Wabash, St. Louis & Pacific Railway Co. v. Illinois
Wabash дүрлігі (1886) – АҚШ Жоғарғы Сотының штаттардың мемлекетаралық сауданы бақылау құқығын шектеген маңызды шешімі. ICC құрылуына әкелді. Заң, тарих.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уабаш, Сент-Луис және Тынық мұхиты теміржол компаниясы Иллинойс штатына қарсы, 118 U.S. 557 (1886), сондай-ақ «Уабаш ісі» ретінде белгілі, штаттардың штатаралық сауданы бақылауға немесе оған кедергі келтіруге құқықтарын күрт шектеген Жоғарғы соттың шешімі болды. Бұл Мемлекетаралық сауда комиссиясының құрылуына себеп болды.
Wabash, St. Louis & Pacific Railway Company v. Illinois, 118 U. S. 557 (1886), also known as the Wabash Case, was a Supreme Court decision that severely limited the rights of states to control or impede interstate commerce. It led to the creation of the Interstate Commerce Commission.
Сот
Көпшіліктің пікірін судья Сэмюэл Миллер жазды, ал оған судьялар Стивен Филд, Джон Харлан, Уильям Вудс, Стэнли Мэтьюс және Сэмюэл Блэчфорд қосылды. Бас судья Моррисон Уэйт және судьялар Джозеф Брэдли мен Хорас Грей қарсы дауыс берді.
The majority's opinion was written by Justice Samuel Miller; joining him were associate justices Stephen Field, John Harlan, William Woods, Stanley Matthews, and Samuel Blatchford. Dissenting were Chief Justice Morrison Waite and associate justices Joseph Bradley and Horace Gray.
Іс
1886 жылғы 14 сәуірде іс талқыланды, 1886 жылғы 15 сәуірде қарастырылды және 1886 жылғы 25 қазанда 6-3 дауыспен шешім қабылданды. Сот судьясы Миллер сот шешімін жазды, судьялар Филд, Харлан, Вудс, Мэттьюс және Блэтчфорд келісті; судьялар Брэдли және Грей, бас судья Уэйтпен бірге қарсы дауыс берді. «Уабаш» ісінде Конституцияның экспорттық салықтар туралы бабы (I бап, 9-тармақ) мемлекетаралық саудаға «түрақты» жүктемелерге рұқсат бермеді; алайда, «жайындама» жүктемелерге Сауда бабы бойынша рұқсат етілді. Бұл стандарт «Кули мен Уордендер кеңесі» (1852) ісінде бекітілді.
The case was argued on April 14, 1886 April 15, 1886 and was decided on October 25, 1886, by vote of 6 to 3. Associate Justice Miller wrote for the Court with Associate Justices Field, Harlan, Woods, Matthews, and Blatchford concurring; Associate Justices Bradley and Gray, along with Chief Justice Waite, dissented. In Wabash, "direct" burdens on interstate commerce were not permitted by the Export Tax Clause of the Constitution (Article I, Section 9); however, those "indirect" burdens were permitted under the Commerce Clause. This was a standard enacted in Cooley v. Board of Wardens (1852).
Шешімнің әсері
Уабаш шешімі 1887 жылы алғашқы заманауи реттеуші мекеменің, Мемлекетаралық сауда комиссиясының құрылуына себеп болды. Ол "тікелей" пен "жай indirect" арасындағы айырманы түсіндірді (бірақ бұл қағида 1930 жылдары қолданудан шығарылды). Бұл, үкіметтің бұрын штаттарға жүктелген экономикалық мәселелерге жауапкершілікті қабылдаған алғашқы мысалдарының бірі еді.
The Wabash decision led to the creation in 1887 of the first modern regulatory agency, the Interstate Commerce Commission. It clarified the "direct" v. "indirect" test (though this doctrine was abandoned in the 1930s). It was one of the first instances in government assuming responsibility for economic affairs that had previously been delegated to the states.