«Impromptu» (1991) фильмі – Шопен мен Жорж Санның романтикалық тарихы. Францияда түсірілген, Хью Грант пен Джуди Дэвис бас рөлдерде. Француз мәдениеті, музыка және махаббат туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Impromptu – 1991 жылы түсірілген тарихи драмалық фильм, режиссері – Джеймс Лапин, сценарий авторы – Сара Керночан, продюсерлері – Дэниел А. Шерков және Стюарт Окен. Басты рөлдерді Хью Грант (Фредерик Шопен) және Джуди Дэвис (Жорж Санд) сомдады. Фильмнің түсірілімі Францияда толығымен натурлық жерлерде жүргізілді, бұл британдық туынды, бірақ американдық компания өндірген. Негізгі түсірілім алаңы Анже қаласынан тыс, Луара аңғарындағы Бриотьер сарайы болды.
Impromptu is a 1991 period drama film directed by James Lapine, written by Sarah Kernochan, produced by Daniel A. Sherkow and Stuart Oken, and starring Hugh Grant as Frédéric Chopin and Judy Davis as George Sand. It was shot entirely on location in France as a British production by an American company. Its main filming location was at the Chateau des Briottières outside of Angers, in the Loire Valley.
Сюжет
Ажырасқаннан бері Баронша Амантин Люсиль Авроре Дюпин (бұрынғы Баронша Дюдевант, сенсациялық романс романдарының табысты және танымал авторы) Джордж Сэнд есімімен Парижде өмір сүріп, ер адам сияқты киінеді. Ол сезімтал Фредерик Шопенді іздеп жүргенде, оның музыкасына онымен кездеспей тұрып ғашық болады. Джордж/Аврораға әйелді ұсынып тұрған ер адамдай болу керектігі айтылады, бірақ сонымен бірге Шопеннің денсаулығына зиян келтірмей, оны тым қатты мазаламау да ескеріледі. Осы кеңеспен ол өзінің елдесі (Франц Листтің сүйіктісі) графиня Мари д’Агульттан сақтанады, ол Шопенге ғашық болғандай көрініп, Шопен мен Сэнд арасындағы қарым-қатынастың тууына жол бермейді. 1836 жылы Сэнд Шопенмен француздық Антан герцогинясының ауылдық үйінде танысады. Герцогиня өзін космополит сезіну үшін Парижден келген суретшілерді өзінің салонына шақырады. Сэнд өзінің шақыруын ұсынады, Шопенмен кездесуді үміттенеді, бірақ оның бұрынғы махаббаттарының да қатысатынын білмейді. Альфред де Муссе жазған шағын пьеса қойылады, ол аристократияны сатиралық тұрғыдан көрсетіп, әсіресе үй иесін қысымға алады. Шопен бұл әдепсіздікке наразылық білдіргенде, де Муссе дауыс көтеріп, камин жарылады. Шопенға әдемі жазылған махаббат хатының әсері тиеді, бірақ бұл хаттың авторы – д’Агульт емес, Сэнд екені және ол ұрланғаны кейіннен белгілі болады. Ақырында Сэнд хатты өзі жазғанын дәлелдеп, оны Шопенге құмарлықпен оқып береді; ол өзінің естеліктерінің бір данасын сатып алғаннан кейін, хаттың мәтіні кітапта екенін табады. Содан кейін Шопен Сэндтің бұрынғы махаббаттарының бірімен дуэльге шақырылады. Ол қарсыласымен бетпе-бет келгенде есінен танып құлайды. Сэнд оның орнына жекпе-жекті аяқтап, оны ауылда сауықтырып, олардың қарым-қатынасын нығайтады. Фильмнің соңында Сэнд пен Шопен музыкалық жинақты графшаға арнайды, бірақ бұл оның Шопенмен қарым-қатынаста болғанын көрсетеді, бұл Листпен арадағы қарым-қатынастың уысуына себеп болады. Сэнд пен Шопен Майоркаға аттанады, Париждегі суретшілердің одақтары мен қызғаныштан құтылу үшін.
Since getting divorced, Baroness Amantine Lucile Aurore Dupin (previously Baroness Dudevant, the successful and notorious writer of sensational romance novels), has lived under the pseudonym George Sand, in Paris, and dressing like a man. In her romantic pursuit of the sensitive Frédéric Chopin, whose music she fell in love with before meeting him, George/Aurora is advised that she must act like a man pursuing a woman, though also advised to avoid damaging Chopin's health by pursuing him. With this advice she is deterred by a fellow countrywoman (the mistress of Franz Liszt) the Countess Marie d'Agoult, acting like she is smitten with Chopin to prevent a relationship between Chopin and Sand. Sand meets Chopin in 1836 in the French countryside house of the Duchess d'Antan, a foolish aspiring socialite who invites artists from Paris to her salon to feel cosmopolitan. Sand invites herself, hoping to meet Chopin, not knowing that a few of her former lovers are also in attendance. A small play written by Alfred de Musset is presented, satirizing the aristocracy and specifically mocking their hostess. When Chopin protests at this lack of manners, de Musset bellows and a fireplace explosion ensues. Chopin is briefly swayed by a beautifully written love letter ostensibly from d'Agoult, actually written by, and stolen from, Sand. Eventually Sand wins over Chopin when she proves that she wrote the letter, reciting it to him passionately; after buying a copy of her memoir, he finds the text of the letter in the book. Chopin is then challenged to a duel by one of Sand's ex lovers. He faints during the face off. Sand finishes the duel for him and nurses him back to health in the countryside, solidifying their relationship. Near the end of the movie, Sand and Chopin dedicate a volume of music to the countess, although this only suggests that she has had an affair with Chopin, causing a falling out with her lover Liszt. Sand and Chopin depart for Majorca, relieved to escape the competitive nature of artistic alliances and jealousies in Paris.
Өндіріс
Сара Керночан, режиссер Джеймс Лапиннің әйелі, 1988 жылы Америка жазушылар гильдиясының ереуіліне байланысты жұмыстан босатылған кезде фильмді жазған. Керночан фильмді былай түсіндірді: "Құрылысы күрделі адамдар махаббаттың қарапайым жолын қалай табады?" Продюсер Стюарт Окенге жоба ұнады; оның басты мақсаты Лапинге "өз көзқарасын іске асырып, кинорежиссер болу мүмкіндігін" беру болды. Окен жобаны өзінің досы және әріптес продюсері Дэн Шерковқа ұсынды, ол фильмді қаржыландыру және таратуды қамтамасыз етті. Лапин актерлер құрамына "бұрын жұмыс істеген адамдарды" алуды қалады. Ол "кейіпкерлерге ұқсамайтын, бірақ оларды бейнелей алатын" актерлерді таңдады. Джуди Дэвис пен Мэнди Патинкин "бейнелеген мәдени тұлғаларынан мүлдем өзгеше көрінеді". Лапин Грант пен Сэндске фортепиано техникасы бойынша кеңес беру үшін фортепиано тренерін және музыкалық кеңесшіні жалдады.
Sarah Kernochan, director James Lapine's wife, had written the film in 1988 during a lay off due to 1988 Writers Guild of America strike. Kernochan explained the film: "How do complicated people find a simple way of loving?" The producer Stuart Oken liked the project; his concern was to give Lapine "a chance to realize his vision and become a movie director." Oken brought the project to his friend and fellow producer, Dan Sherkow, who secured financing and distribution for the picture. For the cast, Lapine wanted "to use people he had worked with before." He cast actors who "didn't look like, but embodied the characters." Judy Davis and Mandy Patinkin could "hardly look more unlike the cultural icons they portray." Lapine hired a piano coach and a music consultant to advise Grant and Sands on piano techniques.
Сыни қабылдау
Rotten Tomatoes сайтында фильмге қатысты 19 рецензия негізінде 74% мақұлдау көрсеткіші тіркелген, ал орташа бағасы 6,1/10 құрады. Хьюстон Chronicle газетінен Джефф Миллер фильмді "жыныстық айырмашылықтар туралы өткір, еріншектікке толы эссе, оның ортасында түсініксіз Джордж Сэнд тұр" деп сипаттады. Chicago Sun-Times газетінің редакторы Роджер Эберт фильмге 3/4 жұлдыз беріп, "Фильм Джордж Сэндтің өзіне аса қызығушылық танытпайды, және оның бар қалған мұрасы – жазылған романдарына да көңіл бөлмейді, бірақ ол қызықты оқиғалармен, атмосферамен, түсірілім орнымен және өткір әңгімелермен көңіл көтереді" деп жазды. The New York Times газетінің журналисі Джанет Маслин фильмге оң баға беріп, оны Кен Расселдің фильмдерімен салыстырды. Режиссер Джеймс Лапиннің режиссерлік шешімдері туралы айта келе, Маслин: "Ол бұл материалды ойнақылықпен ұстап, фильмнің көркемдік тұлғаларын біріктіріп, оларға әртүрлі қиындықтарға баруға мүмкіндік береді, мысалы, Сэнд Шопеннің махаббатын сұрап, оған өзінің сезімдерін түсіндіру үшін бір минут уақыт жеткілікті дейтін эпизод сияқты" деді.
On Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 74% based on 19 reviews, with an average score of 6.1/10. Jeff Millar of the Houston Chronicle wrote that the film is "a zingy, impudent little essay on gender, with the exquisitely confusing George Sand at its center." Roger Ebert of the Chicago Sun Times awarded the film 3/4 stars, writing, "The film has little serious interest in George Sand, and almost none in the novels that are all that remain of her, but diverts itself with scandal, atmosphere, location, and witty repartee." Janet Maslin of The New York Times gave the film a positive review, likening it to the films of Ken Russell. Speaking of director James Lapine's approach, Maslin said, "Handling this material playfully, he tosses together the film's artistic luminaries and allows them to indulge in outrageous antics, like the scene that finds Sand pleading for Chopin's affections and telling him she needs only a minute of his time to explain her feelings."