Кіріспе
Онтарионың 19-шы премьер-министрі Франк Стюарт Миллер (14 мамыр 1927 – 21 шілде 2000) – 1985 жылы төрт ай бойы Онтарионың 19-шы премьер-министрі қызметін атқарған канадалық саясаткер. Ол 1971 жылы Онтарио заң шығару жиналысына прогрессивті консерватор ретінде Орталық Онтариодағы Мускока сайлау округінен сайланды. Миллер премьер-министр Билл Дэвис кабинетінде бірнеше лауазымда, оның ішінде Денсаулық сақтау министрі және Табиғи ресурстар министрі болып қызмет етті. Сондай-ақ ол Онтарионың қазынашысы болып бес жыл жұмыс істеді. 1985 жылы Дэвис отставкаға кететінін жариялағанда, Миллер партия төрағалығына үміткер болып, тағы үш үміткерден басым түсті. 1985 жылдың ақпанында ол Онтарио тарихындағы ең ірі кабинетті – 33 министрден тұратын кабинетті құрды. Миллер дереу сайлау шақырып, ол 2 мамырда өтті. Оның партиясы 18 орын жоғалтты, бірақ 52 орынмен көпшілік орындарды сақтап қалды. Ол азшылық үкіметін құрды, ол екі айдан кем уақытқа созылды. Дэвид Петерсон басқаратын либералдар мен Боб Рей жетекшілік ететін Жаңа демократтар бейресми коалиция құрып, 26 маусымдағы сенімсіздік дауысында үкіметті жеңді. Миллер бастапқыда оппозиция жетекшісі қызметінде қалды, бірақ көп ұзамай осы лауазымнан бас тартты. Провинциялық саясаттан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Миллер Мускокаға оралды және Мускока округінің төрағасы болды. Ол 2000 жылы Онтарио штатының Брейсбридж қаласында қайтыс болды.
Frank Stuart Miller (May 14, 1927 – July 21, 2000) was a Canadian politician who served as the 19th premier of Ontario for four months in 1985. He was elected to the Legislative Assembly of Ontario in 1971 as a Progressive Conservative member of the central Ontario riding of Muskoka. He served in the cabinet of Premier Bill Davis in several portfolios including Minister of Health and Minister of Natural Resources. He also served five years as the Treasurer of Ontario. When Davis announced his pending resignation in 1985, Miller vied for the leadership of the party and won over a slate of three other candidates. In February, 1985, he formed a cabinet of 33 ministers which was the largest cabinet in Ontario's history. Miller quickly called an election which was held on May 2. His party lost 18 seats but still held the most seats with 52. He formed a minority government, which lasted less than two months, when the Liberals under David Peterson and the New Democrats led by Bob Rae formed an unofficial coalition and defeated the government on a confidence motion on June 26. Initially Miller stayed on as leader of the opposition, but resigned shortly after. Upon retirement from provincial politics, Miller moved back to Muskoka where he became chairman of the District of Muskoka. He died in 2000 in Bracebridge, Ontario.
Өмірбаян
Миллер Торонто қаласында Маргарет Стюарт МакКин мен Перси Франк Миллердің ұлы болып дүниеге келді. Ол Торонтодағы Оукуд орта мектебінде, содан кейін Монреальдегі МакГилл университетінде инженерлік мамандығын бітірді. Ол кәсіби инженер, автокөлік сатушы және демалыс орындарының иесі ретінде сәтті мансапқа ие болды.
Саясат
1967 жылы Миллер Брейсбридж қалалық кеңесінің мүшесі болып сайланды және 1970 жылға дейін қызмет етті. 1971 жылғы Онтарио провинциялық сайлауында ол Мускока округінен Онтарио заңнамалық ассамблеясына прогрессивті консерватор ретінде кандидат болып түсті және сайланды. Ол 1975, 1977, 1981 және 1985 жылғы сайлауларда қайта сайланды. 1974 жылдың 26 ақпанында ол премьер-министр Уильям Дэвистің үкіметінде Денсаулық сақтау министрі болып тағайындалды. 1975 жылғы сайлаудан кейін ол бірнеше шағын ауруханаларды жабуды және қалалық қызметтерді біріктіруді жоспарлады, бірақ үкіметтің қарсылығына байланысты бұл жоспардан бас тартты. Осы кезеңде ол жүрек талмасына ұшырады. 1977 жылдың 3 ақпанындағы кабинет алмасудан кейін Миллер Табиғи ресурстар министрі болды. 1978 жылдың 16 тамызында ол Қазынашы және Экономика министрі болып тағайындалды. Қазынашы ретінде ол 1981 жылы Дэвис үкіметінің Suncor компаниясын сатып алуына қарсы болды және бұл мәселе бойынша отставкаға кетуді қарастырды. 1983 жылдың 6 шілдесіндегі тағы бір кабинет алмасудан кейін ол Өнеркәсіп және сауда министрі болып тағайындалды. 1983 жылы ол 1983 жылғы бюджет салтанатына қатты тартан пиджак киіп келіп көзге түсті. Кейбір журналистер оны Онтарионың ауылдық өткенінің символы ретінде бейнеледі, сондай-ақ провинциядағы ұрпақ және демографиялық өзгерістерге қарама-қарсы тұрғандай болды. Партияның жетекші ұйымдастырушысы Хью Сегал кейінірек бұл пиджактың көптеген жаңа сайлаушыларды жібергенін мойындады.
Партия басшылығы және Премьер-министр
Дэвис зейнеткерлікке шыққаннан кейін Миллер 1985 жылғы қаңтарда өткен басшылық конференциясында Прогрессивті консервативті партияның төрағалығы үшін Ларри Гроссманды, Рой Макмертриді және Деннис Тимбреллді жеңіп алды. Дэвис және оның ізашары Джон Робартс «қызыл торилер» деп есептелді және мемлекеттік инвестицияларды арттырып, мемлекеттік секторды кеңейткен прогрессивті басқаруды жүзеге асырды. Олардың басшылығымен Онтарио торилері көбінесе либералдардан солға қарай жылжығандай көрінді. Миллердің өзі, керісінше, Онтарионың ауылдық аймақтарындағы партияның әлеуметтік консерваторлар негізіне көбірек ұқсады. 1985 жылдың 8 ақпанында Дэвис ресми түрде қызметтен кеткеннен кейін Миллер премьер-министр болды. Миллердің жеңісі Прогрессивті консервативті партияда жарылыстарға әкеп соқты және ол партияның жоғары лауазымды қызметкерлері арасында тәртіпті сақтауда қиындықтарға тап болды. 1985 жылдың ақпан айында Миллер өзінің алғашқы кабинетін жариялады, онда портфелі жоқ 7 министр бар, жалпы саны 33 мүшеден тұрады. Кабинеттің үлкендігі Миллердің тартымды, тиімді үкімет туралы айтқан сөздеріне қайшы келді. Дэвид Питерсон оны «осы провинция тарихындағы ең ірі, ең ауыр салмақты кабинет» деп атады.
1985 жылғы сайлау
Миллер 1985 жылғы мамыр айында сайлау шақырып, оның Прогрессивті консервативтер партиясы сауалнамаларда шамамен 55% қолдауға ие болды (екі оппозициялық партиямен салыстырғанда, олардың көрсеткіші 20-ға жуық пайызды құрады). Ол Либералдық партияның лидері Дэвид Петерсонмен және Жаңа демократиялық партияның лидері Боб Реймен теледебат өткізуге келіспегені үшін сынға ұшырады. Бұл шешімнің Миллердің халық арасындағы беделін түсіргені айтылады. Оның жағдайын Дэвис қабылдаған, католиктік жеке мектептерге мемлекеттік қаржыландыруды 13-сыныпқа дейін ұзарту туралы шешім одан әрі қиындатты, осы шешімді жүзеге асыру Миллерге жүктелді. Бұл саясат заң шығарушы органдағы барлық партиялардың қолдауына ие болғанымен, Торилердің дәстүрлі ауылдық протестанттық базасындағы кейбір адамдарға ұнамады. Көптеген консерватор сайлаушылар осы мәселеге соншалықты ашуланып, сайлау күні үйлерінде қалды. Сайлауда либералдар халықтың дауысының шамалы басымдығын жеңіп алды. Алайда, сол кезде ауылдық аймақтар Заң шығарушы Ассамблеяда артық өкілдікке ие болды, бұл Миллерге қайта сайлануға мүмкіндік берді. Бірақ Торилердің үкіметі азшылыққа айналды, онда Торилер либералдардан тек төрт орынмен көп болды және көпшілікке жету үшін 11 орын жетіспеді. 25 орынға ие болған ЖДП (Жаңа демократиялық партия) билік тепе-теңдігін ұстады.
Азшылық үкімет және жеңіліс
Екі тараппен бірнеше апталық келіссөздерден кейін, НДП Питерсонмен либералдық азшылық үкіметін қолдау туралы келісімге келді. Осы келісімге сәйкес, Рей Миллер үкіметіне сенімсіздік білдіретін ұсыныс енгізді, ол қабылданды. Либералдық-НДП келісімінің нәтижесінде, генерал-губернатор Джон Блэк Эйрд Петерсоннан үкімет құруды сұрады. Миллер 1985 жылғы 26 маусымда премьер-министр қызметінен ресми түрде кетті, бұл Онтариодағы 42 жылдық прогрессивті консервативтік үкіметтің аяқталуын білдірді. Содан кейін Миллер прогрессивті консервативтік партияның төрағасы лауазымынан кетті. 1985 жылғы қарашада өткен лидерлік конференцияда оның орнына Ларри Гроссман келді. Миллер 1986 жылдың басында партия төрағасы және оппозиция жетекшісі лауазымынан ресми түрде отставкаға кетті. Осыдан кейін ол заң шығарушы органның жұмысына аз ғана қатысты және 1987 жылы қайта сайлануға түспеді.
Кейінгі өмірі
Заң шығарушы органнан кеткеннен кейін Миллер кейіннен Мускока округінің төрағасы болды. Торилер 1995 жылғы сайлауға дейін Онтариода билікке қайта оралмады, сол кезде Миллер бұрын Табиғи ресурстар министрі ретінде кабинетіне шақырған Майк Харрис премьер-министр болды. Миллер жеке өмірге қайтып, 2000 жылы қайтыс болды. Оның ұлы Норм Миллер 2001 жылы провинциялық саясатқа қатысып, Эрни Ивс мандатын тастағаннан кейін Парри-Саунд – Мускока сайлау округінде өткен қосымша сайлауда жеңіске жетті.