Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Gotha G.V бомбалаушы ұшағы
Gotha G.V
Gotha G.V бомбалаушы ұшағы: Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс әуе күштері қолданған, ұзақ қашықтыққа арналған түнгі бомбалаушы. Қозғалтқыш ақаулары жиі апатқа себеп болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ауыр бомбалаушы ұшақ
Heavy bomber aircraft
Gotha G. V – Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Luftstreitkräfte (Императорлық неміс әуе күштері) қолданған ауыр бомбалаушы ұшақ. Ұзақ қашықтыққа қызмет ету үшін жобаланған және Gothaer Waggonfabrik AG компаниясымен құрастырылған Gotha G. V негізінен түнгі бомбалаушы ретінде қолданылды.
The Gotha G. V was a heavy bomber used by the Luftstreitkräfte (Imperial German Air Service) during World War I. Designed for long range service and built by Gothaer Waggonfabrik AG, the Gotha G. V was used principally as a night bomber.
Даму
Gotha G. IV-тің қолданылуы кезінде отын бактерілерін қозғалтқыш қанаттарына енгізу қателік болғанын көрсетті. Апаттық қону кезінде бактер жарылып, отын ыстық қозғалтқыштарға құйылуы мүмкін еді. Бұл өте қауіпті мәселе болды, себебі қону кезіндегі апаттар операциялық жоғалтудың 75% құрады. Осыған жауап ретінде Gothaer G. V-ті жасады, оның отын бактерілері фюзеляж ішінде орналастырылды. Қозғалтқыш қанаттары кішкентайырақ болып, төменгі қанаттың үстіне тіреулермен бекітілді. Gotha G. V ұшқыш креслосы сол жаққа жылдырылды, ал отын бактерілері тікелей артында орналасты. Бұл бұрынғы модельдерде экипаж мүшелеріне үш оқ станциясы арасында өтуге мүмкіндік берген байланыс жолын жапты. Барлық бомбалар осы модельде сырттан тасымалданды. G. V-тің базалық нұсқасы G. IV-ке қарағанда ешқандай артықшылық бермеді. Қосымша жабдықтар мен жеткіліксіз кептірілген ағаш пайдаланудан G. V, G. IV-тен 450 кг (990 фунт) салмақтырақ болды. Отынның нашар сапасынан Mercedes D. IVa қозғалтқыштары номиналды 190 кВт (260 а.к.) қуатын шығара алмады.
Operational use of the Gotha G. IV demonstrated that the incorporation of the fuel tanks into the engine nacelles was a mistake. In a crash landing the tanks could rupture and spill fuel onto the hot engines. This posed a serious problem because landing accidents caused 75% of operational losses. In response Gothaer produced the G. V, which housed its fuel tanks inside the fuselage. The smaller engine nacelles were mounted on struts above the lower wing. The Gotha G. V pilot seat was offset to port, with the fuel tanks immediately behind. This blocked the connecting walkway that previously on earlier machines allowed crew members to move between the three gun stations. All bombs were carried externally in this model. The base variant of G. V offered no performance improvement over the G. IV. The G. V was up to 450 kg (990 lb) heavier than the G. IV due to additional equipment and the use of insufficiently seasoned timber. The Mercedes D. IVa engines could not produce the rated 190 kW (260 hp) due to inferior quality of fuel.
Гота туннелі
Gotha маңызды жаңалықты – «пушка туннелін» енгізді, осының нәтижесінде артқы фюзеляждың астыңғы бөлігі иісті болды. Алғашқы нұсқалары артқа қаратылған пулеметті орнатуға мүмкіндік берді, төменнен шабуылдан қорғай отырып, көзге көрінбейтін аймақты жойды. Кейінгі нұсқаларда туннель кеңейтіліп, астыңғы пулемет алынып тасталды, соның ішінде жоғарғы фюзеляжда тесік жасалды, ол артқы пулеметшіге қозғалмай отыруға мүмкіндік берді.
The Gotha included an important innovation in the form of a "gun tunnel", whereby the underside of the rear fuselage was arched, early versions allowing placement of a rearward facing machine gun, protecting against attack from below, removing the blind spot. Later versions expanded the tunnel to remove the lower gun, providing a slot in the upper fuselage that allowed the rear gunner to remain stationary.
Пайдалану тарихы
Г. В. 1917 жылдың тамызында қолданысқа енгізілді. Бұрын айтылған техникалық себептерге байланысты, ол көбінесе G. IV сияқты жоғары биіктікте жұмыс істей алмайтын.
The G. V entered service in August 1917. For the performance reasons aforementioned, it generally could not operate at altitudes as high as the G. IV.
Г.В.
1918 жылдың ақпанында Готер екі жақты көлденең қанаттары және қос рульдері бар біріктірілген құйрық бөлімін сынақтан өткізді. Жаңа құйрық бөлімі, Кастенштейерунг деп аталды, бір қозғалтқышта ұшу бағытын жақсартты. Соның нәтижесінде пайда болған G. Va ұшақ модификациясында жаңа құйрық бөлімі, сондай-ақ қосымша алдыңғы тіреу дөңгелегі бар сәл қысқартылған фюзеляж қолданылды. Барлық 25 G. Va ұшағы Bogohl 3-ке жеткізілді, бұл бұрынғы Kagohl 3-тің жаңа атауы еді.
In February 1918, Gothaer tested a compound tail unit with biplane horizontal stabilizers and twin rudders. The new tail unit, known as the Kastensteuerung, improved the aircraft's marginal directional control on one engine. The resulting G. Va subvariant incorporated the new tail, as well as a slightly shorter forward fuselage with an auxiliary nose landing gear. All 25 G. Va aircraft were delivered to Bogohl 3, the new designation for the former Kagohl 3.
G.Vb
Бұрынғы G.Va-ға қарағанда көбірек жүк тасымалдайтын және ең жоғары ұшу салмағы 4,550 кг (10,030 фунт) құрады. Қону кезінде аударылып кету қаупін азайту үшін Готер "Stossfahrgestell" ("соққыға төзімді қондырғы") – екі доңғалақты тандемдік негізгі қондырғы жүйесін енгізді. "Stossfahrgestell" өте тиімді болғандықтан, ол Bogohl 3-тегі барлық G.V ұшақтарына орнатылды. Кейбір G.Vb ұшақтарында басқару күштерін азайту мақсатымен элеронға Flettner серво-табтары қосылды. Idflieg 80 G.Vb ұшағын тапсырыс берді, алғашқысы 1918 жылғы маусымда Bogohl 3-ке жеткізілді. Келісімге қол қойылған кезде барлық 80 ұшақ салынды, бірақ соңғы партия майданға жетпей, тікелей одақтастардың арнайы комиссиясына тапсырылды.
Carried an increased payload compared to the earlier G. Va, and operated at a maximum takeoff weight of 4,550 kg (10,030 lb). To reduce the danger of flipping over during landing, Gothaer introduced the Stossfahrgestell ("shock landing gear"), a tandem two bogie main landing gear. The Stossfahrgestell proved so good that it was fitted to all G. Vs in Bogohl 3. Some G. Vb aircraft also had Flettner servo tabs on the ailerons to reduce control forces. Idflieg ordered 80 G. Vb aircraft, the first being delivered to Bogohl 3 in June 1918. By the Armistice, all 80 aircraft were built but the last batch did not reach the front and was delivered direct to the Allied special commission.