Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венгр аристократы және авантюрисі (1893–1951)
саясаткер
Hungarian aristocrat and adventurer (1893–1951)
the politician
Ласло Эде Алмаси де Зсаданьи және Тёрексентмиклос (zsadányi és törökszentmiklósi Almásy László Ede; 22 тамыз/3 қараша 1895 – 22 наурыз 1951) – венгр аристократы, автокөлік жүргізушісі, шөл зерттеушісі, ұшқышы, скауттар жетекшісі және спортшы. Ол Майкл Ондаатьедің «Англиялық науқас» романының (1992) және осы аттас фильмнің (1996) басты кейіпкерінің прототипі болды.
László Ede Almásy de Zsadány et Törökszentmiklós (zsadányi és törökszentmiklósi Almásy László Ede; ; 22 August/3 November 1895 – 22 March 1951) was a Hungarian aristocrat, motorist, desert explorer, aviator, Scout leader, and sportsman who served as the basis for the protagonist in both Michael Ondaatje's novel The English Patient (1992) and the movie adaptation of the same name (1996).
Өмірбаян
Алмаси Австрия-Мажарстан империясының Боростянке қаласында (Австрия, Бернштейн-им-Бургенланд) атақты Алмаси әулетінде (оның әкесі зоолог және этнограф Дьердь Алмаси) дүниеге келді. 1911 жылдан 1914 жылға дейін Англияның Истборн қаласындағы жеке үйde орналасқан Берроу мектебінде оқыды, онда оған Дэниел Уилер сабақ берді.
Almásy was born in Borostyánkő, Austria Hungary (Bernstein im Burgenland, Austria), into a famous Almásy család (his father was zoologist and ethnographer György Almásy), and, from 1911 to 1914, was educated at Berrow School, situated in a private house in Eastbourne, England, where he was tutored by Daniel Wheeler.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Алмаси ағасы Яношпен бірге 11-гусарлар полкіне қосылды. Алмаси сербтерге қарсы, содан кейін Шығыс майданында ресейліктермен шайқасты. 1916 жылы ол Австро-Венгрия императорлық және корольдік авиация әскерлеріне ауысты. 1918 жылдың наурыз айында Солтүстік Италияда ұшағы атып түсірілгеннен кейін, Алмаси соғыстың қалған уақытын ұшқыш-нұсқаушы ретінде өткізді.
During World War I, Almásy joined the 11th Hussars along with his brother János. Almásy saw action against the Serbs, and then the Russians on the Eastern Front. In 1916, he transferred to the Austro Hungarian Imperial and Royal Aviation Troops. After being shot down over Northern Italy in March 1918, Almásy served the remainder of the war as a flight instructor.
Соғыс аралық кезең
Соғыстан кейін Олмаси Англияның Истборн техникалық институтына оқуға оралды. 1921 жылдың қарашасынан 1922 жылдың маусымына дейін ол Истборн қаласындағы сол мекенжайда тұрды. Ол "Истборн" ұшақ клубының мүшесі болды. 1921 жылдан кейін Алмаси Австрияның Штейр автомобиль фирмасының өкілі ретінде Венгрияның Сомбатхей қаласында жұмыс істеді және Steyr түстерінде көптеген автокөлік жарыстарында жеңіске жетті. Ол бай досы, ханзада Антал Эстерхазиді Александриядан Хартумға дейін Steyr көлігімен бірге сапарға көндірді, содан кейін Диндер өзеніне аң аулау экспедициясына аттанды, мұндай ерлік бұрын ешқандай қарапайым автомобильмен орындалмаған еді. 1926 жылы Мысырдан Суданға, Ніл бойымен жасаған сапар оның өміріндегі шешуші кезең болды. Алмаси бұл аймаққа қызығушылық танытып, кейіннен көлік жүргізу және аң аулау үшін оралды. 1929 жылы ол екі Steyr жүк көлігімен шөл жағдайында Steyr көліктерін сынап көрсетті және алғашқы шөл экспедициясын басқарды. 1931 жылы Алмаси Каир–Кейптаун экспедициясының жетекшісі капитан Г. Малинспен келісім жасасты, олар Увейнат пен Солтүстік Суданға баратын жолдан бұрылып өтіп, Ливия шөлін әуеден зерттеуді жоспарлады. Оған граф Нандор Зичи де ілесіп келді. Олар 21 тамызда Будапешттегі Mátyásföldi әуежайынан Zichy бірнеше апта бұрын Англияда сатып алған De Havilland Gipsy Moth ұшағымен ұшып кетті. Төрт күннен кейін олар Алеппоның жанындағы дауылда апатқа ұшырады. Екеуі де тек сызаттармен аман қалды, бірақ ұшақ толығымен қирады. Сирия газеттері олардың қаза болғанын хабарлады, ал Малинс экспедициясы Каирден оларсыз кетіп қалды.
After the war, Almásy returned to join the Eastbourne Technical Institute, in East Sussex, England. From November 1921 to June 1922, he lodged at the same address in Eastbourne. He was a member of the pioneering Eastbourne Flying Club. After 1921, Almásy worked as a representative of the Austrian car firm Steyr Automobile in Szombathely, Hungary, and won many car races in the Steyr colours. He managed to persuade a wealthy friend, Prince Antal Eszterházy, to join him in driving a Steyr from Alexandria to Khartoum, before embarking on a hunting expedition to the Dinder River, a feat which had never before been accomplished by an ordinary automobile. The 1926 drive from Egypt to the Sudan along the Nile proved to be the turning point in his life. Almásy developed an interest in the area and later returned there to drive and hunt. He also demonstrated Steyr vehicles in desert conditions in 1929 with two Steyr lorries and led his first expedition to the desert. In 1931 Almásy made arrangements with a Cairo–Cape Town expedition, led by Captain G. Malins, to make a detour and accompany him to Uweinat and northern Sudan on what was planned to be the first exploration of the Libyan Desert by aeroplane. He was accompanied by Count Nándor Zichy. They took off from Mátyásföldi repülőtér in Budapest on 21 August in a De Havilland Gipsy Moth that had been purchased by Zichy in England a few weeks earlier. Four days later they crashed in a storm near Aleppo. Both survived with scratches only, but the aircraft was a total wreck. The Syrian papers reported them dead, and the Malins expedition left Cairo without them.
Ливия шөлін зерттеу
1932 жылы Алмаси Сер Роберт Клейтон, эскадрон басшысы Х. В. Г. Ж. Пендерел және Патрик Клейтонмен бірге «Құстар оазисі» деп аталатын аңызға толы Жерсураны табуға экспедиция ұйымдастырды. Экспедицияда екі автомобиль және Сер Роберт Клейтонға тиесілі De Havilland Gipsy Moth ұшағы пайдаланылды. Алмаси екі автомобильмен Куфра оазисіне барса, Сер Роберт пен Пендерел Гилф Кебир үстіртіндегі жасыл өсімдіктерге толы аңғарды тапты. Олар бұл аңғардың Жерсураның үш жасырын аңғарының бірі болуы мүмкін деп болжады. Алайда, автомобильмен аңғарға жету әрекеттері сәтсіз аяқталды. 1932 жылы Алмасидің демеушісі және саяхаттасы Сер Роберт Клейтон Гилф Кебирге 1932 жылғы көктемде жасаған экспедициядан кейін екі ай ішінде жұққан омыртқа полиомиелитінен қайтыс болды. («Ағылшын науқасы» фильмінде айтылғандай, ұшақ апатынан емес, шөлде жұққан инфекциядан. Бірақ Ист Клейтонның әйелі Дороти, сонымен қатар ұшқыш, 15 қыркүйекте Бруклендсте болған ерекше ұшақ апатынан қаза тапты.) Қиындықтарға қарамастан, Алмаси 1933 жылғы көктемге арналған тағы бір Жерсура экспедициясын ұйымдастырды, оның демеушісі шөл зерттеушісі, принц Камал әл-Дин Хусейн болды. Оған эскадрон басшысы Г. В. Г. Ж. Пендерел, австриялық жазушы Ричард Берман (псевдониммен Арнольд Холригель) және неміс операторы және фотографы қатысты. Бұл экспедиция өткен жылы ашылған аңғарға кіруге мүмкіндік берді, ал Куфра оазисіндегі Тибу тайпасының ақсақалдарынан алынған мәліметтер аңғарлардың Жерсура екенін растады. Кейіннен бұл экспедицияда Алмаси Вәди Талхқа (Жерсураның үшінші аңғарына) кірді, ал экспедицияның соңында Алмаси Лодовико ди Капориаккомен бірге Джебель Увеинаттағы Айн Дуаның тасқа салынған ежелгі суреттерін тапты. 1933 жылдың күзінде Алмаси тағы бір экспедицияға аттанды, оған белгілі неміс этнографы Лео Фробениус, оның көмекшісі және суретші Элизабет Паули (кейін Элизабет Дженсен) қатысты. Олар белгілі тасқа салынған тарихи алдындағы суреттерді көшіріп, каталогтады және Каркур Талх (Джебель Увеинат) және Гилф Кебирдегі Уди Сорадағы әйгілі Суарушылар үңгірінде көптеген жаңа жаңалықтар тапты. 1934 жылдың көктемінде Алмаси Египет Корольдік Автомобиль клубы ұйымдастырған экспедицияны Гилф Кебир мен Джебель Увеинатқа жетекшілік етті. Экспедиция Гилф Кебир үстіртіндегі оңтүстік ұшында принц Келам әл-Динге (бұрынғы жылы қайтыс болған, Алмасидің амбицияларына соққы берген) арналған ескерткіш тақта орнатты. Экспедиция қалдырған жазба қазір Кёльндегі Генрих Барт институтында сақтаулы. Джебель Увеинатта Алмаси капитан Фрэнсис Годфри Бертрам Аркрайт басқаратын Судан қорғаныс күштерінің лагеріне барды, олар бірге Джебель Увеинаттың оңтүстігінде жаңа тас суреттерін тапты. Алмаси сондай-ақ капитан Аркрайт тапқан Джебель-Киссудан суреттер панелін көшіріп алды. 1935 жылдың ақпанында Алмаси мен оның әріптесі Ханс Йоахим фон дер Эш араб тілінде сөйлейтін, бірақ 16 ғасырда Осман әскерінде қызмет еткен нубиялық әйелдер мен венгр солдаттарының ұрпақтары деп саналатын Нубиядағы Вади Халфаға қарсы Нил аралында тұратын Магьяраб тайпасымен байланысқа шыққан алғашқы еуропалықтар болды. Алмаси мен фон дер Эштің есептері айтарлықтай өзгеше. Алмаси бұл жаңалықты өзінің жеке табысы деп мәлімдейді, ол Уди-Халфадан граф Зигмонд Сеченьи мен Женё Хортимен (Миклош Хортидің туысы) Уди-Ховарға аң ауына барғаннан кейін жасалғанын айтады. Алмасидің жалғыз суретінде аралға бір автомобильді қоршап тұрған мысырлық шаруалар бейнеленген (бірде-бір автомобиль аралға жете алмайды), ал фон дер Эш аралда түсірілген бірнеше фотосуреттерді көрсеткендіктен, соңғысының оқиғасы шындыққа жақын. 1935 жылдың сәуір айында Ханс Йоахим фон дер Эшпен бірге Алмаси Айн-Далладан Сива оазисіне дейінгі Ұлы құм теңізін зерттеді, бұл бұрынғы зерттеушілер немесе Патрик Клейтонның зерттеулеріне дейін тиіспеген соңғы «бос кеңістік» болды. Алмаси өзінің кітабында Мысыр үкіметінің қызметінде болғанын айтады. Алайда, сол кезде Патрик Клейтон әлі де Египет зерттеуінің Шөлдік зерттеу бөлімінің «ресми» Ливия шөлдік геодезисі болғандықтан және екеуі жақсы қарым-қатынаста болмағандықтан, бұл мәлімдеме күмәнді, себебі ешқандай құжатты дәлел жоқ. 1939 жылы Ханс Йоахим фон дер Эштің көмегімен Алмаси өзінің алғашқы мажар тілінде жарық көрген кітаптарының таңдамалы тарауларының жинағын (толық мәтінін емес) неміс тілінде басып шығарды.
In 1932, Almásy embarked on an expedition to find the legendary Zerzura, "The Oasis of the Birds," with Sir Robert Clayton, Squadron Leader H. W. G. J. Penderel and Patrick Clayton. The expedition used both cars and a De Havilland Gipsy Moth aeroplane owned by Sir Robert Clayton. While Almásy went with two cars to Kufra Oasis, Sir Robert and Penderel discovered a valley with green vegetation inside the Gilf Kebir plateau, which they presumed to be one of the three hidden valleys of Zerzura. Their attempts to reach the mouth of the valley by car failed. Later in 1932, Almásy's sponsor and travel companion Sir Robert Clayton East Clayton died of acute spinal poliomyelitis contracted within two months of completing the spring 1932 expedition to the Gilf Kebir. (Not on crash landing as described in The English Patient but from infection possibly picked up on a desert expedition. However, East Clayton's wife Dorothy, also a pilot, did die in a peculiar plane accident, at Brooklands on 15 September 1933.) Despite the setbacks, Almásy succeeded in organizing another Zerzura expedition for the spring of 1933, this time with the desert explorer Prince Kamal el Dine Hussein as his sponsor. He was accompanied by Squadron Leader H. W. G. J. Penderel, the Austrian writer Richard Bermann (pen name Arnold Hollriegel) and the German cinematographer and photographer de. This expedition succeeded in entering the valley discovered the previous year, and circumstantial evidence collected from a Tibou elder at Kufra Oasis confirmed the identity of the valleys as Zerzura. Later on this expedition, Almasy succeeded in entering Wadi Talh, (the third valley of Zerzure), and at the very end of the expedition Almásy, together with Lodovico di Caporiacco, discovered the prehistoric rock paintings of Ain Dua at Jebel Uweinat. In the autumn of 1933 Almásy embarked on a further expedition, this time with the noted German ethnographer Leo Frobenius, his assistant de and draughtswoman Elisabeth Pauli (later Elisabeth Jensen). They copied and cataloged the known prehistoric rock art sites, and made a large number of new discoveries at Karkur Talh (Jebel Uweinat) and the famous Cave of Swimmers at Wadi Sora in the Gilf Kebir. In the spring of 1934 Almásy led an expedition organised by the Royal Egyptian Automobile Club to the Gilf Kebir and Jebel Uweinat. The expedition erected a memorial tablet for Prince Kelam el Din (who died the previous year, giving another blow to Almásy's ambitions) at the southern tip of the Gilf Kebir plateau. The note left by the expedition now rests in the Heinrich Barth Institut in Köln. At Jebel Uweinat Almásy visited the Sudan Defence Force camp commanded by Captain Francis Godfrey Bertram Arkwright, and together they made some new rock art discoveries at the south of Jebel Uweinat. Almásy also visited and copied a panel of paintings found by Captain Arkwright at Jebel Kissu. In February 1935, Almásy and his colleague Hansjoachim von der Esch became the first Europeans to re establish contact with the Magyarab tribe, living on an island of the Nile opposite Wadi Halfa in Nubia, who speak Arabic but are believed to be the descendants of Nubian women and Hungarian soldiers serving in the Ottoman army in the 16th century. The accounts of Almásy and von der Esch differ substantially. While Almásy presents the discovery as his own, as having been made after Almásy left Wadi Halfa with Count Zsigmond Széchenyi and Jenő Horthy (a relation of Miklós Horthy) on a hunting trip to the Wadi Howar. As Almásy's only illustration shows a group of Egyptian fellahin surrounding a car (no car could have made it over to the island), while von der Esch shows several photos taken on the island, the story of the latter is more likely to be true. In April 1935, again accompanied by Hansjoachim von der Esch, Almásy explored the Great Sand Sea from Ain Dalla to Siwa Oasis, the last remaining 'blank spot' untouched by earlier explorers or Patrick Clayton's surveys. In his book Almásy claims to have been in the service of the Egyptian government, However, as at the time Patrick Clayton was still the "official" Libyan Desert desert surveyor of the Desert Survey department of the Survey of Egypt, and the two were definitely not on good terms, this claim is very unlikely, with no surviving documentary proof. In 1939 with the help of Hansjoachim von der Esch, Almásy published a German edition of a compilation (not the entire text) of selected chapters from his books originally published in Hungarian.
Мысырдағы өмірінің соңы
Алмасидің өз экспедицияларын қаржыландыруға мүмкіндігі болмады; ол әрқашан қаржылық демеушілерге тәуелді болды, олардың кейбіреулері Мысырдағы британдық биліктің күдігін тудырды. 1934 жылға қарай итальяндықтар да, британдықтар да оны қарсы тарапқа тыңшылық жасады деп күдіктенді (бірақ оның осыны жасағанына нақты дәлел жоқ), ал 1935 жылы британдық әскери билік оған Увейнатқа тағы бір экспедиция жасауға рұқсат бермеді. Оның назары авиацияға, тағы бір құмарлығына ауды, және ол Мысырдағы Корольдік Египет авиация клубының қолдауымен (оның президенті Тахер Паша да Алмасиге тұруға орын берді) жолсеру ісін ұйымдастыруға белсенді қатысты. Көптеген адамдар (әсіресе Венгрияда) Алмаза әуе базасы оның құрметіне аталғанын айтады, бірақ бұл мүлдем негізсіз; Каирдің алғашқы әуежайы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрылғаннан бері осы атпен белгілі болды, Алмаси Мысырға келмес бұрын.
Almásy never had the means to finance his own expeditions; he was always reliant on financial backers, some of whom raised the suspicion of the British authorities in Egypt. By 1934 both the Italians and the British had suspected him of spying for the other side (though there is no conclusive proof that he did so for either), and in 1935 he was refused permission by the British military authorities to make another expedition to Uweinat. His attention turned to another passion, aviation, and he was deeply involved with setting up gliding activities in Egypt under the auspices of the Royal Egyptian Aviation Club (the president of which, Taher Pasha, was also providing accommodation for Almásy). It is often said (mainly in Hungary) that the Almaza Air Base was named after him, but this has absolutely no foundation; the first airfield of Cairo had carried this name since its establishment during World War I, well before Almásy ever visited Egypt.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, Алмасиге Венгрияға оралуға тура келді. Британдықтар оның итальяндықтардың тыңшысы екенін, ал итальяндықтар оның британдықтардың тыңшысы екенін күдіктенді. Соғысқа дейін құпия мәліметтерді жинауға қатысқандығына дәлел жоқ, бірақ ол Ливия мен Мысыр шекарасының екі жағында да қабылданбады. 1940 жылдың 20 қарашасында Венгрия Үшжақты келісімге қол қою арқылы Осі державаларына қосылды. Неміс әскери барлау қызметінің қызметкері Николаус Риттер Альмасиді Будапештте жұмысқа алды. Венгрияның резервтегі офицері ретінде, оған Германия әуе күштері Люфтваффеде гауптман (капитан/ұшқыш лейтенант) шынжыр тағуға рұқсат берілді. Бастапқыда ол IV бөлім дайындаған карталар мен елдердің сипаттамаларымен жұмыс істеді. Миль. Гео. Кейін ол майор Николаус Риттердің басшылығымен Ливиядағы Абвер командасына тағайындалды, түрлі тапсырмаларда авиация және шөлдегі тәжірибесін пайдаланды. Plan el Masri және алғашқы Condor операциясының екі неміс тыңшысын Мысырға апару сәтсіз аяқталғаннан кейін (біреуінің ұшағы құлап, Риттер жарақаттанғаннан кейін), Альмаси бөлімге басшылық етті. Солтүстік Африкадағы соғыс кезінде Альмасидің ең үлкен жетістігі – "Салам" операциясын сәтті аяқтау болды. Ол екі неміс тыңшысын Ливия шөлі арқылы жау тылына, Достасқандардың алыс қашықтықтағы шөл тобына ұқсас тәсілмен енгізді. "Салам" операциясы жасырын болған жоқ; Альмаси мен оның командасы неміс формасын киген. Олар тұтқынға алынған британдық (Канадада жасалған) Ford машиналары мен жүк көліктерін пайдаланды, көліктердің маскировка үлгісіне жасырын түрде неміс айқыштары қойылған. Альмаси екі Абвер агенті – Йоханнес Эпплер және оның радиооператорын Гилф Кебир мен Харга оазисін кесіп өткеннен кейін Мысырдағы Ассиутқа жеткізді. Альмаси мен неміс басшылығы білмейтін, Блетчли Парктегі британдық шифрлаушылар Альмаси мен тыңшылардың сымсыз хабарларын жіберу үшін қолданған Абвердің қол шифрын бұзған. Блетчли Парктегі жас барлаушы Жан Эллингтон (кейіннен Жан Говард) сигналдың ізін байқады. Алайда, Каирдегі британдық штабқа (HQ ME) ескерту кешікті (Роммельдің шабуылына байланысты), Африка корпусының хабарламаларын шифрлау және талдауға басымдық берілді, және Альмаси Gialo-дағы бастапқы орнына кедергісіз оралды. Эпплер және келесі Condor операциясы толық сәтсіздікке ұшырады; олар Каирге жеткеннен кейін алты апта ішінде тұтқындалды. Альмаси 1943 жылдың соңына дейін Абвермен байланыста болды, бірақ 1944 жылы нацистік лагерьлерге жаппай депортациядан құтқарылған бірнеше венгр еврейлерін, оның ішінде фехтовальщик Женё Фукс пен оның отбасын құтқаруға қатысты. Альмасиды Кеңес Одағының "Мемлекеттік қауіпсіздік комитеті" (КГБ) "атқыштар тобы" қуып жүрген кезде, Вальдерано оны Каирге ұшақпен жіберді.
After the outbreak of World War II in 1939, Almásy had to return to Hungary. The British suspected that he was a spy for the Italians, and vice versa. While there is no evidence to suggest that he was involved in any clandestine intelligence gathering prior to the war, he was clearly not welcomed by authorities on either side of the Egypt Libya border. Hungary formally joined the Axis powers by signing the Tripartite Pact on 20 November 1940. Nikolaus Ritter of the German military intelligence service, the Abwehr, recruited Almásy in Budapest. As a Hungarian reserve officer, he was permitted to wear the uniform of a Hauptmann (captain/flight lieutenant) of the German Air Force, the Luftwaffe. Initially he worked on maps and country descriptions prepared by the Abteilung IV. Mil. Geo Then he was assigned to an Abwehr commando in Libya under the command of Major Nikolaus Ritter, using his aviation and desert experience in various missions. After the failure of Plan el Masri and the first Operation Condor to airdrop two German spies into Egypt (ending with the ditching of one of the two aircraft and the injury of Ritter), Almásy assumed command of the unit. Almásy's greatest achievement during his wartime stay in North Africa was the successful completion of Operation Salam, the infiltration of two German spies through the Libyan Desert behind enemy lines in a manner similar to the Allied Long Range Desert Group. Operation Salam was not a covert operation; Almásy and his team were wearing German uniforms. They used captured British (Canadian built) Ford cars and trucks with German crosses surreptitiously incorporated into the vehicles' camouflage pattern. Almásy successfully delivered the two Abwehr agents, Johannes Eppler and his radio operator de, to Assiut in Egypt after crossing the Gilf Kebir and Kharga Oasis. Unknown to Almásy and the German command, British code breakers at Bletchley Park had broken the Abwehr hand cypher that Almásy and the spies used for their wireless transmissions. A young intelligence analyst at Bletchley Park, Jean Alington (later Jean Howard), noticed the signal trail. However, as the warning to the British HQ ME in Cairo arrived too late (due to the imminent attack of Rommel), Afrika Korps messages had a higher priority for deciphering and analysis, and Almásy was able to return to his starting point at Gialo unhindered. Eppler and subsequent mission, Operation Condor, was a complete failure; they were both captured within six weeks of reaching Cairo. There is some evidence that Almásy remained in contact with the Abwehr until late 1943, and yet was involved in the rescue of several Hungarian Jews from the mass deportation to Nazi camps in 1944, including the fencer Jenő Fuchs and his family. When Almásy was pursued by a "hit squad" from the Soviet "Committee for State Security" (KGB), Valderano put him on an aeroplane to Cairo.
Өлім
1951 жылы Аустрияға сапары барысында Алмасы ауырып, өткен жылы Мозамбикке жасаған саяхатында жұқтырған амебалық дизентерияның салдарынан 22 наурызда Зальцбургтегі ауруханада қайтыс болды, сонда жерленді. 1995 жылы венгр авиациясы және шөлге құмарлар орнатқан оның қабіріндегі эпитафияда ол «Пилот, Сахараны зерттеуші және Зерзура оазисін ашқан» деп көрсетілген.
Almásy became ill in 1951 during a visit in Austria, and died 22 March of complications induced by amoebic dysentery—contracted during a trip to Mozambique the previous year—in a hospital in Salzburg, where he was then buried. The epitaph on his grave, erected by Hungarian aviation and desert enthusiasts in 1995, honors him as a Pilot, Saharaforscher und Entdecker der Oase Zarzura (Pilot, Sahara Explorer, and Discoverer of the Zerzura).
Ағылшын науқасы
Алмаси 1996 жылға дейін көпке танылмаған шөл зерттеушісі болып қалып келді, ол (немесе оның ойдан шығарылған кейіпкері) «Англиялық науқас» фильмі арқылы «Оскар» сыйлығын жеңіп алып, танымал болды. Сценарий 1992 жылы Майкл Ондаатьедің романы негізінде жазылған. Оқиға толығымен ойдан шығарылған болғанымен, кейбір кейіпкерлер мен Зерзура және Жүзушілер үңгірін іздеуге қатысты оқиғалар Ливия шөліне жасаған нақты Альмаси экспедицияларын сипаттаған «Географиялық журнал» мақалаларынан алынған. Фильмнің танымал болуы Альмасидің өмірі туралы бұрын белгісіз көптеген мәліметтерді ашуға көмектесті, бірақ сонымен қатар оның Екінші дүниежүзілік соғысына қатысты, баспа түрінде және интернетте тараған көптеген дәл емес немесе тікелей жалған мәлімдемелерге де әкелді. Осы қателіктер мен жалған әңгімелердің көп бөлігі 2013 жылы Куно Гросс, Майкл Рольке және Андрас Зборайдың «Салам» операциясы туралы кітабында қарастырылып, жоққа шығарылды. Онда, ойдан шығарылған Альмаси сурет және мәтін жазып, оларды өзімен бірге сақтайтын кітабына қосады.
Almásy remained a little known desert explorer until 1996, when he (or rather his fictitious character) was thrown into the limelight by the Academy Award winning film The English Patient. The screenplay was based on the 1992 novel by Michael Ondaatje. While the storyline is pure fiction, some of the characters and the events surrounding the search for Zerzura and the Cave of Swimmers have been adapted from Geographical Journal articles describing the expeditions of the real Almásy into the Libyan Desert. The publicity attracted by the film helped uncover many hitherto unknown details about Almásy's life, but also resulted in a huge volume of inaccurate or outright untrue claims, mostly related to his World War II activities, which continue to circulate in print and on the web. Many of these inaccuracies and false stories were examined and refuted in a 2013 book on Operation Salam by Kuno Gross, Michael Rolke and András Zboray. The fictionalized Almásy is then depicted as rendering a drawing and some text that he then includes in the book that he keeps for himself.