Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Донье До 11 – неміс ауыр бомбалаушысы, 1930 жылдардың басында құпия түрде әзірленген. Бұл бастапқыда Dornier F деп аталған, бірақ 1933 жылы Рейхслюфтфартминистериум (RLM) оны қайта атады және сол кезде ауыр бомбалаушы саналған. Ол 1932 жылы қолданысқа түсті, бұл 1930 жылғы Dornier Do P және 1931 жылғы Dornier Do Y бомбалаушы конструкцияларының жалғасы болды. Осы модельдер қатары Dornier Do 13 және Dornier Do 23 арқылы дамып келе берді.
The Dornier Do 11 was a German heavy bomber, developed in secret in the early 1930s. It was originally called the Dornier F before being renamed by the Reichsluftfahrtministerium (RLM) in 1933, and was considered a heavy bomber at the time. It came into service in 1932, a continuation of a line of bomber designs from the Dornier Do P in 1930, and the Dornier Do Y in 1931. The line would continue to develop with the Dornier Do 13 and Dornier Do 23.
Жобалау және әзірлеу
Do 11 ұшағының негізгі сынақтарының бірі - қырылатын шанағы болды, бірақ шанақ механизміндегі мәселелерге байланысты, көбінесе түсірілген күйде қалды. Ұшақ жүк тасымалы ретінде пайдалануға түсті және Deutsche Luft Hansa компаниясымен бірлесіп, неміс темір жолында қолданылды, осылайша оны көпшілікке көрсетуге мүмкіндік болды. Бірақ шын мәнінде ол әлі құпия сақталатын Люфтваффе үшін оқу ұшағы ретінде пайдаланылды. Ұшақта бірнеше мәселелер болды, нәтижесінде бірнеше апаттар орын алды және ұшқыштардың арасында танымал болмады. Ерекше қиындық тудырған нәрсе – қанаттың дірілдеуі, бұл түрлі сақтық шаралары мен өзгерістерге әкелді. Оның кемшіліктерін түзетуге тырысылды, нәтижесінде Do 11D деп аталған, Do 11 деген атпен шыққан соңғы модель жасалды. Do 13 – «жеңілдетілген» Do 11 болды және одан кейін келді, бірақ өзінің де көптеген мәселелері болды, сондықтан толыққанды пайдалануға енбеді, ал құрастыру желісінен шыққан алғашқы бірнеше ұшақтар апатқа ұшырады. Кейінірек шыққан Do 23 конструкцияның көптеген кемшіліктерін жойды, бірақ бәрібір ерекше көзге түспеді, 1936 жылы қызметтен алынып, содан бері дамыған, жақсырақ ұшақтармен ауыстырылды. Do 11 ұшағы құпия қызмет атқарғаны және қысқа ғана уақыт болса да, жаңа құрылып келе жатқан Люфтваффе үшін басты ауыр бомбалаушы ұшақ болғанымен ерекшеленеді. Сондай-ақ, бұл Y және P модельдеріне қарағанда екі үлкен қозғалтқышқа ие болған алғашқы ұшақ болды, ал олар үш және төрт қозғалтқышты пайдаланған.
One of the main features the Do 11 tested was a retractable undercarriage, but, due to problems with the gear, it was often left locked down. The aircraft entered service under the guise of a freight transport, and was used with the German railway in conjunction with Deutsche Luft Hansa, so that it could be shown publicly. What it was actually used for was as a trainer for the still secret Luftwaffe. The aircraft had a number of problems, which resulted in some crashes, and was generally unpopular with pilots. Especially problematic were wing vibrations which resulted in various precautions and modifications. Attempts were made to correct its faults, resulting in the so called Do 11D, the last model with the Do 11 name. The Do 13 was a "simplified" Do 11 and came next, but had so many problems of its own that it did not fully enter service, with several of the first planes off the assembly line crashing. The later Do 23 corrected many faults of the design, but was still a lackluster aircraft, and was withdrawn from service by 1936, and replaced by superior aircraft that had since been developed. The Do 11 is noteworthy as having served in secret and having been the main heavy bomber of the quietly developing Luftwaffe, if only for a short while. It was also the first to have two large engines as opposed to its predecessors the Y and P, which used three and four engines respectively.