Кіріспе

Сүтқоректілер түрі

Атлантикалық дақты дельфин (Stenella frontalis) – Атлантика мұхитының жылы және тропикалық суларында кездесетін дельфин. Осы түрдің ересек өкілдерінің денесінде өте ерекше дақты түс болады.

Таксономия

Атлантикалық дақты дельфинді алғаш рет 1828 жылы Кювье сипаттаған. Бұл түрде жекелемелердің физикалық пішінінде айқын айырмашылықтар байқалады, сондықтан мамандар таксономиялық жіктемесінің дұрыстығына көптен бері күмәнданып келеді. Қазіргі таңда тек бір түрі ғана мойындалған, бірақ Флорида жағалауында көптеп кездесетін, әсіресе дақты, ірі нұсқасы жеке түрше ретінде немесе тіпті өз алдына түр ретінде жіктелуі мүмкін. Багам аралдарында атлантикалық дақты дельфиндердің бөтелке мүңкілі дельфиндермен жұптасқандары байқалған. Рич ЛеДюк атлантикалық дақты дельфиннің Stenella туысының басқа өкілдеріне қарағанда, бөтелке мүңкілі дельфиндермен (Tursiops туысы) жақын туыс болуы мүмкін екенін көрсететін деректер жариялады.

Сипаттама

Атлантикалық дақты дельфиннің түсі өскен сайын қатты өзгереді және әдетте екі түсті, дақты, мозаикалы және біріккен деп аталатын жасқа байланысты фазаларға жіктеледі. Бұзаулар біркелкі сұр-ақ түсті болады, бір немесе дақтар мүлдем болмайды. Олар емшектен айырғаннан кейін, әдетте 3-4 жасында, орташа есеппен 5 жылға созылатын дақты кезең басталады. Жастардың арқа жағында бірігіп кеткен сұр және ақ дақтар, ал қарнында қара дақтар пайда болғанда, олар мозаикалы деп есептеледі. Бұл әдетте 8-9 жаста болады. Дельфиннің арқа және қарнында қара және ақ дақтар пайда болғанда біріккен түс пайда болады. Жануар жетілген сайын дақтар тығыздалып, дене толық жетілгенде ақ дақтармен қара болып көрінетінше таралады. Басқа дельфин түрлерімен салыстырғанда, Атлантикалық дақты дельфин орташа өлшемде болады. Жаңа туған бұзаулардың ұзындығы шамамен алса, ересектердің ұзындығы еркектерде және салмағы, ал әйелдерде болады. Атлантикалық дақты дельфин, өте кішкентай пантропикалық дақты дельфинмен салыстырғанда, мықтырақ дене бітіміне ие. Ол пантропикалық дақты дельфин және бөтелке мүңкілді дельфинмен ортақ мекенжай бөліседі. Бұл түрдің мінез-құлқына сәйкес келетін сыбызғы, гул, шырылдау және үрлеу сияқты онға жуық әртүрлі дыбыс шығару қабілеті бар.

Мінез-құлық

Атлантикалық дақты дельфиндер өте әлеуметтік жануарлар, олар 5-15 жекеден тұратын күрделі әлеуметтік топтарда жиналады, көбінесе қарапайым мұрынтық дельфиндермен аралас топтарда. Олар жылдам жүзуге қабілетті және қайық алдында жүзуімен және ұзын, беткі секірулерімен танымал. Олардың көбею жүйесі бір аталықтың бірнеше аналықпен жұптасуынан тұрады, ал топ жүкті аналарды қатты қорғайды. Дельфиннің жүктілік мерзімі шамамен 11 айды құрайды, ал анасы топтың қалған бөлігінің көмегімен 5 жылға дейін баласын күтеді. Бұл жануарлар түнгі уақытта топтасып аң аулайтын ынтымақтастық аңшылар. Олар өздерінің жеміне стратегиялық түрде айналып келеді, ол көбінесе ұсақ балықтардан, теңіз түбінде тіршілік ететін жұмырқалы жәндіктерден және кальмар сияқты бассүйексіздерден тұрады. Олар 10 минутқа дейін суға сүңгіп, 10 минутқа дейін су астында қалуға қабілетті. Басқа түрлерге қатысты агрессия көрсеткенде, бұл дельфиндер өз түрлерінің өкілдеріне қатысты агрессия көрсетуден гөрі, тістеу және қуу сияқты байланысқа негізделген мінез-құлықты жиі қолданады, ал өз түрлесіне қатысты көбінесе демонстративтік мінез-құлыққа жүгінеді.

Халық саны мен таралуы

Бұл түр Атлант мұхитының қоңыржай және тропикалық аймақтарында ендемик. Ол Флорида мен Бермуд аралығындағы Гольфстрімнің батыс бөлігінде кеңінен кездеседі. Багам аралдарында дельфиндермен бірге жүзуге мүмкіндік беретін туристік қызметтер ұсынылады. Сондай-ақ, Мексика шығанағында да таралған. Азор және Канар аралдары сияқты жерлерде, шығысқа қарай сирек кездеседі. Солтүстікке қарай, Испанияның оңтүстік-батыс ұшынан Кейп-Кодқа дейін байқаулар тіркелген. Олар оңтүстікке қарай да Бразилиядағы Рио-Гранде-ду-Сулға және Батыс Африкаға дейін таралған, бірақ олардың таралуы осы аймақтарда жеткілікті зерттелмеген. Шамамен 20 жыл бұрын Багам аралдарында 80-ге жуық дельфин болған. Қазір онда 200-ге жуық дельфин табылды. Олардың басқа дельфиндермен сыртқы ұқсастығына байланысты, Атлант мұхитындағы дақты дельфиндердің популяциясын анықтау қиын. Сақ консервативтік бағалау бойынша, шамамен 100 мың жеке бас бар.

Адаммен қарым-қатынас

Кейбір Атлантикалық дақты дельфиндер, әсіресе Багам аралдары маңындағылары, адаммен байланысқа үйреніп кеткен. Осы аймақтарда дельфиндерді қарау және тіпті олармен жүзуге арналған круиздер кең таралған. Олар көбінесе тұтқындыққа алынбайды. Атлантикалық дақты дельфиндер кейде гарпунмен балық аулаушылардың нысанасына айналады, және жыл сайын бірнеше жануар желілерге түсіп, қаза табады, бірақ қазіргі уақытта бұл іс-әрекеттер түрдің жоғалу қаупіне ұшыратады деп есептелмейді. Бұл түр мұхиттың мезопелагикалық қабатында өмір сүреді. Бұл дельфиндердің жоғалу қаупі жоқ, алайда коммерциялық сауда олардың эволюциясына және тұрақтылығына әсер етуі мүмкін. Кейде оларды Сент-Винсент жағалауында гарпунмен өлтіреді.

Қорғау

Атлантикалық нүктелі дельфин Батыс Африка және Макаронезия аймақтарындағы манати және шағын киттерді қорғау жөніндегі өзара түсіністік туралы меморандумға енгізілген. Сондай-ақ, олар әлемдік киттерді сақтау жөніндегі іс-қимыл жоспарындағы «Тәуекел деңгейі ең төмен» санатында тіркелген.