Кіріспе

Паскуале Виллари (1827–1917) – итальяндық тарихшы және саясаткер.

Паскуале Виллари 3 қазан 1827 жылы дүниеге келіп, 11 желтоқсан 1917 жылы қайтыс болған итальяндық тарихшы және саясаткер.

Жас шағы және еңбектері

Виллари Неаполь қаласында дүниеге келді және 1848 жылы Бурбондарға қарсы көтеріліске қатысып, кейін Флоренцияға қашты. Ол жерде ол өзінің күшін қоғамдық кітапханаларда оқыту және тарихи зерттеулерге арнады, мақсаты – Гироламо Савонарола туралы жаңа материалдар жинау болатын. Ол өзінің зерттеулерінің нәтижесін 1856 жылы «Archivio Storico Italiano» журналында жариялады, ал 1859 жылы «Storia di Girolamo Savonarola e de' suoi tempi» атты еңбегінің бірінші томын шығарды, осының нәтижесінде оны Пизада тарих профессоры қызметіне тағайындады. 1861 жылы екінші том жарық көрді. Бұл еңбек көп ұзамай итальяндық классика ретінде танылып, түрлі шетел тілдеріне аударылды. Одан кейін одан да маңызды сындық құндылығы бар «Николо Макиавелли және оның заманы» (1877–82) атты еңбегі жарық көрді. Осы уақыт аралығында Виллари Пизадан кетіп, Флоренциядағы «Studii Superiori» институтының тарих философиясы кафедрасына ауысты. Ол сондай-ақ 1862 жылы білім беру кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Сол жылы Лондонда өткен халықаралық көрменің қазылар құрамында болды және Англия мен Шотландиядағы білім беру туралы маңызды монография жазды.

Саясатта

1869 жылы ол білім беру жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары болып тағайындалды, және көп ұзамай бірнеше жылға парламент мүшесі болып сайланды. 1884 жылы сенатор болып тағайындалды, ал 1887 жылы сенат вице-президенті болды. 1891-1892 жылдары Маркезе ди Рудинидің бірінші кабинетінде білім министрі қызметін атқарды және мектептердің оқу бағдарламасына құнды реформалар енгізді. 1893-1894 жылдары ол «Nuova Antologia» журналында бұрын жарияланған Флоренция тарихына арналған бірқатар мақалаларын «I primi due secoli della storia di Firenze» деген атпен жинақтады, ал 1901 жылы Рим империясының ыдырауынан кейінгі оқиғаларды бір томдық түрде баяндайтын «Le Invasioni Barbariche in Italia» атты танымал еңбегін жариялады.

Басқа жұмыстар

Оның басқа әдеби шығармаларының ішінде: Saggi Critici (1868); Arte, Storia, e Filosofia (Флоренция, 1884); Scritti varii (Болон, 1894); Saggi Critici-нің тағы бір томы (Болон, 1896); және Discussioni critiche e discorsi (Болон, 1905) – оның Данте Алигиери қоғамының президенті ретінде айтқан сөздері жинақталған. Оның ең маңызды саяси және әлеуметтік эсселері Lettere Meridionali ed altri scritti sulla questione sociale in Italia (Турин, 1885) және Scritti sulla questione sociale in Italia (Флоренция, 1902) еңбектерінде жинақталған. Lettere Meridionali (алғаш рет 1875 жылы L'Opinione газетінде жарияланған) оңтүстік Италияның шын жағдайларын ашып көрсеткендіктен, үлкен әсер етті. Оның көптеген шығармаларын әйелі Линда Уайт Мазини Виллари ағылшын тіліне аударған, одан олардың Луиджи Виллари атты ұлы дүниеге келді.

Жеке өмір

Оның өгей қызы Костанза суретші Уильям Стокс Хултонға үйленді. Олардың екі қызы болды: Джоконда Мэри Хултон және Эдит Тереза Хултон. Эдит Тереза Хултон 1919 жылы Томас Генри Ноэл Хиллмен, 8-ші лорд Бервикпен үйленгеннен кейін Шропширдегі Атингем Парктің 8-ші леди Бервигі атанды.

Отбасы

Оның кіші інісі Эмилио Виллари физик болды.