Кіріспе

Шылымға кептірілген халапеньо – тағамдық өнім.

Чипотле (/tʃ//ᵻ/'/p//oʊ//t//l//eɪ/, /tʃ//ᵻ/'/p//ɒ//t//l//eɪ/, chiPOHTlay, chiPOTlay; tʃiˈpotle), немесе чилпотле – дәмдеу үшін қолданылатын, түтінге кептірілген піскен халапеньо биязы бұрышы. Бұл негізінен мексикалық және мексикалық ас үлгілерінде, мысалы, Tex Mex және АҚШ-тың Оңтүстік-Батыс тағамдарында қолданылады. Ол әртүрлі түрінде кездеседі, мысалы, чипотелс эн адобо (адобо соусында қайнатылған).

Өндіріс

Жалапеньо бұрышы (Capsicum annuum) – мексикалық тағамдардың ең көп қолданылатын ингредиенттерінің бірі. Бұл чили бұрышы бір адамға жылына 7–9 кг мөлшерінде тұтынылады. Оны көбінесе жаңа күйінде, сондай-ақ тұздалған, кептірілген және түтінделген түрде де жейді. Жалапеньоның сорттары мөлшері және ащылығы бойынша әртүрлі болады. Әдетте, фермер жалапеньо егістігін аралап, нарыққа әкететін жасыл, піспеген жалапеньоларды жинайды. Жалапеньолар маусымның көп бөлігінде жасыл болып қалады, бірақ күзде, яғни өсу маусымының соңында, олар табиғи түрде пісіп, жарқыраған қызыл түске айналады. Мексика мен АҚШ-та піскен қызыл жалапеньоға (жетілудің соңғы сатысы) деген сұраныс артып келеді. Оларды мүмкіндігінше ұзақ уақыт бұтада қалдырады. Олар терең қызыл түске енгеннен және көп мөлшерде ылғалды жоғалтқаннан кейін, оларды жинап, чипотле жасау үшін пайдаланады. Түтіндеу – тағамды сақтаудың кең таралған әдісі, ол ерекше хош иіс пен дәм береді және дәстүрлі түрде ашық пеште жүзеге асырылады. Түтіндеу процесі тағамның құрылымдық, химиялық және тағамдық қасиеттеріне әсер етеді. Сонымен қатар, түтіндеу кезінде қолданылатын ағаш түрі түтінделген тағамның дәм талғамдамасына әсер етеді. Жалапеньоны түтіндеу ғасырлар бойы жалғасып келеді және оны негізінен ацтектер қолданған, олар оларды түтіндеу арқылы, сондай-ақ етті де сақтаған. Чипотле өндірісі үшін қызыл жалапеньоны алты күн бойы ашық түтінге салып, кептіру үшін отын пайдаланылады. Температура 65 және 75 °C аралығында сақталады, көбінесе пекан ағашы қолданылады. Дәстүрлі түрде, бұрыштар жабық түтінге салынған камераға ауыстырылып, металл торларға жайылады, бірақ соңғы жылдары өндірушілер үлкен газды кептіргіштерді қолдана бастады. Ағаш оттыққа салынып, түтін жабық камераға кіреді. Бірнеше сағат сайын жалапеньолар түтінмен араластырылады. Олар бірнеше күн бойы түтінделеді, ылғалдың көп бөлігі жойылғанша. Қызыл жалапеньодағы ылғал алғашқы үш күн ішінде 88%-дан 81%-ға дейін азаяды, бірақ кептіру процесінің соңында ылғал деңгейі 6%-ға жетеді. Соңында, чипотлелер құрғатылып, құраға немесе жүзім сияқты кеуіп қалады. Жалапеньоның ащылығы мен түтіннің дәмі бірігіп, чипотле бұрышына тән ерекше дәмді құрайды. Әдетте, он фунт жалапеньодан жақсы кептірілгеннен кейін бір фунт чипотле шығады. Соңғы жылдары кейбір коммерциялық өндірушілер үлкен газды кептіргіштерді және жасанды түтін хош иістендіргіштерін қолдана бастады, бұл кептіру процесін жеделдетеді, бірақ дәмділігі төмен чипотле өнімдерін береді. Чипотле бұрышын жасау үшін басқа да чили бұрыштарын, мысалы, болгар немесе серрано сорттарын түтіндеуге және кептіруге болады, бірақ көбінесе қызыл жалапеньо қолданылады.

Тарих және этимология

Жалапеньоларды түтінмен кептіру әдісі Мезоамерикада, тіпті ацтектерге дейінгі дәуірде қолданылған тағамды сақтаудың ерте тәсілдеріне дейін жетеді. Атауы науатль тіліндегі chīlpoctli сөзінен шыққан, ол «түтінделген чили» деген мағынаны білдіреді. Христофор Колумб Жаңа дүниеге жасаған саяхатында осы чили түрімен кездесіп, оны Испанияға алып келгені мүмкін. Содан кейін ол Еуропаға, Үндістанға және одан әрі тарады. Олардың өзін-өзі сақтау қабілетіне байланысты, бірнеше мұхиттан өткен ұзақ сапарды сәтті аяқтауға мүмкіндік берді.

Түрлері

Қазіргі қоғамда чипотль негізінен Мексикадан алынады, онда осы дәмдеуіштің екі түрі өндіріледі: АҚШ-та кеңінен таралған морита және негізінен ішкі тұтынуға арналған үлкен меко. Морита испан тілінде "кішкентай тут" дегенді білдіреді және негізінен Чиуауа штатында өсіріледі; әдетте, қараңғы түсті, қызғылт-күлгін сыртын мөлдір етеді. Оларды аз уақытқа темекілеуден өткізеді және көптеген мәдениеттерде мекодан нашар деп санайды. Меко, сондай-ақ чили ахумадо немесе типико деп те аталады, сұрғылт-қоңыр түсті, беті шаңды сияқты; кейбіреулер оны сигараның тамағына ұқсатады дейді. Бұл бұрыштың дәмі көбінесе темекілі болып келеді және көптеген жергілікті тұрғындардың сүйікті чипотлі болып табылады. Оларды кейде чили-навидено деп атайды, себебі оларды қайта жаңартып, мексикалықтардың арасында Рождествода ең танымал дәстүрлі тағам дайындау үшін толтырады. Чипотль меконың көп бөлігі Мексика шекарасын кесіп өтпейді, бірақ оларды мексикалық мамандандырылған дүкендерде кездестіруге болады. Чипотле гранде – темекімен кептірілген Уачинанго чилиі, дәмі ұқсас; алайда, чилиі үлкен және құны жоғары. Нарықта жаңадан сатылатын осы чипотль түрі, әдетте, халапеньодан үш-төрт есе қымбатқа сатылады. Көптеген адамдар бұл дәмдеуішті аннато, зира, имбирь, ақбидай және томат ұнтағымен үйлестіреді. Сонымен қатар, оны көбінесе бұршақ сорпасы, пименто ірімшігі, томатильо салсасы, балық такосы және грильденген фланк стейкі сияқты дәстүрлі тағамдармен бірге қолданады.

Чипотл пішіні

Чипотлдар көптеген түрлерде сатылады: чипотл ұнтағы, чипотл кесектерi, чипотл бұршақтары, адобо соусында консервіленген чипотлдар, концентрленген чипотл қоюы және ылғал чипотл ет маринады. АҚШ-та ең көп қолданылатыны – консервіленген адобо соусы, бірақ оның маринад немесе тағамды сақтау түрі Испанияда пайда болған. Маринадтың құрамында әртүрлі дәмдеуіштер, шөптер мен көкөністер болады, оның ішінде: томат, пияз, кептірілген чили ұнтағы, сарымсақ және сірке су. Чипоклудо – Орталық Мексикада қолданылатын чипотлдарды сақтау тәсілі, ол қоңыр қант пен сірке суында маринадталған банкада сақтауды білдіреді. "En adobo" немесе "chipotles adobado" – соуста дәмделген консервіленген чипотлдардың атаулары.