Жермандық реактивтік бомбалаушысының прототипі: Junkers Ju 287
Junkers Ju 287
Жерманияның Ju 287 бомбалаушы ұшағы: Жаңашыл қанат дизайны, жылдамдық артықшылығы, II Дүниежүзілік соғыстағы рөлі. Техникалық ерекшеліктері туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс реактивті бомбалаушы ұшағының прототипі
Prototype German jet bomber
Junkers Ju 287 – 1944 жылы нацистік Германияда салынған көп моторлы тактикалық реактивті бомбалаушы ұшақ. Ол ерекше алға қарай иілген қанатқа ие болды, ал алғашқы екі прототипі (өндірістік Ju 287 үшін аэродинамикалық сынақ стенді) – қозғалмайтын қону шассиі бар жасалған реактивті ұшақтардың өте сирек кездесетін түрлерінің бірі болды.
The Junkers Ju 287 was a multi engine tactical jet bomber built in Nazi Germany in 1944. It featured a novel forward swept wing, and the first two prototypes (which were aerodynamic testbeds for the production Ju 287) were among the very few jet propelled aircraft ever built with fixed landing gear.
Даму
Ju 287 ұшағының Luftwaffe-ге қарсылас ұшақтарынан жылдамдық арқылы қашып, ұстау мүмкін емес бомбалаушы ұшақпен қамтамасыз етуді көздегені жөн болды. Жобаның бас дизайнері доктор Ханс Вокке, алға қарай иілген қанатты ұсыну арқылы, турбореактивті қозғалтқыштардың бастапқы кезеңіндегі нашар жауабына байланысты қажетті төмен жылдамдықтарда қосымша көтергіштік күшін қамтамасыз етуге болады деді. Алға қарай иілген қанаттың тағы бір құрылымдық артықшылығы – ұшақтың ауырлық орталығындағы, бомба бөлімінен кейінгі жағдайда, ең қолайлы жерде, бір үлкен қару-жарақ бөлімін орналастыруға мүмкіндік беруі еді. Осы құрылымдық талапқа байланысты қанатты да аэродинамикалық тұрғыдан ең қолайлы жерде, яғни фюзеляждың ортасында орналастыруға болады. Бірінші Ju 287 жиналысынан бұрын, Прагадағы Letov зауытында He 177 A 3 (He 177 прототипі, V38) модификацияланды, осы үлкен бомба бөлімінің техникалық ерекшеліктерін зерттеу үшін. 1944 жылдың 8 тамызында ұшу сынақтары басталды (ұшқыш: Зигфрид Хольцбаур), ұшақ өте жақсы басқару қасиеттерін көрсетті, сонымен қатар кейбір ұшу жағдайларында алға қарай иілген қанаттың тудырған кейбір мәселелерді де анықтады. Бұл мәселелердің ең бастысы – «қанаттың деформациялануы», яғни негізгі тіреу және қанат құрамының ұшу кезінде шамадан тыс иілуі болды. Сынақтар көрсеткендей, қанаттардың астына қозғалтқыш массасын жинақтау арқылы деформациялану мәселесін шешуге болады. Бұл техникалық жақсартулар кейінгі прототиптерде қолданылды, бірақ ол ұзақ мерзімді пайдалануда сенімді емес болып шықты. Бұл бастапқы сынақ кезеңі алға қарай иілген қанаттың төмен жылдамдықтағы басқару қасиеттерін бағау үшін жоспарланған, бірақ оған қарамастан, V1 кем дегенде бір рет толық реактивтік қуатпен сүңгіп, орташа сүңгу бұрышында 660 км/сағ жылдамдыққа жетті. Ауа ағыны туралы деректер алу үшін ұшақтың корпусына кішкентай жүн түйіндері жабыстырылды және олардың ұшу кезіндегі «қозғалысы» ұшақтың вертикальды құйрығының алдындағы берік штативке орнатылған кинокамерамен түсірілді. 1944 жылдың қыркүйегіндегі он жетінші және соңғы ұшудан кейін V1 ұшағы ағымдық сынақтар үшін Рейхлиндегі Luftwaffe-дің негізгі Erprobungsstelle бағалау және сынақ орталығына жіберілді. Осы кезде Ju 287 бағдарламасы, Heinkel He 343 жобасымен бірге, Volksjäger жедел истребитель бағдарламасына ресурстарды сақтау үшін тоқтатылды. Алайда, 1945 жылдың наурыз айында, себептері белгісіз, Ju 287 бағдарламасы қайта жаңартылды, RLM реактивтік бомбалаушының жаппай өндірісін (айына 100 ұшақ) мүмкіндігінше тезірек жүргізуді талап етті.
The Ju 287 was intended to provide the Luftwaffe with a bomber that could avoid interception by outrunning enemy fighters. The swept forward wing was suggested by the project's head designer Dr. Hans Wocke as a way of providing extra lift at low airspeeds necessary because of the poor responsiveness of early turbojets at the vulnerable times of takeoff and landing. A further structural advantage of the forward swept wing was that it would allow for a single massive weapons bay in the best location, the centre of gravity of the plane, with the main wing spar passing behind the bomb bay. The same structural requirement meant the wing could then be located at the best aerodynamic location, the centre of the fuselage. Prior to the assembly of the first Ju 287, an He 177 A 3 (designated as an He 177 prototype, V38) was modified at the Letov plant in Prague to examine the technical characteristics of this single large bomb bay design. Flight tests began on 8 August 1944 (pilot: Siegfried Holzbaur), with the aircraft displaying extremely good handling characteristics, as well as revealing some of the problems of the forward swept wing under some flight conditions. The most notable of these drawbacks was 'wing warping', or excessive in flight flexing of the main spar and wing assembly. Tests suggested that the warping problem would be eliminated by concentrating greater engine mass under the wings. This technical improvement would be incorporated in the subsequent prototypes with under wing engines moved forward under leading edge as a mass balance. which proved to be unreliable over sustained periods. This initial test phase was designed purely to assess the low speed handling qualities of the forward swept wing, but despite this the V1 was dived at full jet power on at least one occasion, attaining a speed in the medium dive angle employed of 660 km/h. To gain data on airflow patterns, small woolen tufts were glued to the airframe and the "behavior" of these tufts during flight was captured by a cine camera mounted on a sturdy tripod directly ahead of the plane's tailfin. After the seventeenth and last flight in September 1944, the V1 was transferred to the Luftwaffe's primary Erprobungsstelle evaluation and test centre at Rechlin, for flow tests. By this time, the Ju 287 program along with the Heinkel He 343 project were shelved to save resources for the Volksjäger emergency fighter program. However, in March 1945, for unknown reasons, the Ju 287 program was restarted, with the RLM issuing a requirement for mass production of the jet bomber (100 airframes a month) as soon as possible.
Соғыстан кейінгі даму
1945 жылдың сәуір айының соңында Дессаудағы "Юнкерс" зауытын Қызыл Армия басып алды. Көп ұзамай "Junkers Ju 287 V2" двигательдері орнатылуын күтіп, дайындыққа жақын болды, ал "V3" құрылысы 80-90 пайызға жетті, ал "V4" 60 пайызға аяқталды. "V1" және "V2" екі ұшағын да Брандис қаласындағы Люфтваффе сынақ базасының қызметкерлері одақтас әскерлерге түсіп қалмас үшін жойды. Воке және оның командасы Қызыл Армияға тұтқынға алынып, Кеңес Одағына әкетілді, ал "V2" ұшағының қалдықтары, әсіресе қанаттары, "EF 131" құрылысында пайдаланылды, ол 1947 жылдың 23 мамырында ұшты, бірақ сол кезде реактивтік технология "Ju 287" ұшағынан басып өтті. Соңғы, айтарлықтай үлкейтілген "EF 140" 1949 жылы прототип ретінде сынақтан өтті, бірақ көп ұзамай жоба тоқтатылды.
The Junkers factory in Dessau was overrun by the Red Army in late April 1945. Before long, the Junkers Ju 287 V2 had been almost completed, waiting for its engines to be fitted, and construction of the V3 had reached 80 90 percent completion, while the V4 was reportedly 60 percent complete. Both V1 and V2 were destroyed by the personnel at the Luftwaffe test base in Brandis to avoid capture by Allied forces. Wocke and his staff were captured by the Red Army and taken to the Soviet Union, and remnants of V2, especially the wings, were used in construction of the EF 131 which was flown on 23 May 1947, but by that time, jet development had already overtaken the Ju 287. A final much enlarged derivative, the EF 140, was tested in prototype form in 1949 but soon abandoned.