Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын философы және саяси теоретигі (1848–1923)
English philosopher and political theorist (1848–1923)
Бернард Босанке (Bernard Bosanquet; 14 маусым 1848 – 8 ақпан 1923) – ағылшын философы және саяси теоретигі, XIX ғасырдың соңы мен XX ғасырдың басында саяси және әлеуметтік саясат мәселелерінде ықпалды тұлға. Оның еңбектері көптеген ойшылдарға әсер еткенімен, кейіннен Бертран Рассел, Джон Дьюи, Уильям Джеймс және Людвиг Витгенштейн сияқтылардың сынға ұшырады. Бернард – Қайырымдылық Ұйымдары Қоғамының жетекшісі Хелен Босанкең күйеуі.
Bernard Bosanquet ('/b//oʊ//z//ən/,/k//ɛ//t//, // //k//ɪ//t/; 14 June 1848 – 8 February 1923) was an English philosopher and political theorist, and an influential figure on matters of political and social policy in the late 19th and early 20th centuries. His work influenced but was later subject to criticism by many thinkers, notably Bertrand Russell, John Dewey, William James and Ludwig Wittgenstein. Bernard was the husband of Helen Bosanquet, the leader of the Charity Organisation Society.
Өмір
Альнуик қаласының жанындағы Рок-Холлде дүниеге келген Босанке, шіркеудің дін қызметкері болған Роберт Уильям Босанкедің ұлы еді. Ол Харроу мектебінде және Оксфордтың Баллиол колледжінде білім алды. 1868 жылы классикалық модерациялар (грек және латын тілдері) бойынша, ал 1870 жылы Literae Humaniores (философия мен ежелгі тарихтың үйлесімі) бойынша бірінші сыныптық құрметке ие болды. Бітіргеннен кейін Оксфорд университетінің колледжінде стипендияға ие болды, бірақ 1880 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін мол мұра алған соң, өзін философиялық зерттеулерге арнау үшін одан бас тартты. 1881 жылы Лондонға көшіп, Лондон этикалық қоғамы мен қайырымдылық ұйымдастыру қоғамының белсенді мүшесі болды. Екеуі де Босанке философиясының этикалық принциптерін көрсететін оң үлгі болды. Босанке логика, метафизика, эстетика және саяси философия сияқты көптеген тақырыптар бойынша еңбектер жариялады. Метафизика саласында ол абсолюттік идеализмнің маңызды өкілі (Ф. Х. Брэдлимен бірге) саналады, бірақ ол бұл терминді "спекулятивтік философия" терминімен алмастырды. Ол Ұлыбританиядағы неогегельдік философиялық қозғалыстың жетекшілерінің бірі болды. Оған Платон мен Аристотельдің, сондай-ақ неміс философтары Иммануил Кант пен Георг Вильгельм Фридрих Гегельдің әсері зор болды. Оның ең белгілі еңбектері: «Мемлекеттің философиялық теориясы» (1899), Гиффорд лекциялары, «Жекеліктің және құндылықтың принципі» (1912) және «Жеке тұлғаның құндылығы мен тағдыры» (1913). Босанке 1894 жылдан 1898 жылға дейін Аристотель қоғамының президенті болды.
Born at Rock Hall near Alnwick, Bosanquet was the son of Robert William Bosanquet, a Church of England clergyman. He was educated at Harrow School and Balliol College, Oxford. He gained first class honours in Classical Moderations (Greek and Latin), 1868, and in Literae Humaniores (a combination of philosophy and ancient history), 1870. After graduation, he was elected to a Fellowship at University College, Oxford, but, after receiving a substantial inheritance upon the death of his father in 1880, resigned it in order to devote himself to philosophical research. He moved to London in 1881, where he became an active member of the London Ethical Society and the Charity Organisation Society. Both were positive demonstrations of Bosanquet's ethical philosophy. Bosanquet published on a wide range of topics, such as logic, metaphysics, aesthetics and political philosophy. In his metaphysics, he is regarded as a key representative (with F. H. Bradley) of absolute idealism, although it is a term that he abandoned in favour of "speculative philosophy". He was one of the leaders of the so called neo Hegelian philosophical movement in Great Britain. He was strongly influenced by Plato and Aristotle, but also by the German philosophers Immanuel Kant and Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Among his best known works are The Philosophical Theory of the State (1899), his Gifford lectures, The Principle of Individuality and Value (1912) and The Value and Destiny of the Individual (1913). Bosanquet was president of the Aristotelian Society from 1894 to 1898.
Идеалистік әлеуметтік теория
Гегель өзінің энциклопедиясының 95-бөлімінде «шектеулінің идеалдығы» туралы жазған. Бұл түсініксіз, көріне берісіз фраза, «шектеулі нәрсе шын емес» дегенді білдіреді деп түсіндірілді, себебі идеал шындыққа қарама-қарсы деп ұғынылады. Босанке Гегельдің ізбасары болды және «Босанкельдің идеализмінің орталық тақырыбы – әрбір шекті болмыс қажетті түрде өзін асып, басқа болмыстарға және соңында толықтыққа сілтеме жасайды. Осылайша, ол Гегель шектеулінің идеалдығын дәлелдеген жүйеге өте жақын жүйені жақтады».
In his Encyclopedia, Section 95, Hegel had written about "the ideality of the finite." This obscure, seemingly meaningless, phrase was interpreted as implying that "what is finite is not real" because the ideal is understood as being the opposite of the real. Bosanquet was a follower of Hegel and the "central theme of Bosanquet's idealism was that every finite existence necessarily transcends itself and points toward other existences and finally to the whole. Thus, he advocated a system very close to that in which Hegel had argued for the ideality of the finite."
Шығармалары
Бернард Босанке және оның еңбектері туралы кеңейтілген библиографияны профессор Колин Тайлер (Ұлыбритания, Халл университетінің Идеализм және Жаңа Либерализм орталығы) жасады. Оны мына сілтемеден жүктеуге болады: https://idealismandnewliberalism.org/bibliographies/
An extensive bibliography of works by and about Bernard Bosanquet has been produced by Prof. Colin Tyler (Centre for Idealism and the New Liberalism at the University of Hull, UK). It can be downloaded at: https://idealismandnewliberalism. org/bibliographies/
Мақалалар
Бенно Эрдманның "Логика" еңбегіне Босанке жасаған шолу. 1-том. "Логикалық элементарлық ілім" (Halle: Niemeyer 1892) – "Mind" журналында (1892), Жаңа серия, № 2.
Review of Benno Erdmann's Logik. Bd. 1. Logische Elementarlehre (Halle: Niemeyer 1892) by Bosanquet in Mind (1892), N. S. No. 2