптік болып саналады. Осы процестердің кейбіреулері, мысалы, анимус немесе анима, персона немесе көлеңке сияқты санамен тікелей байланысты деп есептеледі. Ал қалғандары ұжымдық салаға көбірек қатысты. Юнг анима мен анимусты тұлғаландыруға бейімделді, себебі олар, оның пікірінше, әрқашан адаммен байланысты және оның психикасының бір қырын көрсетеді. Олар ұжымдық бейсананың мазмұнымен, басқа адамдармен және кеңінен қалыптасқан қоғаммен қалыптасады. Мысалы, Юнг өзінің «Aion» еңбегінде және бір сұхбатында ер адамдағы «аниманың анимусын» қарастырды. Ол былай деді: «Иә, егер адам өзінің анимасының анимусын түсінсе, онда анимус – бұл ескі дананың орнын басатын нәрсе. Оның эгосы бейсанамен қарым-қатынаста, ал бейсана әйел бейнесі – анима арқылы бейнеленеді. Бірақ бейсанада еркек бейнесі де бар, ол – ақылды қарт. Ал бұл бейне анимамен байланысты, себебі ол әйел болғандықтан, аниманың анимусы. Сондықтан, дана қарт әйелге қарағанда анимуспен бірдей жағдайда екенін айтуға болады». Юнг анима мен анимустың санасыз біріккен Өзіне жол көрсетуші ретінде әрекет ететінін және анимамен немесе анимуспен сананы қалыптастыру мен байланыс орнату психологиялық өсудегі ең қиын, бірақ сонымен бірге ең құнды қадамдардың бірі екенін айтты. Юнг өзінің анимасын күтпеген жерден бір күні, ішкі дауыс ретінде анықтағанын жеткізді. Егер анима немесе анимус кешендері назардан тыс қалса, олар басқаларға проекция жасау арқылы назар аударуға тырысады. Юнгтің сөзіне сүйенсек, осы себепті біз кейде белгілі бір жат адамдарға бірден қызығушылық танытамыз: біз оларда өз анимамызды немесе анимусымызды көреміз. Бірінші көруде туған махаббат – анима мен анимустың проекциясының мысалы. Сонымен қатар, жыныстық рөлімен күшті байланыс орнатқан адамдар (мысалы, агрессивті мінез-құлық танытып, ешқашан жыламайтын ер адам) өз анималарын немесе анимустарын белсенді түрде таныған немесе олармен қарым-қатынас жасаған жоқ. Юнг адамның рационалды ойлауын еркек табиғатына, ал иррационалды аспектіні табиғи әйелдікке жатқызады (рационалдылық – үкім шығаруды қамтиды деп анықталады, ал иррационалдылық – қабылдауды қамтиды). Осыған сәйкес, иррационалды көңіл-күйлер еркек анима көлеңкесінің нәтижесі, ал иррационалды пікірлер әйел анимус көлеңкесінің нәтижесі болып табылады.

In analytical psychology two distinct types of psychological process may be identified: that deriving from the individual, characterised as "personal", belonging to a subjective psyche, and that deriving from the collective, linked to the structure of an objective psyche, which may be termed "transpersonal". These processes are both said to be archetypal. Some of these processes are regarded as specifically linked to consciousness, such as the animus or anima, the persona or the shadow. Others pertain more to the collective sphere. Jung tended to personify the anima and animus as they are, according to him, always attached to a person and represent an aspect of his or her psyche. These are shaped by the contents of the collective unconscious, by others, and by the larger society. Jung considered, for instance, an "animus of the anima" in men, in his work Aion and in an interview in which he says:Yes, if a man realizes the animus of his anima, then the animus is a substitute for the old wise man. You see, his ego is in relation to the unconscious, and the unconscious is personified by a female figure, the anima. But in the unconscious is also a masculine figure, the wise old man. And that figure is in connection with the anima as her animus, because she is a woman. So, one could say the wise old man was in exactly the same position as the animus to a woman. Jung stated that the anima and animus act as guides to the unconscious unified Self, and that forming an awareness and a connection with the anima or animus is one of the most difficult and rewarding steps in psychological growth. Jung reported that he identified his anima as she spoke to him, as an inner voice, unexpectedly one day. In cases where the anima or animus complexes are ignored, they vie for attention by projecting itself on others. This explains, according to Jung, why we are sometimes immediately attracted to certain strangers: we see our anima or animus in them. Love at first sight is an example of anima and animus projection. Moreover, people who strongly identify with their gender role (e. g. a man who acts aggressively and never cries) have not actively recognized or engaged their anima or animus. Jung attributes human rational thought to be the male nature, while the irrational aspect is considered to be natural female (rational being defined as involving judgment, irrational being defined as involving perceptions). Consequently, irrational moods are the progenies of the male anima shadow and irrational opinions of the female animus shadow.

Архетиптер

Психологияда архетиптерді пайдалануды Юнг 1919 жылы "Инстинкт және бейсаналық" атты эссесінде алға тартты. Оның психологиялық құрылымында архетиптер – идеялардың туа біткен, жалпы немесе жеке прототиптері болып табылады және оларды байқауларды түсіндіру үшін қолдануға болады. Ол психологияны практикада бастапқыда қолданған герменевтика әдісін ұстанды. Ол жинақталған еңбектерінде және архетиптер ұғымын теориялық тұрғыдан дамыту кезінде герменевтикаға нақты сілтемелер жасады. Оның тұжырымдамаларында тұтастық болмаса да, архетиптердің теориялық дамуы герменевтикалық маңызы зор. Смит пен Байдала (2012) атап өткендей, архетиппен байланысты естеліктер мен көзқарастар тобы кешенге айналуы мүмкін, мысалы, ана кешені белгілі бір ана архетипімен байланысты болуы мүмкін. Юнг архетиптерді психологиялық органдар ретінде қарастырды, физикалық органдарға ұқсас, екеуі де морфологиялық берілгендер, олар, мүмкін, эволюция барысында пайда болған. Архетиптер ұжымдық және жеке болып есептеледі және түрлі шығармашылық жолдармен анықталады. Мысалы, Юнг өзінің "Естеліктер, армандар, ойлар" атты кітабында аниманың көрінісін көріп, онымен сөйлесе бастағанын және ол оған армандарды түсіндіруді үйреткенін айтады. Ол өздігінен түсіндіре бастағаннан кейін, Юнг оған енді қажеттігі болмай қалғанын айтып, онымен сөйлесуді тоқтатты. Дегенмен, архетиптік теорияға тән және әсіресе анимаға қатысты мәнділік, Юнгтің теориясын қайта бағалауды қажет етеді. Бұл символдардың рөлін ұжымдық адам әрекеттерінің ортасында әсерлерді құруда баса көрсетуге мүмкіндік береді. Мұндай қайта құруда, құпиялы тәжірибенің сезімтал энергиясын сақтап, архетиптердің күмәнді теориясы өзінің қажеттілігін жоғалтады.

Ұжымдық санасыз

Юнгтің ұжымдық санасыз туралы түсінігі уақыт өте келе қайта қарастырылды. "Ұжымдық санасыз" термині Юнгтің 1916 жылғы "Санасыздың құрылымы" атты мақаласында алғаш рет қолданылды. Бұл мақалада "жеке", Фрейдтің санасызы, қиял-ойлармен (мысалы, жыныстық) және жасырылған бейнелермен толы, және жалпы адамзаттың жанын қамтитын "ұжымдық" санасыз арасындағы ерекшелік көрсетілді. "Психологиядағы конституция мен тұқым қуалаушылықтың маңызы" (1929 жылдың қарашасы) еңбегінде Юнг былай деп жазды: "Психологиялық тұрғыдан алғанда, маңыздысы – армандарда, қиял-ойларда және басқа да ерекше сана жағдайларында ең қисынсыз мифологиялық мотивтер мен символдар кез келген уақытта өзінен пайда болуы мүмкін. Көбінесе бұл жеке тұлғаға әсер ететін белгілі бір ықпалдар, дәстүрлер мен қоздырғыштардың нәтижесі болып көрінеді, бірақ көбінесе олардың ешқандай белгісі жоқ. Мен атаған бұл "алғашқы бейнелер" немесе "архетиптер" санасыз психиканың негізгі құрамына жатады және оларды жеке тәжірибе ретінде түсіндіруге болмайды. Олар бірігіп, ұжымдық санасыз деп аталатын психикалық қабатты құрайды. Ұжымдық санасыздың болуы жеке сананың таза бетке жазылмаған қағаз (tabula rasa) емес екенін және алдын ала анықталатын ықпалдарға төтеп беруге шамасы келмейтінін білдіреді. Керісінше, ол мұрагерлік алғышарттардың, сондай-ақ қоршаған ортаның әсерінен тыс, үлкен ықпалына ұшырайды. Ұжымдық санасыз – ата-бабаларымыздың психикалық өмірін, ең ерте заманнан бастап қамтиды. Ол барлық саналы психикалық құбылыстардың бастауы болып табылады, сондықтан сананың еркіндігін ең жоғары дәрежеде шектейтін ықпалға ие, себебі ол барлық саналы процестерді бұрынғы жолдарға қайтаруға үнемі тырысады. Өз заманында күрделілік теориясының және әсіресе күрделі бейімделмелі жүйелердің (CAS) жетістіктеріне қол жеткізе алмағандықтан, оның архетиптерді ұжымдық санасыздағы қабат ретінде қарастыруы, адам қиялы мен тәжірибесінің ерекше үлгілерін қалыптастыратын ұжымдық санасыздағы түйіндік үлгілерге сәйкес келеді деп айтылады. Осыған орай, бұл "CAS моделінің таңғажайып, интуитивті тұжырымы сияқты" көрінеді.

Jung's concept of the collective unconscious has undergone re interpretation over time. The term "collective unconscious" first appeared in Jung's 1916 essay, "The Structure of the Unconscious". This essay distinguishes between the "personal", Freudian unconscious, filled with fantasies (e. g. sexual) and repressed images, and the "collective" unconscious encompassing the soul of humanity at large. In "The Significance of Constitution and Heredity in Psychology" (November 1929), Jung wrote:And the essential thing, psychologically, is that in dreams, fantasies, and other exceptional states of mind the most far fetched mythological motifs and symbols can appear autochthonously at any time, often, apparently, as the result of particular influences, traditions, and excitations working on the individual, but more often without any sign of them. These "primordial images" or "archetypes," as I have called them, belong to the basic stock of the unconscious psyche and cannot be explained as personal acquisitions. Together they make up that psychic stratum which has been called the collective unconscious. The existence of the collective unconscious means that individual consciousness is anything but a tabula rasa and is not immune to predetermining influences. On the contrary, it is in the highest degree influenced by inherited presuppositions, quite apart from the unavoidable influences exerted upon it by the environment. The collective unconscious comprises in itself the psychic life of our ancestors right back to the earliest beginnings. It is the matrix of all conscious psychic occurrences, and hence it exerts an influence that compromises the freedom of consciousness in the highest degree, since it is continually striving to lead all conscious processes back into the old paths. Given that in his day he lacked the advances of complexity theory and especially complex adaptive systems (CAS), it has been argued that his vision of archetypes as a stratum in the collective unconscious, corresponds to nodal patterns in the collective unconscious which go on to shape the characteristic patterns of human imagination and experience and in that sense, "seems a remarkable, intuitive articulation of the CAS model".

Табылған жері

Индивидуация – әр түрлі кезеңдер арқылы сананың дамуы мен өсуі, жеке бейсаналық элементтермен бетпе-бет кездесу және оларды интеграциялау арқылы жүзеге асырылатын күрделі процесс. Бұл 1916 жылы алғаш рет ұсынылған аналитикалық психологияның орталық тұжырымдамасы. Юнг психотерапиясының мақсаты – өзіндік санаға қол жеткізуге көмектесу, сондықтан индивидуация осы мақсатқа қызмет етеді. Юнгтің айтуынша: Индивидуацияның мақсаты – тұлғаның жалған қабығынан, бір жағынан, ал бастапқы образдардың ықпалынан, екінші жағынан, өзін босату. Юнг Фрейдпен арадағы қарым-қатынасты үзгеннен кейін индивидуацияны зерттеуді бастады, ол рухани жаттығудың қазіргі заманғы күйзелісінен туындаған ұжымдық бейсанадан шыққан құбылыстармен бетпе-бет келді. Юнгтің пікірінше, индивидуация – жеке тұлғаға айналу, өз өзіңді тану дегенді білдіреді. Жекелік, белгілі бір ерекшеліктерге баса назар қойса, Юнг индивидуацияны адамның ұжымдық қасиеттерін толыққанды және жақсырақ іске асыру деп сипаттады. Индивидуация процесіне кіріспес бұрын, талдаушы эгоның осы процестің қарқындылығына төтеп беруге жеткілікті күшті екенін анықтау үшін мұқият бағаланады. Интеграцияға жататын элементтерге қоғамдағы рөлінде тұлғаның өкілі ретінде әрекет ететін «персона», жеке тұлғаға беймәлім және адам моральдық тұрғыдан жағымсыз деп санайтын нәрсені қамтитын «көлеңке» және тиісінше әйелдік және еркектік құндылықтарды ұстайтын «аниме» немесе «анимус» кіреді. Юнг үшін невроздың тамырындағы көптеген санасыз қақтығыстар осындай динамиканың тұлғаны оның әдеттегі жағдайынан тепе-теңдіктен шығаруы және оны бұрын назардан тыс қалған өзінің жақтарымен бетпе-бет кездестіру қиындығынан туындайды. Индивидуация толыққаннан кейін эго енді тұлғаның орталығында болмайды. Дегенмен, бұл процесс толық өзін-өзі тануға әкелмейді және ұжымдық бейсананың тереңдігінің түсініксіздігіне байланысты индивидуация ешқашан тоқтап тұра алмайды.

Individuation is a complex process that involves going through different stages of growing awareness through the progressive confrontation and integration of personal unconscious elements. This is the central concept of analytical psychology first introduced in 1916. It is the objective of Jungian psychotherapy to the extent that it enables the realisation of the Self. As Jung stated: The aim of individuation is nothing less than to divest the self of the false wrappings of the persona, on the one hand and the suggestive power of primordial images on the other. |author=|title=|source= Jung started experimenting with individuation after his split with Freud as he confronted what was described as eruptions from the collective unconscious driven by a contemporary malaise of spiritual alienation. According to Jung, individuation means becoming an individual and implies becoming one's own self. Unlike individuality, which emphasizes some supposed peculiarity, Jung described individuation as a better and more complete fulfillment of the collective qualities of the human being. Prior to individuation, the analysand is carefully assessed to determine if the ego is strong enough to take the intensity of this process. The elements to be integrated include the persona which acts as the representative of the person in her/his role in society, the shadow which contains all that is personally unknown and what the person considers morally reprehensible and, the anima or the animus, which respectively carry their feminine and masculine values. For Jung many unconscious conflicts at the root of neurosis are caused by the difficulty to accept that such a dynamic can unbalance the subject from his habitual position and confronts her/him with aspects of the self they were accustomed to ignore. Once individuation is completed the ego is no longer at the centre of the personality. The process, however, does not lead to a complete self realization and that individuation can never be a fixed state due to the unfathomable nature of the depths of the collective unconscious.

Көлеңке

Көлеңке – саналы жекеліктің жасырылған, басып тасталған немесе мойындамаған қасиеттері ретінде анықталатын санасыз кешен. Юнгтің пікірінше, адам көлеңке шындығымен төрт түрлі жолмен күреседі: жоққа шығару, проекциялау, интеграциялау және/немесе трансмутациялау. Юнгтің өзі «Фрейдтік әдістің нәтижесі – адамның көлеңкелі жағының кез келген бұрынғы дәуірде болмаған егжей-тегжейлі зерделенуі» деп мәлімдеген. Аналитикалық психология бойынша, адамның көлеңкесі құрылысшыл және қиратушы аспектілерге ие болуы мүмкін. Қиратушы жағынан алғанда, көлеңке адамдар өздерінде қабылдамайтын нәрсені көрсетеді. Мысалы, өзін мейірімді деп санайтын адамның көлеңкесі қатал немесе беймеірім болуы мүмкін. Керісінше, өзін қатыгез деп есептейтін адамның көлеңкесі мейірімді болуы мүмкін. Ал құрылысшыл жағынан алғанда, адамның көлеңкесі жасырылған оң қасиеттерін көрсетеді. Бұл «көлеңкедегі алтын» деп аталады. Юнг көлеңкелік материалды білудің және оны саналы түрде қабылдауға енгізудің маңыздылығын атап өтті, осылайша басқаларға көлеңкелік қасиеттерін проекциялаудан аулақ болуға болады. Түстерде көлеңке көбінесе түс көрушінің жынысына сәйкес келетін қараңғы тұлғалармен бейнеленеді. Көлеңке адам ой-өрісі тарихындағы ұлы тұлғаларға немесе тіпті рухани ұстаздарға да қатысты болуы мүмкін, олар көлеңкелерінің арқасында немесе оларды толыққанды өмір сүру қабілетінің (яғни, олардың санасыз кемшіліктерін) басып тастамай, ұлылыққа қол жеткізген.

Жеке тұлға

Анима мен анимус сияқты, персона (актерлер киетін маска деген латын сөзінен алынған) аналитикалық психологиядағы тағы бір маңызды ұғым. Бұл жеке тұлғаның сыртқы әлемдегі қоғаммен қарым-қатынасын басқаратын, екі жынысқа да ортақ тұлғалық бөлігі. Персона – адамның әлеммен қарым-қатынас жасаудағы бейімделу жүйесі немесе тәсілі. Мысалы, кез келген мамандық өзіне тән персонаға ие. Бірақ қауіпті жағдай – (адамдар) өздерінің персоналарымен біртегіктеп қалуы мүмкін: мысалы, профессор – оқулықтарымен, тенор – дауысымен. Шамадан тыс айтқанда, персона – бұл шындығында адамның өзі емес, бірақ өзі де, басқалар да оны солай қабылдайтын нәрсе. Дипломдармен, әлеуметтік рөлдермен, құрметтермен және наградалармен, мансаппен теңестірулердің бәрі персонаның көзге көрінетін құрылымын қалыптастырады, бірақ өзіңді тануға көмектеспейді. Юнг пікірінше, персонада ешқандай шындық жоқ. Ол жеке тұлға мен қоғам арасындағы ғана келісім, жекелік туралы иллюзия тудырады. Индивидуацияның алғашқы қадамы – жеке тұлғаның маскасын сызып тастау, бірақ тым асықпау керек, себебі көбінесе бұл науқасқа өзін анықтаудың жалғыз құралы болып табылады. Персона мәжбүрлі тәртіптер, фобиялар, көңіл-күйдің ауысуы және басқа да симптомдармен байланысты.

Комплекстер

Юнгтің мансабының басында ол бұл терминді енгізіп, "кешен" ұғымын сипаттады. Юнг бұл ұғымды еркін ассоциация және галваникалық тері реакциясы тәжірибелері кезінде ашқанын айтады. Фрейд бұл ұғымды өзінің Эдип кешені және басқаларымен бірге пайдаланды. Юнг кешендерді психологиялық өмірдің өте дербес бөліктері ретінде қарастырды. Бұл Юнгтың бір жеке тұлғаның ішіндегі бөлек тұлғаларды сипаттағандай, бірақ Юнгтің кешендерді пайдалануын көптұлғалық бұзылысқа теңеу – бұл шектен шығу болар еді. Юнг архетипті әрқашан кешеннің орталық ұйымдастырушы құрылымы деп қарастырды. Мысалы, "теріс ана кешенінде" "теріс ананың" архетипі сол кешеннің өзіндік ерекшелігін анықтауда орталық рөл атқарады. Яғни, психологиялық өміріміздің үлгілері ортақ адамдық тәжірибелерге негізделген. Юнг Эгоны (Фрейд неміс тілінде "мен" деп жазған, адамның өзіне қатысты саналы тәжірибесі) кешен ретінде қарастырды. Егер "мен" кешен болса, оны құрайтын архетип қандай болуы мүмкін? Юнг және көптеген юнгиандықтар "батыр" деуі мүмкін, яғни қоғамнан бөлініп, соңынан қоғамды алға жылжытатын тұлға.

Синхрондылық

Юнг алғаш рет 1930 жылы өзінің синолог досы Ричард Вильгельмнің есіне арналған конференцияда синхроника терминін ресми түрде қолданды. Бұл оның И Цзиннің жұмыс істеу механизмін түсіндіруінің бір бөлігі болды. Бұл термин ешқандай себептік байланысы жоқ екі оқиғаның бір уақытта орын алуын білдіреді, бірақ олардың бірлескендігі оны бастан кешірген немесе байқаған адам үшін мағына тудырады. Бұл құбылыстың жиі келтірілетін мысалы – Юнгтің өзінің кеңес беру кабинетіне алтын скарабейді бейнелейтін түсін айтқаннан кейін, бір кенебіштің (Cetonia aurata) кіргені туралы әңгімесі. Бұл тұжырым тек психологиялық тұрғыдан ғана түсінікті және оны расталған немесе ғылыми фактіге дейін тоғыту мүмкін емес. Юнг үшін бұл жұмыс гипотезасы болып табылады, ол кейіннен көптеген түсініксіздіктерге әкелді. Мен осы терминді таңдадым, өйткені мағыналы, бірақ себептік байланысы жоқ екі оқиғаның бір уақытта орын алуы маған маңызды критерий болып көрінді. Сондықтан мен синхрониканың жалпы ұғымын екі немесе одан көп себептік байланысы жоқ оқиғаның бір уақытта кездейсоқ орын алуы ретінде қолданамын, бұл екі оқиғаның бір мезгілде пайда болуын білдіреді, ал синхронизм – екі оқиғаның бір уақытта орын алуын ғана білдіреді. Осылайша, синхроника – белгілі бір психикалық күйдің бір немесе бірнеше сыртқы оқиғалармен бір уақытта орын алуы, олар уақытша субъективті күйге мәнді параллельдер ретінде көрінеді және кейбір жағдайларда керісінше. Юнгтің пікірінше, психикада қалыптасқан архетип белгілі бір жағдайларда зат пен психика арасындағы шекараны бұза алады. Юнг мұндай құбылыстарды физик және Нобель сыйлығының лауреаты Вольфганг Паулимен бірге зерттеген, ол Юнгпен әрдайым келіспеген және екеуі де өз салаларындағы мамандардың үлесімен байыған кең хат алмасуды жүргізген. Паули Цюрихтегі К.Г. Юнг институтына дәрістер оқыған, ол 1947 жылдан бері оның мүшесі және демеушісі болған. Екеуі де синхроника идеясында санасыз және архетиптік көріністермен байланысты болатын «дәлелсіз фактілер» арасындағы белгілі бір қатынасты түсіндірудің мүмкін жолын көрді. Психика мен материя ортақ, бейтарап және дәлелсіз принциптерге сәйкес реттелген. Артур Шопенгауэрден алынған ұғымды Юнг оны Unus mundus деп атады, бұл материя мен психиканың ажыратылмауы. Ал Паули үшін бұл екі мағынада шектеуші ұғым болды, ол бір уақытта ғылыми және символдық. Оның пікірінше, құбылыс бақылаушыға байланысты. Дегенмен, екеуі де физика мен психологияның бірігу мүмкіндігі бар екендігіне келісті. Юнг Паулиге жазған хатында: «Бұл зерттеулер (Юнгтің алхимияға қатысты зерттеулері) маған қазіргі физиканың психологиялық процестерді ең ұсақ бөлшектерге дейін символдық түрде бейнелей алатынын көрсетті». Мари Луиза фон Францтың Вольфганг Паулимен ұзақ хат алмасуы да болды. Паули 1958 жылы қайтыс болғаннан кейін оның әйелі Франка күйеуіне жіберілген барлық хаттарды әдейі жойды, оларды ол өзінің жазу үстелінде сақтап қалған. Алайда Паулидің фон Францқа жазған хаттарының барлығы сақталды және кейін зерттеушілерге қолжетімді болып, жарияланды. Синхроника – Юнгтің ізбасарлары, атап айтқанда Мишель Казенав, Джеймс Хиллман, Родерик Мэн, Карл Альфред Мейер және британдық даму клиницисті Джордж Брайт еңбегіндегі дамыған идеялардың бірі. Бұл мәселеде ғылыми қатаңдықты іздеген рухани ағымдар да бар. Юнг өз заманында қол жетімді ғылымның шегінде тұжырымдаған синхрониканы жалған ғылым деп санағанмен, күрделі бейімделу жүйелеріндегі соңғы дамулар мұндай көзқарасты қайта қарауды талап етеді. Оның тәжірибесі шынайы кездейсоқ үлгі алу әдісін қолданбағаны үшін, сондай-ақ күмәнді статистика мен астрологиялық материалды қолданғаны үшін де сынға ұшырады. және «Қара кітаптар». Бұл тәсілді қолдағандардың арасында, Самуэльс (1985) пікірінше, Эмма Юнг, Юнгтің әйелі, өзінің жеке сарапшысы Мари Луиза фон Франц, Джозеф Л. Хендерсон, Аниэла Джаффе, Эрих Нойман, Герхард Адлер және Жоланде Якоби бар. Юнг «Ой-сезімнің шығу тегі» және «Баланың шығу тегі» атты кітаптардың авторы Нейманды өзінің (Юнгтің) теориясын мифологиялық негіздемеге айналдыру үшін басты шәкірті деп есептеді. Ол бірнеше аңыздардың символикасы мен архетипілік маңызын дамытумен байланысты: Бала, Жаратылыс, Батыр, Ұлы Ана және Трансценденция. Эндрю Сэмюэлс (1985) Ж.В.Т. Редферн, Ричард Карвалхо және өзінің даму әдісінің өкілдері екенін айтады. Сэмюэлс бұл тәсілдің классикалықтан өзгешелігін, өйткені ол Өзіне аз мән береді және жеке тұлғаның дамуына көбірек мән береді, сондай-ақ терапияда трансферт пен контр-трансфертке классикалық және архетиптік тәсілдерге қарағанда көбірек назар аударады деп атап өтеді.

Jung first officially used the term synchronicity during a conference held in memory of his sinologist friend, Richard Wilhelm in 1930. It was part of his explanation of the modus operandi of the I Ching. It was used to denote the simultaneous occurrence of two events with no causal physical connection, but whose association evokes a meaning for the person experiencing or observing it. The often cited example of the phenomenon is Jung's own account of a beetle (the common rose chafer, Cetonia aurata) flying into his consulting room directly following on from his patient telling him a dream featuring a golden scarab. The concept only makes sense psychologically and cannot be reduced to a verified or scientific fact. For Jung it constitutes a working hypothesis which has subsequently given rise to many ambiguities. I chose this term because the simultaneous occurrence of two meaningfully but not causally connected events seemed to me an essential criterion. I am therefore using the general concept of synchronicity in the special sense of a coincidence in time of two or more causally unrelated events which have the same or a similar meaning, in contrast to synchronism, which simply means the simultaneous occurrence of two events. Synchronicity therefore means the simultaneous occurrence of a certain psychic state with one or more external events which appear as meaningful parallels to the momentary subjective state and, in certain cases, vice versa. |author=|title=|source=

According to Jung, an archetype which has been constellated in the psyche can, under certain circumstances, transgress the boundary between substance and psyche. Jung had studied such phenomena with the physicist and Nobel Prize winner, Wolfgang Pauli, who did not always agree with Jung, and with whom he carried on an extensive correspondence, enriched by the contributions of both specialists in their own fields. Pauli had given a series of lectures to the C. G. Jung Institute, Zürich whose member and patron he had been since 1947. The two men saw in the idea of synchronicity a potential way of explaining a particular relationship between "incontrovertible facts", whose occurrence is tied to unconscious and archetypal manifestations, The psyche and matter are ordered according to principles which are common, neutral, and incontrovertible. Borrowing the notion from Arthur Schopenhauer, Jung calls it Unus mundus, a state where neither matter nor the psyche are distinguishable. whereas for Pauli it was a limiting concept, in two senses, in that it is at once scientific and symbolic. According to him, the phenomenon is dependent on the observer. Nevertheless, both men were in accord that there existed the possibility of a conjunction between physics and psychology. Jung wrote in a letter to Pauli:These researches (Jung's research into alchemy), have shown me that modern physics can symbolically represent psychological processes down to the minutest detail. Marie Louise von Franz also had a lengthy exchange of letters with Wolfgang Pauli. On Pauli's death in 1958, his widow, Franca, deliberately destroyed all the letters von Franz had sent to her husband, and which he had kept locked inside his writing desk. However, the letters from Pauli to von Franz were all saved and were later made available to researchers and published. Synchronicity is among the most developed ideas by Jung's followers, notably by Michel Cazenave [fr], James Hillman, Roderick Main, Carl Alfred Meier and by the British developmental clinician, George Bright. It has been explored also in a range of spiritual currents who have sought in it a scientific rigour. Although Synchronicity as conceived by Jung within the bounds of the science available in his day, has been categorised as pseudoscience, recent developments in complex adaptive systems argue for a revision of such a view. His experiment was also faulted for not using a true random sampling method as well as for the use of dubious statistics and astrological material. and the Black Books. Prominent advocates of this approach, according to Samuels (1985), include Emma Jung, Jung's wife, an analyst in her own right, Marie Louise von Franz, Joseph L. Henderson, Aniela Jaffé, Erich Neumann, Gerhard Adler and Jolande Jacobi. Jung credited Neumann, author of "Origins of Conscious" and "Origins of the Child", as his principal student to advance his (Jung's) theory into a mythology based approach. He is associated with developing the symbolism and archetypal significance of several myths: the Child, Creation, the Hero, the Great Mother and Transcendence. Andrew Samuels (1985) considers J. W. T. Redfearn, Richard Carvalho and himself as representatives of the developmental approach. Samuels notes how this approach differs from the classical by giving less emphasis to the Self and more emphasis to the development of personality; he also notes how, in terms of practice in therapy, it gives more attention to transference and counter transference than either the classical or the archetypal approaches.

Құммен ойнау терапиясы

Құм ойыны – қиял арқылы емдеудің шығармашылық түрі, бастапқыда балалар мен жасөспірімдерге, кейіннен ересектерге арналған. Юнг эмоцияның артындағы бейнені табудың маңыздылығын ерекше атап көрсеткен. Тиісті табақшаға құмды салып, түрлі мүсіндер мен кішкентай ойыншықтар – шаруашылық жануарлары, ағаштар, қоршаулар, көліктер пайдаланып, бірнеше сценарий арқылы оқиғаны дамытуға болады. Бұл психиканың саналы және санасыз аспектілері арасындағы үнемі жалғасатын диалогты көрсетеді, ол емделу процесін қозғауға көмектеседі, нәтижесінде пациент пен терапевт бірлесіп өзінің қалыптасу сезімін бақылай алады. Юнгиандық құм ойыны 1950 жылдары емдеу әдісі ретінде пайда болды. Оның бастауы швейцариялық Юнг сарапшысы Дора Кальфке байланыстырылғанмен, шындығында оның ұстазы және оқытушысы, британдық педиатр доктор Маргарет Ловенфельд, 1930 жылдары балалармен жұмыс істеу кезінде жазушы Г.Уэллстің идеяларынан шабыдаланып, құм табақшасы мен мүсіндерді қолдана отырып, Ловенфельд әлем техникасын жасаған. Юнг 1937 жылы Ұлыбританияға сапары барысында осы техниканың көрсетілімін көрген. Кальф оны аналитикалық психологияны қолданудың тағы бір мүмкіндігі деп санады. Юнгтің ынталандыруымен Кальф бірнеше жыл бойы жаңа әдістемені жетілдіріп, оны Құм ойыны деп атады. 1962 жылдан бастап ол АҚШ, Еуропа және Жапониядағы Юнгиандық талдаушыларды осы әдіс бойынша оқыта бастады. Кальф және Юнг суреттің сөзден гөрі емдеуде күштірек әсер ететініне және жаңа түсініктер беретініне сенді. Құм мен заттармен жұмыс істеудің сезімдік тәжірибесі және олардың символдық мәні арқылы сананың жаңа салаларын оятуға болады, мысалы, түс көргендей, олар өз сюжеттері мен контексі арқылы материалды санаға әкеліп, біріктіру және емдеу процесіне қатыстырады. Психология тарихшысы Сону Шамдасани былай деп мәлімдеді:

Тарихи тұрғыдан алғанда, Юнгтің бейнеге деген көзқарасының және оның өзінің бейнелерімен байланысының рухы, басқа Юнгиандық жиналыстарға қарағанда Құм ойынында жандарырақ. Дора Кальфтің шәкірттерінің бірі – американдық концерттік пианист Джоэл Райс Менюхин болды, ол ауруға байланысты музыкалық мансабын аяқтағаннан кейін Юнгтік талдаушы және Құм ойынының жақтаушысы болып қайта оқыды.

Процесске бағдарланған психология

Процесске бағдарланған психология (кейде процесс жұмысы деп те аталады) Цюрихте оқытылған Юнг талдаушысы Арнольд Минделлмен байланысты. Процесс жұмысы 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында дамыды және бастапқыда "Юнг психологиясының туындысы" деп танылды. Процесс жұмысы "белгісіздіктің" үздірсіз тәжірибе ағыны ретіндегі қабылдануына баса мән береді. Бұл тәсіл Юнгтың жұмысын ауызша жеке терапиядан асырып, дене тәжірибесін, өзгерген және комалық жағдайларды, сондай-ақ көпмәдениетті топтық жұмысты қамтиды.

Талдаушы көзқарас

Юнгтік талдау формальды түрде психоанализден көп ерекшеленеді дей алмаймыз. Дегенмен, ғасырдың көбіне созылған өмір бойында әр мектептің өз нұсқалары қалыптасып, бірімен-бірі толысып, сонымен қатар ерекшеленулер пайда болды. Олар аптасына бір немесе бірнеше рет жүзеге асырылатын, уақыт пен кеңістік шегіндегі тұрақты кездесулерден тұратын ортақ "қалыпты" бөліседі, пациенттің материалдарына ден қойып, әзірлеу, күшейту және аброакциядан тұратын диалогты қолданады, бұл орташа есеппен үш жылға (кейде одан қысқа немесе ұзаққа) созылуы мүмкін. Аналитик пен талдаулының орналасуы әртүрлі болуы мүмкін: бетпе-бет отыру немесе пациент диванды пайдаланып, аналитик оның артында отыруы. Кейбір тәсілдерде активті қиял, құммен ойын, сурет салу немесе бояу, тіпті музыка сияқты өзгеше өрнек беру элементтері қолданылуы мүмкін. Сеанс кейде жартылай бағытталған болуы мүмкін (психоаналитикалық емдеудің бағытталмаған сипатына қарамастан). Трансференция ізделіп табылады (психоаналитикалық емдеудегідей позитивті және негативті трансференцияны ажыратуға қарамастан), ал түстерді түсіндіру Юнг психотерапиясының басты тіректерінің бірі болып табылады. Қалған барлық ережелер классикалық психоанализдің ережелерімен сәйкес келеді: аналитик еркін ассоциацияларды зерттейді және объективтілік пен этиканы сақтауға тырысады, яғни пациенттің даму қарқыны мен ырғағын құрметтейді. Шындығында, Юнгтік талдаудың мақсаты пациенттің өткенін ғана зерттеу емес, сонымен қатар саналылықты санасыздықпен байланыстырып, оның эмоционалдық және әлеуметтік өміріне жақсы бейімделуіне көмектесу. Невроз – бұл басылған өткеннің қайта оянуының белгісі емес, керісінше, өмірлік шындықтардың белгілі бір аспектілеріне қарсы тұрудың функционалдық, кейде соматикалық қабілетсіздігі ретінде қарастырылады. Юнгтік талдауда санасыздық – пациенттің көлеңкесін аналитикпен бірлесіп санаға әкелуге міндетті мотиватор болып табылады, өйткені трансференцияда жүзеге асырылатын санасыз процестер талдаулының аналитикке тәуелді болуына, әдеттегі қорғаныс және сілтемелердің жойылуына әкеледі. Бұл аналитик тасымалдаудың қауіпсіздігін қамтамасыз етуді талап етеді. Жеке аналитиктер мен олардың ұйымдық мүшелігінің жауапкершілігі, клиникалық құпиялылық мәселелері, этика кодекстері және қоғамдық саламен кәсіби қарым-қатынастар Соломон мен Твайман редакциялаған жинақта, Юнгтік аналитиктер мен психоанализшілердің еңбектерімен зерттеледі. Соломон пациент-аналитик қарым-қатынасының мәнін аналитикалық көзқарас этикалық көзқарас екендігімен сипаттады, себебі: этикалық көзқарас біз басқа адамға қатысты қабылдауға дайын тұратын ерекше жауапкершілікті білдіреді. Осылайша, күтуші мен бала, аналитик пен пациент арасындағы жағдай ұқсас: олар тең серіктес емес, бірақ өзара қарым-қатынас, ортақ субъективтілік және өзара әсер етуде.

Formally Jungian analysis differs little from psychoanalysis. However, variants of each school have developed overlaps and specific divergences through the century, or more, of their existence. They share a "frame" consisting of regular spatio temporal meetings, one or more times a week, focusing on patient material, using dialogue which may consist of elaboration, amplification and abreaction and which may last on average three years (sometimes more briefly or far longer). The spatial arrangement between analyst and analysand may differ: seated face to face or the patient may use the couch with the analyst seated behind. In some approaches alternative elements of expression can take place, such as active imagination, sandplay, drawing or painting, even music. The session may at times become semi directed (in contrast to psychoanalytic treatment which is essentially a non directive encounter). The transference is sought out (contrary to psychoanalytic treatment which distinguishes positive and negative transferences) and, the interpretation of dreams is one of the central pillars of Jungian psychotherapy. In all other respects, the rules correspond to those of classical psychoanalysis: the analyst examines free associations and tries to be objective and ethical, meaning respectful of the patient's pace and rhythm of unfolding progress. In fact, the task of Jungian analysis is not merely to explore the patient's past, but to connect conscious awareness with the unconscious such that a better adaptation to their emotional and social life may ensue. Neurosis is not a symptom of the re emergence of a repressed past, but is regarded as the functional, sometimes somatic, incapacity to face certain aspects of lived reality. In Jungian analysis the unconscious is the motivator whose task it is to bring into awareness the patient's shadow, in alliance with the analyst, the more so since unconscious processes enacted in the transference provoke a dependent relationship by the analysand on the analyst, leading to a falling away of the usual defences and references. This requires that the analyst guarantee the safety of the transference. The responsibilities and accountability of individual analysts and their membership organisations, matters of clinical confidentiality and codes of ethics and professional relations with the public sphere are explored in a volume edited by Solomon and Twyman, with contributions from Jungian analysts and psychoanalysts. Solomon has characterised the nature of the patient – analyst relationship as one where the analytic attitude is an ethical attitude since: The ethical attitude presupposes special responsibilities that we choose to adopt in relation to another. Thus, a parallel situation pertains between caregiver and child and between analyst and patient: they are not equal partners, but nevertheless are in a situation of mutuality, shared subjectivity, and reciprocal influence.

Юнгтің әлеуметтік, әдеби және көркем сын

Аналитикалық психология қазіргі заманғы көптеген академиялық зерттеушілерді Юнгтің қоғамдағы әйелдердің рөліне, философияға және әдебиет пен өнер сынға қатысты кейбір мәселелерін қайта қарауға ынталандырды. Бұл салаларды зерттеудің жетекші тұлғалары – британдық-американдық Сьюзан Роуленд, ол Юнгтің жұмысына оны қоршаған шығармашылық әйелдердің қосқан негізгі үлесін және оның алғашқы феминистік қайта қарауын жасады. Ол оның қазіргі әдеби сынға және жазушы ретіндегі әсерін бағалау арқылы оның еңбектерін зерттей берді. Лесли Гарднер 21-ғасырдағы өмірдегі аналитикалық психологияға бірнеше томдық кітаптар арнады, олардың бірі "Әйелдік Өзіндікке" шоғырландырылған. Британдық-неміс ғалымы Пол Бишоп аналитикалық психологияны Гете, Шиллер және Ницше сияқты алғырлардың контексіне орналастырды. Франко-швейцариялық өнер тарихшысы және аналитикалық психолог Кристиан Гейлард Техас A&M университетіндегі Фэй лекциялары сериясында Юнгтің суретші және өнер сыншысы ретіндегі орнын зерттеді. Бұл ғалымдар Юнгтің "Аналитикалық психологияның поэзияға қатынасы туралы" лекциясы сияқты әдебиетке аналитикалық психологияны қолданатын еңбектерінен мол пайдаланды. 1922 жылы сөйлеген сөзінде Юнг психологтың өнер сыншысын алмастыра алмайтынын айтты. Ол Фрейдтің өнер сыншылдығын күрделі өнер туындыларын олардың авторларының Эдиптік қиялдарын ғана қысқартуы үшін қабылдамады, сондай-ақ әдебиетті нақты туындыдан тыс себептерге оңайлатудың қаупін атап өтті. Сону Шамдасани Юнгтің 1912 жылы Нью-Йоркте оқылған "Психоанализ теориясы туралы лекциялар" атты 2011 жылғы басылымының кіріспесінде Фрейд Юнгтің жазбаларына Карл Абрахамнан, Юнгтің Бургхольцли ауруханасындағы бұрынғы әріптесінен және ертедегі Уэльстік фрейдист Эрнест Джонстан сын пікірлер жасады деп мәлімдеді. Мұндай сын XX ғасырда көбейіп, Юнгтің жазбаларындағы "мистицизмге" баса назар аударды. Басқа психоаналитиктер, соның ішінде Юнгтік аналитиктер, швейцариялық психиатрдың жеке басына табынуына қарсы болды. Бұл екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы мен кезінде Юнгтің нацизммен келісімге келгенімен күшейді және әлі күнге дейін қайталанатын тақырып болып табылады. Томас Кирш былай деп жазады: "Юнгтің Германиямен күрделі қарым-қатынасы туралы мәселемен Юнгтің талдаушылары мен талдаушыларының әр буыны күресті". Француз философы Ивон Брес [fr] ұжымдық санасыздық тұжырымы "адамды психологиялық санасыздықтан ой-пікірлердің мүлдем дәстүрлі философия мен ғылымнан бөтен әлеміне қалай оңай сырғып кетуге болатынын көрсетеді" деп санайды. ("Коллективті санасыздықтың юнгиандық тұжырымдамасы" сондай-ақ психологиялық санасыздық тұжырымдамасынан осы тұжырымдаманың пайда болған философиялық және ғылыми дәстүрге жат ой әлемінің маңызды көзқарастарына қарай жылжудың оңайлығын көрсетеді"). Француз психоаналитигі Ален Амселек өзінің "Le Livre Rouge de la psychanalyse" ("Психоанализдің қызыл кітабы") еңбегінде Юнгтің бейнеге құмарлығын және адамды архетипке дейін төмендету бейілін сынға алады. Ол Юнг идеялар мен абстракциялар әлемінде, кітаптар мен ежелгі сыйқырының кітаптарында (франц. grimoires) жоғалған ескі құпиялар әлемінде өмір сүреді деп санайды. Өзін эмпирик деп санаған Амселек Юнгті идеалист, таза ойшыл деп санайды, ол өзінің зиялық қабілетін ойлап табу мен идеяларды ойлап шығару үшін көрсетті. Өзінің эпистемологиясын Фрейдтің эпистемологиясынан озық деп санаса да, Юнг өзінің интеллектуалдық шеңберінен шыға алмайды және тар провинциалды көзқарасында қалады. Шын мәнінде, оның гипотезалары оның болжаған бұрыннан бар әлем туралы түсінігімен анықталады және ол оны Батыс ортағасырлық Еуропаның ескі дәстүрлерінде растауды үнемі іздейді. Кейде аналитикалық психологиядан тыс академиктердің жеке басына шабуыл жасауы да мәселе тудырады. Олардың бірі – психиатрияның католик тарихшысы Ричард Нолл үш томдық кітап жазды, бірақ тек алғашқы екеуін ғана 1994 және 1997 жылдары жариялады. Нолл аналитикалық психологияның неоязық эллиндік культке негізделгенін дәлелдеді. Тағы бір француз этнографы мен антропологы Жан Лоик Ле Квельк Юнгті архетип терминін дұрыс қолданбағаны және кейбір әріптестерімен қарым-қатынаста "күдікті мотивтері" үшін сынға алды.

Analytical psychology has inspired a number of contemporary academic researchers to revisit some of Jung's own preoccupations with the role of women in society, with philosophy and with literary and art criticism. Leading figures to explore these fields include the British American, Susan Rowland, who produced the first feminist revision of Jung and the fundamental contributions made to his work by the creative women who surrounded him. She has continued to mine his work by evaluating his influence on modern literary criticism and as a writer. Leslie Gardner has devoted a series of volumes to analytical psychology in 21st century life, one of which concentrates on the "Feminine Self". Paul Bishop, a British German scholar, has placed analytical psychology in the context of precursors such as, Goethe, Schiller and Nietzsche. The Franco Swiss art historian and analytical psychologist, Christian Gaillard, has examined Jung's place as an artist and art critic in his series of Fay lectures at the Texas A&M University. These scholars draw from Jung's works that apply analytical psychology to literature such as the lecture "On the Relation of Analytical Psychology to Poetry". In this presentation, which was delivered in 1922, Jung stated that the psychologist cannot replace the art critic. He rejected the Freudian art criticism for reducing complex works of art to Oedipal fantasies of their creators, stressing the danger of simplifying literature to causes found outside of the actual work. In his introduction to the 2011 edition of Jung's "Lectures on the Theory of Psychoanalysis", given in New York City in 1912, Sonu Shamdasani contends that Freud orchestrated a round of critical reviews of Jung's writings from Karl Abraham, Jung's former colleague at the Burghölzli hospital, and from the early Welsh Freudian, Ernest Jones. Such criticisms multiplied during the 20th century, focusing primarily on the "mysticism" in Jung's writings. Other psychoanalysts, including Jungian analysts, objected to the cult of personality around the Swiss psychiatrist. It reached a crescendo with Jung's perceived collusion with Nazism in the build up and during World War II and is still a recurrent theme. Thomas Kirsch writes: "Successive generations of Jungian analysts and analysands have wrestled with the question of Jung's complex relations to Germany." The French philosopher, Yvon Brès [fr], considers that the concept of the collective unconscious, "shows also how easily one can slip from the psychological unconscious into perspectives from a universe of thought, quite alien from traditional philosophy and science, where this idea arose." ("Le concept jungien d'inconscient collectif "témoigne également de la facilité avec laquelle on peut glisser du concept d'inconscient psychologique vers des perspectives relevant d'un univers de pensée étranger à la tradition philosophique et scientifique dans laquelle ce concept est né'"). In his Le Livre Rouge de la psychanalyse ("Red Book of psychoanalysis"), the French psychoanalyst, Alain Amselek [fr], criticizes Jung's tendency to be fascinated by the image and to reduce the human to an archetype. He contends that Jung dwells in a world of ideas and abstractions, in a world of books and old secrets lost in ancient books of spells (fr: grimoires). While claiming to be an empiricist, Amselek finds Jung to be an idealist, a pure thinker who has unquestionably demonstrated his intellectual talent for speculation and the invention of ideas. While he considers his epistemology to be in advance of that of Freud, Jung remains stuck in his intellectualism and in his narrow provincial outlook. In fact, his hypotheses are determined by the concept of his postulated pre existing world and he has constantly sought to find confirmations of it in the old traditions of Western Medieval Europe. More problematic has been, at times, the ad hominem criticism of academics outside the field of analytical psychology. One, a Catholic historian of psychiatry, Richard Noll, wrote three volumes but was able to publish only the first two in 1994 and 1997. Nolls argued that analytical psychology is based on a neo pagan Hellenistic cult. Another, a French ethnographer and anthropologist, Jean Loïc Le Quellec [fr], criticized Jung over his alleged misuse of the term archetype and his "suspect motives" in dealings with some of his colleagues.