Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Барбароус радиаттары – рим империясы кезінде таралған антониниан монеталарының имитациясы. Олар императордың сәулелі тәжінің айқын бейнесі және қарапайым стилімен ерекшеленеді. Барбароус радиаттары негізінен үшінші ғасыр дағдарысы кезінде (шамамен б.з. 259–274 жж.) Батыс провинцияларында жекеше түрде шығарылған. Олар жалған монеталар деп есептелмейді, себебі көбінесе стандартты монеталардан кішідірек және сапасыз болғандықтан, олардың алдауы сирек кездесетін. Бұл монеталар ұсақ төлемдер үшін қолданылған болуы мүмкін. Алғашқы нумизматтар, әсіресе Филипп В. Хилл, барбароус радиаттары прототиптерінен көп уақыт өткен соң, Қараңғы ғасырлар мен саксон кезеңінде жасалған деп болжаған. Алайда, соңғы зерттеулер олардың көбінесе прототиптерімен бірдей кезеңде жасалғанын көрсетеді. Хиллдің сөзіне сүйенсек, Англияда барбароус радиаттары әртүрлі жерлерде жасалғанмен, табылған монеталар жергілікті стильдік ерекшеліктерді көрсетеді. Мысалы, Солтүстік Англияда рельефі төмен кері бейнелермен жасалған радиаттар жиі кездессе, Оңтүстік Англияда көлемді, жоғары рельефті бейнелер басым болған. Еуропа континентінде жасалған монеталарда да ұқсас «сурет мектептері» болған. Барбароус радиаттары ресми емес өндіріс екендігіне байланысты көптеген ерекшеліктерге ие. Кері жағында әртүрлі құдайлар немесе бейнелер бейнеленген, мысалы, Spes орнына Pietas туралы жазулар кездесуі мүмкін. Кейбір монеталарда бір құдайға немесе бейнеге тән элементтер басқа құдаймен немесе бейнемен көрсетілген. Мысалы, Pax құралы болып табылатын скипетр, Pietas бейнесімен бірге бейнеленген. Нәтижесінде, жалпылама кері бейне немесе құдай пайда болады. Барбароус радиаттарындағы жазулар прототиптің нақты көшірмесінен бастап, түсініксіз әріптер мен символдардың жиынтығына дейін өзгеруі мүмкін. Диаметрі 10 мм-ден кіші монеталар, «минимум» деп аталатын монеталар, көбінесе жазусыз болады. Барбароус имитацияларының сапасы нашарлаған жағдайда, прототиптің нақты бір ерекшелігіне, мысалы, сәулелі тәжге баса назар аударуға бейімділік бар. Ең көп еліктелген прототиптер – галл императорлары Тетрицилер (270–273 жж.), Тетрикус I және оның ұлы Тетрикус II. Олардан кейін Клавдий II (270 ж.), әсіресе құрбандық алтары бейнеленген монеталары, және Викторин (268–270 жж.) монеталары жиі кездеседі. Postumus antoniniani-нің еліктемелері сирек, бірақ оның үлкен қола монеталарының (мысалы, қос сестерций) еліктемелері жиірек кездеседі. Жиілігі бойынша басқа сирек кездесетін типтер: Галлиен, Квинтилл, Пробус, Аурелиан және Тацит.
Barbarous radiates are imitations of the antoninianus, a type of coin issued during the Roman Empire, which are so named due to their crude style and prominent radiant crown worn by the emperor. Barbarous radiates were issued privately primarily during the Crisis of the Third Century (c. 259–274 AD) in the western provinces. They are not generally regarded as forgeries since they were rarely deceptive because they were smaller and cruder than standard issues. They probably functioned as small change. Although earlier numismatists, notably Philip V. Hill, theorized that barbarous radiates were produced long after their prototypes and into the Dark Ages and Saxon period, more recent works argue that they were generally contemporary to their prototypes. According to Hill, in England, although barbarous radiates were clearly produced at several different locations, hoard evidence demonstrate local styles. For example, in northern England there was a greater affinity towards producing barbarous radiates with reverse figures with relief less outlines, while in southern England bolder, fuller, high relief figures were more common. Similar "schools of art" exist for pieces produced in continental Europe. Due to their unofficial manufacture, barbarous radiates exhibit many peculiarities. Reverse types portray a certain deity or personification, for example Spes, might feature a reverse legend instead for Pietas. On some specimens the devices normally associated with one deity or personification is shown with a different deity or personification. For example, the sceptre, which is normally a device of Pax, is instead shown with Pietas. The result is a generic reverse personification or deity. Legends of barbarous radiates range from correct and exact copies of the prototype, to a jumble of unintelligible, meaningless letters and symbols. Smaller pieces known as minims, which are less than 10 mm in diameter, are often anepigraphic. For very degraded barbarous imitations, there is a tendency to emphasize a particular feature of the prototype, in this case the radiate crown. The most frequently imitated prototypes are of the Gallic emperors the Tetrici (270–273), Tetricus I and his son, Tetricus II. The next most frequent are those of Claudius II (270), especially the posthumous issue with the altar reverse, and Victorinus (268 270). Imitations of Postumus antoniniani are scarce, although imitations of his large bronzes (such as the double sestertius) are relatively common. Other uncommon to rare types in order of frequency are Gallienus, Quintillus, Probus, Aurelian, and Tacitus.