Африка мәселелерін шешуге арналған Панафрикалық Конгрестер тарихы

Кіріспе

Африка тұрған мәселелерді талқылауға арналған кездесулер сериясы. Оңтүстік Африка саяси партиясы.

Панафрикалық конгресс (ПАК) – 1900 жылы Лондонда өткен Панафрикалық конференциядан кейін өткен сегіз кездесудің сериясы болды. Панафрикалық конгресс Африка мен Батыс Үндістандағы отаршылдықты жоюға ықпал еткен бейбітшілдік көшбасшысы ретінде танылды. Бұл панафрикалық қозғалысқа маңызды үлес қосты. Топтың басты талаптарының бірі – отаршылдық үкімшілігі мен нәсілдік дискриминацияны тоқтату болды. Олар империализмге қарсы тұрып, адам құқықтары мен экономикалық мүмкіндіктердің теңдігін талап етті. Панафрикалық конгресс жариялаған манифестке конгрестің халықаралық ынтымақтастықтың жаңа әлемдік контекстіндегі саяси және экономикалық талаптары, сондай-ақ континенттің көп бөлігін еуропалық отарлау салдарынан Африкада туындаған мәселелерді шешу қажеттілігі кірді. Конгрестер келесі ретпен өтті: 1919 жылы Парижде; 1921 жылы Брюссельде, Лондонда және Парижде; 1923 жылы Лиссабонда және Лондонда; 1927 жылы Нью-Йоркте; 1945 жылы Манчестерде; 1974 жылы Дар-эс-Саламда; 1994 жылы Кампалада; және 2014 жылы Йоханнесбургте.

Өмірбаян

Пан-африканизм философиясы 1700 жылдардың соңында қалыптасты, АҚШ пен Ұлыбританиядағы құлдықтан азат ету қозғалыстары арқылы көрініс берді. Британ жазушылары және бұрынғы құлдар Оттоба Кугоано мен Олауда Эквиано ағылшын әдебиетінде панафриканизмнің негізін қалады. Француз тілінде сөйлейтін Леопольд Седар Сенгор сияқты қайраткерлер «негритуд» идеясын жасады. Бұл идеялар қара нәсілділердің кемтарлығын жоққа шығарды. Панафриканистер құлдық пен отаршылдық африкалық текті адамдарға қатысты теріс көзқарастарға негізделгенін, осының нәтижесінде расизм пайда болғанын сендірді. Африкалық американдықтар АҚШ-тағы нәсілдік теңдікке жетудегі баяу прогреске ерекше наразылық білдірді. Африка қауымдастығы африкалық диаспорадағы адамдарға қатысты кемсітушілік пен әділетсіздіктерді жариялады. Африка қауымдастығының жұмысы 1900 жылы Лондонда өткен Бірінші панафрикалық конференцияға әкелді. Дю Бойстың 1900 жылғы конференцияға қатысуы оны панафрикалық қозғалыстың дамып келе жатқан көшбасшысы ретінде таныстырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде афроамерикандық сарбаздар шетелде батыл шайқасты, ал Дю Бойс сияқты адамдар АҚШ-қа оралғанда нәсілдік зорлық-зомбылыққа ұшырамауы керек деп ойлады. Қара сарбаздар Еуропада американдық экспедициялық күштерінің тарапынан кемсітушілікке ұшырады. Дю Бойс афроамерикандықтардың соғысын «қан қарызы» деп сипаттап, олар құлдық пен нәсілдік зорлық-зомбылық үшін өтемақы алуға лайық екенін айтты. Ол сондай-ақ Африканың жарқын болашағын қамтамасыз ету бүкіл әлемдегі қара нәсілді адамдарға көмектесудің кілті болады деп сенді. Вильсонның он төрт тармақты жоспары Дю Бойске демократиялық және отаршылдыққа қарсы бағытталған болашақта қара нәсілділерге саяси жағынан жақсы мүмкіндіктер ашылатынына үміт сыйлады. Сонымен қатар, Дю Бойс Біріккен Негрлерді Жақсарту қауымдастығы (UNIA) мен Маркус Гарвидің кез келген ықтимал әрекеттеріне қарсы тұруды қалады. АҚШ Гарви мен UNIA-ны «Мәскеумен» және қара сепаратизмімен байланысты деп есептеді, ал Дю Бойс осы байланыстың туындауына жол бергісі келмеді. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында өз даусын білдіруге тырысқан барлық топтардың ішінде Дю Бойс «оңтайлы саяси ықпалға» ие бола алатынына сенді. 1918 жылдың желтоқсанында Дю Бойс NAACP өкілі ретінде Францияға барды, дәл сол кезде Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Париж бейбітшілік конференциясы өтіп жатты. Дю Бойс «Париж бейбітшілік конференциясында билікке ие және шешім қабылдайтын тұлғаларға оңтайлы саяси ықпал ете алатынына» сенді. Алайда, Дю Бойс бейбітшілік конференциясында өз даусын білдіруді қалаған басқа да түрлі адвокаттық топтардың өкілдері де болды. Оған конференцияда сөйлеуге рұқсат берілмегендіктен, ол бір уақытта жеке кездесу өткізуді шешті. 1919 жылдың 19 қаңтарында NAACP Африканың болашағына арналған жаппай митингіні Нью-Йорк қаласында өткізді. Іс-шара барысында Дю Бойстың Париждегі бейбітшілік конференциясы кезінде панафрикалық мәселелерді талқылауына кең қолдау көрсетілді. Нью-Йорктегі кездесуде Уильям Генри Шепард, Хорас Каллен және Джеймс Уэлдон Джонсон сөз сөйледі.

Pan Africanism as a philosophy was created as early as the late 1700s, seen through the movements of abolition in both the United States and Britain. British writers and former slaves, Ottobah Cugoano and Olaudah Equiano created the foundations for Pan Africanism in English literature. French speakers, like Léopold Sédar Senghor, created the idea of Négritude. These ideas refuted the inferiority of Black people. Pan Africanists believed that both slavery and colonialism were built on negative attitudes towards people of African descent, which in turn, contributed to racism. African Americans were especially frustrated with their slow progress towards racial equality in the United States. The African Association published the discrimination and injustices faced by people in the African diaspora. The African Association's work led to the First Pan African Conference held in London in 1900. Du Bois' inclusion at the 1900 conference marked him as a developing leader in the Pan African movement. During World War I, African American soldiers fought bravely overseas and people like Du Bois felt that they should not face racial violence when they return to the United States. Black soldiers also faced discrimination in Europe at the hands of the American Expeditionary Forces in Europe during the fighting. Du Bois described the fighting done by Black Americans as a "debt of blood" and that they deserved reparations for slavery and racial violence. He also believed that ensuring a positive future for Africa would be key to helping all Black people around the world. Wilson's Fourteen Points plan gave Du Bois hope that there would be greater opportunities for Black people politically in a future marked by democratic and anti colonial values. In addition, Du Bois wanted to oppose the influence of the United Negro Improvement Association (UNIA) and Marcus Garvey on any potential proceedings. The U. S. saw Garvy and the UNIA as linked to "Moscow" and Black separatism and Du Bois wanted to avoid that connection. Of all groups that were trying to have a voice during the end of WWI, Du Bois believed he could have "positive political influence." In December 1918, Du Bois went to France as a representative of the NAACP at the same time the Paris Peace Conference was taking place at the end of WWI. Du Bois believed that he could "exert some positive political influence on the power brokers and decision makers during the Paris Peace Conference." However, Du Bois was one of many individuals representing various other advocacy groups who also wanted to have a voice at the Peace Conference. Since he was not given permission to speak at the Peace Conference, he decided to create a separate meeting to take place at the same time. A mass meeting in New York City was held on January 19, 1919, by the NAACP on the future of Africa. At the event, there was wide support for Du Bois to discuss Pan African issues in Paris during the Peace Conference. Speakers at the New York meeting included William Henry Sheppard, Horace Kallen, and James Weldon Johnson.

Жоспарлау

1919 жылы ақпанда Парижде В.Э.Б. Дю Буа, Ида Гиббс Хант, Эдмунд Фредерикс және Блез Дианье басшылығымен бірінші Панафрикалық конгресс шақырылды. Ұлттық тең құқықтар лигасының өкілдері, соның ішінде мадам С. Дж. Уокер мен Уильям Монро Троттерге паспорт беруден бас тартты. АҚШ Мемлекеттік департаменті Франция үкіметінің Панафрикалық конгресс өткізуге уақыттың оңтайлы емес екенін ескергенін хабарлады. «Нью-Йорк Call» газетінің журналисі АҚШ-тың Париждегі конгресте нәсілдік қатынастар тақырыбындағы талқылаулардан ұялуы мүмкін деп болжады. Көптеген делегаттар алдын ала ескертусіз келді немесе журналист сияқты басқа да құжаттар арқылы қатысты. Ал Гиббс сияқтылары бұрыннан Еуропада болды.

Оқиға

Ақырында конгресс 19-21 ақпан аралығында Гранд-отельде өтті. Бірінші Панафрикалық конгрессінде Африка елдерінің өкілдігі 1900 жылғы Панафрикалық конференцияға қарағанда көп болды. Африкадан он екі делегат, Либериядан үш делегат келді. Конгресске Кариб теңізі елдерінен 21 делегат, АҚШ-тан 16 делегат қатысты. Конгресс делегаттары орта және орташа топтан шыққан адамдар еді. Дегенмен, Дю Буа осы оқиға барысында Панафрикалық марксизм идеясын қалыптастыра алды. Конгресс алғашқы сөзін Диагн айтты, ол Америка, Ұлыбритания және Франциядан ассимиляцияланған қара нәсілділер "туған және "табиғатынан артта қалған" африкалықтардан әлдеқайда дамыған" деді. Осыған байланысты, ол Германияның иелігіндегі Африка елдерін Францияның отарлық жүйесіне ұқсас жүйеге беру қажет деп санады. Бұл сөз Еуропа мен Американың қара зиялыларының африкалықтарды примитивтік санаумен салыстырылуына байланысты алаңдаушылықтарын қозғады. Сондай-ақ ол отарлаушы державалардың "мәдениеттендірген" қара нәсілділерін жоғары бағалады. Диагннің пікірінше, Германия өз отарларын отаршылдық жаман болғандықтан емес, неміс үкіметінің тиімсіздігіне байланысты тастауы керек. Диагннің сөзінен кейін Португалия өкілі Альфредо Андраде француз демократиясын және үкіметке қара нәсілділерді қабылдауын мақтады. Панафрикалық конгрестің басқа өкілдері де Францияны саясатта қара нәсілділерді өкілдік етуі және қара нәсілділермен жақсы қарым-қатынаста болуы үшін мақтады. Андраде, Диагн, Гратиен Кандес, Ахилл Рене Бойснеф және Жозеф Лагросилье "диаспоралық саяси санаға орын жоқ деп ойлады, себебі олар Француздық Үшінші Республикасының империясын өздерінің сайлау округтерінде қара нәсілділердің құқықтарын іске асырудың ең жақсы мүмкіндігі деп қарады". "Игі ниетті" мемлекетке адалу, қара нәсілділердің өмірін жақсартуға көмектесетін практикалық тәсіл ретінде қарастырылды. Либерия делегаты Чарльз Д. Б. Кинг өз елін еркін мемлекет ретінде дамытудың маңыздылығы туралы айтты, сондай-ақ ортақ африкалық мұраның маңыздылығын атап өтті. Алайда, Американың қолдауына байланысты Либерия АҚШ-қа қарсы науқан жүргізуге құлшынбады. Хелен Нобл Кертис "Еуропадағы африкалық әскерлердің пайдаланылуы" деген тақырыпта баяндама жасады, онда Бірінші дүниежүзілік соғыста күрескен қара нәсілді сарбаздардың ауруханаларда және басқа да мекемелерде кездескен көптеген нәсілшілдік тәжірибелері сипатталды. Кертис әлемнен әділдіктің бөлек емес екенін мойындауын сұрады: ол барлық адамдар үшін тері түсіне қарамастан бірдей болуы керек. Адди Уэйтс Ханттон делегаттарға әйелдерді Панафрикалық процеске қосудың маңыздылығын еске салды.

Eventually, the Congress took place between February 19 and 21 at the Grand Hotel. There was greater representation from African countries at the First Pan African Congress than there had been at the 1900 Pan African Conference. Africa had twelve delegates with three from Liberia. There were 21 delegates representing Caribbean countries and 16 delegates from the U. S. Delegates to the Congress were middle class and moderate. Nevertheless, Du Bois was able to create the idea of a Pan African Marxism during the event. The first speech of the Congress was by Diagne, who said that assimilated Black people from America, Britain and France "were far more advanced than indigenous and 'inherently backwards' Africans. In this capacity, he felt that African countries held by Germany should be transferred to a system similar to the colonial system of France. This speech touched on concerns Black intellectuals from Europe and America felt in being compared to the stereotypes of African people as primitive. It also placed significant value on Black people who had been "civilized" by colonizing powers. For Diagne, Germany should give up their colonies not because colonialism was bad, but because German governance was not good. After Diagne's speech, Portuguese representative Alfredo Andrade, praised French democracy and its inclusion of Black people in government. Other representatives to the Pan African Congress also praised France for having Black representation in politics and good relations with Black people anecdotally. Andrade, Diagne, Gratien Candace, Achille René Boisneuf, and Joseph Lagrosillière all felt that there was "no room for a diasporan political consciousness because they saw the French Third Republic's empire as the best current opportunity for the realization of black rights within their constituencies." Adherence to a "benevolent" nation was seen as a practical approach to helping improve the lives of Black people they represented. Liberian delegate, Charles D. B. King, spoke about the importance of developing his country as a free state, emphasizing the importance of a shared African heritage. Because of American support, however, Liberia did not want to agitate against the United States. Helen Noble Curtis gave a speech called "The Use of African Troops in Europe" which described many racist experiences Black soldiers fighting in WWI encountered in hospitals and other institutions. Curtis pleaded for the world to recognize that justice is not separate: it should be the same for all people regardless of skin color. Addie Waites Hunton reminded delegates that it was important to include women in the Pan African proceedings.

Нәтижелері

Конгресс соңында бірнеше резолюция қабылдады, әсіресе отаршылдықта өмір сүретін халықтарға қатысты. Олар африкалық халықтардың өзін-өзі анықтау құқығын жақтады, бірақ «қазіргі әдет-ғұрыптар өркениеттің ең бекем қағидаларына тікелей қайшы келген» жағдайларды қоспағанда. Африкаға дербестік беру қажет деп саналды, ал африкалықтар өздерінің даму деңгейіне қарай болашақта белгілі бір мерзімге дейін елдерін басқаруға қатысуы керек болды. Резолюциялар Франция, Ұлыбритания және АҚШ-тағы баспасөзге жіберілді. Конгресс көп тілді, халықаралық «Black Review» басылымын құруды ұсынды. Ұлыбританияның Батыс Африкадағы колониялары бұл оқиға туралы аз мәлімдеді. Дегенмен, еуропалық баспасөз конгресс туралы ақпаратты оқиғаға дейін бірнеше апта бойы жариялады. АҚШ-тағы афроамерикандықтар «газеттерде жарияланғандай, Дю Бойстің іс-қимылдарын көбінесе мақұлдады». Белгиялық бейбітшілік белсендісі Пол Отлет «La Patrie Belge» газетінде Еуропалық державалардың Германия колонияларын африкалық халыққа қайтару туралы мақала жазды. Дю Бойс «Crisis» журналында және NAACP-ға жолдаған есептерінде конгресс баяндамаларының толық суретін бермеді және конференцияда талқыланбаған АҚШ-тың нәсілдік мәселелеріне қатысты сыни пікірлер білдірді. Оның орнына ол талқылаудың басқа мазмұнын жариялаудың орнына «қара нәсілділердің ынтымақтығына» баса назар аударды. Конференцияға қатысқан француз африканисті Морис Делафос француз үкіметі конгресте айтылған идеяларға көбінесе толеранттылық танытқанын жазды. Париждегі АҚШ Мемлекеттік департаментінде жұмыс істейтін ақ нәсілді вирджиниялық Гарри Ф. Уорли «со-аталған Пан-Африка конгресіне» одан да үлкен алаңдаушылық білдірді: ол «американдық негрлердің сөздері АҚШ-тағы әлеуметтік жағдайды қатты қоздырып, айыптағанын» естігенін хабарлады. 1921 жылы Дю Бойс Уинстон Черчилльге хат жолдады, онда ол 1919 жылғы бірінші конгресте қабылданған резолюцияларды қоса берді. Ахилл Рене Бойснуф, Мартиника. Чарльз Эдвард Рассел, АҚШ. Уильям Инглиш Уоллинг, АҚШ.

The congress eventually adopted several resolutions, especially related to people living under colonialism. They advocated for self determination of African people except where "existing practices were directly contradictory to best established principles of civilization." It was felt that Africa should be granted home rule and Africans should take part in governing their countries as fast as their development permits until at some specified time in the future. Resolutions were sent to the press in France, Britain and the United States. The Congress recommended the creation of a multi lingual, international publication, the Black Review. West African colonies under British rule barely reported on the event. However, European press did run information about the Congress in the weeks prior to the event. Black people in the United States "generally approved of the actions of Du Bois as reported in the newspapers." Paul Otlet, a Belgian peace activist, wrote an article in La Patrie Belge proposing that European powers return German colonies to African people. When Du Bois wrote about the Congress in the Crisis and in his reports to the NAACP, he did not give a full view of actual nature of the speeches and implied criticism of the United States' racial problems that did not take place at the conference. Instead, he focused on "black solidarity" over reporting other content of the discussions. One conference attendee, the French Africanist Maurice Delafosse, wrote that the French government was largely tolerant of the ideas expressed at the Congress. Harry F. Worley, a white Virginian working for the U. S. State Department in Paris, expressed greater alarm at the "so called Pan African Congress": he reported that he had heard that "speeches of the American Negroes were highly inflammatory and condemnatory of the social conditions in the United States". Du Bois sent a letter to Winston Churchill in 1921, where he enclosed the resolutions adopted at this first Congress in 1919. Achille René Boisneuf, Martinique. Charles Edward Russell, United States. William English Walling, United States.

Жоспарлау

Дю Бойстың айтуынша, 1925 жылы 4-ші конгрессті Вест-Индияда, атап айтқанда Порт-о-Пренсте өткізудің бұрынғы жоспары көлік және басқа да мәселелерге байланысты орындалмады. Оның орнына, 1927 жылы конгресс Нью-Йорк қаласында өтті. Грейс қауымдық шіркеуі жоспарлау штабы ретінде тағайындалды. Конгреске АҚШ және басқа елдерден шамамен 208 делегат қатысты. Ашылу сессиясында басқа да спикерлер сөз сөйледі: басшы Нана Амоа, Реджинальд Г. Барроу, Дантес Беллегард, Джеймс Фрэнсис Дженкинс, Х. К. Рахит, Адольф Сиксто және Т. Август Туте. Кейін У. Тете Анса, Хелен Нобл Кертис, Дю Бойс, Лео Уильям Хансбери, Лесли Пинкни Хилл, Жорж Сильвен және Чарльз Х. Уэсли сөз сөйледі. Қабылданған резолюцияларда Гаити, Қытай және Египет сияқты түрлі отарланған елдердің азаттығы талап етілді. Сонымен қатар, нәсілдік ерекшеліктерге қарамастан жұмысшы табының ынтымақтастығына шақыру да қосылды, бірақ оны қалай іске асыру жоспары жасалмады. Алдыңғы төрт конгресс негізінен Африка диаспорасының мүшелерін, соның ішінде Ұлыбританиядағы, Кариб теңізіндегі және Америкадағы афроамерикандықтарды қамтыды. Ал бесінші конгресс Африка құрлығынан келген өкілдердің көбірек болуын қамтамасыз етті. Батыс Африка студенттер одағы бұл шараның Либерияда, Еуропада емес өткізілуін қалады. Алайда, бастапқыда 1945 жылғы Дүниежүзілік кәсіподақтар конференциясымен бірге Парижде өткізу жоспарланған болатын, бірақ ол тамыз айында Манчестерге ауыстырылды. Конференция сол кезде өз билігінде болған үш қара мемлекеттің – Эфиопия, Либерия және Гаити Республикасының туларымен безендірілген ғимаратта өтті. Бесінші конгресс алғашқы төрт конгреске қарағанда кең ауқымды болды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталған кезде шамамен 700 миллион адам империялық үкімшілік астында өмір сүрді және «бағынышты халық» санатында болды, олардың бостандықтары, парламенттері, демократиялары және жұмысшыларды қорғау үшін кәсіподақтары болмады. Көптеген адамдар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде еуропалық отаршылдық державалар үшін күрескендері үшін өзін-өзі басқаруға көшуге уәде берілгеніне қарамастан, алданып қалғандай сезінді – бірақ бұл уәделер кейіннен орындалмады. Осыдан кейін деколонизация талаптарымен қатар империализмді, нәсілдік дискриминацияны және капитализмді айыптаумен бірге жаңа күресшілдік пайда болды.

According to Du Bois, an earlier plan to hold the 4th Congress in the West Indies, specifically Port au Prince, in 1925 did not pan out due to transportation and other issues. Instead, the Congress was held in New York City in 1927. The Grace Congregational Church served as planning headquarters. There were about 208 delegates from the United States and other countries. Other speakers at the opening session included Chief Nana Amoah, Reginald G. Barrow, Dantès Bellegarde, James Francis Jenkins, H. K. Rakhit, Adolph Sixto, and T. Augustus Toote. Later speeches were given by W. Tete Ansa, Helen Noble Curtis, Du Bois, Leo William Hansbury, Leslie Pinckney Hill, Georges Sylvain, and Charles H. Wesley. Resolutions called for the liberation of various colonized countries, including Haiti, China, and Egypt. A call for working class solidarity across racial lines was also included, but no plans for how to accomplish this were made. While the previous four congresses had involved predominantly members of the African diaspora, including those in the United Kingdom, Afro Caribbeans and Afro Americans." the fifth included more representatives from the African continent. It was the wish of the West African Students' Union that the event be hosted in Liberia and not in Europe, however having originally been scheduled in Paris to coincide with the 1945 World Trade Union Conference, it was switched to August in Manchester. The Conference took place in a building decorated with the flags of the three black nations under self governance at the time Ethiopia, and Liberia and the Republic of Haiti. The Fifth Congress had a larger profile than the first four PACs. At the end of World War II, around 700 million people lived under imperial rule and were 'subject people', with no freedoms, no parliaments, no democracy, and no trade unions to protect workers. Many felt betrayed after being promised movement towards self government if they fought for European colonial powers during the First World War – only to have such promises later denied so a new militancy had emerged with demands for decolonization as well as condemning imperialism, racial discrimination, and capitalism.

Жоспарлау

Жоспарлау 1944 жылы Дю Бойс Эми Жак Гарви және Гарольд Мудимен «Африканың бостандық хартасы» идеясы бойынша хат алмасып басталды. Осы хат алмасу Дю Бойстың Лондонда бесінші Панафрикалық конгресс өткізуге шақыруына әкелді. Дю Бойс Джордж Падмордың Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Панафрикалық конгресс өткізуге ұсыныс жасағанын білмеді, бірақ ол бұл туралы білгеннен кейін Падмормен бірлесіп жұмыс істеуге ниет білдірді. NAACP-пен қосымша жоспарлар жасалды және конгресс Дүниежүзілік кәсіподақтар конференциясымен бір уақытта Парижде өткізу жоспарланды. 1945 жылдың тамызында жоспарлар тағы өзгерді, сол кезде Дю Бойс бесінші ПАК Англияда, кәсіподақтар конференциясынан бір апта кейін өтетінін хабарлады.

Нәтижелері

Бұл конференция панафриканизм туралы пікірталас бағытын Африка басшылары мен Африка халқының "антиколониалдық және антиимпериалистік күрестегі өзгерістердің басты қозғаушы күштері" ретінде қарастыруға өзгертті. Дю Бойс NAACP-ті панафриканизмді одан әрі қолдауға және Африкаға көмек көрсетуге жұмылдыруға тырысты, бірақ нәтижелер күмән тудырды. 1946 жыл бойы Ду Бойс Америка Құрама Штаттарында панафрикалық қозғалысты құру жөніндегі жұмысын жалғастырды. "Қызыл үрей" салдарынан NAACP панафриканизмді қолдаудан шегінді.

Еске алу

Қызыл ескерткіш тақташа. Комментаторлардың пікірінше, Манчестер қауымдастығының жетекшісі және саяси белсенді Кэт Локк, Манчестер қалалық кеңесін Чорлтон қалалық әкімдігінің қабырғасына Конгресс туралы естелік тақта орнатуға көндірген. Қара хроникалар III: Бесінші Панафрикалық конгресс. Автограф АБП-да Джон Дикиннің Бесінші конгресс кезінде түсірген суреттерінен тұратын алғашқы көрме ұйымдастырылды. Көрме 2015 жылы Конгрестің 70 жылдығына орай өткізілді және Панафрика тарихы мен идеалдарын зерттейтін, Джун Живанни ұйымдастырған фильмдер көрсетілді. "Панафрикалық конгресс 50 жылдан кейін". Жоба 1945 жылғы Панафрикалық конгреске қатысқан және 1995 жылы Манчестерде тұрып жатқан адамдармен сұхбат жүргізді. Жоба 1995 жылы Манчестерде өткен 50 жылдық мерекелік шараның бір бөлігі болды. "PAC@75". Манчестер Метрополитен университеті 2020 жылдың қазан айында 5-ші Панафрикалық конгрестің 75 жылдығын атап өту үшін төрт күндік мерекелік шара өткізді. Архитектура профессоры Ола Удуку ұйымдастырған мерекелік шараларға шығармашылық және академиялық іс-шаралар кірді. 1945 жылғы және одан кейінгі 1982 және 1995 жылдардағы мерекелік шараларға қатысты архивтік материалдар Манчестер орталық кітапханасындағы Ахмет Икбал Улла ұлттар аралық қатынастар ресурстық орталығында сақталады. Лен Джонсонның жұмысшы табының қозғалысы кітапханасындағы құжаттарында 1945 жылғы Конгреске қатысты жазбалар мен құжаттар бар.

1974 жылы Дар-эс-Саламдағы конгресс (алтыншы)

1974 жылы маусымда Танзанияның Дарес-Салам қаласында "Алтыншы ПАК немесе 6 ПАК" деп те аталатын алтыншы Панафрикалық конгресс өтті. Бұл шара Африкада алғаш рет ұйымдастырылды. Халықаралық хатшылықта жұмыс істеген Флевеллен мен Хилл 6PAC-ке делегаттарды іріктеу үшін кездесулер өткізді. Мэй Мэллори, Королева-ана Мур, Бренда Пэрис және Флоренс Тейт сияқты белсенділер 6PAC-ке қатысты. Ашылу сөзін Танзания президенті Джулиус Ньерре жасады. Оның сөзі Африкадағы қанаудан құтылу үшін барлық адамдардың бірлесіп жұмыс істеуі маңызды екендігіне баса назар аударды, сондықтан конгресте "расалық дискриминацияға қарсылық" идеясын қолдау қажеттігін айтты. Шара ұйымдастырушылары Конгресс жалпанафрикалық ғылым және технология орталығын құруға қолдау көрсетсе дейді. Говард университетімен байланысы бар Невилл Паркер, Дон Коулман және Флетчер Робинсон конгресс барысында осы орталықты дамытуға атсалысты. Бірақ, жоспар жеткілікті қолдау таппады және соңғы қаулыға енбеді.

Қабылдау

Лос-Анджелес Таймс газеті Конгресс өте бөлінген және көбінесе тым "әскериленген" екенін хабарлады.

Нәтижелері

6PAC-те отаршылдықтың барлық түрлерін, соның ішінде неоколониализмді тоқтатуға шақыратын жалпы саяси мәлімдеме жасалды. Мәлімдеме Африка халқының бірігуіне және Африка құрлығындағы социализмді ілгерілету арқылы қанаушылықты жоюға жұмыс істеуге шақырды. Онда барлық түрдегі расизм мен ұлтшылдық ашық айыпталды. Аугусто 6PAC аяқталғаннан кейін Дар-эс-Саламда қалып, Танзания баспасы үшін шаралар материалдарын өңдеді. 6PAC-ке қатысқан Солтүстік Америкалық бірнеше белсенді 1974 жылдың күзінде Вашингтонға барып, АҚШ-тан Оңтүстік Африкадағы апартеидке қарсы шаралар қабылдауды талап етті.

Қатысушылар

Анна Купер Іс-шараның тақырыбы "Бірлікте болашаққа бет бұру, әлеуметтік прогресс және демократия" болды.

Жоспарлау

Жетінші Панафрикалық конгресс Нигерияның Панафрикалық қозғалысы тарапынан шақырылды, олар осы шараны Лагоста өткізуді жоспарлаған. Бірақ, бұл топқа қатысуды тек "африкалықтарға" ғана шектеу қажет болды, араб немесе еуропалық текті африкалықтарға емес.

Оқиға

Іс-шараға 2000-нан астам қатысушы келді, оның ішінде әйелдер алдын ала конгресі өтті. Уганда президенті Ювери Мусевени конгресс ашылуында сөз сөйлеп, кімді "африкалық" деп санауға болатынын анықтау үшін бес критерийді атады. Бұл критерийлер түрлі текті және ұлтты адамдарды қамтыды, соның арқасында "африкалық" ұғымы тек нәсілдік санау емес екені анықталды. Сонымен қатар, 7PAC әртүрлі буын белсенділерін біріктіріп, қазіргі заманғы мәселелерді шешу үшін бірлесіп жұмыс істеді. Қазіргі заманғы мәселелердің қатарында Африкадағы ЖИТС/АИДС, әйелдер құқықтары және жаһандану мәселелері тұрды. 7PAC аясында және болашақта шешілуі тиіс тағы бір шиеленіс – қара ұлтшылдығы, қара марксизм-ленинизмі және осы екі идеяға байланысты тарихи мұра.

Делегаттар

Рональд Мувенда Мутаби, Буганданың кабакасы.

2014 жылғы Йоханнесбург конгрессі (сегізінші)

Сегізінші Панафрикалық конгресс 2014 жылдың 14-16 қаңтары аралығында Йоханнесбургтегі Витватерсранд университетінде өтті.