Уильям Шут Баррингтон: Британ саяхатшысы және мемлекеттік қайраткері

Кіріспе

Британдық саясаткер (1717–1793)

Уильям Уайлдман Шут Баррингтон, 2-ші виконт Баррингтон, ПК (15 қаңтар 1717 – 1 ақпан 1793) – британдық саясаткер, 1740 жылдан 1778 жылға дейін 38 жыл бойы Парламенттің Төменгі палатасында отырған. Ол Ұлыбританияның жеті жылдық соғысқа және Америка Тәуелсіздік соғысына қатысқан кезіндегі Соғыс хатшысы қызметін екі рет атқарғанымен танымал.

Өмірбаян

Баррингтон – Джон Баррингтонның, 1-ші виконт Баррингтонның тұңғыш ұлы, оның әйелі Анна, сэр Уильям Дейнстің қызы. Құрметті Дейнс Баррингтон, контр-адмирал құрметті Сэмюэл Баррингтон және Құрметті діни қызметкер Шут Баррингтон, Дарем епискобы – оның кіші ағалары болды. Ол Далстондағы Роберт Грэм деген ұстазынан жеке білім алды, оның отбасы кейін саяси династия құрды. 1735 жылы оқу үшін Швейцарияның Женева қаласына жіберілді, онда үш жыл альпі университетінде білім алды; 1734 жылы иеліктері мен атағын мұраға алғаннан кейін, ол біраз уақыт Гранд-тур саяхатында болды. 1738 жылдың қаңтарында ересек болғаннан кейін ол үйіне оралып, ақпан айында Англияға келді.

Алғашқы саяси мансап

Баррингтонның атағы Ирландия жұрты болғандықтан, ол британдық Лордтар палатасында орын алуға құқылы болмады. 1740 жылғы наурыз айында ол Бервик-апон-Твид округінен (оның әкесі 1714 жылдан 1723 жылға дейін өкілдік еткен округ) Парламент мүшесі болып сайланды. Оппозициялық қатарға қосылып, Баррингтон 1741 жылы Уолполдың қызметтен алынуына дауыс берді, сондай-ақ теңіз флотын жабдықтау туралы заң жобасын, оның жағалаудағы «Сот вигтерінің» ықпалын күшейтетініне қатысты, қабылдамады. Лорд Картереттің, белсенді сыртқы істер министрінің өзінен басқа, вигтерден бас тарған Баррингтон жаңа одақтастарын көңілсіз реформаторлар деп санады. Уәделенген «жаңа шоқы» орындалмағандықтан, жемқорлықтың ешқайсысы жазаланбады. Ганноверлік үстемдік Картереттің жетістіктерін және корольдің соғыстағы рөлін мақтан тұтқан одақтас Ганноверлік легионның әскери ерліктері арқасында күшейді, бірақ бұл қазынаға елеулі шығын әкелді. Баррингтон 1744 жылы Кобхамиттер мен Пелхамиттер арасында жаңа министрлік құру мәселесі бойынша кеңес алған оппозициялық лордтардың бірі болды, Картеретті, енді Гранвилл графы, және оның тори достарын қызметтен шеттетуге қатысты. Ақпан айында ол екі заң жобасын қабылдамады, оның бірі – Habeas Corpus-ты тоқтата тұру туралы, себебі министрлік француз шапқыншылығы туралы тараған қауесеттерді дәлелдемеді. Питт бастаған тори оппозициясы Баррингтонның сөзіне наразылық білдіріп, палатадан шығып кетті. Ол Лорд Кобхаммен біріккен кезде шешімді қадам жасады. Гренвилл жас депутатқа әсерленді; «сауда лорды» лауазымынан бас тартып, болашақ лорд «қалағанын істей алады».

Гренвиллдік виг: соғыс бөліміндегі мансап

Жас министр үшін 1744 жыл шешуші болды: мүмкін, якобиттердің қысымы, Фландриядан әскердің оралуы және якобиттердің құпия сөздерінің сезімі адалдықты өзгертуге итермеледі. 23 қаңтарда, мұндай дауыс берудің алғашқысында Барингтон Тұрақты армияны қағидалық тұрғыдан қолдауын түсіндірді. Келесі айда ол қазынашылық ақша заңына дауыс берді. Ол католиктер мен квакерлерді қатыстырмайтын Ұлттық милиция заң жобасын парламент арқылы өткізді. Ол қайырымдылық шіркеулік көмекті толық жоюды талап етпей, реформалады, бірақ 1782 жылға қарай Питтің реформаға қатысты көзқарасын қабылдады. 1745 жылы Ирландия Лордтар палатасына орын алғаннан кейін, әлі жиырма сегіз жасында, ол Адмиралтейство Лорд Комиссарларының бірі болып тағайындалды, кейін Дженкинс құлағының соғысы кезіндегі іс-әрекеттерінің ақталуын жазуға мәжбүр болды, онда қазынашылықтан үлкен сомалар жоғалып кеткен. 1746 жылы Баррингтон Таулы аймақтың генералы лорд Ловатты импичментке тартудың «менеджерлерінің» бірі болды және 1746 жылдың ақпан айында Адмиралтействоның лорды болды. Бірақ 1748 жылы жанжал сәтті аяқталғаннан кейін, Баррингтон патшадан 16 000 гановерлік сарбазды бейбіт уақытта демобилизациялауды талап ететін ұсынысты қолдады. Баррингтон сондай-ақ теңіз флотына жартылай жалақы жүйесін енгізуге жауапты болды, бұл босатылған офицерлерді жартылай зейнеткерлікке шығарудың бір жолы болды. Оның заң жобасында жұмыстан босатуға 20 000 теңізшінің тізімі болды. Бұл «тори» заң жобасына лорд Эгмонт қарсылық көрсетті, ал Пелхамдықтар оны палатада жеңіп шықты. Флотта жұқпалы аурулардың таралуын болдырмау және оның материкке әкелінуін тоқтату үшін карантиндік заң жобасы әзірленді. Баррингтонның кейін жазған «Чума туралы» еңбегі Грей Инндегі науқастарды емдеу орталығын құруға көмектесті, ол Лондонның азап шегушілеріне де таратылды.

Соғыстағы хатшы

1754 жылғы наурыз айында Пелхам қайтыс болған кезде Ньюкасл герцогы Қазынашылықтың бірінші лорды лауазымын иеленуге тиіс болды. Плимутқа сайланғаннан кейін Баррингтон Генри Фокстың ұсынысымен тікелей Қазынашылық кеңесіне орын сұрады. Пелхам бұрыннан-ақ сарайға «қол сүйеу» рәсіміне қатысқан болатын. Мемлекеттік экономист ретінде Қазынашылықта орын алу мүмкіндігін ескере отырып, Баррингтон 1755 жылы сэр Томас Робинсоннан кейін Ұлы гардероб шебері болып тағайындалды, сондай-ақ жеке кеңесші мәртебесі де берілді. Қыркүйек айында Ньюкасл үйінде Баррингтонға аталған келісім патшамен бекітілгені хабарланды, бірақ Виндзордағы Бас қолбасшы Камберленд бұл туралы хабарсыз болды. Ол Ньюкасл герцогының кабинетінде Соғыс хатшысы болып тағайындалды. Саяси тағайындаулар бойынша Қазынашылықтың Гардеробтан, Бас қолбасшыдан жоғары тұруы Ньюкаслдың кеңсе тағайындалу кезеңінен бастау алады. Баррингтон осы лауазымды келесі алты жыл бойы, Жеті жылдық соғыс кезінде атқарып тұрды, Византиялық логистиканың күрделілігіне және соғыс кеңсесіндегі жақсы білінетін жемқорлыққа қарамастан, оның хаттарында көрініп тұрған сыбайлас жемқорлыққа қатысты қатаң ұстанымының арқасында. Жаңа министрлік билікке келгеннен кейін көп ұзамай Минорка түсті. Баррингтон 1756 жылғы 21 наурызда Гибралтар гарнизонын күшейту үшін 7-ші полкті жіберуге бұйрық берді. Кабинет бұл тауды стратегиялық теңіз базасы ретінде сақтап қалу қажет екенін талап етті; Баррингтонның тәжірибесі оған мұны көрсетті, губернатордың жасағын, батальонды Бингтің флагманына ауыстырды. Егер гарнизон жеткілікті әскер жібере алмаса: Тулон флотының шабуылдауы мүмкін болғандықтан, Баррингтон кейінгі хатында Гибралтарды қорғаусыз қалдыруға болмайтынын нақты айтты. Бірақ Бингтің кейіннен ұятқа қалуы мен өлім жазасы Баррингтонның адалдығына күмән тудырды. Ол генерал Фоук лауазымын тастап кеткені үшін әскери сотта сотталғанда, Патшаға ешқандай қарсылық көрсеткен жоқ. Камберленд Порт-Махонды, оның теңіз базасын жоғалтуға және әскери тәртіп пен беделге келтірілген ұятқа ашуланды, бұл хатшының саяси проблемаларын күшейтті; Баррингтон өзін-өзі сақтау үшін, кем дегенде, Ньюкаслдың қолдауына үміттене берді. Қазіргі заманғы тарихшылар Баррингтонды қарама-қайшы бұйрықтардан туындаған шатастыққа кінәлайды; бірақ даудың көп бөлігі оның торизмге бет бұруынан және барлық тәуекелдерімен Питттің теңіз саясатын қабылдауынан туындады. Осы арада Премьер-министр Гранбиді майданда сынап, жас Баррингтонды ертіп, болашақта генералдарды қалай ұятқа қалдыру керектігін үйренуге тырысты. Жеті жылдық соғыс кезінде оның ағалары, адмирал сэр Сэмюэл Баррингтон және генерал-майор Джон Баррингтон, француз колониясы Гуаделупені басып алған шабуылдық күштерге жетекшілік етіп, Кариб теңізінде белсенді әрекет етті. Баррингтон Ньюкаслдың берік досы және одақтасы болды, оның сеніміне әрдайым риза болды, бірақ герцогтан пікір айтудан ешқашан тартынбады: «Мен оған кез келген адамнан гөрі көбірек мойынсұнуға тиіспін, өйткені ол менің нақты міндеттемелерім бар жалғыз адамым. Мен оның құрметіне адал болуым керек». Өткен қазан айында ол қазір виконт болған фельдмаршал Лигионерге ағасының жоғарылатылуына байланысты: «Мен полковник Баррингтонның командаға тым жақын екеніне қайтадан наразымын және егер Боскавен мырза кешірілсе, Сіздің Лордтығыңызға басқа генерал-майорды ұсынуын сұраймын», - деді. Оның мейірімділігін ескеретін болсақ, полковник Монроның араб жылқысы туралы оқиға оның сыпайылығының және ептілігінің көрінісі болды, ол өзінің талантты жылқысын емдеп, денсаулығын қалпына келтірді, бірақ оның меншігін сенімге берді. Баррингтон әрқашан сыбайлас жемқорлыққа қатысты тәттіліктерді немесе итермелеуді қабылдады деген айыптаулардан сақтануға тырысты; этикалық тұрғысынан басқаларға жүгінуге жеткілікті ақылды болды. Соғыстың құны жойқын болды; және Баррингтон герцогтің 1761 жылғы сайлауды сатып алу талабына келісуден бас тартты.

On Pelham's death in March 1754, the Duke of Newcastle was in line to succeed as First Lord of the Treasury. On becoming Member of Parliament for Plymouth, Barrington applied directly for a treasury bench seat, on the recommendation of Henry Fox. Pelham had already gone to the palace to 'kiss hands'. On the understanding of a Treasury seat for the public economist, Barrington succeeded Sir Thomas Robinson as the Master of the Great Wardrobe in 1755, when he was granted a seat as Privy Counsellor. At Newcastle House in September Barrington was informed the arrangement was squared with the king, but Cumberland, the Commander in Chief at Windsor, did not know of it. He was appointed as Secretary at War in the Duke of Newcastle cabinet. The supremacy of cabinet government over Wardrobe, Treasury over commander in chief in the realm of the patronage of political appointments can be dated from Newcastle's office tenure. Barrington held the post for the next six years throughout the Seven Years' War, despite the Byzantine logistics, and notorious corruption at the war office owing to his scrupulous attitude towards corrupt practices revealed in his letters. Shortly after the new ministry had come to office, Minorca fell. Barrington ordered the 7th regiment to reinforce the Gibraltar garrison on 21 March 1756. The cabinet insisted the rock must be held as a strategic naval base; Barrington's experience told him this, switching the Governor's detachment, a battalion onto Byng's flagship. In the event the garrison could not spare the men: facing the threat of an attack by the Toulon fleet, Barrington was clear in a subsequent letter that Gibraltar must not be left undefended. But Byng's subsequent disgrace and execution left Barrington's loyalties in doubt. He had shown no disobedience to His Majesty the King, when General Fowke was tried at court martial for allegedly abandoning his post. Cumberland was disgusted at the loss of Port Mahon, its naval base, and the shame brought upon the military's discipline and reputation, adding to the Secretary's political problems; Barrington consequently clung to Newcastle's patronage at least in part for self preservation. Modern historians have laid the blame at barrington's door for the confusion that ensued from the contradictory orders; but much of the contention has derived from his belated conversion to Toryism, and embracing of a Pittite bluewater policy with all its attenuated risks. Meanwhile, the Prime Minister insisted on quizzing Granby on the battlefield with young Barrington in tow learning how to disappoint generals for the future. During the Seven Years War, his brothers, Admiral Sir Samuel Barrington and Major General John Barrington, who led the assault expeditionary force that captured Guadeloupe, a French colony, were both active in the Caribbean. Barrington remained a staunch friend and ally of Newcastle throughout, always grateful for the confidence, but never afraid to differ from the duke "to whom I owe more compliance than to any man living, because he is the only subject, to whom i have a real obligation. I must do his Grace the justice " The previous October he had advised Field Marshall Ligioner, by now a Viscount, that his brother was over promoted "I again deprecate Colonel Barrington being so near the command; and i entreat of your Lordship to recommend some other Major General to His Majesty, in case Mr Boscawen should be excused." In the light of his compassion, the story of Colonel Monro's Arabian horse seemed typical of the man's discreet delicacy, nursing his gifted steed back to health, but putting its ownership into trust. Barrington was always careful to avoid accusations of taking sweeteners or inducements for corrupt practices; sufficiently astute to defer on matters of ethical credibility to others. The cost of the war was ruinous; and Barrington refused to accede to the duke's demand to buy the Election of 1761.

Тори Джордж III: Баррингтон және жаңа әкімшілік

1761 жылдың 12 наурызында ол парламент таратылғанға дейін он күн бұрын Ғазынашылық канцлері лауазымына ауыстырылды. 1762 жылы тори премьер-министрі Баррингтонды Әскери-теңіз флотының қазынашысы етіп ұсынды, ол оны қабылдады, бірақ жаңа министрлікке қарсылық білдіруден бас тартқан герцогқа жақын болды. 1762 жылдың күзінде Бекетте, оның әулеттік ортасында, кабинет министрлерінің кездесуі өткен болуы мүмкін. Ол, әдетте, Ньюкасл мен Камберленд арасындағы келісімге ықпал еткен болуы мүмкін, өйткені олар ұзақ жылдар бойы ашыққан жарыстар болған, себебі 11 шілдеде Баррингтонға жазған хатында ол «шынайы досыңыз» деп қол қойған. Сонымен қатар, ол өзінің виг досын торилермен бірігуге ынталандырды. Баррингтонның Бут министрлігіне кіргені, Ньюкаслдың билігінің шарықталуына қарамастан, принципті «Тәждің қызметшісі» болу негізінде болды; Буттың билікте болған кезеңінің басты жетістігі 1763 жылдың сәуірінде Париж бейбіт шарты болды. Ол іштен министрлікке қарсылық көрсетпеді, бірақ досы, кеңесшісі және демеушісі үшін отставкаға кетпеді. Бьют үкіметті Фоксшыл коалициясымен кеңейтуді ұсынды; бірақ Чарльз Джеймс Фокстың бұрынғы досы болған Баррингтон «біздің арамызда салқындық сезілді» деді. Ол Девоншир герцогінің отставкасы басқаруды тұрақсыздандырады деп қорқып отырды. Осылайша, Ньюкаслдың сөздерімен айтқанда, «Министрлікке қарсы наразылық туды». 11 қарашада Ньюкасл Хауста (Лондон) өткен кездесуде герцог Баррингтонды қолдауын тоқтатуға шақырып, министрлік құлайтынын білді, ол 1763 жылдың сәуірінде осылай болды. Бірақ билікте болған кезде виконт ешқашан Клермонтқа бармады, екіпартиялық принциптерді сақтады және Бьют, Гренвилл, Эгремонт және Галифакспен достық қарым-қатынаста болды. 17 шілдеде 1765 жылы Баррингтон Лондонға оралды, ол патшадан бұрынғы әскери хатшы лауазымын іздеді, оған ол: «Мен сияқты адам, тек өзіне адал, көптеген сарай достарынан күтуі мүмкін емес» деді. Баррингтон бас прокурор Чарльз Гулдқа өзінің «кедей, бірақ лайықты офицерлердің» мүдделерін «қорғаушы» екенін айтты. Ол патшаға: «Мен фракцияны жек көремін» және «оны ешқашан қаламадым» деді. Ол премьер-министрге патшамен «қолдасу» өткені туралы екі күн бұрын хабарлады. 26 шілдеде, тори Чатем министрлігіне кіру перспективасы көкжиеге көрінгенде, Баррингтон үкіметте қалу үшін тағы да бір рет патшалық картасын ойнады. Йорк Пеламит Хардвикке оның «икемділігінің арқасында» қалғанын айтты. Баррингтонның саяси белгісі – оның адалдығы тек армия мен патшаға ғана екендігі болды; Камберленд бас қолбасшы болғанда ол кез келген саяси шешімдерге қатысатын болды. Баррингтон партияда қалды, бірақ оның тәуелсіз ойлары Лондон виггерінен ерекшеленген ел вигі/ториі болды. Бір ерекше дау-жанжал – оның ұрпағының ең көрнекті әскери қолбасшысы Лорд Лигоньемен болған ұзақ араздық. Мен сіздің Лордтығыңыздың жексенбі күні алған хатына жауап беруге уақытым жоқ: мүмкін, мен оған жауап бермегенім жақсы, өйткені мен әрқашан сабырлы болуымды қалаймын, әсіресе өзімнен үлкен және дана адамдармен. Мен сіздерге бірінші кездесуде ешқашан осылай істемеймін деп айттым. Бас қолбасшы Лорд Лигонье ұнатпағандықтан, Найтсбридждегі гвардиялық казармасынан күдікпен қарап, Баррингтон бірден бірқатар дағдарыстармен күресуге мәжбүр болды: тоқымашылар мен астық көтерілісі өмір сақшыларын көшеге шығаруға мәжбүр етті. Ағымдағы көтеріліс астықтың қымбаттығына байланысты болды, сондықтан әкімшіліктерге көмек көрсету үшін әскери күш шақыру қажет болды, - деді хатшы мырза. 1768/9 жылғы Уилкс көтерілісі де көтерілісшілердің ашуын басу үшін әскерді шақырды, олар өздерінің чемпионының шеттетуіне наразылық білдірді, Парламент алаңында ғимараттарды қорғау үшін Корольтік атты әскері орналастырылды.

On 12 March 1761 he was transferred to the office of Chancellor of the Exchequer, just ten days before the dissolution of parliament. In 1762 the Tory Prime Minister proposed Barrington Treasurer of the Navy, which he accepted, but remained close to the duke, who declined to oppose the new ministry. Senior cabinet ministers may have met in autumn 1762 at Beckett, his ancestral seat. For he was probably influential in the reconciliation between Newcastle and Cumberland, long embittered rivals, because in a letter to Barrington on 11 July he had signed off "your affectionate friend". Moreover, he strongly advised his whig friend to join with the Tories. Barrington's membership of Bute's ministry, in spite of his friendship with Newcastle, who was at the height of his powers, was, he claimed, on the basis of being a principled "servant of the Crown"; for the main achievement of Bute's time in office was the Peace of Paris in April 1763. On principle he would not oppose the ministry from within, and yet would not resign to suit his friend, mentor and patron. Bute suggested enlarging the government with a Foxite Coalition; but Barrington, who long been a friend of Charles James Fox felt "a coolness between us". The Duke of Devonshire's resignation, he feared, would destabilise the administration. And so it did precipitating in Newcastle's words, "such a clamour arising against the Ministry". At a meeting at Newcastle House, London, on 11 November the duke pressed Barrington to end his support, knowing the ministry would fall, which it did in April 1763. Yet while in office, the Viscount never visited Claremont, upheld bipartisan principles, and remained on friendly terms with Bute, Grenville, Egremont and Halifax. On 17 July 1765 Barrington returned to London to seek his former position of secretary at war from the King whom he told: "That a man like me, solely attached to himself, must not expect many Court friends", at St James's Palace as department GHQ, at once abandoned by General Ligonier, who preferred the esprit de corps of Knightsbridge. Barrington told Charles Gould, the Advocate General that he was the "guardian" of the interests of "the poor, though deserving officer". He told the king that he "detested faction" and " would never have anything to do with it". It was two days before he informed the Prime Minister that he had 'kissed hands' with the Sovereign. On 26 July, Barrington, the prospect of joining a Tory Chatham ministry looming over the horizon, played his royal hand again to stay in government. Yorke told the Pelhamite Hardwicke that he stayed "by virtue of his pliability". It became Barrington's political hallmark that his pledged allegiance was to the Army and the King only; while Cumberland was Commander in Chief he would share in any political decisions. Barrington remained in the party, yet a country whig/Tory for all that with independently minded ideas distinct from London whiggery. One particular dispute that rankled was the outstanding furore with the most distinguished soldier of his generation, Lord Ligonier. I have not time to answer your Lordship's letter of Sunday, which i received last night: perhaps it is better i should not particularly answer it, as I wish always to keep my temper especially with those who are older and wiser than myself it certainly does not extend to make a Secretary at War give the King advice, which he thinks wrong. I told your Lordship very explicitly at our first outset, that I never would. Disliked by the Commander in chief Lord Ligonier, eyed warily from the Guards barracks at Knightsbridge, Barrington immediately had to deal with a number of crises: The Weavers and Corn Riots prompted the Life Guards out onto the streets, The present riotous assemblings on account of high price of corn made it necessary for the Magistrates to call in a military force to their assistance,wrote mr Secretary. The Wilkes Riots of 1768/9 also called on the army to quench the rioters anger deployed, protesting at their champion's exclusion, the Household Cavalry were deployed in Parliament Square to protect the buildings.

Колониялар мәселесі

Баррингтон американдық колониялардың жойылуы үшін өз жауапкершілігін мойындады және оны ешқашан ұмытуға мүмкіндік берілмеді. 1765 жылы кабинеттегі Рокингем вигтері мөртаңбалық заңды жоюды қалаған, бірақ Баррингтон американдықтар өздері төлеуі керек деп талап еткен азшылықтың бірі болды. Бұл күрделі құқықтық мәселелерге қатысты қатал ұстаным министрлікке тән еді, мысалы, 1768/9 жылдары американдықтар бастаған импортқа тыйым салу Шығыс Үндістан компаниясын банкротқа дейін жеткізді; қытай шайын тастау болашақта болатын зорлық-зомбылықтың бір көрінісі болды. Сондықтан Джон Уилкс Палатада орын алуға рұқсат сұрағанда, Баррингтон және Әскер төлемшісі Ричард Ригби оны шығару үшін кабинетті басқарды. 1775 жылы Баррингтон өтініш білдірген генерал Бургойнге Солтүстік Америкадағы британдық әскерлерге басшылық етуді тапсырды. Екеуі де бірдей стратегияны қолдады. Баррингтон армияны басқарды, бірақ Корольдік теңіз күштерін стратегиялық түрде орналастыру ғана көтерілісшілерді жеңудің жолы болды. Ол отарлық сауданы блокадалау және тұншықтыруды үлкен тұрақты армиямен үйлестіру керек екенін мәлімдеді. Бірақ ол ауылды аралап, американдықтарды 'көкпар тартып' жүрмеуі керек еді. Саратогадағы Бургойнның жеңілісі ұятқа және Англияға қайтарылуға әкелді. Тіпті Баррингтон Бургойнның жемқорлыққа қарсы тұру қабілетіне және комиссия сатып алу практикасына толық сенбеді, ол фирмамен осы мәселені шешуге көмектескен. Әскерде бұрын-соңды болмаған жағдайлардың нәтижесінде, оның барлық жақсы қасиеттері болғанымен, ол солдат ретінде ешқандай артықшылыққа ие емес еді. Генерал Эллиот күтетін барлық жеңілдіктерге лейтенант-полковник Бургойннің құқығы бар ма? Немесе ол келісімнен артық талап ете ала ма? Баррингтон жас офицерлердің мансапқа қол жеткізуі үшін сатып алуға немесе еңбек өтілі бойынша жоғарылауды күтуін қалады. Бургойнның досы және ұстазы Баррингтон 1778 жылдың желтоқсанына дейін, Рокингем вигтері Палатада көпшілік бақылауды қайта алғанға дейін қызмет етті. 1759 жылы Бургойн оған қауіп төндірген, Баррингтон былай деп жауап берген: "Егер мен сізге қатысты, сіз айтқандай, әділ болсам, менің жазған ең әдепсіз хатым осы". Баррингтон тағы да полктер құрды және Олд Челси ауруханасында жарақат алғандар үшін орындарды көбейтті. Жалақылар сәл жақсарды және шайқастан кейін көбірек мейірімділік көрсетілді; бұл Гранби графының мансабымен үйлесімді болды. Ауруханалық кеңеске хирургтер-қатысушылар енгізілді және медпункттерді тексеруші тағайындалды. Қаржыны қиратқандықтан, әр екінші корпусты резервте ұстау практикасын тоқтату оның мемлекеттік саясаттағы адалдығын көрсетті, бірақ сыншылар Англия континенттен келген шабуылға қауіпті түрде әлсіз болып қалатынын айтты. Бірақ оның үйдегі тәртіпсіздік пен бұзықшылыққа деген қорқынышы одан да маңыздырақ еді. Лондон көшелерінде тәртіпсіздіктер жиі орын алатын: "Лондон аралдағы барлық орындардың ішінде ең мұқият бақылауға алынуы керек", - деп ескертті ол, "егер Лондондағы көтеріліс сәтті аяқталса немесе қандай да бір уақытқа басылмаса". Солтүстік сияқты Баррингтон американдық революцияны жек көрді. Ол үлкен уайымға толы болды. Ол патшаға: "Маған бұл өте жағымсыз" деді. Ол отыз жыл бойы министр болып қызмет еткен, шаршаған, жұмыстан жалыққан және алпыс жасқа келгенде зейнетке шығуды қалаған. Патшаның министрі, іс жүзінде бүкіл мансабында, ол Әміршінің сөзінің оның кепілі екенін түсінген. Король Георг III оның Палатадан кетуін, бірақ министр болып қалуын қалады; бірақ кез келген министрдің дұрыс конституциялық орны парламентте болды, әсіресе Соғыс хатшысы, екінші кабинеттік емес лауазым. Бірақ соғыс бұл шешімдерді кейінге қалдырып, назардан тыс қалдырды. 1777 жылдың 29 қазанында Баррингтон тағы да Чилтерн жүздеріне өтініш берді. Бургойнның апатты жеңілісі катализатор болды: ақыры, ұзақ және азапты күтуден кейін, ол енді өз санасын сақтай алмады "немесе оларға қарсы тұра алмады, ар-намысым мен міндетімге зиян келтірмей". Ол 1778 жылдың 24 мамырында Чилтерн жүздерін алуға рұқсат алды, бірақ Рождествоға дейін Соғыс кеңсесінде қалуға мәжбүр болды.

Barrington took his share of the blame for the loss of the American colonies, and was not allowed to forget it. In 1765 the Rockingham whigs in the cabinet wanted to repeal the Stamp Act, but Barrington was among the minority who insisted the Americans should pay their way. This hard line approach to complex legal problems characterised the ministry, the non importation embargo for instance begun by the Americans in 1768/9 was bankrupting the East India Company; the dumping of China tea just one expression of the violence to follow. So when John Wilkes petitioned to be allowed to take his seat in the Commons, Barrington and the Paymaster of the Forces, Richard Rigby led the cabinet in throwing him out. In 1775 Barrington ordered a reluctant General Burgoyne to be put in command of the British forces in the northern American theatre of war. The two men shared a belief in the same bluewater strategy. Barrington was in charge of the army, but strategic deployment of the Royal Navy was the only way to defeat the rebels. Blockade and strangulation of colonial trade should be coupled to a large standing army, he declared. But it should not pursue 'a wild goose chase' of Americans around the countryside. Burgoyne's defeat at Saratoga ended in disgrace and recall to England. Even Barrington was not altogether convinced of Burgoyne's abilities to resist corruption, and the practice of commission purchases, an issue he helped straighten with the firm. after a series of favours of which the army does not furnish a precedent, and to which with all his amiable and valuable qualities as a man he had not the least claim as a soldier Has Lieutenant Colonel Burgoyne a right to every douceur, which General Elliot may expect? Or can he demand more than his bargain? Barrington wished young officers who wanted preferment to buy, or await promotion by seniority. Burgoyne's friend and mentor, Barrington retained office but only until December 1778, when the Rockingham whigs resumed majority control in the Commons. In 1759 Burgoyne had threatened him; Barrington responded "with the House of Commons, in case i am, what you call partial against you the least courtly letter that was ever written to a Secretary at War." Barrington raised more regiments and increased the places at Old Chelsea Hospital for wounded men. Wages improved slightly, and more compassion was shown after battle; developments that dovetailed with the career of Marquis of Granby. Hospital Board Surgeon Mates were introduced, and an Inspector of Infirmaries was appointed overseer. Ending the practice of in commendam holding every second corps in reserve because it was ruinous to finances exemplified his public policy credentials of saving graces, but critics thought it left England dangerously exposed to invasion from the continent. But more aptly was his fear of domestic unruliness and disorder. Perennial riots was an habitual occurrence on London streets:

London is of all places in the island most attentively to be watched, he warned if an insurrection in London should be attended with the least success, or even to continue unquelled for any time ,
Like North, Barrington hated the American revolution. It made him sick with worry. He told the king it is "more disagreeable to me". He had been a minister for thirty years, was weary, tired of the work, and wanted to retire, aged sixty. The King's minister, virtually his whole career, he realised that the Sovereign's word was his bond. King George III wanted him to quit the Commons but remain a minister; but the correct constitutional position for any minister was in parliament, particularly for a Secretary at War, a second non cabinet rank. But the war caused these decisions to be pushed to one side, ignored and delayed. On 29 October 1777, Barrington again applied for the Chiltern Hundreds. Burgoyne's catastrophic defeat was the catalyst: finally, after a protracted and agonising wait, he could no longer hold his own counsel "or oppose them, without affecting my honour and duty". He was allowed to receive the Chiltern Hundreds on 24 May 1778, but was compelled to remain at the War Office until Christmas.

Жартылай зейнетке шығу

1782 жылы төрт ай бойы Баррингтон Пошта басқармасының бірлескен басшысы болды. Оның ізашарының қазасы үкіметте бос орын ашты. Баррингтон ең лайықты үміткер болды, ол 9 қаңтардан бастап жомарт зейнетақыдан бас тартуға мәжбүр болды. Бірақ Лорд Норттың жеңілісі Американы қолдаған вигтік саясаткерлерге Париж келісімін жасауға мүмкіндік берді, соның салдарынан Баррингтон сәуір айында отставкаға кетті. Шелберн әрқашан корольдың американдық отарлардың тәуелсіздігіне кедергі келтіру әрекеттеріне қарсы болды; сондықтан корольдің оған "сұрамай" берген 2000 фунт стерлингтік азаматтық тізімдегі зейнетақысын тоқтатты. Баррингтон тікелей үшінші Георгийге жүгінді, ол оның өліміне дейін зейнетақының "жаңарып, төлене беретініне" кепілдік берді.

Отбасы

Лорд Баррингтон 1740 жылы Генри Ловеллдің қызы және Хон. Сэмюэл Гримстонның жесірі Мэриге үйленді. Олардың некесінен балалары болған жоқ. Ол 1764 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды. Баррингтон өмірінің соңына дейін жесір күйінде болды және 1793 жылдың ақпанында 76 жасында Беркширдегі (қазіргі Оксфордшир) Шривенхэмдегі Бекет Холл еңселі үйінде қайтыс болды. Ол Шривенхемдегі Сент-Эндрю шіркеуіне жерленді. Оның жүрегімен байланысты туысы Уильям Баррингтон виконт титулын мұрагерлік етті.