Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
12 ғасырдағы көне шығыс славяндық батырлық жыр
12th century Old East Slavic heroic poem
"Игорь жорығының оқиғасы" немесе "Игорь жорығының оқиғасы" – көне шығыс славян тілінде жазылған анонимді эпикалық жыр. Бұл жырдың атауы кейде "Игорь жорығы туралы әңгіме", "Игорь жорығының әні", "Игорь жорығының айтылысы", "Игорь әскерінің айтылысы" және "Игорь жүргізген соғыс туралы айтылыс" деп аударылады. Жырда Игорь Святославичтің (1202 жылы қайтыс болған) Дон өңіріндегі половцыларға қарсы жасаған сәтсіз шабуылы баяндалады. Кейбір зерттеушілер жырдың нақтылығына күмән келтіргенімен, қазіргі ғалымдардың пікірінше, жыр нақты және орта ғасырларға (12 ғасырдың соңы) жатады. "Игорь жорығының оқиғасы" Александр Бородин тарапынан опера ретінде бейімделді және орыс театрының ұлы классикасының біріне айналды. "Князь Игорь" атты опера алғаш рет 1890 жылы қойылды.
The Tale of Igor's Campaign or The Tale of Ihor's Campaign is an anonymous epic poem written in the Old East Slavic language. The title is occasionally translated as The Tale of the Campaign of Igor, The Song of Igor's Campaign, The Lay of Igor's Campaign, The Lay of the Host of Igor, and The Lay of the Warfare Waged by Igor. The poem gives an account of a failed raid of Igor Svyatoslavich (d. 1202) against the Polovtsians of the Don River region. While some have disputed the authenticity of the poem, the current scholarly consensus is that the poem is authentic and dates to the Middle Ages (late 12th century). The Tale of Igor's Campaign was adapted by Alexander Borodin as an opera and became one of the great classics of Russian theatre. Entitled Prince Igor, it was first performed in 1890.
Мазмұны
Бұл әңгімеде Новгород Северск князі Игорь Святославичтің 1185 жылы төменгі Дон бойында тұратын половцилерге жасаған сәтсіз шабуылы туралы баяндалады. Русьтің басқа да тарихи тұлғалары, соның ішінде скальд Боян (Бард), Полоцк князі Всеслав, Халычтың Ярослав Осмомысл және Суздальдың Ұлы ұясы Всеволод есімдері аталады. Автор соғысып жатқан Русь князьдеріне үндеу жасап, түркі шығысынан келіп тұратын қауіп-қатерге қарсы бірлікке шақырады. Игорьдің жорығы Киев жылнамасында (шамамен 1200 жыл) тіркелген. Сипаттамалар христиан діні мен ежелгі славян дінінің бірге өмір сүргенін көрсетеді. Игорьдің әйелі Ярославна Путивль қабырғаларынан табиғат күштерін шақырып, дұға етеді. Христиандық мотивтермен қатар, тұлғасыз бейнеленген ежелгі славян құдайлары да көркемдік бейнелерде ұсынылады. Әңгіменің басты тақырыптары – патриотизм, табиғаттың күші мен рөлі (12 ғасырдағы оқиғалар кезеңінде) және туған жерге деген сүйіспеншілік. Басты идея – адамдардың бірлігі. Бұл дастан басқа ұлттық эпостармен, оның ішінде «Ролан әні» мен «Нибелунгтер әнімен» салыстырылады. Дегенмен, бұл кітап қазіргі батыс эпостарындағыдай емес, табиғаттың көптеген және егжей-тегжейлі сипаттамаларымен және адам өміріндегі табиғаттың атқаратын рөлінің бейнеленуімен ерекшеленеді.
The story describes a failed raid made in year 1185 by Kniaz Igor Svyatoslavich, Prince of Novgorod Seversk, on the Polovtsians living along the lower Don. Other Rus' historical figures are mentioned, including skald Boyan (The Bard), the princes Vseslav of Polotsk, Yaroslav Osmomysl of Halych, and Vsevolod the Big Nest of Suzdal. The author appeals to the warring Rus' princes and pleads for unity in the face of the constant threat from the Turkic East. Igor's campaign is recorded in the Kievan Chronicle (c. 1200). The descriptions show coexistence between Christianity and ancient Slavic religion. Igor's wife Yaroslavna invokes natural forces from the walls of Putyvl. Christian motifs are presented along with depersonalised pagan gods among the artistic images. The main themes of the story are patriotism, the power and role of nature (at the time of the story, 12th century) and homeland. The main idea is the unity of people. The Tale has been compared to other national epics, including The Song of Roland and The Song of the Nibelungs. The book however differs from contemporary Western epics on account of its numerous and vivid descriptions of nature and the portrayal of the role which nature plays in human lives.
Ашылуы және жариялануы
"Тайл" ертегісінің 15 ғасырға жатқан деп саналатын жалғыз қолжазбасы 1795 жылы Ярославльдегі Преображение монастырінің кітапханасында табылды. Бұл монастырьде 12 ғасырда Ресейдегі алғашқы кітапхана мен мектеп құрылған болатын. Бірақ, оның шығу тегі туралы дау бар. Монастырь басшысы Жоел (Быковский) қолжазбаны жергілікті жер иесі Алексей Мусин Пушкинге он мәтіннен тұратын жинақтың бір бөлігі ретінде сатты. Алексей кітаптың құндылығын түсініп, 1795 немесе 1796 жылдары Екатерина II патшайымға көшірмесін жасап берді. Ол оны 1800 жылы сол кездегі Ресейдің жетекші палеографтары Алексей Малиновский мен Николай Бантыш Каменскийдің көмегімен жариялады. Бастапқы қолжазба 1812 жылғы (Наполеон басып алу кезіндегі) Мәскеудегі үлкен өртте Мусин Пушкинге тиесілі кітапханамен бірге өртенді деп хабарланды. Бұл тарихи еңбектің ғылыми айналымға енгізілуі орыс әдеби ортасында қызығушылық тудырды, себебі ертегі шіркеу славян тілінің ешқандай элементін қамтымайтын, ең ерте славян тілінде жазылған туынды болды. Тіл біліміндегі талдаудан кейін, Австрия империясындағы украин ғалымдары құжатта а) Русьтің бастапқы аймағының (Чернигов аймағы, Киев арқылы шығысқа қарай және Галицке) тілінің ерте үзінділері мен б) осы аймақтың Галицк-Волын дәуірінен кейінгі үзінділері арасындағы көпірлік тіл бар екенін мәлімдеді. Орыс-американдық жазушы Владимир Набоков бұл еңбекті 1960 жылы ағылшын тіліне аударды. Басқа да маңызды басылымдардың ішінде академик Дмитрий Лихачевтың кеңейтілген түсіндірмелерімен дайындалған стандартты советтік басылымы бар.
The only manuscript of the Tale, claimed to be dated to the 15th century, was discovered in 1795 in the library of the Transfiguration Monastery in Yaroslavl, where the first library and school in Russia had been established in the 12th century, but there is a controversy about its source. Monastery superior Joel (Bykovsky) sold the manuscript to a local landowner, Aleksei Musin Pushkin, as a part of a collection of ten texts. Aleksei realised the value of the book and made a transcription for the empress Catherine the Great in 1795 or 1796. He published it in 1800 with the help of Alexei Malinovsky and Nikolai Bantysh Kamensky, leading Russian paleographers of the time. The original manuscript was claimed to have burned in the great Moscow fire of 1812 (during the Napoleonic occupation), together with Musin Pushkin's entire library. The release of this historical work into scholarly circulation created a stir in Russian literary circles, as the tale represented the earliest Slavonic language writing, without any element of Church Slavonic. After linguistic analysis, Ukrainian scholars in the Austrian Empire declared that the document contained transitional language between a) earlier fragments of the language of Rus' propria (the region of Chernigov, eastward through Kiev, and into Halych) and, b) later fragments from the Halych Volynian era of this same region in the centuries immediately following the writing of the document. The Russian American author Vladimir Nabokov translated the work into English in 1960. Other notable editions include the standard Soviet edition, prepared with an extended commentary, by the academician Dmitry Likhachev.
Аутентиктік талқылау
Көпшілік пікір бойынша, поэма 12 ғасырдың соңында жазылған, мүмкін ауызша таралып, 13 ғасырда жазбаша нысанда бекітілген. Кейбір ғалымдар қазіргі түріндегі поэманың ұлттық романтизм ағымындағы жинақ екенін және бірнеше нақты дереккөздердің қайта жөнделуінен құралғанын санайды. Поэманың толығымен жалған екендігі туралы пікір бұрын айтылған, бірақ ол кеңінен қабылданбады; поэманың тілі 18 ғасырдың соңындағы жалған автордың жаза алатынынан гөрі, шынайы ортағасырлық шығыс славян тіліне жақын екені дәлелденді. 1951 жылға дейін ғалымдар осы ортағасырлық тілде жазылған ежелгі қайың қабығынан жасалған құжаттарды таба алмады. Поэманың шынайылығына қатысты даудың маңызды мәселесі – «Игорьдің жорығы туралы айыту» мен «Задонщина» арасындағы байланыс. «Задонщина» – сөзсіз нақты поэма, ол 1300 жылдардың соңында немесе 1400 жылдардың басында Дмитрий Донскойдың Алтын Орда билеушісі Мамайдың моңғол-татар әскерлеріне қарсы Куликово шайқасындағы жеңісін жырғау үшін жазылған және алты ортағасырлық түрінде сақталған. Екі мәтінде де жеке есімдерден басқа, дерлік бірдей келеспелер бар. Дәстүрлі көзқарас бойынша, «Задонщина» «Игорьдің жорығы туралы айытуды» үлгі етіп алған кешкі еліктеушілік. Ал жалғандық теориясы керісін айтады: «Игорьдің жорығы туралы айыту» «Задонщинаны» дереккөз ретінде пайдаланып жазылған. Жақында Роман Якобсон мен Андрей Зализняк жасаған талдаулар «Задонщинадағы» «Игорьдің жорығы туралы айытумен» сәйкес келетін бөлімдердің мәтіннің қалған бөлігінен бірнеше тіл білімі параметрлері бойынша ерекшеленетінін көрсетті, ал «Игорьдің жорығы туралы айытуда» мұндай ерекшелік жоқ. Бұл факт «Задонщинаға» қатысты «Игорьдің жорығы туралы айытудың» бастапқы нұсқа екенін көрсетеді. Зализняк сондай-ақ «Задонщинадағы» «Игорьдің жорығы туралы айытуға» ұқсас, бірақ одан өзгешелеген бөлімдерді, егер «Игорьдің жорығы туралы айыту» «Задонщинаның» көзі болса ғана түсіндіруге болатынын айтады (айырмашылықтар автордың және «Задонщинаның» әртүрлі редакцияларының бастапқы «Игорьдің жорығы туралы айыту» мәтінін бұрмалауының нәтижесі болуы мүмкін), керісінше емес. Жалғандық теориясын қолдайтындар кейде қайшылы аргументтер келтіреді: кейбір авторлар (Мазон) мәтінде көптеген галлизмдерді көреді; ал басқалары (Трост, Хендлер) германиздерді, ал тағы басқалары (Кинан) богемизмдерді көреді. Зимин автордың тек Иоил Быковский болуы мүмкін екеніне сенімді, ал Кинан тек Йозеф Добровский жалған автор болуы мүмкін екеніне сенімді. Қазіргі тіл білімі Псков пен Полоцк қалаларын поэма жазылған ең ықтимал орындар деп санайды. Князь Игорь және оның бауырлары сияқты көптеген адамдар оның авторы ретінде ұсынылды. Басқа авторлар эпосты Оңтүстік Русьте пайда болды деп санайды, оның көптеген элементтері қазіргі украин тіліне сәйкес келеді.
According to the majority view, the poem is a composition of the late 12th century, perhaps composed orally and fixed in written form at some point during the 13th century. Some scholars consider the possibility that the poem in its current form is a national Romanticist compilation and rearrangement of several authentic sources. The thesis of the poem's being a complete forgery has been proposed in the past but is widely discredited; the poem's language has been demonstrated to be closer to authentic medieval East Slavic than practicable by a late 18th century forger. It was not until 1951 that scholars discovered ancient birch bark documents with content in this medieval language. One of the crucial points of the authenticity controversy is the relationship between The Tale of Igor's Campaign and Zadonschina, an unquestionably authentic poem, which was created around the end of the 1300s or the beginning of the 1400s to glorify Dmitri Donskoi's victory over Mongol Tatar troops of the ruler in the Golden Horde Mamai in the Battle of Kulikovo and is preserved in six medieval copies. There are almost identical passages in both texts where only the personal names are different. The traditional point of view considers Zadonschina to be a late imitation, with Slovo as its pattern. The forgery version claims the reverse: that Igor's Tale was written using Zadonschina as a source. Recently, Roman Jakobson's and Andrey Zaliznyak's analyses show that the passages of Zadonschina with counterparts in Slovo differ from the rest of the text by several linguistic parameters, whereas this is not so for Igor's Tale. This fact is taken as evidence of Slovo being the original with respect to Zadonschina. Zaliznyak also points out that the passages in Zadonschina which parallel those in the Igor's Tale but differ from it can be explained only if Slovo was the source for Zadonshchina (the differences can be the result of the distortion of the original Slovo text by the author and different editors of Zadonshchina versions), but not vice versa. Proponents of the forgery thesis give sometimes contradictory arguments: some authors (Mazon) see numerous Gallicisms in the text; while others (Trost, Haendler) see Germanisms, yet others (Keenan) Bohemisms. Zimin is certain that the author could only be Ioil Bykovsky, while Keenan is equally sure that only Josef Dobrovsky could be the falsifier. Current dialectology upholds Pskov and Polotsk as the two cities where the Tale was most likely written. Numerous persons have been proposed as its authors, including Prince Igor and his brothers. Other authors consider the epic to have emerged in Southern Rus', with many elements corresponding to modern Ukrainian language.
Алғашқы реакциялар
1812 жылғы Наполеонның басып кіруі кезінде "Әңгіме" дастанының жалғыз қолжазбасы жойылғаннан кейін, оның түпнұсқалығына күмән туды, көбінесе тіліне байланысты. Сол кездегі жалған туындылар (мысалы, Джеймс Макферсонның жазғандығы дәлелденген Оссиан әндері) осы күдіктілікті одан әрі күшейтті. Бүгінде көпшілік пікір мәтіннің түпнұсқалығын мойындайды, себебі оның тілі мен образдылығы "Әңгімеден" кейін табылған басқа мәтіндермен ұқсас. Алексей Мусин Пушкин, немесе орыс қолжазбаларын жасаумен айналысқан Антон Бардин мен Александр Сулакадзев жалғаншы ретінде қарастырылды. (Бардин "Словоның" төрт көшірмесін жалғандап жасағаны әшкере болды). Журналист және шығыстанушы Йозеф Сьенковский – жалғандық теориясын ерте қолдаушылардың бірі болды.
After the only manuscript copy of the Tale was destroyed in the Napoleonic invasion of 1812, questions about its authenticity were raised, mostly because of its language. Suspicion was also fueled by contemporary fabrications (for example, the Songs of Ossian, proved to be written by James Macpherson). Today, majority opinion accepts the authenticity of the text, based on the similarity of its language and imagery with those of other texts discovered after the Tale. Proposed as forgers were Aleksei Musin Pushkin, or the Russian manuscript forgers Anton Bardin and Alexander Sulakadzev. (Bardin was publicly exposed as the forger of four copies of Slovo). Josef Sienkowski, a journalist and Orientalist, was one of the notable early proponents of the falsification theory.
Кеңес дәуірі
Ұлттық мәтін мәселесі Кеңес Одағы жылдарында саяси тұрғыдан одан да күшейді. Slovo-ның нақтылығына күмән келтіруге жасалған кез келген әрекет (мысалы, француз слависті Андре Мазон немесе орыс тарихшысы Александр Зимин жасаған) айыпталды. Мемлекеттік қызметкерлер түркі тілінің лексикалық негізіндегі стандартты емес түсіндірмелерді де, мысалы, Ольжас Сүлейменов ұсынған (Игорьдің ертегісін шынайы мәтін деп есептеген) сияқты, жақтамай, айыптады. Мазон мен Зиминнің пікірлеріне, мысалы, Роман Якобсон қарсы шықты. 1975 жылы Ольжас Сүлейменов "Әзіл-ай" кітабында ертегіге қатысты басым көзқарасқа қарсылық білдірді. Ол ертегінің 16 ғасырда қайта жазылғандықтан толыққанды нақты бола алмайтынын мәлімдеді. Дмитрий Лихачевты қоса алғанда, басым славистер мен түркологтар "Әзіл-айды" сынап, Сүлейменовтің этимологиялық және палеографиялық болжамдарын әуесқойлық деп бағалады. Зализняк сияқты тіл білімі мамандары Slovo-дағы кейбір тілдік элементтердің түпнұсқа қолжазбаның көшірмесі (немесе көшірмесі) жасалған 15 немесе 16 ғасырларға жататынын көрсетті. Олар мұның көшірілген құжаттардың қалыпты ерекшелігі екенін, себебі көшірушілер көптеген басқа қолжазбаларда белгілі болғандай, өздерінің орфографиялық және грамматикалық элементтерін қосады деп атап өтті. Зализняк бұл дәлелдер Slovo-ның нақтылығын растайтын қосымша аргумент екенін айтты. Анонимді жасалмашы 12 ғасырдың өте күрделі орфографиясы мен грамматикасын ғана емес, сонымен қатар 15 немесе 16 ғасырлардағы көшірмелердің күрделі іздерін де шығаруға тиіс болар еді.
The problem of the national text became more politicized during the years of the Soviet Union. Any attempts to question the authenticity of Slovo (for example, by the French Slavist André Mazon or by the Russian historian Alexander Zimin) were condemned. Government officials also repressed and condemned non standard interpretations based on Turkic lexis, such as was proposed by Olzhas Suleimenov (who considered Igor's Tale to be an authentic text). Mazon's and Zimin's views were opposed, for example, by Roman Jakobson. In 1975, Olzhas Suleimenov challenged the mainstream view of the Tale in his book Az i Ya. He claimed to reveal that Tale cannot be completely authentic since it appeared to have been rewritten in the 16th century. Mainstream Slavists, including Dmitri Likhachev, and Turkologists criticized Az i Ya, characterizing Suleimenov's etymological and paleography conjectures as amateurish. Linguists such as Zaliznyak pointed out that certain linguistic elements in Slovo dated from the 15th or 16th centuries, when the copy of the original manuscript (or of a copy) had been made. They noted this was a normal feature of copied documents, as copyists introduce elements of their own orthography and grammar, as is known from many other manuscripts. Zaliznyak points out that this evidence constitutes another argument for the authenticity of Slovo. An anonymous forger would have had not only to imitate very complex 12th century orthography and grammar but also to introduce fake complex traces of the copying in the 15th or 16th centuries.
Соңғы көріністер
Кейбір тарихшылар мен филологтар әр түрлі себептермен мәтіннің түпнұсқалығына күмән келтіруді жалғастыруда (мысалы, оның ерекше жаңашылдық ұлттық сезімге ие екеніне сену) (Омельян Прицак және т.б.), бірақ тіл білімі мамандары соншалық күмәншіл емес. Жалпы ғалыми консенсус «Слово»-ның түпнұсқалығын қабылдайды. Кейбір ғалымдар осы «Айтыстың» мақсаты Краловедворский қолжазбасының мақсатына ұқсас деп санайды. Мысалы, Гарвард университетінің тарихшысы Эдвард Л. Кинан өзінің «1185 жылы Ярослав Галич шынымен де сұлтандарды атқан ба?» деген мақаласында және «Игорь туралы айтыс және оның шығу тегі» (2003) кітабында Игорь туралы айтыстың чех ғалымы Йозеф Добровский жазған жалған екенін айтады. Басқа ғалымдар оны Лоннроттың «Калеваласына» ұқсас, бірнеше түпнұсқа көздердің қайта құрастырылып, өңделген нұсқасы деп санайды. 2004 жылы жарық көрген кітабында орыс тіл білімі маманы Андрей Зализняк аргументтерді талдап, жалғандық теориясы дерлік мүмкін емес деген қорытындыға келеді. Тек 20 ғасырдың соңында Новгородта жүздеген қайың қабықтары табылып, ғалымдар айтыстағы кейбір түсініксіз өлең жолдары мен сөздердің 12 ғасырдағы кең таралған тілдің бір бөлігі болғанын білді, бірақ олар жылнамалар мен басқа да ресми жазбаларда кездеспеген. Зализняк 18 ғасырдың ешбір ғалымы белгілі мәтіннің нәзік грамматикалық және синтаксистік ерекшеліктерін қайталай алмайтынына келеді. Ол Добровскийдің мұны іске асыра алмайтынына сенді, өйткені оның славян тіліне қатысты көзқарастары (оның «Institutiones» атты еңбегінде көрсетілгендей) Игорь туралы айтыста жазылған жүйеден күрт өзгеше болды. 2007 жылы қайта басылған екінші басылымында Зализняк Зиминнің 2006 жылғы кітабының өлімнен кейін жарық көрген нұсқасынан алынған дәлелдерді пайдалана алды. Ол тіпті ескі мәтіндерді имитациялауға тырысқан адам да еңсеруге тиіс үлкен қиындықтарға тап болар еді, өйткені қарапайым имитация тілдің терең механизмдерін көрсете алмайды деп дәлелдеді. Юрий Лотман мәтіннің түпнұсқалығын қолдайды, себебі айтыс жарыққа шыққанға дейін орыс классицистік әдеби дәстүрінде бірқатар семиотикалық элементтердің болмауына байланысты. Ол «Орыс жері» (русская земля) термині тек 19 ғасырда ғана танымал болғанын атап өтеді. 1780-1790 жылдардағы жалған автор мәтінді жазу кезінде осындай термин қолданбас еді.
While some historians and philologists continue to question the text's authenticity for various reasons (for example, believing that it has an uncharacteristically modern nationalistic sentiment) (Omeljan Pritsak inter alios), linguists are not so skeptical. The overall scholarly consensus accepts Slovo's authenticity. Some scholars believe the Tale has a purpose similar to that of Kralovedvorsky Manuscript. For instance, the Harvard historian Edward L. Keenan says in his article, "Was Iaroslav of Halych really shooting sultans in 1185?" and in his book Josef Dobrovsky and the Origins of the Igor's Tale (2003), that Igor's Tale is a fake, written by the Czech scholar Josef Dobrovský. Other scholars contend that it is a recompilation and manipulation of several authentic sources put together similarly to Lönnrot's Kalevala. In his 2004 book, the Russian linguist Andrey Zaliznyak analyzes arguments and concludes that the forgery theory is virtually impossible. It was not until the late 20th century, after hundreds of bark documents were unearthed in Novgorod, that scholars learned that some of the puzzling passages and words of the tale were part of common speech in the 12th century, although they were not represented in chronicles and other formal written documents. Zaliznyak concludes that no 18th century scholar could have imitated the subtle grammatical and syntactical features in the known text. He did not believe that Dobrovský could have accomplished this, as his views on Slavic grammar (as expressed in his magnum opus, Institutiones) were strikingly different from the system written in Igor's Tale. In his revised second edition issued in 2007, Zaliznyak was able to use evidence from the posthumous edition of Zimin's 2006 book. He argued that even someone striving to imitate some older texts would have had almost impossible hurdles to overcome, as mere imitation could not have represented the deep mechanics of the language. Juri Lotman supports the text's authenticity, based on the absence of a number of semiotic elements in the Russian Classicist literary tradition before the publication of the Tale. He notes that "Russian Land" (русская земля) was a term that became popular only in the 19th century. A presumed forger of the 1780s–1790s would not have used such a term while composing the text.
Ауызша сөйлеу
Роберт Манн (1989, 2005) жетекші зерттеулер «Қиыршық» – жазба дәстүрде жұмыс істейтін ақынның еңбегі деген қорытындыға келгенін қателік деп санайды. Манн бұл аңыздың 13 ғасырдың басында, яғни жазылып алынар алдында бірнеше онжылдық бойы ауызша эпостық ән ретінде тарағанын көрсететін дәлелдерге назар салады. Ол ашылу жолдары осындай ауызша дәстүрге сәйкес келеді деп көрсетеді: «Бауырластар, Игорьдің жорығы туралы батырлық әңгімелердің ежелгі сөздерімен бастауға бола ма?» Манн «Қиыршық» мәтінімен көптеген жаңа параллельдерді тапты, соның ішінде той әндерінде, сиқырлы дұғаларда, былиналарда және басқа көне орыс деректерінде. Ол 1835 жылы Н. Г. Головин жариялаған «Мамайға қарсы шайқас туралы әңгіме» (Skazanie o Mamaevom poboishche) атты сирек нұсқасындағы мәтіндік параллельдерді алғаш рет атап көрсеткен зерттеуші болды. Онда Маннның айтуынша, Skazanie-нің ең ерте редакциясы бар, бұл редакция ғалымдар болжаған, бірақ таба алмаған. Былиналар мен көне орыс деректеріне сүйене отырып, Манн Киев мемлекетінің дінге өтуі туралы ертедегі орыс әнін қайта құруға тырысты. Манн бұл ерте дінге өту циклінің «Қиыршық» мәтінінің бірнеше бөліміне, соның ішінде, жалған құдайдың Тмуторокан құдайына Игорь әскерінің жақындап келе жатқанын ескерткен мотивтер тізбегіне із қалдырғанына сендіреді.
Robert Mann (1989, 2005) argues that the leading studies have been mistaken in concluding the Tale is the work of a poet working in a written tradition. Mann points to evidence suggesting that the Tale first circulated as an oral epic song for several decades before being written down, most likely in the early 13th century. He identifies the opening lines as corresponding to such an oral tradition: "Was it not fitting, brothers, to begin with the olden words of the heroic tales about the campaign of Igor " The narrator begins by referring to oral epic tales that are already old and familiar. Mann has found numerous new parallels to the text of the Tale in wedding songs, magical incantations, byliny and other Old Russian sources. He was the first researcher to point out unique textual parallels in a rare version of the Tale of the Battle against Mamai (Skazanie o Mamaevom poboishche), published by N. G. Golovin in 1835. It contains what Mann claims is the earliest known redaction of the Skazanie, a redaction that scholars posited but could not locate. Based on byliny and Old Russian sources, Mann has attempted to reconstruct an early Russian song about the conversion of the Kievan State. Mann believes that this early conversion cycle left its imprint on several passages of the Tale, including the motif sequence in which the pagan Div warns the Tmutorokan idol that Igor's army is approaching.