Рэндольф Черчилль (1911-1968): британдық саяхатшы, жазушы, Уинстон Черчилльдің ұлы. Парламент мүшесі, екінші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық парламент депутаты, Уинстон Черчилльдің ұлы (1911–1968)
British MP, son of Winston Churchill (1911–1968)
the son of Winston Churchill
Рэндольф Фредерик Эдвард Спенсер Черчилль (28 мамыр 1911 – 6 маусым 1968) – британдық журналист, жазушы және саясаткер. Болашақ Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль мен оның әйелі Клементинаның жалғыз ұлы Рэндольф өзін әкесінің саяси мұрагері деп санады, бірақ олардың қарым-қатынасы кейінірек шиеленісті болды. 1930 жылдары ол бірнеше рет парламентке сайлануға тырысып, әкесіне ұят келтірді. 1940 жылы Престоннан консерваторлық партиядан парламент депутаты болып сайланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Солтүстік Африкада SAS құрамында және Югославияда Титоның партизандық отрядында қызмет етті. Рэндольф 1945 жылы депутаттық мандатын жоғалтып, енді парламентке сайланбады. Саясатта сәттілікке жете алмаса да, Рэндольф жазушы және журналист ретінде табысты мансапқа ие болды. 1960 жылдары ол әкесінің ресми өмірбаянының алғашқы екі томын жазды. Рэндольф екі рет үйленді және ажырасты. Оның бірінші әйелі Памела Дигби (кейін Харриман) болды; олардың ұлы Уинстон кейін консерваторлық партиядан парламент депутаты болды. Рэндольф өмірі бойы мас күйінде бейшара мінез-құлық танытты. 1960 жылдары көп жылғы ішімдікке байланысты денсаулығы құлдырады; ол әкесінен үш жыл ғана кейін қайтыс болды.
Major Randolph Frederick Edward Spencer Churchill (28 May 1911 – 6 June 1968) was an English journalist, writer and politician. The only son of future British Prime Minister Winston Churchill and his wife, Clementine, Randolph was brought up to regard himself as his father's political heir, although their relations became strained in later years. In the 1930s, he stood unsuccessfully for Parliament a number of times, causing his father embarrassment. He was elected as Conservative Member of Parliament (MP) for Preston at the 1940 Preston by election. During the Second World War, he served with the SAS in North Africa and with Tito's partisans in Yugoslavia. Randolph lost his seat in 1945 and was never re elected to Parliament. Despite his lack of success in politics, Randolph enjoyed a successful career as a writer and journalist. In the 1960s, he wrote the first two volumes of the official life of his father. Randolph was married and divorced twice. His first wife was Pamela Digby (later Harriman); their son Winston later became a Conservative MP. Throughout his life, Randolph had a reputation for rude drunken behaviour. By the 1960s, his health had collapsed from years of heavy drinking; he outlived his father by only three years.
Балалық шақ
Рэндольф Черчилль 1911 жылғы 28 мамырда Лондондағы Экклстон скверіндегі ата-анасының үйінде дүниеге келді. Ата-анасы оны туғанға дейін "Чамболли" деп лақап ат қойған. Рэндольф пен оның үлкен әпкесі Дианаға паркте серуендегенде жазық киімдегі детективтер күзетшілік жасауға тура келді, себебі суфражистер оларды ұрлап кетуі мүмкін деген қорқыныш болды. Ол 1915 жылғы 1 желтоқсанда премьер-министрдің қызы Вайолет Асквит пен Морис Бонэм Картердің неке тойына қатысты. 1917 жылғы дирижабль шабуылдарын ол "ұлы қуаныш" деп еске алды, себебі балаларды түн ортасында төсектерінен алып, жамылғыға орап, "үлкендермен" бірге бомбобезілгіште болуға рұқсат берілді. Ол сондай-ақ Бленхайм сарайындағы қару тоқтату тойын еске алды. Ол Уилтширдегі Сандройд мектебінде оқыды, кейіннен билік пен тәртіпке қатысты қиындықтары болғанын мойындады. Мектеп директоры оның әкесіне ол "өте жауырынып" алатынын хабарлады. Кішкентай кезінде ата-анасының назарынан тыс қалған Уинстон, ұлын мектепке мүмкіндігінше жиі баратын. Рэндольф бала кезінде және жиырма жасқа дейін өте жақсы көрінетін. Оның "Екі жүз бір жыл" атты өмірбаяндық еңбегінде (24-25 беттер) он жасында кіші мектеп мұғалімі оған "зиянын тигізгенін" жазды, ол Рэндольфті жыныстық тұрғыдан қол сұғуға мәжбүр еткен, бірақ мейрамхана кірген кезде ұялып, секіріп кеткен. Үйде бір қызметші Рэндольфтің Дианаға сыр айтқанын естіді. Кейін ол әкесінің осылай ашуланғанын ешқашан көрмегенін және мұғалімді жұмыстан босатуды талап ету үшін жүз миль сапар шеккенін, бірақ мұғалім бұрыннан-ақ жұмыстан шығарылғанын білді. Ол Дианамен бірге 1922 жылғы 22 маусымда Голландия паркінен коньки тебуден оралғанда үйдің күзетте тұрғанын және фельдмаршал Генри Уилсонның қазасынан кейін "қатаң мінезді адамдардың" үйді тінтіп қарап жатқанын еске алды.
Randolph Churchill was born at his parents' house at Eccleston Square, London, on 28 May 1911. His parents nicknamed him "the Chumbolly" before he was born. Randolph and his older sister Diana had for a time to be escorted by plain clothes detectives on their walks in the park, because of threats by suffragettes to kidnap them. He was a page at the marriage of the Prime Minister's daughter Violet Asquith to Maurice Bonham Carter on 1 December 1915. He recalled the Zeppelin raids of 1917 as "a great treat", as the children were taken from their beds in the middle of the night, wrapped in blankets, and "allowed" to join the grown ups in the cellar; he also recalled the Armistice celebrations at Blenheim Palace. He went to Sandroyd School in Wiltshire, and later admitted that he had had a problem with authority and discipline. His headmaster reported to his father that he was "very combative". Winston, who had been neglected by his parents as a small boy, visited his son at prep school as often as possible. Randolph was very good looking as a child and into his twenties. In his autobiography Twenty One Years (pp. 24–25) he recorded that at the age of ten he had been "interfered with" by a junior prep school master, who made Randolph touch him sexually, only to leap embarrassed to his feet when a matron came in. At home, a maid overheard Randolph confiding in his sister Diana. He later wrote that he had never seen his father so angry, and that he had made a hundred mile trip to demand that the teacher be dismissed, only to learn that the teacher had already been sacked. He remembered that he and Diana returned from ice skating in Holland Park on 22 June 1922 to find the house guarded and being searched by "tough looking men" following the assassination of Field Marshal Henry Wilson.
Этон
Уинстон ұлына Итон колледжі мен Харроу мектебінің арасынан таңдау жасау мүмкіндігін берді, ол біріншісін таңдады. Кейін Рэндольф өзінің естеліктерінде: «Мен жұмыста да, спортта да жалқау да, сәтсіз де болдым, сондай-ақ көпке ұнамайтын бала едім» деп жазды. Бірде үйінің ойын капитаны (үлкен бала) оған «алты жоғары» (яғни сабақ) бергенін айтады, себебі ол «барлық жағынан өте нашар» болған. Майкл Фут кейіннен бұл «оныңмен байланыста болғандардың барлығы іздеген толыққанды бағалаудың бір түрі» екенін жазды. Ол бірде әкесіне «сенің көңіліңді қалдырғаным үшін және жаман істегенім үшін» кешірім сұрап хат жазған. 1926 жылғы жалпы ереуіл кезінде ол үй иесі рұқсат бермегендіктен, құпия радиоаппаратын жөндеп алды. Жасөспірім шағында Рэндольф досы Том Митфордтың қарындасы Диана Митфордқа ғашық болды. Том Митфорд оның бойын тыныштандыратын күш иесі деп есептелді, бірақ үй басқарушысы полковник Шипшенкс Рэндольф пен Томның бір-біріне ғашық екенін дұрыс емес жорамалдады; Рэндольф: «Мен оның қарындасына ғашықпын» деп жауап берді. Рэндольф «әңгімеге құмар, ерте піскен бала» болды. Ол жас кезінен бастап әкесінің кешкі ас дастарқанына қатысып, сол кездегі жетекші саясаткерлермен бірге ішіп-жеп, өз пікірін білдіруге шақырылды. Кейін ол егер біреу оның саясатқа түспейтінін және тіпті Уильям Питт кішкентай сияқты жиырма жасында премьер-министр болатынын айтса, ол оған күлер едіін жазды. Итоннан шығар алдындағы соңғы баяндамасында тарих пәнінің мұғалімі Роберт Бирли оның туа біткен зиялылығы мен жазу қабілеті туралы жазды, бірақ оның аз еңбекпен немесе журналисттік шеберлікпен бір ойды эссеге айналдыруы оңай екенін де қосты.
Winston gave his son a choice of Eton College or Harrow School, and he chose the former. Randolph later wrote "I was lazy and unsuccessful both at work and at games and was an unpopular boy". He was once said to have been given "six up" (i. e. a beating) by his house's Captain of Games (a senior boy) for being "bloody awful all round". Michael Foot later wrote that this was "the kind of comprehensive verdict which others who had dealings with him were always searching for." He once wrote apologising to his father for "having done so badly and disappointed you so much". During the general strike of 1926 he fixed up a secret radio set as his housemaster would not allow him to have one. As a teenager Randolph fell in love with Diana Mitford, sister of his friend Tom Mitford. Tom Mitford was regarded as having a calming influence on him, although his housemaster Colonel Sheepshanks wrongly suspected Randolph and Tom of being lovers; Randolph replied, "I happen to be in love with his sister". Randolph was "a loquacious and precocious boy". From his teenage years he was encouraged to attend his father's dinner parties with leading politicians of the day, drink and have his say, and he later recorded that he would simply have laughed at anyone who had suggested that he would not go straight into politics and perhaps even become Prime Minister by his mid twenties like William Pitt the Younger. In what would turn out to be his final report on leaving Eton, Robert Birley, one of his history teachers, wrote of his native intelligence and writing ability, but added that he found it too easy to get by on little work or with a journalist's knack of spinning a single idea into an essay.
Оксфорд
1929 жылы қаңтарда Рэндольф Оксфорд университетінің Крайст-Черч колледжіне оқуға түсті, оқу жылының ортасында және он сегіз жасқа толмаған. Әкесінің досы, профессор Линдманн, бос орын ашылғанын айтқаннан кейін ол оқуға қабылданды. 1929 жылдың мамыр айында Рэндольф мамыр сайлауында әкесі үшін сөз сөйледі. 1929 жылдың тамыз және қазан айлары аралығында Рэндольф пен оның әйелі (қазір қызметтен тыс) әкесімен бірге АҚШ және Канадаға лекциялық сапарға барды. Ол жақын досы Том Митфордтың бұрынғы сүйіктісі болды. Рэндольф он тоғыз жасында ата-анасын қорқытып, қос бренди ішкен.
Randolph went up to Christ Church, Oxford, in January 1929, partway through the academic year and not yet eighteen, after his father's friend Professor Lindemann had advised that a place had fallen vacant. In May he spoke for his father at the May 1929 general election. Between August and October 1929 Randolph and his uncle accompanied his father (now out of office) on his lecture tour of the US and Canada. an erstwhile lover of his close friend Tom Mitford. Randolph was already drinking double brandies at the age of nineteen, to his parents' consternation.
АҚШ-қа сөз сөйлеу сапары
Рэндольф 1930 жылдың қазанында Оксфордтан АҚШ-қа лекциялық тур жасау үшін кетті. Көп жаттығулар арқылы сөзді өте жақсы меңгерген және сөйлеуіне әрқашан жан-жақты дайындық қажет болған әкесінен айырмашылығы, Рэндольфқа көпшілік алдында сөйлеу оңай келді. Кейіннен ұлы бұл жағдайдың екі жақты болғанын айтты: «Оның өздігінен сөйлей алу қабілетінің арқасында, оны одан да жақсы сөйлеуге қажетті күш-жігерді жұмсауға себеп болмады». Рэндольф өзінен жеті жас үлкен Кливленд (Огайо штаты) тұрғыны Кей Халлеге үйленуге жақын болды. Әкесі оған мансапты орнату алдында үйленудің ақымақтық екенін түсіндіре отырып, хат жазды. Клементина желтоқсан айында онымен кездесіп, Уинстон берген ақшаға кішкентай көлік сатып алды. Анасы келген кезде ол үш айдың ішінде 1000 фунт стерлинг жұмсады, ата-анасынан жылына 400 фунт стерлинг жәрдемақы алған болатын. 1931 жылы ол Джон Бетжеманмен Лондондағы Эдвард Джеймстің үйін бөлісті. 1930 жылдардың басында Рэндольф Роттермир баспасөзінде журналист болып жұмыс істеді. 1932 жылдың наурыз айында «Daily Graphic» газетінде нацистер соғысқа дайындалып жатқанын ескертті; ұлы Уинстон кейіннен ол Гитлер туралы ескерткен алғашқы британдық журналист болғанын мәлімдеді. 1932 жылы Уинстон Черчилль ұлының 21 жасқа толуына орай Филипп Ласлоға оның портретін салғызды. Сондай-ақ, флот адмиралы Эрл Битти және оның ұлы, сондай-ақ Освальд Мосли (сол кезде болашақ көшбасшы ретінде қарастырылған) да қатысты. Рэндольф 1932 жылдың шілдесінде Германиядағы сайлаулар туралы баяндады. Сол кезде 21 жастағы Рэндольф 1932 жылдың тамызында Бивербруктың «Daily Express» газеті тарапынан Парагвайға жіберілді. Асунсьонға келгеннен кейін ол әскери мектеп директоры және РИ-6 «Бокерон» командирі, Парагвай әскери мектебінің офицерлері мен курсанттарынан құралған майор Артуро Брей Рикельмемен сұхбаттасты; бұл баяндама 1932 жылдың 11 тамызында, бейсенбі күні «Daily Express» газетінде жарияланды, РИ-6 Чакодағы соғыс майданына аттануға немесе соғысқа дайындалу үстінде болды. Артуро Брей британдық баспасөздің қызығушылығын тудырды, өйткені британдықтар оның Бірінші дүниежүзілік соғыстың батыры, британдық және француздық батырлық медальдарымен марапатталған британдық офицер екенін білді. Сол жылы Венецияда леди Диана Купердің қырық жылдық мерейтойында бір әйел сүйіктісінің өшпенділігінен күйдірілді, ал Рэндольф оны қорғауға асықты. Рэндольф 1933 жылдың ақпан айында Оксфорд Юнион қоғамында өткен Король және Ел туралы дебаттарға да қатысты. Одақ пацифистік ұсынысты қабылдағаннан кейін үш аптадан соң Рэндольф және оның досы Лорд Стэнли Одақтың жазбаларынан бұрынғы ұсынысты жою туралы резолюция ұсынды. Стэнлидің нашар сөйлегенінен кейін президент Фрэнк Харди төрағалықты уақытша кітапханашыға тапсырып, Одақ атынан ұсынысқа қарсылық білдірді, бұл өте ерекше қадам болды. Хаттамада ол «көпшіліктің ыстық қарсы алуын» алғаны жазылған. Содан кейін Рэндольфты ысқырық пен иіссіз бомбалар қарсы алды. Оның сөйлеуі «өте жағымсыз және тіпті ашулы үй» деп сипатталған «тұрмысы мен сөз тіркесі бақытсыз» болды және «көңілді мазақпен» қарсы алынды. Содан кейін ол ұсынысты кері қайтаруға тырысты. Харди бұған рұқсат беруге дайын еді, бірақ бұрынғы президент бүкіл палатаның дауысы қажет екенін мәлімдеді. Кері қайтару туралы өтініш бірауыздан жеңіліске ұшырады, ал ұсыныс 750 дауысқа қарсы 138 дауыспен жеңілді (алғашқы дебатқа қарағанда әлдеқайда көп қатысушы болды). Оксфорд консерваторларының күзетшілері мен полиция Черчилльді дебаттан кейін қонақ үйіне сүйемелдеді. Уинстон Черчилль ұлының үлкен, жауыз қауым алдында сөйлеген батылдығын мақтап, «ол ешқашан қорқып қалған жоқ» деп жазды. Рэндольфтің әдемі сыртқы келбеті мен өзіне сенімділігі оған әйелдерге ұнау ісінде сәттілік әкелді, бірақ Бленхаймде бір жас әйелді баурап алу әрекеті сәтсіз аяқталды, өйткені ол түн бойы қорғаныш үшін туысы Анита Леслимен бір төсекке жатты, ал Рэндольф төсектің шетінде отырып, «мен премьер-министр болғанда» туралы ұзақ сөйледі.
Randolph dropped out of Oxford in October 1930 to conduct a lecture tour of the US. Unlike his father, who had become a powerful orator through much practice, and whose speeches always required extensive preparation, public speaking came easily to Randolph. His son later recorded that this was a mixed blessing: "because of the very facility with which he could speak extemporaneously [he] failed to make the effort required to bring him more success". Randolph very nearly married Kay Halle of Cleveland, Ohio, seven years his senior. His father wrote begging him not to be so foolish as to marry before he had established a career. Clementine visited him in December, using money Winston had given her to buy a small car. By the time of his mother's arrival he had already spent £1,000 in three months, despite being on a £400 annual parental allowance. In 1931 he shared Edward James's house in London with John Betjeman. By the early 1930s Randolph was working as a journalist for the Rothermere press. He warned that the Nazis meant war as early as March 1932 in his Daily Graphic column; his son Winston later claimed that he was the first British journalist to warn about Hitler. In 1932 Winston Churchill had Philip Laszlo paint an idealised portrait of his son for his 21st birthday. Also present were Admiral of the Fleet Earl Beatty and his son, and Oswald Mosley (then still seen as a coming man). Randolph reported from the German elections in July 1932. Randolph, then aged just 21, was sent to Paraguay in August 1932 by Beaverbrook's Daily Express. Just after his arrival in Asunción, he conducted an interview with Major Arturo Bray Riquelme, Director of the Military School and Commander of the R. I. 6 "Boquerón", formed from the officers and cadets of the Paraguayan Military School; this report was published in the Daily Express on Thursday, 11 August 1932, when the R. I. 6 was in full preparation to depart or at the war front in the Chaco. Arturo Bray was highly requested by the British Press, as the English knew that Bray was a British officer, hero of World War I, awarded with the highest medals of bravery bestowed by Britain and France. At Lady Diana Cooper's fortieth birthday party in Venice that year a woman was deliberately burned on her hand with a cigarette by a thwarted lover, and Randolph sprang to her defence. Randolph also became embroiled in the controversy of the February 1933 King and Country debate at the Oxford Union Society. Three weeks after the Union had passed a pacifist motion, Randolph and his friend Lord Stanley proposed a resolution to delete the previous motion from the Union's records. After a poor speech from Stanley, the president, Frank Hardie, temporarily handed over the chair to the librarian and opposed the motion on behalf of the Union, a very unusual move. The minutes record that he received "a very remarkable ovation". Randolph was then met by a barrage of hisses and stink bombs. His speech, facing what the minutes describe as a "very antipathetic and even angry house" was "unfortunate in his manner and phrasing" and was met with "delighted jeers". He then attempted to withdraw the motion. Hardie was willing to permit this, but an ex president pointed out from the floor that a vote of the whole house was required to allow a motion to be withdrawn. The request to withdraw was defeated by acclamation and the motion was then defeated by 750 votes to 138 (a far better attendance than the original debate had attained). A bodyguard of Oxford Conservatives and police escorted Churchill back to his hotel after the debate. Winston Churchill wrote praising his son's courage in addressing a large, hostile audience, adding that "he was by no means cowed". Randolph's good looks and self confidence soon brought him some success as a womaniser, but his attempt to seduce one young woman at Blenheim failed after she spent the night in bed for protection with his cousin Anita Leslie, while Randolph sat on the side of the bed talking at length of "when I am prime minister".
Ертедегі соғыс, неке және Парламент
1938 жылдың тамызында Рэндольф Черчилль әкесінің бұрынғы полкі – 4-ші Королеваның жеке гусарларына қосылды, қосымша резервте екінші лейтенант болып тағайындалды және 1939 жылдың 24 тамызында әскери қызметке шақырылды. Ол кіші офицерлердің арасында ең үлкені болғандықтан, құрбылары арасында аса танымал емес еді. Бір тіл білдіру үшін, ол Халл қаласынан Йорк қаласына және кері 106 мильдік қашықтықты 24 сағаттың ішінде жаяу өтті. Оны бір машина ілесіп келді, оқиғаға куә болу үшін де, егер аяғындағы жаралар салдарынан одан әрі жүруге шамасы келмесе, демалу үшін де. Ол шамамен жиырма минут қалғанда мәреге жетті. Бірақ оның үлкен ашуына орай, аға офицерлер тіл білдірмеді. Соғыс басталғанда Рэндольфтің әкесі Адмиралтействоның бірінші лорды болып тағайындалды. Ол капитан лорд Луи Маунтбеттенді және лейтенант Рэндольф Черчилльді (сол кезде Плимут қаласында орналасқан) Чербургке, Виндзор герцогы мен герцогинясын Англияға қайтару үшін жіберді. Рэндольф жойғыш кемеде 4-ші гусарлардың формасын киген болатын, бірақ шпорынды буттарына кері бұрып тақты. Герцог сәл таңырқап, Рэндольфтің шпорынды дұрыс тағу үшін иіліп, түзетуін сұрады. Алдын ала Рэндольфтің соңғы бірнеше аптада сегіз әйелге ұсыныс жасағаны туралы әңгіме тарады, ал Памеланың достары мен ата-аналары осы одаққа риза болмады. Рэндольфтің ата-аналары Памелаға жоқтап, оған жылы қабылдады және оның оған жақсы әсер ететініне сенді. Олар 1939 жылдың қазан айында үйленді. Майкл Фут, Фрэнк Оуэн және Питер Ховард анонимді түрде жазған «Күнәлілер» (1940 жылдың шілдесі) атты татуластыруға қарсы памфлет дұрыс емес түрде Рэндольф Черчилльге жатқызылды. Рэндольф 1940 жылдың қыркүйегінде соғыс уақытында Престон округінен парламентке сайланды. Одан кейін, 1940 жылдың 10 қазанында оның ұлы Уинстон дүниеге келді. Некелерінің алғашқы жылында Рэндольфтің өз үйі болған жоқ, бірақ Брендан Браккен оларға Гертфордширдегі Хитчин қаласына жақын Айклфордта пасторлық үйді тауып берді. Памела көбінесе Уинстоннан Рэндольфтің құмар ойындарынан туған қарыздарын төлеуін сұрады.
In August 1938, Randolph Churchill joined his father's old regiment, the 4th Queen's Own Hussars, receiving a commission as a second lieutenant in the supplementary reserve, and was called up for active service on 24 August 1939. He was one of the oldest of the junior officers, and not popular with his peers. In order to win a bet, he walked the 106 mile round trip from their base in Hull to York and back in under 24 hours. He was followed by a car, both to witness the event and in case his blisters became too painful to walk further, and made it with around twenty minutes to spare. To his great annoyance, his brother officers did not pay up. On the outbreak of war, Randolph's father was appointed First Lord of the Admiralty. He sent Captain Lord Louis Mountbatten, along with Lieutenant Randolph Churchill, aboard (which was based at Plymouth at the time) to Cherbourg to bring the Duke and Duchess of Windsor back to England from their exile. Randolph was on board the destroyer untidily attired in his 4th Hussars uniform; he had attached the spurs to his boots upside down. The Duke was mildly shocked and insisted on bending down to fit Randolph's spurs correctly. It was rumoured that Randolph had proposed to eight women in the previous few weeks, and Pamela's friends and parents were not pleased about the match. She was charmed by Randolph's parents, both of whom warmed to her and felt she would be a good influence on him. They were married in October 1939. The polemic against appeasement Guilty Men (July 1940), in fact written anonymously by Michael Foot, Frank Owen, and Peter Howard, was wrongly attributed to Randolph Churchill. Randolph was elected unopposed to Parliament for Preston at a wartime by election in September 1940. Soon afterwards, his son Winston was born on 10 October 1940. During the first year of marriage, Randolph had no home of his own until Brendan Bracken found them a vicarage at Ickleford, near Hitchin, Hertfordshire. Pamela often had to ask Winston to pay Randolph's gambling debts.
Солтүстік Африка
Көпшілік, соның ішінде Рэндольфтің өзі де, 4-ші гусарлардың іс-қимылға жіберілмеуі туралы құпия бұйрық болған деген күдік туды (Рэндольф ауысқаннан кейін бірден жіберілді). Рэндольф №8 (Құтқарушылар) командасына ауысты. 1941 жылдың ақпан айында олар Италия теңіз флоты мен Одақтас әуе күштерінің күшті болған Орталық Жерорта теңізінен жалтап, Жақсы Үміт мүйісі мен Африканың шығыс жағалауы арқылы алты апталық сапарға жіберілді. Лорд Бивербрук журналисі ретінде жылына 1500 фунт стерлинг табыс көріп отырған Рэндольф сапар барысында құмар ойындарында 3000 фунт стерлинг жоғалтты. Памела Бивербрукқа баруға мәжбүр болды, ол Рэндольфтің жалақысынан аванс беруден бас тартты. Оның тікелей сыйлық ұсынысын қабылдамай (оны жыныстық қатынасқа бағыну шартымен ұсынғаны белгісіз), ол неке сыйлықтарын, оның ішінде зергерлік бұйымдарын сатты; Бивербруктың министрлігінде жұмыс істеді, ел бойынша қайта орналастырылған жұмысшыларға тұру жағдайын ұйымдастырды; үйін жалға беріп, Дорчестердің жоғарғы қабатындағы арзан бөлмеге көшіп барды (Блитц кезінде өте қауіпті). Ол кешке басқалардан қонақжайлық күтіп, барлық жалақысын Рэндольфтің қарызын төлеуге жұмсай алды. Ол сол кезде түсік тастауы мүмкін. Неке бұзылды, ол көп ұзамай болашақ күйеуі Аверелл Харриманмен қарым-қатынас бастады, ол да сол кезде Дорчестерде тұратын. Мысырға келгеннен кейін Рэндольф Таяу Шығыс штабында Бас штаб (барлау) офицері болып қызмет етті. 1941 жылдың 28 қазанында капитандық шеніне көтеріліп, GHQ-да армия ақпаратына жауапкер болды. 1942 жылдың қаңтарында демалыста болғанда ол Торилерді Уинстон Черчилльдің Грекия мен Критті қорғау туралы шешімін ақтағаны үшін сынады. Ол империяның 1942 жылы Британ аралдарынан гөрі үлкен қауіп-қатерге тап болған бөліктерінің "бірлескен еңбегі мен құрбандықтарына" сезімтал болды, Австралия мен Малайяны атады, олар жапон басқыншылығының қауіп-қатерінен зардап шекті. Ол сэр Герберт Уильямстың соғыс жүргізілуі туралы ресми есебін қатаң сынады. Жақында Жапонияның алыс Шығыстағы жеңістерінен кейін үлкен стресске ұшыраған әкесі 1942 жылдың көктемінде Каирге қысқа уақытқа келді. Рэндольф ата-анасымен қатты ұрысқандықтан, Клементина Уинстонның ұстама пайда болуы мүмкін деп ойлады. 1942 жылдың сәуірінде ол жаңа құрылған SAS-ке ерікті болып тіл білдірді, бұл әкесіне салған күшті стресске байланысты анасының наразылығын тудырды. Ол оған телеграмма жіберіп, баруын тыйым салуды ойлады, бірақ Уинстонның оны қалағанын білді. Бенгазиге жасалған шабуыл мақсатына жетпеді, ал Рэндольф үйіне қайтар жолда болған кезде көлігі аударылып, арқасы ауыр түрде зардап шекті. Каирде біршама уақыт болғаннан кейін ол Англияға қайтарылды. 1943 жылдың мамырында Рэндольф әкесіне Алжирге барып, Тунис операциясының сәтті аяқталғанын атап өтті. 1943 жылдың қарашасында Рэндольф әпкесі Сарамен бірге әкесімен бірге Тегеран конференциясына қатысты. Қайтып келе жатқанда олар оның сәтсіз некесі туралы тағы да дауласты, бұл Уинстон Черчилльдің Тунисте ауыр жүрек соғысына себеп болуы мүмкін. 1943 жылдың желтоқсанында ол пневмониямен ауырып жатқан әкесіне Марракеш қаласына барды (генерал Александр оны ұшағымен алып кетті). 9 желтоқсанда уақытша майор шеніне көтерілді. Ол Англияға оқуға оралды, содан кейін 1944 жылдың қаңтар-ақпанында Югославияға парашютпен түсті, әскери айқышқа ұсынылған. Фицрой Маклин оның қабілеттерін жоғары бағалады. Алайда Маклин олардың бірге болған оқиғалары туралы және Черчилльдің оған келтірген кейбір қиындықтары туралы "Шығыс жолдары" атты естеліктерінде жазды. Тито немістерден қиындықпен қашып құтылып, Черчилль мен Эвелин Во Вис аралына келді және олар 10 шілдеде кездесті. 1944 жылдың шілдесінде ол және Уо Дакота ұшағының апатынан аман қалған он адамның қатарында болды. Ол омыртқа мен тізе жарақаттарын алды. Оның қызметшісінің қаза болғанын естігенде ол жылады, бірақ мүгедек ретінде "әдеттегідей кешірімсіздікпен" әрекет етті. Нәтижесінде Титоның дін қызметкерлерін қуғындауы туралы егжей-тегжейлі есеп дайындалды. Сыртқы істер министрі Энтони Иден (Ваудың беделін түсіруге тырысқан) дипломатиялық ұяттан сақтау үшін оны "жасырды", өйткені Тито сол кезде Ұлыбританияның қажетті одақтасы және ресми "досы" ретінде қарастырылды. 1945 жылдың наурыз айында науқанның соңғы кезеңдеріне жақындаған Бірмада Рэндольфтің азаматтық жандармен жақын байланыста болған бірнеше достарының бірі Том Митфорд қаза тапты. 1947 жылдың 1 қарашасында капитандық шеніне көтеріліп, келесі 14 жыл бойы резервте қалды. 1961 жылдың 28 мамырында ол қызметтен босатылып, құрметті майор болып зейнеткерлікке шықты.
It was widely suspected, including by Randolph himself, that secret orders had been given that the 4th Hussars were not to be sent into action (they were, as soon as Randolph transferred out). Randolph transferred to No. 8 (Guards) Commando. In February 1941 they were sent out, a six week journey via the Cape of Good Hope and the East Coast of Africa, avoiding the Central Mediterranean where the Italian navy and Axis air forces were strong. Randolph, who was still earning £1,500 per annum as a Lord Beaverbrook journalist, lost £3,000 gambling on the voyage. Pamela had to go to Beaverbrook, who refused her an advance on Randolph's salary. Declining his offer of an outright gift (it is unclear whether submitting to his sexual advances was a condition), she sold her wedding presents, including jewellery; took a job in Beaverbrook's ministry, arranging accommodation for workers being redeployed around the country; sublet her home and moved into a cheap room on the top floor of The Dorchester (very risky during the Blitz). By accepting hospitality from others most evenings she was able to put her entire salary towards paying Randolph's debts. She may also have had a miscarriage at this time. The marriage was as good as over, and she soon began an affair with her future husband Averell Harriman, who was also staying at the Dorchester at the time. Once in Egypt, Randolph served as a General Staff (Intelligence) officer at Middle East HQ. On 28 October 1941 he was promoted to the war substantive rank of captain (acting rank of major) and put in charge of Army information at GHQ. On leave in January 1942, he criticised the Tories for exculpating Winston Churchill's decision to defend Greece and Crete. He was sensitive to the "co operation and self sacrifice" of parts of the Empire that in 1942 were in more immediate danger than the British Isles, mentioning Australia and Malaya which suffered under Japanese threats of invasion. He was scathing of Sir Herbert Williams' Official Report into the Conduct of the War. His father, who was under great stress following recent Japanese victories in the Far East, visited him briefly in Cairo in spring 1942. Randolph had a row with his parents so violent that Clementine thought Winston might have a seizure. In April 1942 he volunteered for the newly formed SAS – to his mother's dismay, because of the strain on his father. She contemplated cabling him forbidding him to go, but knew that Winston would want him to. The Benghazi Raid did not reach its goals and Randolph severely dislocated his back when his truck overturned in a road accident during the journey home. After a stay in Cairo he was invalided back to England. In May 1943 Randolph visited his father in Algiers, where he was celebrating the successful conclusion of the Tunisian Campaign. Randolph, along with his sister Sarah, accompanied his father to the Tehran Conference in November 1943. On the way back they quarrelled again about his failed marriage, which may have contributed to the serious heart attack which Winston Churchill suffered at Tunis. He visited his father, who was laid up with pneumonia, in Marrakesh in December 1943 (General Alexander gave him a lift on his plane). He was promoted to the temporary rank of major on 9 December. He returned to England for training then in January or February 1944 he parachuted into Yugoslavia. having been recommended for a Military Cross. Fitzroy Maclean reported highly of his abilities at this stage. However, Maclean wrote of their adventures together, and some of the problems Churchill caused him, in his memoir Eastern Approaches. Tito had barely managed to evade the Germans and Churchill and Evelyn Waugh arrived on the island of Vis and met him on 10 July. In July 1944 he and Waugh were among the ten survivors of a Dakota crash. He suffered spinal and knee injuries. He cried when he learned that his servant had been killed, but behaved with "his usual loud rudeness" as an invalid. One outcome was a formidable report detailing Tito's persecution of the clergy. It was "buried" by Foreign Secretary Anthony Eden (who also attempted to discredit Waugh) to save diplomatic embarrassment, as Tito was then seen as a required ally of Britain and an official "friend". Tom Mitford, one of Randolph's few close friends, was killed in Burma, where the campaign was approaching its final stages, in March 1945. He was promoted to captain on 1 November 1947, and remained in the reserves for the next 14 years. He relinquished his commission on 28 May 1961, retiring an honorary major.
Парламентке мүшелігін жоғалту
Рэндольфтің палатаға қатысуы тұрақсыз және үзілісті болды, бұл 1945 жылдың шілдесіндегі жеңілісіне ықпал еткен болуы мүмкін. Ол 1945 жылы өзінің мандатын сақтап қалатынына сенген, бірақ олай болмады (ол ешқашан парламенттік сайлауда бәсекелес үміткерлермен жеңіске жеткен емес). 31 тамызда Клариджде өткен кешкі ас дастарқанында Рэндольф әкесімен және Брендан Брэкенмен қатты дауласты. Дау әкесінің жоспарлаған соғыс естеліктері туралы болды, және Рэндольф әкесінің жұрт алдында тікелей сөйлегені ұнамағандықтан үстелден ашуланып кетіп қалды. Әкесі оның әдеби агенттен көмек алу туралы сөйлеп отыр деп қате түсінген, ал Рэндольф шын мәнінде әкесіне заңгерлерден салық кеңесі алуға кеңес беріп жатқан, және ол соңында солай істеді. Рэндольф сол күні өзін түсіндіретін хат жазуға мәжбүр болды.
Randolph's attendance in the Commons was irregular and patchy, which may have contributed to his defeat in July 1945. He had assumed he would hold his seat in 1945, but did not (he never actually won a contested election to Parliament). Randolph had a blazing row with his father and Brendan Bracken at a dinner at Claridge's on 31 August. The argument was about his father's planned war memoirs, and Randolph stalked off from the table as he disliked being spoken to abruptly by his father in public. His father had misunderstood him to be talking about getting the help of a literary agent, whereas Randolph was in fact urging his father to get tax advice from lawyers, as indeed he eventually did. Randolph had to write later that day explaining himself.
Екінші неке
Рэндольф 1946 жылы Памеладан ажырасты. Уинстон Рэндольфке «жануарларша терең махаббат» сезімін білдірген, бірақ «әр кезде кездескенде қанды дауға ұшыраймыз» деді. Рэндольф өзінің ашуын ерік күшімен бағындыра алатынына сенген, бірақ мас болғанда және ішімдік «жазмысы бұзылған сезімін күшейткенде» мұны істей алмады. Әкесі енді дауға шыдамай, Рэндольфпен өткізетін уақытын қысқартып, оған көп нәрсе айтпады. Рэндольф анасымен жақсы қарым-қатынаста болды, хат жазысты, бірақ ол дауға шыдамады және ол келгенде жиі бөлмесіне шегінетін. Ол оның қаржылық қиындықтарын шешуге көмектесті, ол «өзін көп ұяттан сақтады» деп мойындады. Рэндольф Эденді «Ерк Эден» деп атады. Ноэль Ковард Рэндольфтің «сәтсіздікке ұшырамағанын» әзілмен айтты. Ол Бифштек клубынан қуылды және бірде Париж елшілігінде Дафф Купер оның бетіне екі рет ұрды, себебі ол жағымсыз пікір айтқан. Ол Мәскеуден Қызыл Армия шеруі туралы хабарлады. Ол Лора Чартеристі өзіне үйленуге көндіруге әлі де тырысып жатты. Олар бір-бірін жақсы көргенімен, ол достарына Рэндольфке әйелі емес, анасы керек екенін айтты. Рэндольф өзінің өмірінің көп бөлігін сүйген Лораны ешқашан ала алмайтынын мойындады. Ол өзінен он бір жас кіші Джун Осборнға ғашық болды. Ол Австралияда туған полковник Рекс Гамильтон Осборнның қызы, D. S. O., M. C., Литтл Инглберн, Малмсбери, Уилтширде тұрды. Мэри Ловелл оны «әлсіз және мұқтаж қыз-әйел» деп сипаттады. Олар үш ай бойы даулы қарым-қатынаста болды, соның ішінде бірде Джун Бензедрин мен шараптың қоспасынан мас болып, Темза өзеніне қарай жүгіріп, өзін-өзі өлтірумен қорқытты, полицияны шақырды және Рэндольф оған кедергі жасағанда оны әдепсіздікке ұқсас әрекет жасады деп айыптады. Эвелин Уо Рэндольфке (14 қазан 1948 ж.) жазған хатында Джунның онымен үйленуі үшін «үлкен батылдық көрсетуі керек» деді. 23 қазанда ол Рэндольфтің өтініші бойынша Джунға хат жазып, оны Рэндольфтің жақсы жағын көруге шақырды, оны «үйі болмаған үйді сүйетін, үйге жақын адам» деп атады. Диана Купер олардың бал айынан кейін бірден Рэндольф пен Джун бір-біріне сәйкес келмейтінін түсінді. Олардың Арабелла есімді қызы болды. Рэндольф Корея соғысы туралы 1950 жылдың тамыз айынан бастап, Солтүстік Кореяның оңтүстікке алғашқы шабуылдан алты апта өткеннен кейін хабарлады. Америка және Оңтүстік Корея әскерлері Пусан мен Тэгу маңындағы аумаққа тығылып қалды. Әкесі оған генерал Дуглас Макартурдың қолжазбасында жазылған таныстыру хатын берді. Бұл қауіпті жұмыс еді: 17 әскери тілші жаудың оғынан немесе әуе апатынан қаза тапты, соның ішінде The Times және Daily Telegraph тілшілері. Рэндольф Нактонг өзенінің жанындағы патрульде жараланды. Ол Кореяға Инчон жерін басып алу, Сеулді азат ету және БҰҰ күштерінің 38-ші параллельді кесіп өтуі туралы баяндау үшін оралды. Содан кейін ол Ұлыбританияға жараланған аяғына операция жасау үшін (6 ақпан 1951) оралды. Ол 1951 жылы Девонпорттан парламентке тағы да сайланды. Кейінірек Майкл Фут Рэндольфтің зерттеушілерінің біріне: «Сен және мен Лондондағы ең ерекше клубқа жатамыз: Рэндольф Черчилльдің достары» деді. Ол кез келген парламенттік жарыста жеңіліп, (1940 жылы қарсылықсыз сайланған) консерваторлар билікке оралған кезде парламентке қайта оралмағаны үшін қатты көңілі қалды. Соғыстан кейінгі кезеңде Энтони Иден премьер-министрдің тағайындалған мұрагері болды, бірақ Иден 1952 жылы Клариса Черчилльге үйленгенде, Рэндольф өзінің туған ағасының жаңа күйеуіне деген шексіз жеккөрушілігін жасыра алмады. Ол өзінің телефон арқылы сөйлескенін «Едемдегі қорқыныш» деп атады. Рэндольф Антони Иденді көптен бері қызғанып, Лондонның «Эвандинг Стандарт» газетінде оған сын мақалалар жазатын. Бұл мақалалар Иденнің беделін түсіруге көмектесті. Иден ашық жауап бермеді, бірақ жеке Жон Колвиллге шағымданды. 1953 жылы Рэндольф 1953 жылы таққа отырғызу салтанатында алтын штаб офицері болды. 1953 жылдың қыркүйегінде «Дорчестерде» Фойлдың әдеби түскі асында сөйлеген сөзінде «бірнеше рет ішіп алған» Рэндольф неге баспасөз бароны Лорд Роттермир (оның бұрынғы жұмыс берушісі) сияқты бай адам өзін «жекешелікке» баруға мәжбүр етті деп сұрады. Роттермирді бастапқыда бұл немесе келесі сөз алаңдатпады. Рэндольф өзінің айыптауын 1953 жылы 7 қазанда Манчестер баспа қауымдастығында және басқа бір баяндамасында қайталады. Оның адвокаты және сэр Хартли Шоукросс екеуі де оны жалғастыруға шақырды. Ол Колчестердің маңындағы Ист Бергольтте Stour House сатып алуға келісті. Бірінші рет ол өзіне тиесілі үйге ие болды. Бұл, мүмкін, соңғы тамшы болды және Джун шамамен бір жылдан кейін, 1954 жылдың жазында оны тастап кетті, формальды түрде оның ұлының саяси мансабына кедергі келтірмеу үшін, оның Парламентте қызмет етуіне бөгет болды (ұлына мұрагерлікке берілмейтін лақаптар 1958 жылға дейін құрылмады). Негізгі себебі – Уинстонның өзінің Парламентте қалуы еді, бірақ 1955 жылы әкесі премьер-министрліктен кеткен кезде Рэндольфтің саяси мансабы «бұрыннан бекітілген» еді. Ол «Ауылдық ақымақтар» деген жеке компанияны құрды, өзінің «Баспасөз туралы айтқандарым» атты памфлетін (1953 жылғы сөздерінде) сату үшін, көптеген газет дүкендері сатудан бас тартты және жақын арада сотқа тартылды. Ол фактілер мен заңның қыр-сыры туралы нақты мәліметтер бойынша мұқият хабардар болды. Ол қарсы сұрақтарға өте жылдам жауап берді. Оның саяси қарсыласы Майкл Фут 1956 жылдың қазанында сотта оның атынан сөйледі, өзінің Daily Herald газетіндегі жұмысына тәуекел етті. Ол 1958 жылы 5000 фунт стерлинг өтемақы алды. Оның ұлы ол «толыққанды өзін-өзі бақылап алғанын» жазды. Осы кезеңде АҚШ-қа сапар барысында ол Оклахома штатында Ронда Нунан есімді қызды әкесі ретінде таныды, оны жабық қабылдауға берді. Әкелігі биологиялық туысқандардың бірі де сұраққа жауап бермегендіктен немесе ДНК үлгісін бермегендіктен расталмады. 1958 жылдың қаңтарында Джун Рэндольфтан ажырасуға өтініш берді. Ол Натали Беванға ғашық болды, ол оған келгенде, сол кезде куәгер болған Патрик Киносс көргендей, «күтпеген құмарлық» сезімі болды. Ол Черчилль отбасы тарапынан оның серігі ретінде қабылданды, олар Chartwell, Hyde Park Gate және Christina-ға барып қайтты. Олар 1950 жылдардың соңында махаббат аспаптары болғанымен, Натали күйеуіне үйленген күйінде қалды және Рэндольфпен бірге тұрмады. 1958 жылдың қараша айында ол әкесінің құрметіне Париждегі британ елшілігінде (сэр Уинстон Францияда қайтадан билікке келген Шарль де Гольден Croix de Liberation алғанда) тамаққа басып кірді. Басқалардың қуанышына, ол екі жылдан бері сөйлеспеген анасы оны «жақсы ұлым» деп атады. 1958 жылдың қараша және желтоқсан айларында Рэндольф Daily Express газетінде Суэц дағдарысы туралы алты мақала жариялады. Содан кейін ол «Сэр Энтони Иденнің өркендеуі мен құлауы» (1959) кітабын жариялады. Бұл кітап туралы Парламентте сұрақтар қойылды және Эвелин Уо кітапты «нашар» деп атады. Иденнің биографы Роберт Роудс Джеймс кітапты «ұмытылған дөрекі сөздер» деп сипаттады. 1959 жылдың ақпанынан бастап, Найджел Николсонның жергілікті консервативтік қауымдастығымен қиындыққа тап болғанын білгеннен кейін, Рэндольфтің Бурнмутқа депутат болуы туралы көп пікірлер айтылды. Ол мамыр айында жергілікті қауымдастықтан кандидатқа түсуге қатысты, бірақ тізімге енбеді. Бұл Парламентке кіруге жасаған соңғы әрекеті болды, өйткені 25 жыл бұрын Ливерпульде «Бурнмуттың ескі әйелдерін ұнату үшін Парламентке бармаймын, қиын жағдайдағы адамдар үшін күрескім келеді» деген сөздері көмектеспеді.
Randolph was divorced from Pamela in 1946. Winston declared that he had a "deep animal love" for Randolph but that "every time we meet we seem to have a bloody row". Randolph believed that he could control his temper by willpower, but he could not do this when drunk and alcohol "fuelled his sense of thwarted destiny". His father no longer had the energy for argument, so reduced the time he spent with Randolph and the amount he confided in him. Randolph maintained good written relations with his mother, but she could not stand arguments and often retreated to her room when he visited. She was able to help him out of his financial difficulties, which he acknowledged, "spared him much humiliation". Randolph used to refer to Eden as "Jerk Eden". Noël Coward quipped that Randolph was "utterly unspoiled by failure". He was blackballed from the Beefsteak Club and on one occasion was slapped twice across the face by Duff Cooper at the Paris Embassy for making an obnoxious remark. He reported on the Red Army parade from Moscow. He was still trying to persuade Laura Charteris to marry him. Although they were on–off lovers, she told friends that Randolph needed a mother rather than a wife. Randolph accepted that he could never have Laura, with whom he had been in love for much of his adult life. He courted June Osborne, his junior by eleven years. She was the daughter of Australia born Colonel Rex Hamilton Osborne, D. S. O., M. C., of Little Ingleburn, Malmesbury, Wiltshire. Mary Lovell describes her as "a vulnerable and needy girl woman". They had a stormy three month courtship, during which at one point June, high on a mixture of Benzedrine and wine, ran toward the River Thames and threatened suicide, calling the police and accusing Randolph of indecent assault when he tried to prevent her. Evelyn Waugh wrote to Randolph (14 October 1948) that June "must be possessed of magnificent courage" to marry him. On 23 October he wrote to June at Randolph's request, urging her to see Randolph's good side, calling him "a domestic and home loving character who has never had a home". Diana Cooper guessed at once after their honeymoon that Randolph and June were unsuited to one another. They had a daughter, Arabella (1949–2007). Randolph reported on the Korean War from August 1950, six weeks after the initial North Korean invasion of the south. The American and South Korean forces were bottled into a perimeter around Pusan and Taegu. His father gave him a handwritten letter of introduction to General Douglas MacArthur. This was dangerous work: 17 war correspondents were killed, either by enemy fire or in air crashes, including the correspondents of The Times and the Daily Telegraph. Randolph was wounded on patrol near the Naktong River. He returned to Korea to report on the Inchon Landings, the liberation of Seoul and the UN forces' crossing of the 38th Parallel. He then returned to the UK for an operation (6 February 1951) on his wounded leg. He stood for Parliament for Devonport again in 1951. Michael Foot later said to one of Randolph's researchers: "You and I belong to the most exclusive club in London: the friends of Randolph Churchill". Having lost every parliamentary contest he ever fought (he had got in unopposed in 1940), he was desperately disappointed not to be able to get back into Parliament as the Conservatives returned to power. During the post war era Anthony Eden remained the Prime Minister's designated successor, yet when Eden married Clarissa Churchill in 1952, Randolph could hardly contain his utter contempt for his cousin's new husband. He dubbed his ranting phone calls the "Eden Terror". Randolph had long been jealous of Anthony Eden, and often wrote articles critical of him in the London Evening Standard. These articles helped to harm Eden's reputation. Eden did not reply in public, but complained privately to John Colville. In 1953 Randolph was a Gold Staff Officer at the Coronation in 1953. In a speech at a Foyle's literary luncheon at the Dorchester in September 1953 Randolph, who "had had a few drinks" asked why a rich man like the press baron Lord Rothermere (his former employer) needed to "prostitute" himself by printing details about the private lives of public figures, which Randolph described as "pornography for pornography's sake". Rothermere was not initially worried by this or the next speech. Randolph repeated his accusation at the Manchester Publishing Association on 7 October 1953 and in another speech. His lawyer and Sir Hartley Shawcross had both urged him to go ahead. agreed to buy Stour House, East Bergholt, near Colchester. For the first time he had a proper home of his own. This may well have been the final straw, and June finally left him about a year later, in the summer of 1954. ostensibly so as not to compromise his son's political career by preventing him from serving in the House of Commons (life peerages, titles not inherited by sons, were not created until 1958). The main reason was actually that Winston himself wanted to remain in the Commons—but by 1955, when his father resigned as Prime Minister, Randolph's political career was "already hopeless". He set up a private company, "Country Bumpkins", to market his pamphlet "What I said about the Press" (in his speeches in 1953), which most newsagents refused to stock, and soon found himself involved in a libel case. He was carefully briefed on precise details both of facts and of the intricacies of the law. He was very quick witted under cross examination. His political opponent Michael Foot spoke on his behalf in court in October 1956, risking his own job on the Daily Herald. He was awarded £5,000 damages in 1958. His son writes that he had been "completely self controlled". There is evidence that on a trip to the USA in this period, he fathered a daughter, Rhonda Noonan, in Oklahoma whom he placed for a closed adoption. Paternity has not been established since no biological relative will comment on the question or provide a DNA sample to establish a likely blood relationship. In January 1958 June filed for divorce from Randolph. He fell in love with Natalie Bevan when she called on him, a case of the 'thunderbolt' of sudden infatuation, witnessed by Patrick Kinross who was there at the time. She was accepted as his companion by the Churchill family, visiting Chartwell, Hyde Park Gate and the Christina. Although they became lovers in the late 1950s, Natalie remained married to her husband and never lived with Randolph. In November 1958 he gatecrashed a dinner in his father's honour at the British Embassy in Paris (Sir Winston was receiving the Croix de Liberation from Charles de Gaulle, now returned to power in France); to general relief his mother, with whom he had not spoken in two years, addressed him as "dear boy". In November and December 1958 Randolph published six articles in the Daily Express about the Suez Crisis. Soon afterward he published The Rise and Fall of Sir Anthony Eden (1959). Questions were asked about it in the House, and Evelyn Waugh called the book "despicable". Eden's biographer Robert Rhodes James described the book as "a diatribe best forgotten". Since February 1959, as soon as it was clear that Nigel Nicolson was in trouble with his local constituency Conservative Association, Randolph's open wish to be MP for Bournemouth was the subject of much press talk. He was interviewed for the candidacy by the local Association in May, but was not placed on the shortlist. This was his last attempt to enter Parliament; it had not helped his case that in Liverpool 25 years earlier he had said "I don't want to go into Parliament to represent a lot of stuffy old ladies in Bournemouth, I want to fight for really hard pressed people".
Журналистика
Рэндолф әкесінің әдеби қабілетін мұра етіп алып, журналист ретінде сәтті мансап жасады. Ол "Evening Standard" газетінде "Лондондық күнделігін" редакциялады және Флит-стриттегі ең көп жалақы алатын сыбыр-сүрең колонкасының бірі болды. 1938-1961 жылдар аралығында әкесінің сөздері жинақталған жеті кітап жарық көрді. Ол отарлық халықтарға қатысты сезімталдыққа бой алған жоқ, бірақ жалған ақ үстемдікке негізделген режимдерге қарсы болды. Ол Кипрде (1950-ші жылдардың соңында британ армиясы бүлікшілермен күрескен жерде) және Алжирде (1950-ші жылдардың соңы мен 1960-шы жылдардың басында француз үкіметі құлаған жерде) тілшілік жасады. Ол Оңтүстік Африканың апартеидтік мемлекетін өте жек көріп, елге кіргенде кеденде ұсталды. Себебі, тиісті кіру формасына қол қоюдың орнына (қара нәсілді адамдардан күтілгендей) саусақ ізін қоюға талап етті, оның мұндай құқығы расталғанша ұсталып тұрды. Ол Буер аймағында митингтен кейін револьвер ұстаған күзекшілермен қоршалған Хендрик Вервордтан сұхбат алды. Ол әсіресе Шарпвилл қырғынын жек көріп, "10 лондондық полицей" осы көпшілікті салыстырмалы түрде бейбіт таратуға болатындығына сенді.
Randolph inherited something of his father's literary flair, carving out a successful career for himself as a journalist. He edited the "Londoner's Diary" in the Evening Standard and was one of the best paid gossip columnists on Fleet Street. He edited collections of his father's speeches, which were published in seven books between 1938 and 1961. Although he had no sentimental illusions about colonial peoples, he had no time for regimes based on supposed white superiority. He reported on Cyprus (where the British Army was fighting insurgents in the late 1950s) and Algeria (where French rule was coming to an end in the late 1950s and early 1960s). He particularly disliked the Apartheid state of South Africa, and on entering the country he was detained in customs for insisting on giving his thumbprint in ink (as a black person was expected to do) rather than signing the relevant entry form, until it was confirmed that he was entitled to do so. He obtained an interview with Hendrik Verwoerd, who was surrounded by revolver toting bodyguards after addressing a rally in Boer territory. He particularly abhorred the Sharpeville Massacre, believing that "10 London bobbies" could have dispersed the crowd relatively peacefully.
Натали және ата-аналармен қарым-қатынас
1960 жылы Рэндольф әкесінің қолжазбаларын сақтаушыларға өзінің ресми өмірбаянын жазуға лайық екенін көрсету үшін Эдвард Стэнлидің өмірбаянын жариялады (Роберт Блейк оны «бірқатар кемшіліктері бар, бірақ жақсы кітап» деп сипаттаған, ал кітаптағы кейіпкерді – «жарқын емес адам» деп атаған). Натали Беван 1960 жылдың тамызында оның үйлену ұсынысын қабылдамады, бірақ олар бұл кезде тұрақты қарым-қатынаста болған еді. Уинстон Черчилль (кіші) Рэндольфтың онымен дауласып жанын жегізгенін естімеген. 1961 жылы ол әйелі Джуннан ажырасып, ажырасу процесі аяқталды. Джонатан Эйткен оны алғаш рет Эйткеннің әкесінің туысы Лорд Бивербруктың Черкли Корт имениесінде кездестірді, онда ол әкесін сынаған журналист Хью Кудлиппен ашыққан дауға түсті. 1960 жылдардың басында, олардың бұрынғы күні Оксфорд одағындағы пікірсайысында сөйлегеннен кейін, Рэндольф Эйткенді Лондонға қайтаруға шақырды және 28 Хайд Парк Гейттегі ата-анасымен бірге түскі ас ішуге ұсынды. Рэндольф жол бойы үш рет тоқталып ішімдік ішкеннен кейін, олар кешігіп келді және Рэндольфтың аузынан ішімдік иісі сезілді. Эйткен асығыс түрде кетіп қалды, себебі Рэндольф анасымен қызу дауласып жатты, ал 80 жасқа жуық сэр Уинстон қызарып, аяқтарын сілкіп, ашуынан таяқтарын жерге тигізіп соқты. Уинстон Черчилльдің хатшысы Энтони Монтег Браун 1963 жылдың маусымында Аристотель Онассистің яхтасында болған бір оқиғаны жазды, онда Рэндольф «Стромболи сияқты атқылап» қартайған әкесіне тіл тигізіп, оны соғыс кезінде әйелі Аверелл Харриманмен саяси мақсатта байланыс жасады деп айыптады, ал араласуға тырысқан әйелді «сөзге шешен қуыршақ» деп атады. Браун «басын бөтелкемен ұрып-соқпаса, оны тоқтату мүмкін емес еді» деп жазды. Бұрын Рэндольф туралы естіген әңгімелерге сенбеген едім. Енді олардың барлығына да сене бастадым». Сэр Уинстон, қарсылық білдіруге күші жетпеген, ашудан дірілдеп, тағы бір инсульт болуы мүмкін деген қорқыныш тудырды, содан кейін ұлын қайықтан шығаруын қалады. Оны ертесі күні алып кеткен кезде (Онассис оны Грекия патшасымен сұхбаттастыруға шақырып, одан құтылды) ол көзіне жас алып, әкесіне деген махаббатын білдірді.
In 1960 Randolph published the life of Edward Stanley, 17th Earl of Derby (described by Robert Blake as "a reputable if rather dull book" about a "dull man") to prove to the trustees of his father's papers that he was fit to write his official biography. Natalie Bevan declined his proposal of marriage in August 1960, but by then they had settled into a stable relationship. Winston Churchill (the younger) never heard Randolph have a row with her. His divorce from his wife June became final in 1961. Jonathan Aitken first met him at Cherkley Court, the home of Aitken's great uncle Lord Beaverbrook, where he was having a stand up blazing row with the journalist Hugh Cudlipp who had made the mistake of criticising his father. In the early 1960s, after they had spoken together at an Oxford Union debate the previous evening, Randolph invited Aitken to drive him back to London and join him for lunch with his parents at 28 Hyde Park Gate. After Randolph had insisted on stopping three times for drinks on the way, they arrived late and with Randolph smelling of drink. Aitken beat a hasty retreat as Randolph had a blazing row with his mother while Sir Winston, then in his late 80s, turned red, shook his legs and beat his walking sticks together with anger. Winston Churchill's secretary Anthony Montague Browne recorded an incident on board Aristotle Onassis's yacht in June 1963, in which Randolph "erupted like Stromboli", shouting abuse at his aged father, whom he accused of having connived for political reasons with his then wife's affair with Averell Harriman during the war, and calling a female diner who attempted to intervene "a gabby doll". Browne wrote that "[n]othing short of hitting him over the head with a bottle" would have stopped him. I had previously discounted the tales I had heard of Randolph. Now I believed them all." Sir Winston, too old to argue back, was physically shaking with rage, so that it was feared he might have another stroke, and afterwards made clear that he wanted his son off the boat. As he was taken off the next day (Onassis had got rid of him by arranging for him to interview the King of Greece) he was in tears, declaring his love for his father.
Консервативті көшбасшылық жарысы, 1963
Рэндольф американдық саясат туралы жиі хабарлап тұратын, ал Вашингтонда ол көбінесе бұрынғы никесінен туған Кей Хэллмен бірге тұратын, ол сол кезде 1960-жылдардағы демократ әкімшіліктері кезінде Вашингтонның белгілі бір үй иесі болған. Вашингтондық саяхатшылармен өткізілетін кештер көбінесе Айткеннің Рэндольфтің "қабақты мінезі мен мас күйдегі әдепсіздігі" деп сипаттаған әрекеттерімен көтеріліп кететін. Америкалық журналист Джозеф Алсоп бір әңгімеден кейін ашуланып, Рэндольфтың естеліктеріне "Дос жоғалту және ешкімге әсер ете алмау қалай" деген ат қою керектігін айтқан. 1963 жылдың қазан айында ол Вашингтонда болды (онда премьер-министр Харольд Макмилланның ауруы және президент Кеннедиге отставкаға кетуі туралы жаңалықты телефон арқылы жеткізді). Содан кейін ол үйге ұшып, Блэкпулге барды, онда консерваторлар партиясының конференциясы өтіп жатқан еді. Рэндольф Макмилланның орынбасары Раб Батлер емес, лорд Хейлшемді қолдады. Ол Батлердің қонақ үйінің есігін соғып, оған сайыстан бас тартуға шақырды, оған Хейлшемді қолдау үшін жіберілген 60 телеграмманы еске салды, олардың көпшілігі оның Шығыс Бергольттегі командасымен құрастырылған. Ол "Q" (Лорд Хейлшемнің бірінші аты – Квинтин) белгілерін таратты, оларды адамдарға ілді; ол лорд Дилхорнның арт жағына байқаусыз ілмекке тырысты, бірақ қателікпен оны инемен қағып, ол ауырсынудан қатты қиқырық тартты. Ол сол кезде Селвин Ллойд үшін жұмыс істеген Джонатан Эйткенмен сөйлескеннен кейін, Хейлшамға жасаған ставкасын өтеу үшін ақырғы жеңімпаз Алек Дуглас Хоумға 6:1 есебімен 1000 фунт стерлинг салды. Морис Макмиллан, Джулиан Амери және басқалар Хейлшемнің атынан Рэндольфтың әрекеттері туралы: "Егер біреу бұзуға тырысса, Рэндольф бұза алады" дегенді айтқан. Ол 1963 жылдың соңында Макмилланның отставкасы бойынша құрметті атаққа ие болуға сәл үміттенді. 1964 жылы Черчилль "Партия басшылығы үшін күрес" деген кітабын жариялады. Бұрынғы министр Иэн Маклеод "The Spectator" журналында Рэндольфтың кітабын қатты сынап, Макмилланның Батлерді өзінің ізбасары етіп таңдамау үшін "талдаулар" процесін манипуляциялағанын мәлімдеді. Роберт Блейк Маклеодтың мақаласы Рэндольфты "судан шығарып тастады" деп жазды (17 қаңтар 1964 ж.) және "бірінші рет жауап бере алмады". Ол өкпесіне операция жасағаннан кейін анасы жиі ауруханаға келіп тұрды. Рэндольф пен Эвелин Уо 12 жыл бойы сөйлеспеді, бірақ олар сол көктемде достық қарым-қатынасты қалпына келтірді; Уо: "Рэндольфтің қатерлі емес бір бөлігін тауып, оны алып тастау – қазіргі заманғы ғылымның керемет жетістігі болды" деді. 1965 жылдың қаңтар айында әкесінің жерлеу рәсімі кезінде Рэндольф өкпесіне жасалған операциядан толық жазылмағандықтан қатты суықта бір сағат бойы жүрді. Әкесінің өлімінен кейін Рэндольфтың анасымен қарым-қатынасы біршама жақсарды. Рэндольф 1 сәуірде 1965 жылы Кафе Роялда оның 80 жылдығына арналған түскі ас ұйымдастырды. Ол одан жиі кеңес сұрап, оның пікіріне құлақ қойды. Диана Мосли өзінің әпкесі Нэнси Митфордқа жазған хатында, кем дегенде Моран Черчилльдің балалары туралы шындықты айтпағанын айтты: "Рэндольф жаман және оны жылатып жіберді", ал Дианаға гистериядан соққы беріліп, Сара жиі тұтқындалды. Рэндольф 1964 жылғы операциясынан толық жазыла алмады. Ішімдік оның жастық шағындағы сұлулығын жойды және ол бұрын білмеген қанағатты сыйлады.
Randolph often reported on American politics, and in Washington, DC he often stayed with his former fiancée Kay Halle, who was by then an important Washington hostess during the Democratic administrations of the 1960s. Parties with Washington insiders were often enlivened by his displays of what Aitken describes as Randolph's "boorish aggression and drunken bad manners". The American journalist Joseph Alsop stalked off from one conversation muttering that Randolph should entitle his memoirs "How to Lose Friends and Influence Nobody". In October 1963 he was in Washington (where he phoned through the news of Prime Minister Harold Macmillan's illness and impending resignation to President Kennedy). He flew home then travelled to Blackpool, where the Conservative Party Conference was in session. Randolph supported Lord Hailsham for the leadership rather than Macmillan's deputy Rab Butler. He knocked on the door of Butler's hotel room and urged him to withdraw from the contest, stressing the 60 telegrams which had been sent to him in support of Hailsham, many of them concocted by his team at East Bergholt. He distributed "Q" (for "Quintin", Lord Hailsham's first name) badges, pinning them on people; he tried to pin one on Lord Dilhorne's buttock without his noticing, but accidentally stabbed him with the pin, causing him to bellow with pain. After talking to Jonathan Aitken, who was working for Selwyn Lloyd at the time, he put £1,000 on the eventual winner Alec Douglas Home at 6–1 to countervail his bet on Hailsham. Maurice Macmillan, Julian Amery and others were heard to say of Randolph's antics on behalf of Hailsham "if anyone can balls it up, Randolph can". He still hoped, somewhat unrealistically, for a peerage in Macmillan's resignation honours at the end of 1963. In 1964 Churchill published The Fight for the Party Leadership. The former Cabinet minister Iain Macleod wrote a review in The Spectator strongly critical of Randolph's book, and alleging that Macmillan had manipulated the process of "soundings" to ensure that Butler was not chosen as his successor. Robert Blake wrote that Randolph was "blown out of the water" by Macleod's article (17 January 1964) and "for once had no comeback". His mother visited him frequently in hospital after his lung operation. Randolph and Evelyn Waugh had barely spoken for 12 years, but they restored friendly relations that spring; Waugh commented that "It was a typical triumph of modern science to find the one part of Randolph which was not malignant and to remove it." At his father's funeral in January 1965 Randolph walked for an hour in the intense cold, despite being not yet fully recovered from his lung operation. After his father's death, Randolph's relations with his mother, whose approval he had always craved, mellowed a little. Randolph organised a luncheon party for her 80th birthday at the Café Royal on 1 April 1965. She often sought and took his advice. Diana Mosley wrote to her sister Nancy Mitford that at least Moran had not told the truth about Churchill's children: "Randolph vile & making him cry" while Diana was being given electric shocks for hysteria and Sarah was frequently being arrested. Randolph never fully recovered from his 1964 operation. Drink had long since destroyed his youthful good looks. and it brought him fulfilment which he had not previously known.
Өлім
Рэндольф Черчилль түнде өзінің үйінде, Стоур Хауста, Шығыс Бергольт, Саффолк қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды және келесі күні таңертең оның зерттеушілерінің бірі оны тапты. Ол 57 жаста еді, және жылдар бойы денсаулығы нашар болғанымен, оның өлімі күтпеген еді. Ол ата-анасымен бірге (анасы одан шамамен он жылға жуық уақыт өмір сүрді) және төрт бауырымен бірге (Маригольд бұрын Лондонның Кенсал Грин зиратында жерленген) Оксфордширдің Вудсток қаласына жақын Бладондағы Сент-Мартин шіркеуінде жерленген. Оның өсиетінің құны 70 597 фунт стерлинг (қазіргі ақшамен) деп бағаланды. Рэндольф Черчилльді 1981 жылы Оңтүстік теледидардағы «Уинстон Черчилль: Жайлау жылдары» драмалық сериясында Найджел Хаверс ойнады. Бұл оқиға Уинстонның (Роберт Харди ойнаған) биліктен шығып, Рэндольфтің өзі парламентке кіруге тырысқан онжылдықта орын алды. 2002 жылы Рэндольф Черчилльді актер Том Хиддлстон «The Gathering Storm» фильмінде бейнеледі. Бұл фильм ВВС және HBO бірлесіп түскен, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдардағы Уинстон Черчилльдің өмірбаяны. ITV телеарнасының «Черчилльдің құпиясы» атты деректі драмасы, Джонатан Смиттің «Черчилльдің құпиясы: KBO» кітабының сценарийі негізінде түсірілді. 2016 жылы көрсетілген бұл фильмде Майкл Гэмбон ойнады және 1953 жылдың жазында Уинстон Черчилль ауыр инсульт алып, емдеуден өтіп, отставкаға кетеді; Рэндольф кейіпкерін ағылшын актері Мэтью Макфадьен сомдады. Джордан Уоллер 2017 жылы «Darkest Hour» соғыс драмасында Рэндольф Черчилль рөлін ойнады. Иан Дэвис оны 2022 жылғы «SAS: Rogue Heroes» телесериалының 5-ші эпизодында бейнеледі.
Randolph Churchill died of a heart attack during the night at his home, Stour House, East Bergholt, Suffolk and was found by one of his researchers the next morning, He was 57, and although he had been in poor health for years, his death was unexpected. He is buried with his parents (his mother outliving him by almost a decade) and all four of his siblings (Marigold was previously interred in Kensal Green Cemetery in London) at St Martin's Church, Bladon near Woodstock, Oxfordshire. His will was valued for probate at £70,597 (equivalent to £ in ). Randolph Churchill was played by Nigel Havers in the Southern Television's 1981 drama series, Winston Churchill: The Wilderness Years, set in the decade Winston (played by Robert Hardy) was out of office and Randolph himself attempted to enter parliament. In 2002, Randolph Churchill was portrayed by actor Tom Hiddleston in The Gathering Storm, the BBC – HBO co produced television biographical film about Winston Churchill in the years just prior to World War II. ITV TV docudrama Churchill's Secret, a screenplay based on the book The Churchill Secret: KBO by Jonathan Smith. Broadcast in 2016, it starred Michael Gambon, and depicted Winston Churchill during the summer of 1953 when he suffered a severe stroke, precipitating therapy and resignation; the character of Randolph was played by the English actor Matthew Macfadyen. Jordan Waller portrayed Randolph Churchill in the 2017 war drama Darkest Hour. Ian Davies portrayed him in episode 5 of the 2022 TV series SAS: Rogue Heroes.
Әкесінің ресми өмірбаяны
Уинстон С. Черчилль: Бірінші том: Жастық шақ, 1874–1900 (1966)
Уинстон С. Черчилль: Бірінші томға қосымша, 1874–1900 (1966, екі бөлімде)
Уинстон С. Черчилль: Екінші том: Жас мемлекет қайраткері, 1901–1914 (1967)
Уинстон С. Черчилль: Екінші томға қосымша, 1900–1914 (1969, үш бөлімде; Мартин Гилберттің көмегімен жарық көрді, ол өмірбаянның келесі томдарын жазды)
Winston S. Churchill: Volume One: Youth, 1874–1900 (1966)
Winston S. Churchill: Volume One Companion, 1874–1900 (1966, in two parts)
Winston S. Churchill: Volume Two: Young Statesman, 1901–1914 (1967)
Winston S. Churchill: Volume Two Companion, 1900–1914 (1969, in three parts; published posthumously with the assistance of Martin Gilbert, who wrote future volumes of the biography)