Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Федералды үкіметінің заңнамалық жұмыс топтары
Legislative working groups of the United States federal government
Конгресс комитеті – Америка Құрама Штаттары Конгресінің жалпы міндеттерінен гөрі, нақты міндетті атқаратын заңнамалық бөлімшесі. Комитет мүшелігі, мүшелерге өздерінің қарауындағы мәселелер бойынша мамандандырылған білім жинақтауға мүмкіндік береді. "Кішкентай заң шығарушы органдар" ретінде комитеттер үкіметтік операцияларды бақылайды, заңнамалық қарастыруға жарамды мәселелерді анықтайды, ақпарат жинап, бағалайды және бас органына іс-қимыл бағыттарын ұсынады. Вудро Вильсон бір кезде: «Конгресс отырыста болғанда – ол қоғамдық көрмедегі Конгресс, ал комитеттерде – жұмыстағы Конгресс» деудің шындықтан алыс емес екенін жазған. Конгресс мүшесінің Конгресс алдына түскен барлық мәселелер мен салалар бойынша сарапшы болуы күтілмейді. Конгресс комитеттері мамандандырылған тақырыптарды зерттеу және есеп беру арқылы Конгресске құнды ақпараттық қызмет көрсетеді. Конгресс өзінің заңнамалық, бақылау және ішкі әкімшілік міндеттерін шамамен 200 комитет пен кіші комитеттер арасында бөліп береді. Белгіленген салалар бойынша бұл функционалдық бөлімшелер ақпарат жинайды, заңнамалық баламаларды салыстырып бағалайды, саясаттағы проблемаларды анықтап, шешімдер ұсынады, толық палатаның қарауы үшін шараларды іріктеп, бекітіп, есеп береді, атқарушы биліктің жұмысын бақылайды (қадағалау) және құқық бұзушылық туралы айыптауларды зерттейді. Тергеу функциялары әрқашан маңызды рөл атқарды. Жаңа заңдарды дайындау және жазу кезінде, палатаның қарауға беру туралы өтініш процесі (комитет есебі немесе оның басшылығының міндетті келісімісіз заң жобасын қарауға енгізу процесі) өте күрделі және техникалық болғандықтан, бүгінгі таңда комитеттер Конгресске ұсынылған көптеген заң жобаларының жобасын жасау және егжей-тегжейін жетілдіруде басымдық алады. 1995 жылдан 2007 жылға дейін палатаның жалпы отырысына ұсынылған 73 өтініштің тек біреуі ғана заң жобасына нақты «иә» немесе «жоқ» деп дауыс беруге мүмкіндік берді. Комитеттердің тәуелсіздігінің артуы және өзара қатысуы Сенаттың және Палатаның билігін бөліп таратты. Биліктің осы таралуы кейде заң шығарушы билікті федералды үкіметтің басқа екі тармағына – атқарушы және сот жүйесіне қатысты әлсіретуі мүмкін. 1961 жылы жазылған, жиі сілтеме жасалатын «Американың Өкілдер палатасының тарихы» мақаласында американ ғалымы Джордж Б. Галлоуэй (1898–1967) былай деп жазды: «Шындығында, Конгресс біртұтас институт ретінде емес, жартылай тәуелсіз комитеттер жиынтығы ретінде жұмыс істейді, олар көбінесе бірікпейді». Галлоуэй комитеттердің тәуелсіздігін біртұтас заңнамалық бағдарламаны қабылдауға кедергі келтіретін фактор ретінде атап көрсетті. Мұндай тәуелсіздік бүгінгі күні Конгресс комитеттерінің ерекшелігі болып табылады.
A congressional committee is a legislative sub organization in the United States Congress that handles a specific duty (rather than the general duties of Congress). Committee membership enables members to develop specialized knowledge of the matters under their jurisdiction. As "little legislatures", the committees monitor ongoing governmental operations, identify issues suitable for legislative review, gather and evaluate information, and recommend courses of action to their parent body. Woodrow Wilson once wrote, "it is not far from the truth to say that Congress in session is Congress on public exhibition, whilst Congress in its committee rooms is Congress at work." It is not expected that a member of Congress be an expert on all matters and subject areas that come before Congress. Congressional committees provide valuable informational services to Congress by investigating and reporting about specialized subjects. Congress divides its legislative, oversight, and internal administrative tasks among approximately 200 committees and subcommittees. Within assigned areas, these functional subunits gather information; compare and evaluate legislative alternatives; identify policy problems and propose solutions; select, determine, and report measures for full chamber consideration; monitor executive branch performance (oversight); and investigate allegations of wrongdoing. The investigatory functions have always been a key role. In the tabling and wording of new law, procedures such as the House discharge petition process (the process of bringing a bill onto the floor without a committee report or mandatory consent from its leadership) are so laborious and technical that committees, today, dominate the draftsmanship and honing of the detail of many bills laid before Congress. Of the 73 discharge petitions submitted to the full House from 1995 through 2007, only one was successful in securing a definitive yea or nay vote for a bill. The growth in autonomy and overlap of committees has fragmented the power of the Senate and of the House. This dispersion of power may, at times, weaken the legislative branch relative to the other two branches of the federal government, the executive and the judiciary. In his often cited article History of the House of Representatives, written in 1961, American scholar George B. Galloway (1898–1967) wrote: "In practice, Congress functions not as a unified institution, but as a collection of semi autonomous committees that seldom act in unison." Galloway went on to cite committee autonomy as a factor interfering with the adoption of a coherent legislative program. Such autonomy remains a characteristic feature of the committee system in Congress today.
Тарих
1932 жылы реформа қозғалысы АҚШ Өкілдер палатасындағы петицияларды қарау үшін қажетті қол қою санын конституциялық көпшіліктен, яғни 218-ден уақытша 145-ке дейін, палата мүшелерінің жартысынан үштен біріне дейін азайтты. Бұл реформа 1935 жылы палата ішіндегі олигархия бастаған қарсы шабуылда күшін жойды. Осылайша, Ұлы депрессия дәуірі Өкілдер палатасының тұрақты комитеттерінің тәуелсіздігінде болған соңғы, бірақ қысқа мерзімді, жалпы өзгерістерді белгіледі. Қазіргі заманғы комитет құрылымы 1946 жылғы Заңнамалық қайта ұйымдастыру туралы заңнан бастау алады, ол комитет жүйесі алғаш құрылғалы бері тұрақты комитеттер жүйесінің алғашқы және ең ауқымды қайта құрылуы болып табылады. 1946 жылғы заң бойынша Өкілдер палатасы комитеттерінің саны 48-ден 19-ға, ал Сенат комитеттерінің саны 33-тен 15-ке дейін азайтылды. Барлық комитеттердің құзыреті тиісті палаталардың регламенттерінде заңдастырылды, бұл көптеген қолданыстағы комитеттерді біріктіруге немесе таратуға және құзыреттілік қақтығыстарын азайтуға көмектесті. 1993 жылы комитет жүйесінің саясатын және тарихын талдау үшін құрылған уақытша комитет – Конгресс ұйымы жөніндегі бірлескен комитет, 1946 жылғы заң комитет жүйесін оңайлатуға үлкен үлес қосса да, кез келген комитетте рұқсат етілген кіші комитеттердің санын шектемегенін анықтады. Бүгінде АҚШ Өкілдер палатасының регламенттері әдетте әрбір толық комитетті бес кіші комитетке дейін шектейді, бірақ Қаржы комитеті (12 кіші комитет), Қарулы күштер комитеті (7), Сыртқы істер комитеті (7) және Көлік және инфрақұрылым комитеті (6) бұл ережеден тыс. АҚШ Сенатында кіші комитеттердің санына шектеулер жоқ. Конгресс комитет жүйесін реформалау және жақсарту жолдары туралы талдау мен ұсынымдар жасау үшін бірнеше уақытша комиссиялар құрды. Мысалы, 1970 жылғы Заңнамалық қайта ұйымдастыру туралы заң Конгрестің жұмысын ашық етуге, шешім қабылдау қабілетін күшейтуге және оппозицияның құқықтарын арттыруға бағытталған одан әрі реформаларға әкелді. 1970 жылғы заң Өкілдер палатасы комитетінің жалпы отырысындағы дауыс беруді жазбаға алуды қамтамасыз етті; оппозициялық партия комитет мүшелеріне тыңдау күнінде өз куәгерлерін шақыруға рұқсат берді; Сенаттың ардагерлер істері жөніндегі комитеті құрылды; және екі заңнамалық қолдау агенттігінің – Конгресс зерттеу қызметі мен Бас есептік палатаның зерттеу мүмкіндіктері күшейтілді. 1994 жыл мен 2014 жыл аралығында комитеттердегі штат қызметкерлерінің саны 35 пайызға азайтылды. Өкілдер палатасында өткізілген тыңдаулардың саны 1970-ші жылдары жылына 6000-нан 1994 жылы 4000-қа дейін, ал 2014 жылы 2000-нан сәл астамға дейін төмендеді.
In 1932, a reform movement temporarily reduced the number of signatures required on discharge petitions in the U. S. House of Representatives from a constitutional majority of 218 down to 145, i. e., from one half to one third of the House membership. This reform was abolished in a 1935 counterattack led by the intra House oligarchy. Thus the era of the Great Depression marks the last across the board change, albeit a short lived one, in the autonomy of House standing committees. The modern committee structure stems from the Legislative Reorganization Act of 1946, the first and most ambitious restructuring of the standing committee system since the committee system was first developed. The 1946 act reduced the number of House committees from 48 to 19 and the number of Senate committees from 33 to 15. Jurisdictions of all committees were codified by rule in their respective chambers, which helped consolidate or eliminate many existing committees and minimize jurisdictional conflicts. The Joint Committee on the Organization of Congress, a temporary committee established in 1993 to conduct a policy and historical analysis of the committee system, determined that while the 1946 Act was instrumental in streamlining the committee system, it did fail to limit the number of subcommittees allowed on any one committee. Today, Rules in the U. S. House of Representatives generally limit each full committee to five subcommittees, with the exception of Appropriations (12 subcommittees), Armed Services (7), Foreign Affairs (7), and Transportation and Infrastructure (6). There are no limits on the number of subcommittees in the U. S. Senate. Congress has convened several other temporary review committees to analyze and make recommendations on ways to reform and improve the committee system. For example, the Legislative Reorganization Act of 1970 led to further reforms to open Congress to further public visibility, strengthen its decision making capacities, and augment minority rights. The 1970 Act provided for recorded teller votes in the House's Committee of the Whole; allowed minority party committee members to call their own witnesses during a day of hearings; established the Senate Committee on Veterans' Affairs; and enhanced the research capabilities of two legislative support agencies: the Congressional Research Service and the General Accounting Office. Between 1994 and 2014, overall committee staffing was reduced by 35 percent. The number of hearings held in the House declined from 6,000 hearings per year in the 1970s, to about 4,000 hearings in 1994, and to just over 2,000 hearings in 2014.
Сенат комитеттері
Сенаттың бірінші комитеті 1789 жылғы 7 сәуірде Сенаттың ішкі регламентін жасау үшін құрылды. Сол алғашқы жылдары Сенат бүкіл Сенатқа есеп беретін уақытша комиссиялармен жұмыс істеді, ал Сенат комиссиялардың құзыреті мен құрамын толыққанды бекітетін. Бұл жүйе үлкен икемділікті қамтамасыз етті, себебі бір комиссия тиімсіз болса, оның орнына жаңасы құрылатын. Сенат заң жобаларына немесе президенттік тағайындауларға қатысты мәселелерді комиссия қарауына жібермей де қалай берді. Бастапқы комиссиялар әдетте күнделікті мәселелер үшін үш мүшеден, ал маңызды мәселелер үшін бес мүшеден тұратын. Бірінші Конгресс кезінде құрылған ең ірі комиссия он бір мүшеден тұратын және президент пен вице-президенттің жалақысын белгілеу үшін құрылған. Сондай-ақ, бірінші сессияда Сенаттың барлық мүшелері екі ірі комиссияға бөлінді: сенаторлардың жартысы федералды сот жүйесін құру туралы заңдарды әзірлеуге, ал қалған жартысы АҚШ-қа қарсы қылмыстар үшін жазаны анықтауға жауапты болды. Бұл жүйе тиімді болмады, сондықтан 1816 жылы Сенат әрқайсысы бес мүшеден тұратын 11 тұрақты комиссияның ресми жүйесін қабылдады. Осы комиссиялардың үшеуі – Қаржы, Сыртқы қатынастар және Әділет комитеттері – қазіргі күні көбінесе өзгеріссіз сақталған, ал қалғандарының функциялары кейінгі комиссияларға айналды. Осы жаңа жүйе енгізілгеннен кейін комиссиялар тұрақты заңнамалық міндеттерін орындаумен қатар, ұзақ мерзімді зерттеулер мен тергеулер жүргізе алды. Сенат тарихы жөніндегі кеңсесінің мәлімдемесіне сәйкес, «уақытша емес, тұрақты комиссияларға көшудің маңыздылығы сол кезде толыққанды сезілмеген болуы мүмкін». Сенаттың жауапкершілігі артып, комиссиялар палатаға тек техникалық көмек көрсетумен ғана шектеліп қалмай, Сенаттың негізгі саясатты қалыптастыру органына айналды. 1906 жылы Сенат 66 тұрақты және арнайы комиссияны ұстады – көпшілік партиясының мүшелерінен сегіз комиссияға артық. Комиссиялардың көп саны және төрағаларын тағайындау тәсілі олардың көпшілігі Сенаттың алғашқы тұрақты кеңсе ғимараты – Рассел Сенаты кеңсе ғимаратын алғанға дейін кеңсе кеңістігін ұсыну үшін ғана құрылғанын көрсетеді. Комиссиялардың саны көп болғандықтан, Висконсин штатының сенаторы Роберт Ла Фолеттке Вашингтондағы Потомак өзенінің жағалауының жағдайын зерттеу комиссиясының төрағасы тағайындалды. Ла Фолетттің айтуынша, ол «Потомак өзенінің барлық жағалауын тазалау туралы бірден ойларға келді. Бірақ кейін комиссияның тарихында ешқашан қарау үшін заң жобасы ұсынылмағанын және ешқашан отырыс өткізбегенін анықтады». 1920 жылы Конгресс анықтамалығы атқарушы органдардағы пайдасыз қағаздарды тарату комитеті сияқты 80-ге жуық комиссияны тізімдеді. 1920 жылдың 27 мамырында Рассел Сенаты кеңсе ғимараты ашылды және Сенаттың барлық мүшелеріне жеке кеңселер берілгеннен кейін Сенат 42 комиссияны таратып жіберді. Бүгінде Сенат 21 комиссиямен (16 тұрақты және 5 арнайы) жұмыс істейді. Алайда, бұл арнайы комиссиялар тұрақты сипатқа ие және Сенат регламентіне сәйкес тұрақты комиссиялар ретінде қарастырылады.
The first Senate committee was established April 7, 1789, to draw up Senate rules of procedure. In those early days, the Senate operated with temporary select committees, which were responsive to the entire Senate, with the full Senate selecting their jurisdiction and membership. This system provided a great deal of flexibility, as if one committee proved unresponsive, another could be established in its place. The Senate could also forgo committee referral for actions on legislation or presidential nominations. These early committees generally consisted of three members for routine business and five members for more important issues. The largest committee established during the 1st Congress had eleven members, and was created to determine salaries of the president and vice president. Also in the first session, the entire membership of the Senate was divided into two large committees, with half the senators on the committee to prepare legislation establishing the federal judiciary and the other half on the committee to define the punishment of crimes against the United States. This system proved ineffective, so in 1816 the Senate adopted a formal system of 11 standing committees with five members each. Three of those committees, the Finance, Foreign Relations and the Judiciary Committees exist largely unchanged today, while the duties of the others have evolved into successor committees. With the advent of this new system, committees are able to handle long term studies and investigations, in addition to regular legislative duties. According to the Senate Historical Office, "the significance of the change from temporary to permanent committees was perhaps little realized at the time." With the growing responsibilities of the Senate, the committees gradually grew to be the key policy making bodies of the Senate, instead of merely technical aids to the chamber. By 1906, the Senate maintained 66 standing and select committees—eight more committees than members of the majority party. The large number of committees and the manner of assigning their chairmanships suggests that many of them existed solely to provide office space in those days before the Senate acquired its first permanent office building, the Russell Senate Office Building. There were so many committees that freshman Senator Robert La Follette of Wisconsin was assigned chairmanship of the Committee to Investigate the Condition of the Potomac River Front at Washington. According to La Follette, he "had immediate visions of cleaning up the whole Potomac River front. Then [he] found that in all its history, the committee had never had a bill referred to it for consideration, and had never held a meeting." In 1920, the Congressional Directory listed nearly 80 committees, including the Committee on the Disposition of Useless Papers in the Executive Departments. By May 27, 1920, the Russell Senate Office Building had opened, and with all Senate members assigned private office space, the Senate quietly abolished 42 committees. Today the Senate operates with 21 committees (16 standing and 5 select). These select committees, however, are permanent in nature and are treated as standing committees under Senate rules.
Палата комитеттері
1789 жылғы 2 сәуірде алғашқы палата комитеті «тұрақты ережелерді және іс жүргізу тәртібін дайындау және есеп беру» үшін, сондай-ақ осы ережелерді сақтауға арналған қару-жарақ сержантының міндеттерін анықтау үшін тағайындалды. Палатаның қажеттілігіне қарай, уақытша комитеттер құрылып, нақты мәселелерді Палатаның жалпы отырысына қарау үшін жіберілді. Палата заң шығару мәселелерінің көп бөлігін қарау үшін негізінен Толық құрамды комитетке сүйенді. Палатаның кейбір мәселелер бойынша толыққанды кеңес алу қажеттігіне байланысты, кең өкілеттіктерге ие нақты комитеттер құрылды. 1789 жылғы 29 сәуірде «тауарлар мен салық түсімінен таза пайданы бағалауды дайындау және есеп беру» үшін үш мүшеден тұратын алғашқы комитет құрылды. 1789 жылғы 24 шілдеде Қазынашылық департаментін құру туралы пікірсайыс кезінде Қазынашылық және қаражат комитеті құрылды. Бұл жаңа департаментке кірістер жөніндегі ұсыныстарға қатысты тым көп билік беру мүмкіндігіне байланысты болды. Палата бұл мәселені қарау үшін комитет құрудың тиімдірек боларын сезінді. Бұл алғашқы Қазынашылық және қаражат комитеті 11 мүшеден тұратын және бар болғаны екі ай бойы жұмыс істеді. Кейіннен 1801 жылы ол тұрақты комитетке айналды, және ол әлі күнге дейін осы мәртебеде сақталып келеді.
The first House committee was appointed on April 2, 1789, to "prepare and report such standing rules and orders of proceeding" as well as the duties of a Sergeant at Arms to enforce those rules. Other committees were created as needed, on a temporary basis, to review specific issues for the full House. The House relied primarily on the Committee of the Whole to handle the bulk of legislative issues. In response to the House's need for more detailed advice on certain issues, more specific committees with broader authority were established. One of the first—a three member committee "to prepare and report an estimate of supplies and of nett [sic] produce of the impost"—was established on April 29, 1789. The Committee on Ways and Means followed on July 24, 1789, during a debate on the creation of the Treasury Department over concerns of giving the new department too much authority over revenue proposals. The House felt it would be better equipped if it established a committee to handle the matter. This first Committee on Ways and Means had 11 members and existed for just two months. It later became a standing committee in 1801, a position it still holds today.
Комитетті тағайындау тәртібі
Сенат комитеттерінің мүшелерін ресми түрде Сенаттың барлық құрамы тағайындайды, ал Палата комитеттерінің мүшелерін ресми түрде Палатаның барлық құрамы тағайындайды, бірақ мүшелерді таңдау ісін саяси партиялар жүзеге асырады. Әдетте, әр партия жеке мүшелерінің тілектерін ескереді және оларды қызмет ету мерзіміне қарай басымдыққа қояды. Сенатта әр партияға комитеттердегі орындар Сенаттағы партияның жалпы күшіне пропорционалды түрде бөлінеді. Палатаның көптеген комитеттеріндегі мүшелік те партияның Палатадағы күшіне шамамен сәйкес келеді, бірақ екі маңызды ерекшелік бар: Палата Ережелері комитетінде көпшілік партия он үш орынның тоғызын иеленеді; ал Палата Этика комитетінде әр партиядан тең саны мүшелер болады. Әр комитетте көпшілік партияның өкілі төраға болып сайланады, ал азшылық партияның өкілі – аға мүше болып тағайындалады. Бірақ Сенат комитеттерінде аға азшылық мүшесі төрағаның орынбасары деп аталады: Сенаттың Ассигнациялар комитеті, Сенаттың Үндістер ісі жөніндегі комитеті, Сенаттың Этика жөніндегі арнайы комитеті және Сенаттың Қаржылық барлау жөніндегі арнайы комитеті. Әр комитеттің төрағалары мен аға мүшелерін де саяси партиялар сайлайды. АҚШ Өкілдер палатасы комитеттеріне 92, 93, 97, 98, 100 және 101-ші Конгрестерден жіберілген өтініш хаттарын талдау көрсетті, комитетке тағайындалуды іздеген мүшелердің ең көп кездесетін себептері – бұрынғы кәсіби тәжірибе, географиялық факторлар және сайлау науқанымен байланысты мәселелер болды, осы ретпен. Хаттардағы негіздемелердің шамамен 80 пайызы осы үш санаттың біріне жатты. Палатаның Қарулы Күштер комитетіне тағайындалуды сұраған мүшелердің сайлау округтерінде әскери құрылымдардың көп болуы байқалды, ал Палатаның Ішкі істер комитетіне тағайындалуды сұраған мүшелер көбінесе халық тығыздығы төмен және мемлекеттік меншіктегі жерлердің көп болуымен ерекшеленетін аймақтардан шыққан.
The appointment of Senate committee members is formally made by the whole Senate, and the whole House formally appoints House committee members, but the choice of members is actually made by the political parties. Generally, each party honors the preferences of individual members, giving priority on the basis of seniority. In the Senate, each party is allocated seats on committees generally in proportion to its overall strength in the Senate as a whole. Membership on most House committees are also in rough proportion to the party's strength in the House as a whole, with two major exceptions: on the House Rules Committee, the majority party fills nine of the thirteen seats; and on the House Ethics Committee, each party has an equal number of seats. In each committee, a member of the majority party serves as its chairperson, while a member of the minority party serves as its ranking member. Four Senate committees instead refer to the ranking minority member as vice chairperson: the Senate Committee on Appropriations, the Senate Committee on Indian Affairs, the Senate Select Committee on Ethics, and the Senate Select Committee on Intelligence. The chairpersons and ranking members in each committee are also elected by the political parties. An analysis of U. S. House of Representative committee request letters from the 92nd, 93rd, 97th, 98th, 100th, and 101st Congresses showed that the most common justifications raised by members seeking a committee assignment were prior professional experience, geography, and electoral considerations, in that order. About 80 percent of justifications in the letters fell into one of these three categories. Members who request an assignment to the House Armed Services Committee tend to have a greater military presence in their district, while members requesting assignment to the House Interior Committee generally tend to come from sparsely populated areas with more land held in public trust.
Комитеттердің түрлері
Комитеттердің негізгі үш түрі бар: тұрақты, таңдамалы немесе арнайы, және бірлескен. Конференциялық комитет – екі палатаның (Қарулар палатасы мен Сенаттың) ұқсас, бірақ бәсекелес заң жобаларының нұсқалары арасындағы келіспеушіліктерді шешу үшін құрылған, уақытша бірлескен комитет. Конференциялық комитеттер екі палатаның ұстанымдары арасындағы компромисс ұсыныстарын жасайды, олар толық Қарулар палатасы мен Сенаттың бекітуіне ұсынылады. Конференциялық комитеттерден басқа, көптеген бірлескен комитеттер тұрақты болып табылады. Алайда, нақты мәселелерді қарау үшін уақытша бірлескен комитеттер де құрылған (мысалы, Америка Азамат соғысы кезіндегі Соғыс жүргізу жөніндегі бірлескен комитет және президенттік және вице-президенттік қызметке кірісу рәсімдерін ұйымдастыру үшін құрылған Қызметке кірісу рәсімдері жөніндегі бірлескен комитет).
There are three main types of committees—standing, select or special, and joint. A conference committee is an ad hoc joint committee formed to resolve differences between similar but competing House and Senate versions of a bill. Conference committees draft compromises between the positions of the two chambers, which are then submitted to the full House and Senate for approval. Apart from conference committees, most joint committees are permanent. But temporary joint committees have been created to address specific issues (such as the Joint Committee on the Conduct of the War during the American Civil War, and a Joint Committee on Inaugural Ceremonies to manage presidential and vice presidential inaugurations).