18-19 ғасырдағы британ әскерінің генералы Генри Фипс, Малгрейв графы
Henry Phipps, 1st Earl of Mulgrave
Генерал Генри Фипс, 1-й граф Малгрейв: британдық саяхатшы, әскери қолбасшы. Сыртқы істер министрі қызметін атқарды. Биографиясы, мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
18-19 ғасырдағы британдық армияның генералы Генри Фиппс, 1-ші Мулгрейв графы (14 ақпан 1755 – 7 сәуір 1831), 1792 жылға дейін «Құрметті Генри Фиппс» деп аталып, 1792-1812 жылдар аралығында «Мулгрейв лорды» деп танымал болған британдық әскери қызметкер және саясаткер. Ол 1805-1806 жылдары Уильям Питт кішісі басшылығымен Сыртқы істер хатшысы қызметін атқарды.
18th/19th century British Army general
General Henry Phipps, 1st Earl of Mulgrave, (14 February 17557 April 1831), styled The Honourable Henry Phipps until 1792 and known as The Lord Mulgrave from 1792 to 1812, was a British soldier and politician. He notably served as Foreign Secretary under William Pitt the Younger from 1805 to 1806.
Өмірбаян және білім
Лорд Малгрейв – Нью-Росстың 1-ші бароны Константин Фиппстің әйелі, Хон. Лепеллдің ұлы, ол Джон Хервидің, 2-ші барон Хервидің қызы және Итон мен Орта ғибадатханасында білім алған.
Lord Mulgrave was a younger son of Constantine Phipps, 1st Baron Mulgrave of New Ross), by his wife the Hon. Lepell, daughter of John Hervey, 2nd Baron Hervey, and was educated at Eton and the Middle Temple.
Әскери мансап
Лорд Малгрейв 1775 жылы әскерге қабылданып, ақырында генерал шеніне жетті. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Кариб теңізінде қызмет етті. 1793 жылы ол 31-ші (Хантингдоншир) атқыштар полкінің полковнигі болды. Сол 1793 жылы, Сардиния короліне Туриндегі міндетін орындап жүргенде, британдықтар француздың Тулон портын басып алған кезде ол жақын маңда болды және қысқа мерзімге британдық құрлық әскерлеріне басшылық етті, бірақ жоғары шенді офицерлер келген соң қызметтен алынды. 1799 жылы ол тағы бір арнайы әскери миссияға жіберілді, бұл жолы австриялық қолбасшы, Герцог Карлдың штабына, оны әскерін Орта Рейнге көшірудің орнына Швейцарияда қалдыруға көндіру үшін барды, бірақ ол бұл жолы сәттілікке жете алмады.
Lord Mulgrave entered the army in 1775, and eventually rose to the rank of General. He saw service in the Caribbean during the American Revolutionary War. In 1793 he was made Colonel of the 31st (Huntingdonshire) Regiment of Foot. Also in 1793, because he was on a mission to the King of Sardinia in Turin, he was near at hand when British forces captured the French port of Toulon, and he briefly took command of the British land forces there, before withdrawing upon the arrival of more senior officers. In 1799 he was sent out on another special military mission, this time to the headquarters of the Austrian commander, Archduke Charles, to attempt to persuade him to retain his troops in Switzerland rather than removing them to the Middle Rhine, but he was unsuccessful.
Саяси мансап
1784 жылы лорд Малгрейв Тотнес округінен Парламенттің Төменгі палатасына сайланды. Ол Питтің үкіметін қолдады және ақырында оған жақын дос атанды. 1790 жылы Йоркширдегі Скарборо округінен сайланды. 1792 жылы ол Ирландия жұртының бароны Мулгрейв титулын иеленді, бұл титул бұрын оның інісі Константин Фиппстің, 2-ші барон Мулгрейвтің қолында болған. Алайда ол ағасының британдық титулына мұрагер болмады. 1794 жылы ол британдық барон Мулгрейв титулын алды, соның арқасында Лордтар палатасына өтті, ал 1796 жылы Скарборо қамалының губернаторы болып тағайындалды. Малгрейв 1801 жылы Питтің отставкаға кеткенін қолдады, ал адалдығы үшін Питтің екінші үкіметінде Ланкастер герцогтығының канцлері (1804–1805) лауазымымен марапатталды. Лорд Харроубидің денсаулығына келіп бұзылғаннан кейін Малгрейв оның орнына Сыртқы істер министрі болды, осы қызметте ол Питке Наполеонға қарсы үшінші коалицияны құруға көмектесті. Сыртқы істер министрі лауазымы оның өкілеттігінен асып түсетіні жиі айтылды. Томас Гренвилл Букингем маркизіне жазған хатында оның «тек Лорд Уэлслидің маусым айында күтілетін келуіне дейін уақытша тағайындалғаны» туралы пікірін білдірді. Дегенмен Малгрейв дебаттарда өте қабілетті екенін көрсетті. 1805 жылдың 11 ақпанында ол Испаниямен келісімнің бұзылғанын жариялауға, соғыс жарияланбастан бұрын Феррольдегі қазына кемелерін тәркілеуді қорғауға, ал 20 маусымда 1805 жылғы коалицияны қорғауға мәжбүр болды. Ол Трафальгар шайқасының жеңісіне арнап өлең жазды, оны Томас Арн музыкаға қойды. 1806 жылдың 23 қаңтарында Питт қайтыс болды. 1806 жылдың 28 қаңтарында Малгрейв Лордтар палатасына Ресей және Швециямен жақында жасалған келісімдердің көшірмелерін ұсынды, оған Пруссия мен Австрия да қосылған еді, ал 4 ақпанда олардың мақсатын түсіндірді. Үш күннен кейін, 7 ақпанда, Питттің жақтастарының көпшілігімен бірге ол отставкаға кетті. Питттің өлімінен және 1806 жылы «Барлық таланттар министрлігінің» құрылуынан кейін Малгрейв, басқа питттермен бірге оппозицияға өтті. Бірақ 1807 жылы питттер билікке оралғанда Малгрейв түрлі маңызды лауазымдарда қызмет етті: алдымен Адмиралтействоның бірінші лорды (1807–1810), содан кейін қару-жарақ басқармасының генерал-майстры (1810–1819), және соңында портфелі жоқ министр (1819–1820). Бірінші лорд ретінде ол 1807 жылы Копенгагенге қарсы сәтті әскери жорылды және 1809 жылы Вальхеренге жасалған сәтсіз жорылды жоспарлауға белсенді қатысты. Қару-жарақ басқармасына ауысқаннан кейін Малгрейв саяси аренада азая түсті. 1812 жылы ол Ұлыбритания жұртының Норманби виконты және Малгрейв графы титулдарын алды.
In 1784 Lord Mulgrave was elected to the House of Commons for Totnes. He supported the government of Pitt, to whom he eventually became close. In 1790, he was elected for Scarborough in Yorkshire. He succeeded his brother Constantine Phipps, 2nd Baron Mulgrave as Baron Mulgrave in the Peerage of Ireland in 1792, but did not succeed to his brother's British title. In 1794 he was granted a British peerage as Baron Mulgrave, entering the House of Lords, and in 1796 he was made Governor of Scarborough Castle. Mulgrave supported Pitt when he resigned in 1801, and in return for his loyalty was rewarded with the office of Chancellor of the Duchy of Lancaster (1804–1805) in Pitt's second government. Following an accident suffered by Lord Harrowby, Mulgrave took his place as Foreign Secretary, in which position he helped Pitt to form the Third Coalition against Napoleon. The post of Foreign Secretary was generally thought to be beyond his powers. Thomas Grenville, writing to the Marquis of Buckingham, expressed an opinion that he was only "put in ad interim until Lord Wellesley's arrival, who is expected in June". Mulgrave, however, showed himself fairly capable in debate. On 11 February 1805 he had to announce the breach with Spain, and to defend the seizure of the treasure ships at Ferrol before the declaration of war, and on 20 June to defend the coalition of 1805. He composed an ode on the victory of Trafalgar, and it was set to music by Thomas Arne. On 23 January 1806 Pitt died. On 28 January 1806 Mulgrave laid before the House of Lords copies of the treaties recently concluded with Russia and Sweden, to which Prussia and Austria had acceded, and on 4 February he explained their object. Three days later, on 7 February, he resigned, with the bulk of those who had been Pitt's friends. With the death of Pitt and the formation of the Ministry of All the Talents in 1806, Mulgrave, along with the other Pittites, went into opposition, but when the Pittites returned to power in 1807, Mulgrave served in various major offices, first as First Lord of the Admiralty (1807–1810), then as Master General of the Ordnance (1810–1819), and finally as Minister without Portfolio (1819–1820). As First Lord he was heavily involved in planning both the successful expedition against Copenhagen in 1807, and the disastrous one to Walcheren in 1809. After moving to the ordnance board, Mulgrave became less active politically. In 1812, he was created Viscount Normanby and Earl of Mulgrave in the Peerage of the United Kingdom.
Отбасы
Малгрейв графының әкесі Уильям Фиппс, Джеймс Энслидің қызы және мұрагері Леди Кэтрин Энслиге үйленді. Леди Кэтрин Дарнли кейін Букингем және Норманбидің 1-ші герцогы Джон Шеффилдке үйленді, сондықтан Генри Фиппс, Мулгрейвтің 1-ші графы, Букингем және Норманбидің 1-ші герцогының әкесінің немересі болды. Лорд Малгрейв 1795 жылы Хоутон-ле-Спрингтегі Сент-Майкл шіркеуінде қыш құмыра жасаушы Кристофер Томсон Малингтің қызы Марта Софияға үйленді. Ол 1831 жылы сәуір айында 76 жасында қайтыс болды, және оның орнына үлкен ұлы Константин келді, ол кейін Норманби маркизі атанды. Екінші ұлы – құрметті Сэр Чарльз Бомонт Фиппс, үшінші ұлы – заңгер және жазушы Эдмунд Фиппс болды. Төртінші ұлы – құрметті Август Фредерик (1809 ж.т.) Елидің құрметті каноны болды. Олардың бес қызының тек біреуі ғана балалық шақты өткерді. Мулгрейв графинесі 1849 жылдың 17 қазанында қайтыс болды.
The Earl of Mulgrave's grandfather William Phipps had married Lady Catherine Annesley, who was the daughter and heiress of James Annesley, 3rd Earl of Anglesey, and his wife, Lady Catherine Darnley (an illegitimate daughter of King James II by his mistress Catherine Sedley, Countess of Dorchester). Lady Catherine Darnley had later married John Sheffield, 1st Duke of Buckingham and Normanby, and hence Henry Phipps, 1st Earl of Mulgrave, was the step great grandson of the 1st Duke of Buckingham and Normanby. Lord Mulgrave married Martha Sophia, daughter of pottery manufacturer Christopher Thomson Maling, at St Michael's, Houghton le Spring in 1795. He died in April 1831, aged 76, and was succeeded by his eldest son, Constantine, who was later created Marquess of Normanby. His second son was the Hon. Sir Charles Beaumont Phipps and his third, Edmund Phipps, a lawyer and author. The couple's fourth son, the Hon. Augustus Frederick (b. 1809) became honorary canon of Ely. Of their five daughters, only one survived childhood. The Countess of Mulgrave died on 17 October 1849.