Австрияның Виллендорф Венерасы – б.з.д. 29,500 жыл бұрын жасалған ежелгі мүсін. Қазір Вена табиғат тарихы мұражайында сақтаулы. Палеолит дәуірінен қалған мұра.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық Венера мүсіні
Austrian Venus figurine
Виллендорф Венерасы – шамамен 29 500 жыл бұрын жасалған деп есептелетін Венера мүсіні. Ол 1908 жылдың 7 тамызында Жозеф Шомбати, Юго Обермайер және Жозеф Байер жүргізген археологиялық қазба жұмыстарынан табылған. Мүсінді Иоганн Веран немесе Йозеф Верам атымен белгілі жұмысшы тапқан. Ол бұл аймаққа тән емес оолиттік әк тастан қашалған және қызыл охрамен боялған. Қазіргі таңда ол Австрияның Вена қаласындағы Табиғат тарихы мұражайында сақталуда.
The Venus of Willendorf is an Venus figurine estimated to have been made around 29,500 years ago. It was recovered on August 7, 1908 from an archaeological dig conducted by Josef Szombathy, Hugo Obermaier, and Josef Bayer at a Paleolithic site near Willendorf, a village in Lower Austria. The figurine was found by a workman named either Johann Veran or Josef Veram and is carved from an oolitic limestone that is not local to the area, and tinted with red ochre. It is in the Natural History Museum in Vienna, Austria .
Кездесу
Бұл мүсін 33 000 және 20 000 жыл бұрын пайда болған Жоғарғы Палеолиттің Граветт индустриясымен байланысты. Мүсіннің өзі шамамен 25 000 жыл бұрын жерге қалған деп есептеледі, бұл оны қоршаған қабаттардың радиокөміртектік жасына негізделген. Венераның шығу тегі, жасалу әдісі немесе мәдени маңызы туралы өте аз мәлімет бар; алайда, бұл Палеолит Еуропасынан сақталған көптеген "Венера мүсіндерінің" бірі. Мүсіннің жасалу мақсаты көптеп талқыланады. Басқа ұқсас мүсіндер сияқты, оның аяқтары болмаған және өздігінен тұра алмайтын, бірақ жұмсақ топыраққа бекітілген болуы мүмкін. Оның құнарлылық пен бала туумен байланысты дене мүшелері ерекше атап көрсетілген, соның салдарынан кейбір зерттеушілер Виллендорф Венерасы мен оған ұқсас мүсіндер құнарлылық қасиеттері бар қасиетті әйелдер бейнесі ретінде қолданылған болуы мүмкін деп санайды. Кэтрин МакКойд пен Лерой МакДермот мүсіндерді әйелдердің өз бейнесі ретінде жасағанын болжайды. Бұл теория мүсіндердің пропорцияларының әйелдердің дене пропорцияларына қарағанда, олар төмен қарап тұрғанда қалай көрінетінімен сәйкес келеді, бұл осы кезеңде денелерін көрудің жалғыз тәсілі болған. Олардың пікірінше, мүсіншілердің айнасы болмағандықтан, мүсіндерде бет-әлпеттің болмауына себеп осы болуы мүмкін. Бұл пікірді Калифорния университетінің антропологы Майкл С. Биссон сынға алды, ол палеолиттік адамдар үшін су тобырлары мен шұңқырлар оңай қол жетімді табиғи айналар болғандығын атап өтті.
The figure is associated with the Upper Paleolithic Gravettian industry, which dates to between 33,000 and 20,000 years ago. The figure itself is estimated to have been left in the ground around 25,000 years ago, based on radiocarbon dates from the layers surrounding it. Very little is known about the Venus origin, method of creation, or cultural significance; however, it is one of numerous "Venus figurines" surviving from Paleolithic Europe. The purpose of the carving is the subject of much speculation. Like other similar sculptures, it probably never had feet, and would not have stood on its own, although it might have been pegged into soft ground. Parts of the body associated with fertility and childbearing have been emphasized, leading some researchers to believe that the Venus of Willendorf and similar figurines may have been used as fertility goddesses. Catherine McCoid and LeRoy McDermott hypothesize that the figurines may have been created as self portraits by women. This theory stems from the correlation of the proportions of the statues to how the proportions of women's bodies would seem if they were looking down at themselves, which would have been the only way to view their bodies during this period. They speculate that the complete lack of facial features could be accounted for by the fact that sculptors did not own mirrors. This reasoning has been criticized by University of California anthropologist Michael S. Bisson, who notes that water pools and puddles would have been readily available natural mirrors for Paleolithic humans.
Тастың қайнар көзі
2022 жылы жарияланған зерттеулер көрсеткендей, қолданылған оолиттің ең жақын және ең мүмкін көзі Альп тауларының ар жағында, Италияның солтүстігінде, Гарда көліне жақын орналасқан. Аз ғана мүмкіндік бар, ол Украинаның шығысындағы бірнеше шақырым жерден келген болуы мүмкін.
Research published in 2022 indicates that the closest and most likely source of the oolite used is on the other side of the Alps in northern Italy, near Lake Garda. A lesser possibility is that it came from a site in eastern Ukraine some away.