Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
б.з.б. 1-ғасырдағы грек буколикалық ақыны
1st century BC Greek bucolic poet
Бион (Βίων) – Смирна қаласынан шыққан ежелгі грек буколикалық ақыны, б.з.б. 2-ғасырдың соңында немесе 1-ғасырдың басында өркендеген. "Суда" энциклопедиясында ол Теокрит және Мосхпен қатар үш канонды буколикалық ақынның бірі ретінде есімдері тіркелген. Оның Адонис туралы бір ұзын поэмасы және өлеңдерінен қалған он жеті қысқа фрагменттері бізге жеткен.
Bion (Βίων '/b//aɪ//ɒ//n/) was an ancient Greek bucolic poet from Smyrna, probably active at the end of the second or beginning of the first century BC. He is named in the Suda as one of three canonical bucolic poets alongside Theocritus and Moschus. One long poem about Adonis and seventeen shorter fragments of his poetry survive.
Өмір
Судаға сәйкес, Бион Флоссадан шыққан, ол басқаша белгілі емес, бірақ Смирна құрамына кірген ауылдардың бірі болуы мүмкін. Көне дереккөздер Бионның өмір сүрген уақытын немесе оның өмірінен ешқандай мәліметті жазбаған, бірақ ол б.з.д. II ғасырының соңында немесе I ғасырының басында белсенді болған болуы мүмкін. Бионға арналған жерлеу тастарында ол уланғаны және жас кезінде қайтыс болғаны айтылған.
According to the Suda Bion was from Phlossa, which is not otherwise known but may have been one of the villages which made up Smyrna. Ancient sources do not record Bion's dates or any details about his life, but he likely was active in the late second or early first century BC. An epitaph to Bion says that he was poisoned and implies that he died young.
Поэзия
Суда және Палатин антологиясындағы комментаторлар Бионды Теокрит пен Мошпен бірге пастораль ақын ретінде атайды; ол сонымен қатар эротикалық поэзия да жазған. Оның сақталған туындылары "Адонисқа ағым" және он жеті қысқа үзіндіні құрайды. Оның бар сақталған өлеңдері дактильдік гексаметрде және ежелгі пастораль поэзиясына тән дорий диалектінде жазылған. "Адонисқа ағым" 98 жолдан тұрады; ал қалған үзінділер қысқа, бір жолдан он сегіз жолға дейін, жалпы саны шамамен тағы 100 жолға жетеді. Осы үзінділердің бірі, құс аулаушының Эрос аулауға тырысуы туралы, толық өлең болуы мүмкін. Қалған үзінділер кем дегенде төрт өлеңнен алынған сияқты; екі үзіндінің бір өлеңнен екеніне нақты дәлел жоқ. "Адонисқа ағым" грек ағымдарының дәстүріне негізделген және әсіресе Теокриттің "Дафниске ағым" туындысына сілтеме жасайды. Бионның туындылары христиандық дәуірдің VI ғасырына дейін оқылған, ал Гадаралық Мелеагр, Овидий, Катулл және Нонн сияқты ежелгі ақындар оны атап өткен. Ахилл Татий, Лонг және Гелиодор грек романистері де Бионға сілтеме жасайды. Псевдо-Моштің "Бионға арналған ескерткіш" Бионның туындыларына, әсіресе "Адониске ағым" туындысына сілтеме жасайды. Бионның ең ұзын өлеңі "Адонисқа ағым" ортағасырлық екі қолжазбада сақталған және алғаш рет 1530 жылы Иоахим Камерариус оған авторлықты жатқызған. Алғашқы он алты үзіндіні Иоганн Стобей сақтаған, ал он жетінші үзіндіні Фивалық Орион сақтаған.
The Suda and the scholiast on the Palatine Anthology name Bion alongside Theocritus and Moschus as a bucolic poet; he also wrote erotic poetry. His surviving work comprises the "Lament to Adonis and seventeen shorter fragments. All his surviving poetry is composed in dactylic hexameter and in a Doric dialect, which is typical of ancient bucolic poetry. The "Lament to Adonis" is 98 lines long; the other fragments are shorter, ranging from a single line to eighteen lines long, and totalling around another 100 lines. One of these fragments, about a bird hunter's attempt to hunt Eros, is probably a complete poem. The remaining fragments seem to come from at least four further poems; no two fragments are certainly from the same poem. The "Lament for Adonis" is influenced traditional Greek lament and specifically references Theocritus' "Lament for Daphnis". Bion's work continued to be read until the sixth century AD, and was alluded to by ancient poets including Meleager of Gadara, Ovid, Catullus, and Nonnus. The Greek novelists Achilles Tatius, Longus, and Heliodorus also reference Bion. Pseudo Moschus' "Epitaph for Bion" references Bion's works, particularly the "Lament for Adonis". Bion's longest poem, the "Lament to Adonis", is preserved on two medieval manuscripts, and was first attributed to him by Joachim Camerarius in 1530. The first sixteen fragments were preserved by Johannes Stobaeus; the seventeenth fragment was preserved by Orion of Thebes.