Кіріспе
музыка стилі
ДаунТаун музыкасы – американдық музыканың бір тармағы, эксперименталды музыкамен тығыз байланысты, ол 1960-шы жылдары Манхэттеннің орталық ауданында қалыптасқан.
Тарих
Бұл термин 1960 жылы, алғашқы Fluxus суретшілерінің бірі Йоко Оно, кейіннен Трибека деп аталатын Төменгі Манхэттеннің бір бөлігінде, Ла Монте Янг пен Ричард Максфилд ұйымдастырған концерттер сериясы үшін пайдаланылатын 112 Чемберс-стриттегі лофтын ашқанда басталды. Осыған дейін Нью-Йорктегі классикалық музыканың көп бөлігі "қала орталығынан тыс" Линкольн орталығындағы Джульярд мектебі мен Колумбия университеті орналасатын аймақтарда өткізілді. Ононың бұл қадамы лофттар мен өңделген өнеркәсіптік кеңістіктер сияқты дәстүрлі емес орындарда бейресми өнер көрсетулердің жаңа дәстүрін қалыптастырды, онда Uptown-тың дәстүрлі заманауи классикалық концерттерінен гөрі әлдеқайда эксперименталды музыка орындалды. 1960 жылдардан бастап Манхэттенде Downtown музыкасын қолдаған орындарға Judson Memorial Church, The Kitchen, Experimental Intermedia, Roulette, Knitting Factory, Dance Theater Workshop, Tonic, Gas Station, Paula Cooper Gallery және тағы да басқалары кірді. Бруклин Музыка академиясы да Downtown сахнасының композиторларын жиі қолдайды.
Кейіпкер
Downtown музыкасы ешқандай нақты принциппен ерекшеленбейді, керісінше, ол істемейтін нәрселерімен ерекшеленеді: ол Еуропалық классикалық музыканың ансамбльдеріне, орындаушылық дәстүріне және музыкалық риторикасына, сондай-ақ поп музыканың коммерциялық конвенцияларына шектеу қоймайды. Downtown музыкасының барлық түрлеріне ортақ бір нәрсе бар десе, ол бастапқыда оның өте ерекше болып көрінуі болды – шамадан тыс ұзақтығы, тоқырауы, қарапайымдылығы, спонтандылығы, үйлесімділігі, шулылығы, поп музыканың ықпалы, халықтық сілтемелер немесе басқа да бұзушылықтар себепті "uptown" музыкасының жақтастары оны "нағыз" заманауи музыка деп санамады. Тағы бір жалпылама айтуға болады, ол Джон Кейдждің шығармашылық көзқарастарын қабылдауы, бірақ бұл барлығына тән емес; Зорон оның ықпалын азайтып көрсетті. Кейбір Downtown музыкасы, әсіресе Филип Гласс, Стив Райх, Джон Зорн және Мортон Фельдманның шығармалары, кейіннен музыка тарихының бағытында кеңінен мойындалды.
Түрлері
Downtown музыкасы үздіксіз сахна емес, көбінесе әртүрлі топтардың үстемдік құрған шайқас алаңына ұқсайды. Үстемдік хронологиясы бойынша келесі қозғалыстар ерекше көзге шықты: Концептуализм – Fluxus суретшілерімен басталып, олар қысқа нұсқаулар ("қысқа форма") немесе тұжырымдамалар негізінде туындылар жасады. Мысалы, Ла Монте Янгтың "Тіке сызық салыңыз және оны ілесіңіз"; Роберт Уоттстың "Із", онда музыканттар өздерінің нота тұрақтарындағы музыканы өртеді; Йоко Ононың "Қабырғалық туынды", онда орындаушылар басын қабырғаға соғады; немесе Нам Джун Пайктың классикалық "Тірі киттің қуысына енуі". Минимализм – қысқа мотивтерді қайталаудан басталып, кейде жылдамдық айырмашылығынан фазадан қалысқан, содан кейін анық сызықтық процестері бар қарапайым диатоникалық музыкаға айналған стиль. Стив Райх және Филип Гласс қозғалыстың бет-бейнесі болды, бірақ алғашқы минималистер (Ла Монте Янг, Тони Конрад, Джон Кейл, Шарлеман Палестина, Филл Ниблок) музыкасының әдемілігі мен қолжетімділігімен емес, ұзындығымен, дыбыс деңгейімен және күрделі статикалық күйімен ерекшеленді. Перформанс өнері – Лори Андерсонның жұмбақ жеке мәтін/музыкалық туындыларынан басталып, электронды технологияны жаңашылдықпен (тіпті бұрмалаушылықпен) пайдаланған Downtown суретшілерінің көптеген өкілдері концептуалистік көріністермен жеке орындау стилін дамытты, көбінесе олар қызықты немесе ойға толы болды. Бұл сахна минимализммен қатар өмір сүрді, ал Downtown композиторларына қаржыландыру мүмкіндіктерінің шектеулі болуына байланысты олардың көптеген өкілдері әлі де жеке орындау жанрларын іздейді. Арт-рок немесе эксперименталды рок – бұл терминнің мағынасы ортасына байланысты әртүрлі, бірақ Downtown музыкасына екі мағынасы ең маңызды: 1. бастапқыда визуалды суретшілер жасаған музыка, көбінесе музыкалық әуесқойлар, Гленн Бранка мен Джеффри Лохнның алғашқы қойылымдарындағыдай, сюрреалистік театрға бейімделген; және 2. Рис Чатхамның ықпалынан кейін, минимализмді "рок" аспаптарына ауыстыру, нәтижесінде электр гитараларында ойналатын статикалық туындылар пайда болды, көбінесе кері соққымен. DNA, Sonic Youth, Live Skull және The Swans осы (және жаңа толқынсыз) қозғалыстан пайда болды. Емін-еркін импровизация – Терри Райли мен Паулин Оливероспен басталып, 1980 жылдардың басында Джон Зорн мен Эллиотт Шарптың жетекшілігімен Downtown-ды басып алды. Бұл музыка, спонтандықты мақтап, репетиция орнының қымбат және қол жеткізу қиын болған қалада гүлденді, сонымен қатар джаз орындаушылық конвенцияларынан жалыққан джазға баулыған музыканттарға шығу мүмкіндігін ұсынды. Постминимализм – тұрақты ритм мен диатоникалық гармонияға негізделген музыка стилі, минимализмге қарағанда аз сызықтық немесе анық, бірақ оның күшейтілген камералық топтар концепциясын қабылдады. Постминимализм Манхэттенге тән емес, жалпыұлттық қозғалыс болды, бірақ Уильям Дакворт пен Элоди Лаутен Нью-Йорктік постминималистердің мысалы болып табылады. Тотализм – минимализмден пайда болған, бірақ оны ырғақты күрделілік пен роктан шабыттанған ритмге қарай дамытқан стиль. Постминимализм мен тотализм екеуі де 1987 жылдан бастап Джулия Вольф, Дэвид Ланг және Майкл Гордонның жетекшілігімен "Bang on a Can" фестивалінің пайда болуымен нығайтылды. Жоғарыдағы қозғалыстар мен стильдер тізімі толық емес – әсіресе, ол Downtown музыкасындағы электрониканың үздіксіз тарихын ескермейді, ол тұрақты композицияларға қарағанда процеске бағытталған және интерактивті музыкаға бейімделген. Дыбыс инсталляцияларының тарихын, сондай-ақ DJ-дің жақында өнер түрі ретінде пайда болуын ескеру қажет. Сонымен қатар, Нью-Йорктегі музыкалық саясатта пайда болғанына қарамастан, "Downtown" музыкасы тек Манхэттенге тән емес; Чикаго, Сан-Франциско және тіпті Алабама штатының Бирмингем қалалары сияқты көптеген ірі қалаларда да Downtown музыкалық сахналары бар.
Conceptualism – starting with the Fluxus artists, who made pieces from brief instructions ("the short form") or concepts. For instance, La Monte Young's "Draw a straight line and follow it"; Robert Watts' Trace, in which the musicians set fire to the music on their music stands; Yoko Ono's Wall Piece, in which performers bang their heads against the wall; or Nam June Paik's classic "Creep into the vagina of a living whale". Minimalism – a style of music that began with the repetition of short motifs, sometimes going out of phase due to slight differences of speed, and crescendoed into a movement of simple diatonic music of clearly defined linear processes. Steve Reich and Philip Glass became the public face of the movement, but the original minimalists (La Monte Young, Tony Conrad, John Cale, Charlemagne Palestine, Phill Niblock) were less characterized by their music's prettiness and accessibility than by its tremendous length, volume, and attention challenging stasis. Performance art – starting with the enigmatic solo text/music pieces of Laurie Anderson, which often made innovative (even subversive) use of electronic technology, many Downtown artists developed an often humorous or thought provoking style of solo performance with conceptualist overtones. This scene coexisted with minimalism, and due to the dearth of funding opportunities for Downtown composers, many of them still pursue genres of solo performance. Art rock or experimental rock – this is a term with several different meanings, depending on one's milieu, but two are most relevant to Downtown music: 1. originally, music made by visual artists, presumably musical amateurs, often tending toward surreal theater, as in the early performances of Glenn Branca and Jeffrey Lohn; and 2. subsequent to Rhys Chatham's influence, a transferral of minimalism to "rock" instruments, resulting in static pieces played on electric guitars, generally with a backbeat. Groups like DNA, Sonic Youth, Live Skull and the Swans arose from this (and the no wave) movement. Free improvisation – originating with Terry Riley and Pauline Oliveros, this scene took over Downtown in the early 1980s, under the leadership of John Zorn and Elliott Sharp. This music, celebrating extemporaneity, flourished in a city in which rehearsal space was expensive and difficult to come by, and provided an outlet for many jazz trained/ centered musicians tired of jazz performance conventions. Postminimalism – a style of music based on a steady beat and diatonic harmony, less linear or obvious than minimalism but taking over its ensemble concept of amplified chamber groups. Postminimalism was more a far flung national movement than anything specific to Manhattan, but William Duckworth and Elodie Lauten are examples of New York based postminimalists. Totalism – another style emerging from minimalism but taking it in the direction of rhythmic complexity and rock inspired beat momentum. Postminimalism and totalism were both bolstered by the emergence, starting in 1987, of the Bang on a Can festival, curated by Julia Wolfe, David Lang, and Michael Gordon. The above list of movements and idioms is far from exhaustive – in particular, it omits the continuous history of electronics in Downtown music, which have tended toward process oriented and interactive music rather than fixed compositions. The history of sound installations should be taken into account, along with the more recent advent of DJing as an art form. Likewise, despite its origin in New York musical politics, "Downtown" music is not solely specific to Manhattan; many major cities such as Chicago, San Francisco, even Birmingham, Alabama have alternative, Downtown music scenes.
Қатынасты терминдер
Downtown музыкасы мен эксперименталды музыка арасында елеулі үлестік жапқыш бар, әсіресе композитор Майкл Найманның ықпалды «Эксперименталды музыка: Cage және одан әрі» кітабында осы термин кеңінен анықталған. Найман бұл терминді авангардқа қарсы қояды, себебі авангард көбінесе американдық/британдыққа қарсы континенталды болып келеді, ал эксперименталды музыка процеске, күтпеген жағдайларға және кездейсоқ оқиғаларға көбірек ашық, ал авторлық тұлғаға аз назар бөледі. Осы тұрғыдан алғанда, жалпы сипаттама ретінде және нақты бір ағымға сілтеме жасамай, эксперименталды және Downtown музыкасы кейде бір-бірінің орнына қолданылады. Тағы бір, одан да кең қолданылатын термин – «жаңа музыка», ол 1979 жылы The Kitchen ұйымдастырған «New Music New York» фестивалінен кейін танымал болды, онда Downtown деп аталатын музыка назарға ілікті; бұл термин New Music America фестивалі жылдарында (1979–1990) кеңінен қолданылды. Бірақ көптеген музыка түрлеріне қатысты оның анық және қолайсыз қолданылуына байланысты, «жаңа музыка» термині соңғы жылдары заманауи композицияның нақты түрін сипаттау үшін сирек қолданылуда.