Кіріспе

Ж.Р.Р. Толкиннің Орта Жеріндегі өлместер

Барроу-уайттар – Ж.Р.Р. Толкиннің Орта Жері әлеміндегі көлеңкедей жаратылыстар. "Сақиналардың Иесі" кітабында төрт хоббит барроу-уайттың тұзағына түсіп, өмірлерімен құтылады, бірақ олар өздерінің саяхаты үшін Батыстың ежелгі қылыштарын алады. Толкин барроу-уайттар идеясын скандинавия мифологиясынан алған, онда бірнеше саганың батырлары дрейгр деп аталатын өлместермен күреседі. Ғалымдар сондай-ақ барроу-уайттың сиқырын бұзу мен Беовульфтегі соңғы шайқас арасындағы ұқсастықты атап өткен, яғни айдаһардың барроуына кіргенде және ол жердегі қазына сиқырдан босатылғандағы оқиғамен. Барроу-уайттар Питер Джексонның фильмдер трилогиясында көрсетілмейді, бірақ Толкиннің Орта Жеріне негізделген компьютерлік ойындарда кездеседі.

Шығу тегі

[[File:AM426 Grettir.]] Греттир сағасында Греттир (суретте) өзінің обасын күзетіп тұрған өлгеннен қайтып келген Каррмен күреседі. Wight, ежелгі ағылшын тілінен: wiht – адам немесе басқа да саналы жан. Скандинавия мифологиясында vǣttr немесе draugr деп аталатын, денесі бар өлгеннен қайтып келген қабір рухтары туралы әңгімелер бар. Норвегияда, Эйдэнгер сияқты жерлердегі шаруалар өлгендердің қабірлерінде веттер немесе қорғаушы рухтар ретінде жалғаса беретініне сенген және қазіргі уақытқа дейін қабір төбелерінде құрбандық шалуды жалғастырды. Толкин «Жүзіктер мырзасының номенклатурасында» «оба виті» ескі ағылшын тіліндегі «орк» сияқты емес, «жасалма атау» екенін айтты. Дегенмен, бұл терминді Эндрю Ланг 1891 жылғы «Эссес ин Литтл» еңбегінде қолданған, онда ол «Алтынды күзетші болып саналған оба виттері қазыналар сақталған қабірлерде мекендеді» деп жазған. «Греттир ұзақ уақыт бойы одан қашқаннан кейін, күшін сақтап қалудың қажеті жоқ екенін түсінді, енді ешкімді де аямады, олар жылқы сүйектері жатқан жерге жетті, сонда ұзақ күресті. Кезекпен бірінің, бірінің тізесі түсті, бірақ күрес аяқталды, обада тұратын ол үлкен дауыспен арқасына құлады. Оба виттері скандинавия әдебиетінде қазіргі заманда пайда болды, мысалы, швед ақыны Карл Майкл Беллменнің 1791 жылғы №32 «Träd fram du Nattens Gud» («Түн құдайы, алға бас») әнінің екінші шумағында (аудармада): «Оба виті» және Том Бомбадил кейіпкері алғаш рет Толкиннің «Том Бомбадилдің оқиғалары» өлеңінде пайда болды, ол 1934 жылғы 15 ақпанда Оксфорд журналында жарияланды.

Сақиналардың иесі

[[File:Dolmen du Mané Réthual Locmariaquer (4).jpg|thumb|upright=1.25|"Есіктей" екі алып тік тас: Олар Дунедайнның қайтыс болған сүйектерін, сондай-ақ Бірінші дәуірдегі Эдайнның көне сүйектерін тірілтті, олар сол жерде көмілген күйінде қалған еді.

Маңыздылығы

Толкин зерттеушісі Том Шиппидің пікірінше, Мерри қабірде вайттың сиқырынан оянғандағы сәт – "ұлы сәт" және ол "өзінің емес, басқа біреудің өлімін ғана еске алады". Шиппи атап көрсетеді, Мерри вайт емес, өлген батырдың мінезін сіңірген, себебі Том өлгендерді құрметпен еске алады. Шиппи айтуынша, вайт кім немесе не болған деген сұрақ құпия күйінде қалады. Өлімді білдіретін ақ киімдер, қимылдаған қол, өлімге дайындалған хоббиттер – бұл қиял әлемінің қызықты тұсы, бірақ оған кең тарих байланыстырылып, оның маңыздылығы артады, оның болжамдары бар.

Қазіргі заманғы БАҚ-та

Питер Джексон өзінің "Сақиналардың Иесі" фильмдер трилогиясынан барроу-уайттарды (қорғандық шайтандарды) алып тастады. Гуманитарлық ғылымдар ғалымы Брайан Роузбери осы эпизодтың оқиғаның негізгі мағынасын өзгертпейтінін, сондықтан оны жою оқу уақытын қысқарту үшін қабылданды дейді. Ал Толкин зерттеушісі Джон Д. Рателифф Хоббиттер қорғандық шайтанның қазынасынан ежелгі қылыштарды ала алмағандықтан, Везертопта (Weathertop) Арагорннан қылыштарды алуға мәжбүр болады, ал оларға шабуыл қаупі төнген кезде ол кездейсоқ түрде төрт Хоббит өлшеміндегі қылыштарды алып жүреді, олар Фродо мен Сэмпен ғана кездесуді күткен болатын. Фильмдер трилогиясынан шығарылғанына қарамастан, барроу-уайттар "Сақиналардың Иесі" ролик ойыны сияқты ойындарда кездеседі. 1991 жылғы төмен бюджетті орыс бейімдемесінде, "Жүзік Достығы" фильмінде ("Хранители") барроу-уайт бар.