Леон Ботштейн: Америкалық дирижер, педагог және ғалым

Кіріспе

Америкалық дирижер, педагог (т. 1946)

Леон Ботштейн (14 желтоқсан 1946 жылы Швейцарияның Цюрих қаласында туған) – швейцариялық тегі бар американдық дирижер, педагог және ғалым, қазір Бард колледжінің президенті.

Өмірбаян

Ботштейн 1946 жылы Швейцарияның Цюрих қаласында дүниеге келген. Польшалық еврей дәрігерлерінің ұлы, Ботштейн екі жасында Нью-Йоркке көшіп келді. Ол Роман Тотенбергтен скрипка сабақтарын алды, ал жазда Мексика қаласындағы Ұлттық консерваторияның оқытушыларынан білім алды. 16 жасында Ботштейн Манхэттендегі Музыка және өнер орта мектебін бітірді. 1967 жылы Чикаго университетін тарих мамандығы бойынша бакалавр дәрежесімен аяқтады. Оқу кезінде университет оркестрінің концертмейстері және көмекші дирижері болды, сондай-ақ оның камералық оркестрін құрды. Колледждегі музыка ұстаздарының қатарында композитор Ричард Верник және музыкатанушылар Х. Колин Слим мен Говард Майер Браун болды. 1967 жылы Танглвудта оқығаннан кейін Ботштейн Гарвард университетіне түсті, онда Дэвид Ландестің жетекшілігімен тарихты оқыды, 19 ғасыр мен 20 ғасырдың басындағы Венаның музыкалық өмірі туралы зерттемелер жазды. Гарвардта ол Гарвард-Рэдклифф оркестрінің көмекші дирижері және Бостон дәрігерлер оркестрінің дирижері болды. 1969 жылы аспирантурада оқып жүрген кезінде Ботштейн Слоан қорының стипендиясын алып, Нью-Йорк қаласының мэрі Джон В. Линдсейдің әкімшілігінде Нью-Йорк қаласының білім беру кеңесінің президентіне арнайы көмекші болып жұмыс істей бастады. 1970 жылы 23 жасында Ботштейн Нью-Гэмпширдегі қазір құрылмайтын Франкония колледжінің президенті болып тағайындалғаннан кейін тарихтағы ең жас колледж президенті атанды. Оған бұл лауазымды болашақ қарындасы Оливер Лундквист ұсынды, ол сенімгерлер кеңесінің мүшесі болды. Ол оқу бағдарламасында маңызды өзгерістер жасады, Ботштейн Levy Economics Institute-ті, мемлекеттік саясатты зерттейтін орталықты, сондай-ақ көркем өнер, декоративтік өнер, экологиялық саясат және кураторлық зерттеулер бойынша аспирантура бағдарламаларын құрды. Одан кейін ол Саймон Роктегі Бард колледжін сатып алуға көмектесті, кейіннен Бард ерте колледжін құрды, ол жеті қалада жұмыс істейді: Ньюарк, Нью-Йорк, Кливленд, Вашингтон, Балтимор, Нью-Орлеан және Гудзон. 1985 жылы ол музыка тарихы бойынша философия докторы ғылымын қорғады және Гарольд Фарберманмен дирижер ретінде қайта оқуға кірісті, соңынан Гудзон аңғарының филармониялық камералық оркестрін жетектеді. Ричард Б. Фишер сахналық өнер орталығы, Бард кампусында Франк Гери жобалаған көп функциялы кешен. 1992 жылы ол беделді "The Musical Quarterly" журналының редакторы болып тағайындалды және Америка симфониялық оркестрінің директоры болып тағайындалды, ол қызметті қазірге дейін атқарып келеді. Ботштейннің басшылығымен оркестр сирек кездесетін шығармаларды ұмытылудан құтқару жөнінде жақсы танылды. 1999 жылы ол Бардтың Prison Initiative бағдарламасын құруға көмектесті, ол ел бойынша түрмелерде колледж бағдарламасын құрды және қазір тоғыз штатта жұмыс істейді. 2003 жылы Бард музыка фестивалінің сәттілігінен кейін Ботштейн Бард СаммерСкейп фестивалін құрды, ол опера, театр, кино және музыка фестивалі болып табылады, онда ол құрылғаннан бері 13 сирек операны толық сахналады. Сол жылы Ботштейн Иерусалим симфониялық оркестрінің музыкалық жетекшісі болды. Иерусалим симфониялық оркестрімен бірге өткізген концерттері АҚШ және Еуропа бойынша тұрақты түрде көрсетілді, ол оркестрді бірнеше турларға алып шықты, оның ішінде АҚШ бойынша екі рет және 2009 жылы Бах фестивалін ашу үшін Лейпцигке Феликс Мендельсонның "Илия" әнін Бахтың Томаскирхесінде орындады. 2011 жылы ол осы қызметтен кетіп, Иерусалим симфониялық оркестрінің лауреат дирижері болды және 2022 жылдан бастап оның бас қонақ дирижері болып тағайындалды. ASO және JSO-мен жұмыс істеуден басқа, Ботштейн Лондон филармониясы, Нью-Йорк операсы, Лос-Анджелес филармониясы, BBC симфониялық оркестрі, Лондон симфониялық оркестрі, Буффало филармониясы, Санкт-Петербург филармониясы, Мариинский театр оркестрі және NDR симфониялық оркестрімен де өнер көрсетті немесе жазды. 2005 жылы Лондон симфониялық оркестрімен Гавриил Поповтың бірінші симфониясын жазған әні Грэмми сыйлығына ұсынылды. Осы кезеңде Ботштейн шетелдегі мекемелермен бірлесіп, Шығыс Еуропа, бұрынғы Кеңес Одағы, Оңтүстік Африка, Орталық Азия және Таяу Шығыстағы елдерге гуманитарлық білім беру бағдарламаларын іске асыруға көмектесті. Ол Аль-Кудс университеті, Орталық Азиядағы Америка университеті және Орталық Еуропа университетімен бағдарламалар құрды, сондай-ақ Берлиндегі Бард колледжі мен Ресейдің алғашқы және ең маңызды гуманитарлық білім беру институты Smolny колледжін құруға көмектесті. Ботштейн өзінің назарын Бардтың музыкалық бағдарламасын дамытуға бұрды. 2005 жылы ол Бард колледжінің Музыка консерваториясын құруға қатысты, кейіннен Бард консерваториясы оркестрінің директоры болды. Осы кезеңде ол Бардтың Лонги музыка мектебін сатып алуға көмектесті және Бард консерваториясы оркестрін Қытай, Шығыс Еуропа және Кубаға гастрольдік сапарға алып шықты. Венесуэладағы Каракас жастар оркестрі үшін дирижерлік етіп, Жапонияда гастрольдік сапарда болғаннан басқа, Ботштейн El Sistema қағидаттарына негізделген АҚШ-тағы ұлттық музыкалық бағдарлама Take a Stand құруға көмектесті. 2015 жылы ол The Orchestra Now оркестрін құрды, ол Бард колледжіндегі кәсіби оркестр және магистратура бағдарламасы болып табылады. The Orchestra Now оркестрі әр маусымда Карнеги Холл мен Линкольн орталығында көптеген концерттер өткізеді, сондай-ақ Бардтың Фишер орталығында тұрақты концерттер сериясын өткізеді және Бард музыка фестивалі концерттеріне қатысады. 2016 жылы Ботштейн The New York Times және The Wall Street Journal газеттерінде жарияланған мәліметтерге сәйкес, қаржыгер және сотталған жыныстық зорлық жасаушы Джеффри Эпштейн құрған Gratitude America қорынан Бард колледжіне 150 000 доллар сыйлық алды. Ол кезде Ботштейн қайырымдылық қорының кеңесшілер кеңесінде болды. 2018 жылы Ботштейн Австриядағы Campus Grafenegg-тің көркемдік директоры болып тағайындалды, онда ол Томас Хэмпсонмен және Деннис Рассел Дэвиспен бірлесіп жұмыс істеді. 2020 жылдың 23 қаңтарында ол Бард колледжі мен Орталық Еуропа университетінің құрылтайшы мүшелері болып табылатын Open Society University Network-тің канцлері болып тағайындалды. 2019 жылы Ботштейн Бард түрмелік бастамасы туралы төрт бөлімді телесериал College Behind Bars-та түсті, ол Нью-Йорк түрмелеріндегі тұтқындарға ұсынылатын бакалаврлық білім беру бағдарламасы. Сериалды оның қызы Сара Ботштейн түсірді, ол Кен Бернстің деректі фильмдерді шығару компаниясында жұмыс істейді.

Botstein was born in Zürich, Switzerland, in 1946. The son of Polish Jewish physicians, Botstein immigrated to New York City at the age of two. He studied violin with Roman Totenberg and, during the summers, studied with faculty from the National Conservatory in Mexico City. At age 16, Botstein graduated from the High School of Music and Art in Manhattan. He graduated from the University of Chicago in 1967 with a bachelor's degree in history. While an undergraduate, he was concertmaster and assistant conductor of the university orchestra and founded its chamber orchestra. His music teachers in college included composer Richard Wernick and the musicologists H. Colin Slim and Howard Mayer Brown. In 1967, after studying at Tanglewood, Botstein attended Harvard University, where he studied history under David Landes, writing on musical life of Vienna in the 19th and early 20th centuries. At Harvard, he was the assistant conductor of the Harvard Radcliffe Orchestra and conductor of the Doctors' Orchestra of Boston. In 1969, while a graduate student, Botstein was awarded a Sloan Foundation Fellowship and began work for New York City Mayor John V. Lindsay’s administration as special assistant to the president of the Board of Education of the City of New York. In 1970, at age 23, Botstein became the youngest college president in history after being appointed president of the now defunct Franconia College in New Hampshire. He was offered the position after meeting his future father in law, Oliver Lundquist, who was on the board of trustees. He oversaw significant curricular changes, Botstein directed the launch of the Levy Economics Institute, a public policy research center, as well as graduate programs in the fine arts, decorative arts, environmental policy, and curatorial studies; soon thereafter, he helped acquire Bard College at Simon's Rock and later founded Bard High School Early College, which operates in seven cities: Newark, New York City, Cleveland, Washington D. C., Baltimore, New Orleans, and Hudson. In 1985, he completed his Ph. D. in music history at Harvard and began retraining as a conductor with Harold Farberman, eventually leading the Hudson Valley Philharmonic Chamber Orchestra. Richard B. Fisher Center for the Performing Arts, a multi functional facility designed by Frank Gehry on the Bard campus. In 1992, in addition to being named editor of the esteemed The Musical Quarterly, he was appointed director of the American Symphony Orchestra, a position he still holds. Under Botstein's directorship, the orchestra has developed a reputation for rescuing lesser known works from obscurity. In 1999, he helped establish Bard’s acclaimed Prison Initiative, which established college in prison programs across the country and is now active in nine states. In 2003, following the success of the Bard Music Festival, Botstein developed Bard SummerScape, a festival of opera, theater, film, and music, where, since its founding, he has revived 13 rare operas in full staging. Later that year, Botstein became the music director of the Jerusalem Symphony Orchestra. His concerts with the Jerusalem Symphony Orchestra were broadcast in regular series across the U. S. and Europe, and he led the orchestra on several tours, including twice across the U. S. and to Leipzig to open the 2009 Bach Festival with a performance of Felix Mendelssohn’s Elijah in Bach’s Thomaskirche. In 2011, he stepped down from that post and became the Jerusalem Symphony Orchestra's Conductor Laureate and, as of 2022, also serves as its Principal Guest Conductor. In addition to his work with the ASO and JSO, Botstein has performed or recorded with, among many others, the London Philharmonic Orchestra, New York City Opera, Los Angeles Philharmonic, BBC Symphony Orchestra, London Symphony Orchestra, Buffalo Philharmonic Orchestra, St. Petersburg Philharmonic Orchestra, Mariinsky Theatre Orchestra, and NDR Symphony Orchestra. In 2005, his recording of Gavriil Popov’s First Symphony with the London Symphony Orchestra was nominated for a Grammy Award. Throughout this period, in collaboration with institutions abroad, Botstein helped launch liberal arts programs to countries in Eastern Europe, the former Soviet Union, South Africa, Central Asia, and the Middle East. He established programs with Al Quds University, American University of Central Asia, and Central European University, as well as helping found Bard College Berlin and Smolny College, Russia's first and foremost liberal arts institution. Botstein also turned his attention to developing Bard's music program. In 2005, he oversaw the development of The Bard College Conservatory of Music and later became director of The Bard Conservatory Orchestra. During this period, he also helped Bard acquire the Longy School of Music, and led The Bard Conservatory Orchestra on tours of China, Eastern Europe, and Cuba. In addition to conducting for the Youth Orchestra of Caracas in Venezuela and on tour in Japan, Botstein also helped develop Take a Stand, a national music program in the U. S. based on principles of El Sistema. In 2015, he founded The Orchestra Now, a pre professional orchestra and master’s degree program at Bard College; in addition to performing multiple concerts each season at Carnegie Hall and Lincoln Center, The Orchestra Now performs a regular concert series at Bard's Fisher Center and takes part in Bard Music Festival concerts. In 2016, Botstein received $150,000 as a donation to Bard College from the foundation Gratitude America, which was founded by financier and convicted sex offender Jeffrey Epstein, according to articles in The New York Times and The Wall Street Journal. At the time, Botstein was on the charity's advisory board. In 2018, Botstein was appointed artistic director of Campus Grafenegg in Austria, where he collaborated with Thomas Hampson and Dennis Russell Davies. On January 23, 2020, he was named chancellor of the Open Society University Network, of which Bard College and Central European University are founding members. In 2019, Botstein appeared in the documentary College Behind Bars, a four part television series about the Bard Prison Initiative, a degree program offered to inmates in New York prisons. The series was produced by his daughter, Sarah Botstein, who works for Ken Burns's documentary production company.

Музыкалық шеберлік

Ботштейн ұмытылған репертуар мен композиторларды жаңғырту және насихаттаумен әйгілі. Сонымен қатар, Америка симфониялық оркестрінің және Иерусалим симфониялық оркестрінің директоры ретінде, ол әдебиет, музыка тарихы немесе өнерге негізделген ортақ тақырыптармен байланысты концерттік бағдарламаларды жинақтайтын "тақырыптық бағдарламалау" идеясының белсенді жақтаушысы болды. Ол сондай-ақ "Classics Declassified" ("Классиканы түсіндіру") сериясымен танымал, онда лекциялар оқып, дирижерлік етеді және көрермендерден сұрақтар қабылдайды. Бард музыка фестивалі мен Бард СаммерСкейп екеуі де ұмытылған туындыларды жаңғырту және орындаушылық пен ғылымды үйлестіру әдісін жалғастыруда. The Wall Street Journal газетіндегі Barrymore Laurence Scherer былай деп жазды: "Бард музыка фестиваліне енді қосымша таныстырудың қажеті жоқ. Дирижер-ғалым Леон Ботштейннің шақырушылық басшылығымен, ол көптен бері Американың барлық жазғы фестивальдерінің арасындағы ең ойландыратын және көбінесе музыкалық тұрғыдан толыққанды фестивальдердің бірі болып табылады. Әр жыл сайын, көрнекті ғалымдардың пікірталастары мен көбінесе толып жатқан көркем концерттер арқылы Бард көрермендері белгілі композитордың шығармашылығын оның заманының қоғамдық, саяси, әдеби, өнер және музыкалық аясында зерттейді".

Ғылым және еңбектер

Ботштейннің ғылыми еңбектері 19 ғасырдың басынан бері музыка, мәдениет және саясаттың қиылысына қатысты. Ол «Judentum und Modernitaet» және «Von Beethoven zu Berg: Das Gedächtnis der Moderne» (2013) және «Тыңдау тарихы: Музыка мағынаны қалай жасайды» (2000) сияқты кітаптардың авторы. Сонымен қатар, ол 2004 жылы жарық көрген «Вена: еврейлер және музыка қаласы, 1870–1938» кітабының әрі автор, редакторы, ал 1999 жылы «Толық Брамс: Иоганнның музыкалық туындыларына нұсқаулық» кітабын дайындаған. Ботштейннің «The Bard Music Festival» үшін жазған эсселері Принстон университетінің баспасында серия ретінде жарияланды. 1993 жылдан бері «The Musical Quarterly» журналын басқарады және музыка мен тарихқа арналған мерзімдік басылымдарға үнемі мақала жазады. Ботштейн сонымен қатар бастауыш және орта білім беру, университеттер туралы жиі жазады: «Джефферсонның балалары: Білім және американдық мәдениеттің болашағы» (1997) кітабынан өзге, ол АҚШ-тағы білім туралы көптеген мақалалардың авторы.

Таңдалған жазбалар

(2020) Артур Хонеггер, Димитри Митропулос және Отмар Шоек. "Оркестр қазір" тобы. Bridge. (2020) Эрих Вольфганг Корнгольд, Фредерик Шопен және Николай Римский-Корсаков. "Оркестр қазір" Орион Вайспен. Bridge. (2019) Артур Блис, Эдмунд Руббра және Арнольд Бакс. "Оркестр қазір" Пирс Лейнмен бірге. Hyperion. (2018) Фердинанд Риес. Пианино концерттері № 8 және 9. "Оркестр қазір" Пирс Лейнмен бірге. Hyperion. (2016) Джордж Гершвин. Гершвин: "Көктегі рапсодия", "Ф" күйіндегі фортепиано концерті, "Менде ритм бар" әуенінің вариациялары, "Соло фортепиано үшін сегіз прелюдия". Марк Бэббингтон жетекшілігімен Корольдік филармониялық оркестр. SOMM Recordings. (2015) Пол Хиндемит. Ұзақ Рождестволық кешкі ас. Америка симфониялық оркестрі. Bridge Records. (2012) Луиджи Даллапикола. "Volo Di Notte" (Түнгі ұшқыр). Америка симфониялық оркестрі. (2009) Бруно Вальтер. Симфония № 1. Гамбургтегі NDR симфониялық оркестрі. CPO. (2008) Бела Барток. Оркестрге арналған концерт, төрт оркестрлік пьеса, венгр шаруа әндері. Лондон филармониялық оркестрі. Telarc. (2008) Джон Фолдс. Әлемдік реквием. BBC симфониялық оркестрі. Chandos. (2007) Пол Дукас. Ариан және Барб Блю. BBC симфониялық оркестрі. Telarc. (2005) Эрнест Шоссон. Патша Артур. BBC симфониялық оркестрі. Telarc. (2004) Гаврил Попов: Симфония № 1, Op. 7, Дмитрий Шостакович: Тема және вариациялар, Op. 3. Лондон симфониялық оркестрі. Telarc. "Үздік оркестрлік орындау" номинациясы бойынша "Грэмми" сыйлығына ұсынылды. (2005) Аарон Копланд, Роджер Сешнс, Джордж Перл және Бернард Рэндс. Копланд, Сешнс, Перл және Рэндс шығармалары. Америка симфониялық оркестрі. New World Records. (2003) Рихард Штраус. "Египеттік Елена". Америка симфониялық оркестрі, Дебора Войтпен. Telarc. (2003) Франц Лист. Данте симфониясы. Лондон симфониялық оркестрі. Telarc. (2000) Рихард Штраус. "Дананың махаббаты" (Die Liebe der Danae). Америка симфониялық оркестрі. Telarc. (1999) Карл Амадеус Хартманн. Симфониялар № 1 және № 6. Лондон филармониялық оркестрі, Джард Ван Неспен. Telarc. (1998) Антон Брукнер. Симфония № 5. (Schalk Edition). Лондон филармониялық оркестрі. Telarc. (1998) Эрнст фон Дохнаньи. Симфония № 1. Лондон филармониялық оркестрі. Telarc. (1995) Франц Шуберт. Франц Шуберт оркестрленген шығармалары. Америка симфониялық оркестрі. Telarc. (1993) Йоханнес Брамс. Серенада № 1 ре мажорда. Америка симфониялық оркестрі және Челси камералық ансамблі. Vanguard. (1991) Жозеф Йоахим. Гамлетке арналған увертюра, Генрих IV-ке арналған увертюра, венгр стилінде ре минорындағы скрипкалық концерт. Лондон филармониялық оркестрі, Эльмар Оливейрамен. IMP.

(2020) Arthur Honegger, Dimitri Mitropoulos, and Othmar Schoeck. The Orchestra Now. Bridge. (2020) Erich Wolfgang Korngold, Frederic Chopin, and Nikolai Rimsky Korsakov. The Orchestra Now with Orion Weiss. Bridge. (2019) Arthur Bliss, Edmund Rubbra, and Arnold Bax. The Orchestra Now with Piers Lane. Hyperion. (2018) Ferdinand Ries. Piano Concertos No. 8 & 9. The Orchestra Now with Piers Lane. Hyperion. (2016) George Gershwin. Gershwin: Rhapsody in Blue, Piano Concerto in F, Variations on "I Got Rhythm," Eight Preludes for Solo Piano. Royal Philharmonic Orchestra with Mark Bebbington. SOMM Recordings. (2015) Paul Hindemith. The Long Christmas Dinner. American Symphony Orchestra. Bridge Records. (2012) Luigi Dallapiccola. Volo Di Notte. American Symphony Orchestra. (2009) Bruno Walter. Symphony No. 1. NDR Symphony Orchestra, Hamburg. CPO
(2008) Béla Bartók. Concerto for Orchestra, Four Orchestral Pieces, Hungarian Peasant Songs. London Philharmonic Orchestra. Telarc. (2008) John Foulds. A World Requiem. BBC Symphony Orchestra. Chandos. (2007) Paul Dukas. Ariane et Barbe Bleue. BBC Symphony Orchestra. Telarc. (2005) Ernest Chausson. Le roi Arthus. BBC Symphony Orchestra. Telarc. (2004) Gavril Popov: Symphony No. 1, Op. 7, Dimitri Shostakovich: Theme & Variations, Op. 3. London Symphonic Orchestra. Terlarc. Nominated for a Grammy Award in Best Orchestral Performance. (2005) Aaron Copland, Roger Sessions, George Perle, and Bernard Rands. Works by Copland, Sessions, Perle, and Rands. American Symphony Orchestra. New World Records. (2003) Richard Strauss. Die Ägyptische Helena. American Symphony Orchestra with Deborah Voigt. Telarc. (2003) Franz Liszt. Dante Symphony. London Symphony Orchestra. Telarc. (2000) Richard Strauss. Die Liebe der Danae. American Symphony Orchestra. Telarc. (1999) Karl Amadeus Hartmann. Symphonies No. 1 & No. 6. London Philharmonic Orchestra with Jard Van Nes. Telarc. (1998) Anton Bruckner. Symphony No. 5. (Schalk Edition). London Philharmonic Orchestra. Telarc. (1998) Ernst von Dohnányi. Symphony No. 1. London Philharmonic Orchestra. Telarc. (1995) Franz Schubert. Franz Schubert Orchestrated. American Symphony Orchestra. Telarc. (1993) Johannes Brahms. Serenade No. 1 In D. American Symphony Orchestra and Chelsea Chamber Ensemble. Vanguard. (1991) Joseph Joachim. Overture To Hamlet, Overture To Henry IV, Violin Concerto In D Minor In The Hungarian Manner. London Philharmonic Orchestra with Elmar Oliveira. IMP.